Το μέλλον είναι απρόβλεπτο...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ποια είναι τα προαπαιτούμενα; Και ποια είναι τα αντισταθμίσματα και τα συμφωνηθέντα των μνημονίων, που μένουν απαρέγκλιτα στο όνομα της σταθερότητας και της σωτηρίας της πατρίδας, αλλά και της Ευρωζώνης; Γιατί δεν τα ομολογούν ξεκάθαρα οι συγκυβερνώντες. Είπαν και δήλωσαν ότι το μήνυμα των εκλογών ελήφθη, γι' αυτό συνεχίζουν την πολιτική της λιτότητας και των απολύσεων.
Η απάντηση, για παράδειγμα, μπορεί να δοθεί από τη μείωση των εισιτηρίων στα «δημόσια» λεωφορεία. Μειώνονται οι τιμές των αστικών συγκοινωνιών, με προσθέσεις, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, για να «κερδίζεις από το σακάκι, αλλά να χάνεις από το παντελόνι και στο τέλος να μένεις χωρίς σώβρακο». Υπάρχει και χρησιμοποιείται κατά κόρον η πολιτική επικοινωνιακή αλχημεία, πόσο όμως μπορεί να κρατήσει και να εξαπατήσει, όταν τα φορολογικά βάρη έγιναν ο εκσυγχρονιστικός δυνάστης για τους μισθοσυντήρητους, τους συνταξιούχους και θηλιά στον λαιμό για τους μη έχοντες, και οι κατέχοντες συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν και να βγάζουν κέρδη από την κρίση, που δεν τους αγγίζει.
Ακούμε για αναπτυξιακή πολιτική, για αγορές και επενδυτές, σε ποιους τομείς γίνονται παραγωγικές επενδύσεις; Και πόσες θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί; Το 27% της ανεργίας δεν μπορούμε να το δούμε ως ποσοστό γενικώς και αορίστως. Κρύβονται πίσω του άνθρωποι, καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές. Κόβονται τα όνειρα των νέων που, είτε σπουδάσουν είτε όχι, αισθάνονται ότι είναι μάταιο. Αυτή η παράμετρος δεν λογίζεται από τους ιθύνοντες, που προκαλούν με την πολιτική τους ψυχολογικές παρακρούσεις στους νέους, οι οποίοι αναγκάζονται να ξενιτευτούν ή να δεχθούν τον φόβο, που όμως στρώνει τον δρόμο στο κοινωνικό εκφασισμό. Και, το χειρότερο, απαξιώνεται η παιδεία και η γνώση και επιβάλλεται με τις διάφορες μεταρρυθμιστικές συγχωνεύσεις η εργαλειακή εκπαίδευση που φτιάχνει εξειδικευμένους «ηλίθιους» και υποτακτικούς. Χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών είναι κενές και, από την άλλη, παίζεται το «παιχνίδι» των αξιολογήσεων. Αλήθεια ποιος θα μας σώσει από τους σωτήρες μας;
Το 60% των νέων στη χώρα μας είναι άνεργο και πάνω από πεντέμισι εκατομμύρια σε όλη την Ευρώπη. Δυστυχώς για τους νέους έχουν μπει στη λογική του «μη χείρον βέλτιστον» και εν πολλοίς στην ιδιώτευση και στον ατομικισμό. Δεν έχουν χειραφετηθεί και δεν δημιουργούν συλλογικότητες που οδηγούν στην αντίσταση. Οι συγκυβερνώντες και τραπεζομεσίτες της ζωής τους τούς έχουν καταστήσει εφεδρικό «προλεταριάτο», που σημαίνει πως αντί να επαναστατήσουν και να αλλάξουν αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα, περιμένουν να πάρουν τη θέση αυτού που εκβιάζεται και απολύεται. Τα μπάνια του λαού ήταν του παρελθόντος πολιτική ταχυδακτυλουργία. Το μέλλον είναι ζοφερό και αόρατο, αλλά και απρόβλεπτο...

Οι δύο πόλοι...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Οι συγκυβερνώντες βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Οι τροϊκανοί συγκυβερνούν εξ αποστάσεως. Τα αποτελέσματα των εκλογών οδήγησαν σε ανασχηματισμό που είχε να κάνει με την αλλαγή κάποιων προσώπων και όχι με την πολιτική λιτότητας. Δεν θα μπορέσουν πλέον να αποφύγουν τις εθνικές εκλογές. Η Ελιά του Βενιζέλου με το 8% είναι πρόωρα γερασμένη, αλλά αναγκαία για τη στήριξη του Σαμαρά.
Το Ποτάμι είναι θολό και γρήγορα θα εξατμιστεί. Η ΔΗΜΑΡ τελειώνει οσονούπω και από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει χώρος για Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά. Το νέο που χρειάζεται η κοινωνία μας δεν δημιουργείται με φθαρμένα πρόσωπα και παλιά υλικά.
Ο διαχωρισμός είναι κάθετος, ανεξάρτητα πού υποτίθεται ανήκει ο καθένας κομματικά: οι έχοντες και οι μη έχοντες, καθότι οι κατέχοντες, ένα μικρό ποσοστό, ακόμα και τώρα με την κρίση βγάζουν κέρδη και αυξάνουν τον πλούτο τους, οι άνεργοι, οι εν δυνάμει απολυμένοι, οι διαθέσιμοι. Και η κατάργηση των κεκτημένων και η διάλυση των εργασιακών σχέσεων που έφτασαν μέχρι τις μαζικές απολύσεις (Χαλυβουργική). Δημιουργούνται δύο πόλοι με ταξικό προσανατολισμό. Η συνολική Δεξιά και η συνολική Αριστερά. Το παρελθόν και το μέλλον. Από τα σπλάχνα της Δεξιάς προήλθαν όλα τα παρακλάδια της. Η Χρυσή Αυγή βγήκε έξω από την κοινή πολυκατοικία, αλλά οι διάφοροι «Μπαλτάκοι» την «παρακαλάνε» να επιστρέψει. Οι ανεξάρτητοι Ελληνες και οι διάφοροι «μίζεροι και καρατζαφέρηδες» δεν μπορούν να διασωθούν με επικοινωνιακά, αντισυστημικά τερτίπια... Είναι αλήθεια πως το διάχυτο εκλογικό σώμα δεν έχει αποκτήσει συνειδητότητα πολιτική και κομματική. Ενα 10% π.χ. «μετακομίζει» και ψηφίζει αναλόγως των περιστάσεων και χρόνια τώρα εκλέγει κυβερνήσεις. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Οι λεγόμενοι μικρομεσαίοι συμπιέζονται να συναντηθούν με αυτούς που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας.
Η κρίση θα έχει και τα θετικά της. Θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Θα περιοριστούν οι πρόσθετες και πλαστές καταναλωτικές ανάγκες, θα δώσουμε μεγαλύτερη αξία στον άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του και συμπορεύεται με τον διπλανό του. Το εμείς θα συγκρουστεί με το υπερτροφικό εγώ και θα συμπαρασύρει τους επαγγελματίες της πολιτικής. Μέσα σε αυτήν τη συμμετοχική λειτουργία θα αποκτήσει νόημα και αποτελεσματικότητα η Δημοκρατία που εκλείπει, θα αναγκαστεί να συνέλθει και ο ΣΥΡΙΖΑ που θα κληθεί να κυβερνήσει. Δεν αρκούν οι καταγγελίες. Η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό, χρειάζεται να πειστεί, να εμπνευστεί, να δεθεί, να συνειδητοποιήσει πως δεν αρκεί η ψήφος στην κάλπη για να αλλάξει η ζοφερή πραγματικότητα. Η σύγκρουση θα είναι πολλαπλή και ριζική με το διεφθαρμένο σύστημα που κυβερνάει και με τη διαφθορά που βασιλεύει. Η Αριστερά θα πρέπει να αρνηθεί να γίνει το συμπλήρωμα προς το σοσιαλδημοκρατικότερο του πολιτικοκομματικού συστήματος. Αυτό είναι το ζητούμενο. Ο ανασχηματισμός είναι μία από τα ίδια. Το δήλωσε ο Χαρδούβελης πως θα συνεχίσει το «πετυχημένο» έργο του Στουρνάρα, που μετατίθεται στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Ανατροπή των δεδομένων...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Και τώρα τι γίνεται; Είναι ένα ερώτημα που προκύπτει από το αποτέλεσμα των εκλογών. Ηρθαν όλοι στα ίσια τους. Η κυβέρνηση, έστω και μειοψηφικά, συγκυβερνάει, δηλαδή συνεχίζει το έργο της καθ' υπαγόρευση των τροϊκανών, και η αντιπολίτευση θα ζητάει εκλογές εθνικές καθότι δεν υπάρχει η δεδηλωμένη.
Η αλήθεια είναι πως τους πόνεσε η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και στην Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας και εδώ. Ανοιξε ο δρόμος της ριζικής ανατροπής και όχι της εκτροπής. Η ευρύτερη Αριστερά και τα μικρά κόμματά της έχουν βάση μέσα στην κοινωνία. Είναι αλήθεια πως η κοινωνία μας είναι συγχυσμένη και εν πολλοίς αρρωστημένη. Η Χρυσή Αυγή είναι η μαύρη αυγή για τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του τόπου. Δεν μπορεί να πει κανείς ύστερα από αυτά που έγιναν και γίνονται από τη συμμορία των υποδίκων πως αυτοί που την ψήφισαν το έκαναν από αγανάκτηση, είναι πλέον συνυπεύθυνοι γι' αυτά που θα συμβούν. Από την άλλη έχουμε τη «σταθερότητα» της Ελιάς του Βενιζέλου. Είναι αλήθεια πως ο Βενιζέλος βγήκε νικητής των εκλογών, διέσωσε τη ΝΔ του Σαμαρά, όχι όμως για πολύ. Αυτό έγινε ολοφάνερο με την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης Αριστεράς.
Για τη συνέχεια, όμως, χρειάζεται ανατροπή των δεδομένων. Δεν χωρούν μέσα στις σημερινές πολιτικομματικές συνθήκες η Κεντροδεξιά και η Κεντροαριστερά, που η μία στηρίζει την άλλη για την εφαρμογή όχι μόνο των μνημονίων αλλά και για την εκπίεση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Χρειάζεται αντίδραση όπως έγινε στο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό και αντίσταση για να μην περάσουν τα μέτρα που εξυφαίνονται και θα πλασαριστούν εν ευθέτω χρόνω.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Το κατάλαβαν και στις Βρυξέλλες, δεν είναι μόνο ο ευρωσκεπτικισμός που διαπέρασε τις χώρες της Ενωμένης Ευρώπης, είναι πλέον η πίστη και η διαπίστωση πως η Ευρωπαϊκή Ενωση με τη σημερινή της μορφή έχει αποτύχει. Την κυβερνούν και τη διαχειρίζονται οι κεφαλαιούχοι, οι τραπεζίτες και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Δεν είναι τυχαίο πως τα μέσα ηλεκτρονικά και μη μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια τους. Η χώρα μας, το έχουμε ξαναγράψει, από πειραματόζωο μπορεί να γίνει το παράδειγμα για την ανατροπή της αντιλαϊκής και βάρβαρης πολιτικής τους. Τους ζώνουν τα φίδια, βγήκαν και τα μαύρα τα ναζιστοφασιστικά. Δεν είναι Ευρωζώνη αυτή. Η πολιτική της λιτότητας δεν έφερε την ανάπτυξη και την πολυθρύλητη ανάκαμψη. Θα πάρουν μέτρα διορθωτικά για να συνεχίσουν. Το πολιτικό τους παιχνίδι είναι στημένο και οι λαοί μπορούν να το αποκαλύψουν. Το αποτέλεσμα δεν θα βγει μόνο από τις κάλπες, αλλά από τους δρόμους για μια πραγματική, δημοκρατική ομοσπονδιακή ΕΕ. Οι συμψηφισμοί συμφερόντων «αλά Ουκρανία» στην ΕΕ, που θα φτάνει μέχρι τα Ουράλια, δεν χωρούν.

Περιηγητές της ζωής και της πατρίδας μας...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ο αιγιαλός της χώρας μας, οι ακτές οι δαντελένιες, έχουν μήκος 15.000 μέτρων με τα νησιά του αρχιπελάγους, που είναι πάνω από 8.000 αφημένα στο πέλαγος από όπου αναδύθηκε η Ελλάδα. Μεγαλύτερο το μήκος της ακτογραμμής από αυτό της αφρικανικής ηπείρου.
Μέχρι τώρα από όλες τις κυβερνήσεις που πέρασαν γίνονταν χωροταξικές παρεμβάσεις νομοθετικού περιεχομένου, που δεν ανέκοπταν τις αυθαιρεσίες, τις επεκτάσεις με μπαζώματα των ξενοδοχειακών μονάδων, αλλά ούτε τα αυθαίρετα κτίσματα πάνω στο παραλιακό μέτωπο της όμορφης ύπαρξής μας.
Κανένα από τα παράνομα κτίσματα δεν κατεδαφίστηκε και τώρα με το νέο χωροταξικό για τον τουρισμό νομιμοποιούνται έναντι προστίμων.
Είτε τα αυθαίρετα χτίζονται στα βουνά είτε στις παραλίες, γνωρίζουν οι κάτοχοί τους, οι καταπατητές, πως κάποτε θα νομιμοποιηθούν κι έτσι εκτρέφεται και συντηρείται η παρανομία και καταστρέφονται λίγο λίγο και σιγά σιγά το περιβάλλον και η ομορφιά, το δημόσιο αγαθό ή αλλιώς η δημόσια περιουσία μας και αλλοιώνεται το τοπίο της κληρονομιάς μας...
Σε πολλές παραλίες δεν υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση. Είτε ξενοδοχεία είναι, «τα μεντετερανέ» π.χ., είτε κατοικίες - βίλες, εντελώς αυθαίρετες. Μαντρώνουν και περιφράζουν το οικόπεδο της πατρίδας μας, γι' αυτό κατάντησε αδέσποτο αμπέλι. Για να μη πάμε μακριά, ας πάμε από τον Πειραιά μέχρι το Σούνιο να δούμε το τεράστιο πρόβλημα. Η τουριστική βιομηχανία είναι αποδοτική, πέρα από όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, μόνο που κινδυνεύει από την ανοργάνωτη και άναρχη λειτουργία της.
Στη χώρα μας, την ευλογημένη από τη φύση, θα έπρεπε οι τουρίστες να έρχονται και να την προσκυνούν, με την αίσθηση του περιηγητή. Θάλασσα, ήλιος, ουρανός, βουνά, νησιά και από παντού να αναδύεται η ιστορία μας, που δεν είναι δικιά μας, είναι της ανθρωπότητας, καθότι κουβαλάει τον πολιτιστικό οικουμενισμό μας.

Απροετοίμαστοι και άοπλοι...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Τα κόμματα της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης κινούνται μέσα σε μια ψευδαίσθηση δημοκρατίας που τα βολεύει. Και οι πολίτες ζούνε μια εικονική πραγματικότητα που αποδέχονται, γιατί δεν μπορούν, σε αυτό το σημείο τους οδήγησε η απογοήτευση, να κάνουν αλλιώς. Ξεγελιούνται κι αναρωτιούνται τι θα ψηφίσουν, ψάχνουν να βρούνε το «μέρισμα» και παρακολουθούνε τους συγκυβερνώντες να παρουσιάζουν τους τροϊκανούς ως σωτήρες.
Για να αλλάξει αυτή η παραδοχή πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς, να μάθουμε να σκεπτόμαστε, και για να γίνει αυτό θα πρέπει να σπάσουμε τους δεσμούς εξάρτησης από παλαιοκομματικές νοοτροπίες και από πελατειακές σχέσεις...
Θέλει δουλειά πολλή για να συνειδητοποιήσουμε πως η αληθινή, η άμεση δημοκρατία της καλημέρας χρειάζεται την ενεργητική συμμετοχή μας, ειδάλλως γίνεται παίγνιο και τη χρησιμοποιούν αυτοί που δεν την έχουν ανάγκη για να νομιμοποιούνται και να μας καθιστούν συνυπεύθυνους... Το Ποτάμι πραγματικά και μεταφορικά είναι θολό. Κατεβάζει δέντρα ξεριζωμένα και σέρνει λιθάρια ριζιμιά. Ετσι κι αλλιώς θα χαθεί μέσα στη θάλασσα των γεγονότων. Δεν έχει δική του σταθερή κοίτη και ροή. Ούτε φως. Μόλις έγινε κουβέντα για τη γελοιότητα των θαυματουργημάτων που συντελούνται χρόνια τώρα στα Ιεροσόλυμα και πόσο κοστίζει η μεταφορά του, ως αρχηγού κράτους. Ο συγγραφέας λίγο έλειψε να αφοριστεί ως «αιρετικός» από την Εκκλησία, που δεν λέει και δεν θέλει να απαγκιστρωθεί, να διαχωριστεί από το κράτος και να λειτουργήσει ανεξάρτητα και ελεύθερα, και διαγράφηκε από τον μεγάλο αρχηγό.

Οι παρενέργειες της κρίσης...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Σε μία χώρα, σε ένα σπίτι, από τα μικροπράγματα και από τις λεπτομέρειες, δηλαδή από αυτά που φαίνονται ως ασήμαντα, καταλαβαίνει κανείς αν υπάρχουν δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμός στη διαφορετικότητα του άλλου, καθώς κι αν υπάρχει ισότητα μέσα στο διαφορετικό που είμαστε.

Αν είναι υγιές και καθαρό ένα σπίτι, από την τουαλέτα και την κουζίνα φαίνεται. Στη δημοκρατία η πλειοψηφία θα πρέπει να σέβεται τη μειοψηφία και στα κόμματα θα πρέπει να συμβαίνει το ίδιο.
Ενα δημοκρατικό πολίτευμα δοκιμάζεται στα δύσκολα. Οι νόμοι δεν φτιάχνονται για να καταστρατηγούνται, ούτε για να καλύπτουν «νομίμως» τις παρανομίες και τις αυθαιρεσίες. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η δημοκρατία ως προκάλυμμα και πρόσχημα για να παίρνονται μέτρα και αποφάσεις που ούτε τα ανελεύθερα καθεστώτα θα έπαιρναν. Ζούμε μέσα σε ένα κλίμα ζοφερό.
Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης κι αυτό έχει δημιουργήσει παρενέργειες, από ψυχολογικές μέχρι επιθετικές συμπεριφορές. Οι σχέσεις των συνανθρώπων που συνυπάρχουν συνεχώς εκπίπτουν. Παρατηρούμε φαινόμενα που αγγίζουν τα όρια της επικινδυνότητας. Μια μεγάλη απαξίωση, ακόμα και για την ίδια τη ζωή έρχεται να προστεθεί στην κλονισμένη πίστη σε αξίες, θεσμούς, νόμους, δικαιοσύνη, ασφάλεια, αγάπη, ομορφιά, τέχνη, πολιτική. Τα κόμματα στην πλειονότητά τους δεν έχουν εσωτερική δημοκρατία.
Μια αρρωστημένη κατάσταση επικρατεί. Το κακό έχει καλές δημόσιες σχέσεις και προβάλλεται. Το καλό πνίγεται, θεωρείται γελοίο να είναι, καλός καγαθός σήμερα ένας άνθρωπος. Οι πολιτικοί στην πλειονότητά τους έχουν χάσει το κύρος τους. Ο ναός της Δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο, λοιδωρείται και συνεχώς απαξιώνεται. Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες με αφορμή τον γενικό γραμματέα της συγκυβέρνησης λειτουργούν απωθητικά. Η δημοκρατία, όμως, είμαστε εμείς, η πατρίδα μας είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να λέμε οι άλλοι φταίνε.

Οταν η Αριστερά δεν αγγίζει τους νέους...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Βρισκόμαστε έναν μήνα πριν από το Πάσχα των Ελλήνων και δύο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές. Η προεκλογική περίοδος περνάει μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Η εκπροσώπηση δεν γίνεται ισομερώς. Το Ποτάμι τα πήρε όλα, το εμφανίζουν ως να είναι θεόσταλτο κι ήρθε για να μας σώσει. Από τη στιγμή που η Ελιά πριν βγάλει καρπούς άρχισε να μαραίνεται, έπρεπε να φτιαχτεί ένα ανάχωμα που θα εμποδίζει τις ψήφους να πάνε στην Αριστερά. Θεωρούνται οι ψηφοφόροι μετακινούμενοι.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δημιουργείται στα μεγάλα κόμματα μια αβεβαιότητα. Κι όμως οι δημοσκοπήσεις είναι περίπου σταθερές. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι δείχνουν να μην ενδιαφέρονται για τα κόμματα και τις εκλογές. Είναι που δεν συγκινούνται από τα κόμματα, τα κομματίδια, τις ομάδες, τις κινήσεις, τους ομίλους που οι ίδιοι και οι ίδιοι επαγγελματίες της πολιτικής ιδρύουν παίζοντας τον ρόλο του σωτήρα.
Είναι που ο αγώνας για την επιβίωση είναι σκληρός και δεν αφήνει περιθώρια πραγματικής συμμετοχής στην κοινωνία όπου προ πολλού έχει κοπεί ο ιστός που την ενώνει, που σημαίνει παραμερίζει η ανθρώπινη συμπεριφορά της συνύπαρξης και μεγαλώνει ο καιροσκοπισμός, ο ατομικισμός, ο ανταγωνισμός και το ποιος θα προλάβει να φάει τον άλλο. Ενα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δυστυχώς έτσι λειτουργεί και οι συγκυβερνώντες σπρώχνουν με την ελεγχόμενη πολιτική τους από τους τροϊκανούς προς αυτή την κατεύθυνση. Τα 500 εκατομμύρια του πλεονάσματος θα ρίξουν λάδι στο καυτό πρόβλημα της απασχόλησης με την «αναλογική» μοιρασιά στους αδύναμους που θα λάβουν το φιλοδώρημα, γιατί περί φιλοδωρήματος πρόκειται και μάλιστα εφάπαξ.

Πόλεμος και ειρήνη, θάνατος και ζωή....

Δημητρης Παπαχρηστος, απο το Εθνος...

Μπερκίν Ελβάν, Αλέξης Γρηγορόπουλος. Τα παιδιά αυτά, μαζί με τον Καλτεζά, παλιότερα με τον Κομνηνό, είναι παντού και πάντα η αντίσταση και η μάχη, σώμα με σώμα, σε όποια χώρα και αν γεννήθηκαν. Είναι κατά του φασισμού, που συνεχίζεται με κάλυμμα και προκάλυμμα τη Δημοκρατία, η οποία έχει διαρρήξει τα ιμάτιά της και έχει καταντήσει ένα λερό και αδειανό πουκάμισο.

Το πάρκο Γκεζί στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι το λάθος μέρος.

Είναι ο τόπος της ελευθερίας, όπως ήταν το Πολυτεχνείο. Η τρομοκρατία και η βία της εξουσίας δεν έχουν σύνορα. Η παγκοσμιοκρατία δεν έχει άλλο τρόπο να στηριχθεί. Κάθε ένα λεπτό ένα παιδί πεθαίνει, από αρρώστιες που θεραπεύονται, από πείνα κι από την απανθρωπιά αυτών των υποτελών και υπηρετών του καπιταλιστικού συστήματος... Και έχουμε κι άλλα παιδιά που σκοτώνονται ανά την οικουμένη, όπως τώρα στη Συρία, είτε γιατί βρέθηκαν στον δρόμο της καταστολής είτε γιατί θέλησαν να αντισταθούν και να ζήσουν ελεύθερα, σε έναν κόσμο όμορφο, χωρίς πολέμους και χωρίς εκμετάλλευση και αδικία. Οταν ένα παιδί χάνει το γέλιο του και πεθαίνει, τότε αυτός ο κόσμος που ζούμε είναι άρρωστος.

Θα μπορούσαμε να φωνάζουμε χλευαστικά Ελλάς, Γαλλία, Τουρκία, συμμαχία και κάθε φορά να προσθέτουμε κι ακόμα μία χώρα. Ομογνωμούν και συμπεριφέρονται το ίδιο. Στην Παλαιστίνη οι Ισραηλίτες σκότωναν και σκοτώνουν για να μην προλάβουν κι ανδρωθούν και αγωνιστούν για την πατρίδα που τους στερούν οι μεγάλοι.

Ο ακήρυκτος πόλεμος συνεχίζεται σε πολλαπλά μέτωπα. Ο επικοινωνιακός κάθε στιγμή από τα ΜΜΕ. Ο διπλωματικός, όπως τώρα στην Ουκρανία, όπου οι ΗΠΑ, η Εν. Ευρώπη, η Κίνα προσπαθούν να αποτρέψουν χωρίς σύγκρουση τη Ρωσία να ενσωματώσει με δημοψήφισμα την Κριμαία.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Η Αριστερά χρειάζεται συμμαχίες...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Μέσα στη γενικότερη σύγχυση και τη φοβία που έχει περιπέσει ο ελληνικός λαός, εργαζόμενος και μη, έρχονται τα τηλεοπτικά μέσα να την επιτείνουν προβάλλοντας ό,τι λάμπει, κόντρα στην παροιμία που λέει ότι δεν είναι χρυσός.
Τα συγκυβερνώντα κόμματα και τα κόμματα της Βουλής είναι ξεπερασμένα. Πάνω από είκοσι οκτώ ομάδες, όμιλοι, κινήσεις, κόμματα εμφανίζονται, ιδρύονται, ανακοινώνουν προθέσεις, στόχους,
προγράμματα και δεν νοιάζονται πως ως πολιτικά πρόσωπα που έχουν μεταπηδήσει σε όλα τα κόμματα δεν μπορούν να γίνουν και σωτήρες, όντας συνυπεύθυνοι και συνένοχοι όχι γιατί ψήφισαν τα μνημόνια μονάχα, αλλά γιατί βλέπουν την όποια λύση να γίνεται μέσα από την πιστή εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και υπό την υψηλή επιτήρηση των τροϊκανών.
Η κοινωνία μας έχει υποστεί αλλοιώσεις και σε μεγάλο βαθμό πάσχει από κατάθλιψη. Δεν γίνεται να λειτουργεί ως παθητικός τηλεθεατής και οι «σούστες» του καναπέ του να μην του τρυπούν τα οπίσθιά του και να μη συνειδητοποιεί πως οι τηλεαστέρες εξαφανίζονται αφού πρώτα δημιουργήσουν ψευδαισθήσεις. Αν άνθρωποι πολιτικά σκεπτόμενοι, εργαζόμενοι της ζωής και της κοινωνίας ακτιβιστές έπαιρναν μια πρωτοβουλία συνεύρεσης των διαφορετικών ομάδων και δραστηριοτήτων σε όλη τη χώρα, καμιά τηλεόραση δεν θα αναφερόταν παρά μονάχα αν γίνονταν οι ενέργειές τους επικίνδυνες για να τις διαστρεβλώσουν ή να τις αποδυναμώσουν. Υπάρχει πρόβλημα κι είναι διάχυτο μέσα στην κοινωνία και οι νέοι δυστυχώς δεν βγαίνουν στους δρόμους να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην εργασία, δηλαδή το μέλλον τους.
Οι γεωστρατηγικές ανακατατάξεις δημιουργούν σύγκρουση συμφερόντων και δημιουργείται ενός άλλου τύπου ψυχρός πόλεμος. Η Ουκρανία θα οξύνει το ενεργειακό πρόβλημα με την Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας και το στρατηγικό με την Κριμαία. Η Ρωσία δεν θα απεμπολήσει όχι μόνο τον Ναύσταθμο, αλλά θα θέσει το ρωσικό ζήτημα, καθότι εκατομμύρια Ρώσοι είναι διάσπαρτοι στις πρώην σοβιετικές χώρες. Οι εθνικισμοί θα ενταθούν και οι ΗΠΑ θα απειλούν πότε από μακριά και πότε από κοντά να επιβληθούν μέτρα εναντίον της «επιτακτικής» Ρωσίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα η χώρα μας πορεύεται για τις εκλογές και κανένα κόμμα δεν τοποθετείται πέρα από τις γενικολογίες για τη λύση του Κυπριακού και όλοι επισημαίνουν πως «μπαίνει από την πίσω πόρτα» το σχέδιο Ανάν.

Αν ξέραμε όλοι από ένα ποίημα...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Δεν χρειάζονται τις Απόκριες οι νεοέλληνες για να κάνουν νηστεία. Ούτε χρειάζονται μάσκες για να κρύβονται. Σιγά σιγά αποκαλύπτονται όλα. Τα περισσότερα δημόσια πρόσωπα του παρελθόντος και του παρόντος όταν βρέθηκαν κοντά στο βάζο με το μέλι, έγλειψαν τα δάκτυλά τους.

Οι χοντρές μίζες ήταν σχεδόν δεδομένες και ολίγον «νομιμοποιημένες». Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις έγιναν καθεστώς, δηλαδή τα «εργαλεία» για κάποιους να τη βγάζουν «καθαρή» και να παριστάνουν πως προσφέρουν κοινωφελές έργο. Η διαπλοκή απαραίτητη και η διαφθορά τρόπος ζωής. Ολα να δικαιολογούνται και ότι είναι νόμιμον να γίνεται και ηθικόν. Η σύγχυση στο αποκορύφωμά της.

Η σύγχυση και ο φόβος έγιναν τα εργαλεία των συγκυβερνώντων για την καθυπόταξη της λεγόμενης κοινής γνώμης. Στις όποιες, είναι αλήθεια, λίγες αντιδράσεις και αντιστάσεις, το όπλο της καταστολής διά των «χημικών ενώσεων» και των ροπάλων καθώς και των προσαγωγών και συλλήψεων έπαιξε και παίζει καθοριστικό ρόλο για την επιβολή της τάξης.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου η δημοκρατία είναι λειψή και χρησιμοποιείται για να νομιμοποιούνται οι κυβερνητικές αυθαιρεσίες. Η δικαστική εξουσία αναγκάστηκε να σηκώσει κεφάλι στην εκτελεστική, μόνο που λειτουργεί δειλά και φοβισμένα.

Οσο κι αν προσπαθήσουν οι συγκυβερνώντες να συγκαλύψουν τις «πομπές» τους, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Δυστυχώς όμως έχουν λίγο - πολύ στερέψει τα ποτάμια. Η βοή και η οργή τους δεν ακούγονται. Η οικονομική κρίση έγινε κυρίαρχη και η καθημερινή ανάγκη λειτουργεί δεσμευτικά. Η πείνα δεν αφήνει κανέναν να σκεφτεί και να πράξει διαφορετικά. Ο τόπος της ουτοπίας, της χαράς και της απόλαυσης είναι βαλτωμένος.

Ιστορικά κρίσιμη στιγμή...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Από τη μια έχουμε τις ουρές στη λαϊκή αγορά για ένα σουβλάκι, από την άλλη έχουμε συνανθρώπους μας να ψάχνουν στα σκουπίδια, να βρουν κάτι που κάποιοι χορτασμένοι πέταξαν. Τους άστεγους πού θα τους στεγάσουμε; Ποια μη κυβερνητική οργάνωση έχει αναλάβει αυτό τον κοινωνικό ρόλο; Αναγκάζεται η συγκυβέρνηση να παραδέχεται πως «τάιζε» τους ημετέρους, που έβρισκαν ρόλο για να συμπληρώνουν τους μισθούς τους, αλλά και να παίζουν και πολιτικά παιχνίδια, όπως αποκαλύφθηκε με την περίπτωση της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης»...
Από ό,τι αποκαλύπτεται, το υπουργείο Εξωτερικών και επί ΠΑΣΟΚ και επί Νέας Δημοκρατίας ήταν ο χώρος που ευδοκιμούσαν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, διά των επιχορηγήσεων, όπως σιτίζονταν και κάποιοι που παρίσταναν τους δημοσιογράφους. Ακόμα και η Εκκλησία επί μακαριστού πλέον Χριστόδουλου έδειξε την «αλληλεγγύη» της.
Εκ των πραγμάτων από τη στιγμή που, μέσα στη γενικότερη κρίση, το ελάχιστο αναδεικνύεται σε μέγιστον και το μέγιστον σε μεγάλο βαθμό συγκαλύπτεται ή υποβιβάζεται, καθότι τα βραχυκυκλωμένα μέσα, προπαντός τα ηλεκτρονικά, συμβάλλουν διά της συγχύσεως και της παραπληροφόρησης στη συγκάλυψη, τίθεται το ερώτημα: Πώς γίνεται να είναι μη κυβερνητικές οργανώσεις όταν «σιτίζονται», δηλαδή χρηματοδοτούνται από το κράτος των συγκυβερνώντων; Ποιο ρόλο κοινωνικό, συμπληρωματικό του κράτους θα μπορούσαν να παίζουν; Και πώς προέκυψε να είναι μέχρι στιγμής άγνωστος ο αριθμός τους και να μην έχουν υποστεί έλεγχο;

Ο σπόρος της ζωής...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Η Ευρωπαϊκή Ενωση θεσπίζει αυτόν τον καιρό καινούργιους κανόνες που θα αφορούν την εμπορία των σπόρων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα συζητήσει για να εδραιωθεί η βιομηχανία των σπόρων στην ευρωπαϊκή αγορά και κατ' επέκταση στην παγκόσμια, καθότι οι πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν, κατέχουν και εκμεταλλεύονται το 60-70% και επιδιώκουν τον πλήρη έλεγχο. «Σύμφωνα με τον νέο νόμο, θα είναι παράνομο να αναπτυχθούν, να αναπαραχθούν ή να ανταλλαχθούν προς σπορά κηπευτικών ή δέντρων σπόροι που δεν έχουν ελεγχθεί και εγκριθεί από τον Οργανισμό Φυτικών Ποικιλιών της ΕΕ». Θα χρειάζεται οι αγρότες να πληρώνουν και τα «πνευματικά» δικαιώματα των σπόρων, π.χ. στην Copa - Cogeca, που εκπροσωπεί τη βιομηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή, και της Food Drink Europe, που εκπροσωπεί τις μεγάλες πολυεθνικές τροφίμων όπως τη Monsanto, με άλλα λόγια θα τίθενται στην «παρανομία» ποικιλίες φυτών που δεν θα έχουν αναγνωριστεί.

Ο ποιητής μπορεί να είπε πως είμαι σπόρος, όσο πιο βαθιά με θάβεται τόσο πιο δυνατά θα βγαίνω στο φως και θα καρπίζω, αλλά θα συμβεί το αντίθετο, θα χρειάζεται άδεια και ο σπόρος θα είναι για μια φορά, καθότι θα εκφυλίζεται και θα γίνεται νεκρή εκσπερμάτωση. Ο έρωτας της δημιουργίας θα φοράει το προφυλακτικό που επιβάλλουν οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου.

Μέσα σε αυτό το δυσμενές κλίμα, οι αγρότες βγήκαν στους δρόμους για να ζητήσουν δίκαιη φορολόγηση, μείωση του κόστους παραγωγής και την οργάνωση συσκευασίας των προϊόντων τους.

Επέρχεται ρήξη και είμαστε άοπλοι....

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Πρέπει να είμαστε η αλλαγή αυτού που θέλουμε να έρθει. Με πιο απλά λόγια. Αν δεν αλλάξουμε εμείς πρώτα, πώς θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να κάνουμε «το άγριο ήμερο» που λέει ο Νηρέας Βάρας, διά στόματος Γιώργου Αρμένη, στο ομώνυμο θεατρικό έργο. Και αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θα γίνουν τα σκοτάδια φως; - αναρωτιόταν ο Ναζίμ Χικμέτ πριν από πολλά χρόνια. Οι μικρές διεργασίες συντελούνται ανεπαισθήτως και, ως να ήταν φυσικό, καλύπτονται πίσω από τα μεγάλα λόγια των συγκυβερνόντων. Η κρίση όμως δεν βοηθάει να «περάσει» το επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι, που το χρησιμοποιούν όλοι στα πρωινάδικα και νυχτάδικα και όλα τα κόμματα. Λειτουργεί όμως προσωρινά και, όταν τελειώνει, αρχίζει άλλο παιχνίδι χαμένο, καθότι κανένας δεν μπορεί πλέον να κλέψει τις εντυπώσεις.
Δεν είναι τυχαίο που το 37% δεν εμπιστεύεται κανένα κόμμα... Η διάβρωση και η φθορά αγγίζει και διαπερνάει όλη την κοινωνία και, κατ' επέκταση, το κράτος, που χρησιμοποιεί τους νόμους του και τη φορολογική τρομοκρατία σε βάρος των ανήμπορων, με όπλο την καταστολή όλων των αντιδράσεων.
Οι διαθεσιμότητες, οι κινητικότητες, οι απολύσεις λειτουργούν σαν μπαμπούλας και οι άνεργοι δεν θα μπορούν να είναι ούτε το εφεδρικό προλεταριάτο. Οι αντιμνημονιακές κορώνες και καταγγελίες δεν αρκούν. Θα πρέπει από τώρα να χτίζονται τα θεμέλια, τα δημοκρατικά εναλλακτικά κύτταρα, εντός του κόμματος, με διαρκή διάλογο και κατ' επέκταση μέσα στην κοινωνία με ενεργητική συμμετοχή του καθενός. Στα χέρια τους να πάρουν οι πολίτες την υπόθεση της ζωής τους και να αναδείξουν τα προβλήματα που τους αφορούν, που δεν είναι μονάχα εργασιακά στις τοπικές κοινωνίες, και να δώσουν λύσεις πέραν από τις κάλπες...

Πολιτική - Πολιτισμός - Δημοκρατία...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Εχει διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός διαλαλούν από τις τηλεοράσεις πολιτικοί, πολιτευτές, δημοσιολόγοι, αναλυτές και συμπληρώνουν περισπούδαστα πως έχει απαξιωθεί η πολιτική ζωή, τα κόμματα και το πλείστον των προσώπων που λειτουργούν ως επαγγελματίες. Η διαφθορά δεν αφορά μόνο τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους με το κράτος και τη διαχείριση της οικονομίας και της πολιτικής, αγγίζει και εμποτίζει και τον καθένα μας ξεχωριστά κι όλη την κοινωνία. Δεν μπορεί, όμως, μέσω των γενικεύσεων και των ισοπεδώσεων να εξισώνονται «οι πάντες και τα πάντα» με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τη γενίκευση μίας αντίληψης που σκοπίμως καλλιεργείται πως «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν». Αυτό βολεύει αυτούς που θέλουν να γαντζωθούν στην όποια εξουσία, γι' αυτό και σπέρνουν τον φόβο και μιλούν για κενό εξουσίας αν δεν αποκτήσουν πλειοψηφία οι συγκυβερνώντες...
Το πρόβλημα είναι, κι αυτό δεν το έχουν καταλάβει οι συγκυβερνώντες, συνδιαχειριστές των μνημονίων που επιβάλλουν οι τροϊκανοί, βαθύτατα υπαρξιακό και κοινωνικοπολιτιστικό και δεν θα λυθεί με τα αποτελέσματα που θα βγουν από τις κάλπες. Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές παρακρούσεις που προκαλεί, διεγείρει και τις καταχωνιασμένες ανθρώπινες αξίες, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τον τρόπο της ζωή μας, να ξεφορτωθούμε τις πλασματικές, πλαστές εν πολλοίς, ανάγκες που δημιουργεί ο καπιταλιστικός καταναλωτισμός. Συνεπώς το ζητούμενο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας.

Για ποια Ευρώπη μιλάνε...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Για να σώσουν την Ευρωζώνη τους και να διασφαλίσουν τις τράπεζές τους, οι ιθύνοντες της Ε.Ε. υπαγόρευσαν και επέβαλαν τα μνημόνια, τα οποία αποδέχτηκαν όλες οι συγκυβερνήσεις, στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδος. Δεν έπαιξαν, ούτε τράβηξαν κανένα χαρτί, διαπραγματευτικό και εκβιαστικό μαζί. Δεν βγήκε ένας πρωθυπουργός, υπουργός να πει μέσα στα πλαίσια του δικού τους συστήματος πως, αφού η Ευρωζώνη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια κρίση η οποία δεν αφορά μόνο τη χώρα μας, είναι λάθος δομημένη και επόμενο είναι να διαλυθεί καθώς και η Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας και των τραπεζιτών, και η κρίση θα απλωθεί.
Δεν παίχτηκε το χαρτί του αδύναμου κρίκου που θα συνέβαλλε καταλυτικά στο να μαζέψουν τη διαλυτική πολιτική της λιτότητας που την παρουσίασαν ως μοναδική συνταγή θεραπείας του χρέους. Τι χειρότερα θα μπορούσαμε να πάθουμε, ακόμα και αν μας έριχναν στη δραχμή. Τα ερωτήματα είναι πολλά, τώρα βγαίνουν στο προσκήνιο αναπάντητα και όλοι οι «καθ' ύλην» αρμόδιοι παραδέχονται εκ των υστέρων πως όλα αυτά έγιναν σε βάρος της Ελλάδας, καθότι τη χρησιμοποίησαν ως πειραματόζωο.
Μπορεί η Γερμανία να έβγαλε κέρδη από την κρίση, αλλά τι θα κάνει με τους συνταξιούχους, τους ανέργους, ακόμη και με τις οικογένειες με μωρά που κάνουν ουρές για να προμηθευτούν ζεστά ρούχα, λαχανικά και φρούτα.

Παράταση χρόνου και μαρτυρίου...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Στο όνομα της ελληνικής προεδρίας και της συνάντησης των αξιωματούχων της Ενωμένης Ευρώπης στην Αθήνα, η κυβέρνηση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το γεγονός και, ούτε λίγο ούτε πολύ, να δείξει πως τελείωσαν τα βάσανα του ελληνικού λαού. Ο κ. Μπαρόζο μάλιστα έφτασε στο σημείο να πει πως οι θυσίες του ελληνικού λαού αμείβονται!!!
Η επικοινωνιακή πολιτική έχει κοντά ποδάρια. Η παράταση διαχείρισης του χρόνου καταντά μαρτύριο χειρότερο κι από αυτό της σταγόνας.
Γίναμε το πειραματόζωο για όλες τις χώρες της Ε.Ε. Δοκιμάστηκε η αποτυχημένη πολιτική της λιτότητας που μας επιβλήθηκε και τώρα προσπαθούν να την επεκτείνουν σε όλες τις χώρες. Ο νότος μπορεί να υποφέρει αλλά πέρα από τις όποιες αντιδράσεις και διαδηλώσεις, δείχνει να υπομένει και να περιμένει την όποια ανάκαμψη και έξοδο, που από πουθενά δεν έρχεται, γιατί ήδη το καπιταλιστικό χρηματοπιστωτικό σύστημα προσπαθεί να αντεπιτεθεί και να ανασυγκροτηθεί μέσα κι από τη δική του κρίση.
Εχουμε φτάσει σε μια οριακή και ιστορική στιγμή που η σύγκρουση θα είναι αναπότρεπτη. Η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι ενωμένη, ούτε καν οικονομικά πολύ περισσότερο πολιτικά. Αν οι λαοί της Ευρώπης που δοκιμάζονται και τα 25 εκατ. των ανέργων και τα 5,5 εκατ. των νέων δεν αντιδράσουν για τη δημιουργία της δικής τους ομοσπονδιακής δημοκρατικής Ενωμένης Ευρώπης της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ισότητας μέσα στη διαφορετικότητα της κάθε χώρας, με το πνεύμα ελευθερίας και αδελφότητας, τότε θα είναι ανάξιοι της ιστορίας τους.
Ακούσαμε λόγια ανέξοδα και διφορούμενα, που στηρίζουν τη συγκυβέρνηση, που αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που πολλαπλασιάζονται από τα "φορομπηχτικά" μέτρα που αναγκάζεται να πάρει. Τα 65 CD μένουν στα ράφια και οι φοροδιαφεύγοντες και αυτοί που ξέπλυναν και ξεπλένουν μαύρο χρήμα παραμονεύουν και καλύπτονται από τις ελάχιστες μεμονωμένες περιπτώσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Τόπο στην ουτοπία...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Δεν μπορώ να συμπονέσω, ούτε να κλάψω γι' αυτούς που δεν αγωνίζονται και δεν διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή που είναι το έχειν τους και η ύπαρξή τους. Η λύπηση, αλίμονο, είναι το χειρότερο που μπορεί να πάθουμε.
Είναι οι μέρες γιορτινές και τεθλιμμένες, μια χαρμολύπη σχηματίζεται στα πρόσωπα πολλών ανθρώπων, ακόμα και σ' αυτών που θα καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, πλούσιο ή φτωχικό, να ευχηθούν υγεία και χρόνια πολλά. Και... οι ανέστιοι; Οι πένητες; Να γίνονται οι παράπλευρες καθημερινές απώλειες της πολλαπλής κρίσης που λέει στο ομώνυμο βιβλίο του ο Περικλής Κοροβέσης με αγαπισιάρικη τρυφερότητα.
Η ευτυχία γίνεται ένα επιφώνημα δαγκωμένο για όσους περιμένουν να πέσει ως το μάννα εξ ουρανού. Για τους αιθεροβάμονες είναι η εξέγερση που κυοφορεί μέσα της την επανάσταση που δεν έχει άλλο σκοπό παρά να τελειώσει στην αγκαλιά της ευτυχίας με ερωτική μέθεξη.
Δεν είναι απλώς μια μούσα, μια θεότητα, μια πίστη.
Είναι η ουτοπία που βρίσκει τον τόπο της και εμφανίζεται μπροστά μας όταν ερωτευόμαστε και αγωνιζόμαστε. Τότε τη βλέπουμε να γίνεται πραγματικότητα. Ας βάλουμε λίγο παραπάνω κίνδυνο στη ζωή μας, για να νιώσουμε περισσότερο ασφαλείς κι ας μάθουμε να μοιραζόμαστε ακόμα και τη μοναξιά και τον φόβο γιατί τότε μπορούμε να κάνουμε την υπέρβαση.
Μεγαλώνει η μοναξιά, περισσότερο μέσα στις γιορτινές μέρες, όταν λείπει η γιορτή και η χαρά, όταν υπάρχουν ανοιχτές πληγές, πονούν τα μάτια κι αυτών που τις θωρούνε, ακόμα και όταν προσπαθούν να τα κλείσουν.

Κοινωνικοποίηση των ανθρώπων...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Εχει ειπωθεί και γραφτεί πολλές φορές πως δεν ήταν μόνος του ο Ακης Τσοχατζόπουλος. Χρησιμοποιήθηκε ως προκάλυμμα, καθότι οι διεφθαρμένοι και η διαφθορά δεν αντιμετωπίζονται με επιμέρους εμβαλωματικές ενέργειες. Ούτε ο Παπαγεωργόπουλος από το όλο αυτοδιοικητικό σύστημα ήταν ο μόνος δήμαρχος διεφθαρμένος. Για να εξυγιανθεί το σύστημα χρειάζεται ριζική ανατροπή του και δεν αρκούν οι παραδειγματικές δικαστικές αποφάσεις...

Η εξουσία διαφθείρει κι όποιος έχει τα δάχτυλα στο βάζο με το μέλι, λέει ο λαός μας, τα γλείφει, προσθέτοντας, δυστυχώς, πως όλοι το ίδιο είναι κι αν δεν είναι, θα γίνουν. Υπάρχει μια απαξιωτική αποστροφή κατά των πολιτικών, που οδηγεί σε έναν πόλεμο «όλοι εναντίον όλων», ο οποίος ευνοεί τον συντηρητισμό που προκαλεί η κρίση σε μια κοινωνία εν πολλοίς αρρωστημένη, αλλιώς δεν εξηγούνται οι παρά φύσιν αποφύσεις τύπου Χρυσή Αυγή.

Κι όλοι αυτοί οι εξοργισμένοι-αγανακτισμένοι, που τη νομιμοποίησαν εκλογικά, στρέφονται εναντίον του εαυτού τους κι αυτό έχει φανεί ήδη.

Η τραγελαφική περίπτωση του Λιάπη είναι ενδεικτική μιας παλαιοκομματικής νοοτροπίας που υπήρχε και διαιωνίζεται. Είναι γελοίο κάποιοι που κερδοσκοπούν από την κρίση να την επικαλούνται για να γλιστρούν και να ξεφεύγουν από τη δαγκάνα της Εφορίας και τα υποζύγια, δηλαδή η πλειονότητα του ελληνικού λαού να υπομένει και να γίνεται μαύρη η ζωή του και οι χριστουγεννιάτικες γιορτές να του μεγαλώνουν τον πόνο και την αγωνία για το αύριο...

Η κρίση που περνάμε μπορεί να μας ταρακουνήσει και να απαλλαγούμε από τις παρακρούσεις που μας έχει δημιουργήσει.

Αβέβαιο το μέλλον...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ερχόμαστε πρώτοι στις μεταρρυθμίσεις και στους εκσυγχρονισμούς, να μια πρωτιά που κατέκτησε η χώρα μας, με την επιβολή, εφαρμογή της λιτότητας που αξίωσαν οι τροϊκανοί.
Oπως κι άλλες φορές, έτσι και τώρα κάποιοι ιθύνοντες των Βρυξελλών αφήνουν να νοηθεί πως το 2014 θα βγούμε από την κρίση και τα μνημόνια και θα «κολυμπήσουμε» στις αγορές. Μας τα έχουνε ξαναπεί τα «κάλαντα» μέρες που είναι, μα δεν είδαμε άσπρες μέρες. Συνεχώς και ανεπαισθήτως γινόμαστε δέσμιοι των δανειστών.
Περνάνε τα χρόνια και παγιώνεται μια ζοφερή κατάσταση που δυστυχώς την κληρονομούμε στα παιδιά μας. Την κρίση την υφίστανται και τα ίδια μέσα στα σπίτια τους που πολλών κινδυνεύουν να τεθούν σε πλειστηριασμό. Την υφίστανται στα πανεπιστήμια και στα σχολεία που δεν λειτουργούν.
Δύο βασικοί πυλώνες της κοινωνικής πολιτικής, η Παιδεία και η Υγεία, δοκιμάζονται στο όνομα του εκσυγχρονισμού και των συγχωνεύσεων. Με άλλα λόγια, την πληρώνουν οι ανήμποροι ασθενείς, δηλαδή οι γονείς και οι παππούδες των παιδιών μας, που μέσα σ' αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα κατέκτησαν την πανευρωπαϊκή πρωτιά να έχει καταρρεύσει η απόδοσή τους στη Φυσική και στα Μαθηματικά και, το χειρότερο, να θεωρούν μάταιο να σπουδάσουν, γιατί όποιο πτυχίο και να πάρουν δεν θα βρουν δουλειά.
Η επιλογή σπουδών, δυστυχώς, έχει συνδεθεί με τη δουλειά και όχι με την παιδεία και τη γνώση - μόρφωση. Εχουν συμβάλει οι λεγόμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των εκάστοτε υπουργών που ματαιόδοξα θέλησαν να βάλουν τη σφραγίδα τους δανειζόμενοι πρότυπα εκπαιδευτικά ξένων χωρών στο όνομα της ομογενοποίησης σε μια παγκοσμιοκρατική ανάγκη, που θέλει εξειδικευμένους «ηλίθιους», γρανάζια στο καπιταλιστικό τους σύστημα.

Ζούνε σε άλλο κόσμο...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει πάθει ψυχικό «τραλαλά». Τα μάτια των ανθρώπων στον δρόμο είναι αγριεμένα. Η κατάθλιψη φανερώνεται κι όταν ξανοίγεται ένα γέλιο. Εχει καταντήσει κοινωνική επιδημία η ανασφάλεια. Η απογοήτευση κάποιους συνανθρώπους μας, γύρω στις τρεις χιλιάδες λογαριάζονται, τους έσπρωξε στην αυτοκτονία. Ολες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την οικονομική κρίση, που δέρνει τον καθέναν και όλους μαζί. Πολλοί από αγανάκτηση έχουν οδηγηθεί στην κομματική και πολιτική απραξία και, το χειρότερο, ένας σεβαστός αριθμός ψήφισε για τιμωρία μια εγκληματική νεοναζιστική συμμορία, στο όνομα μιας γενικευμένης απαξίωσης, χωρίς την επίγνωση πως αυτή η επιλογή στρέφεται εναντίον τους.

Ο θυμός και η οργή έγιναν κακοί σύμβουλοι και ενισχύουν την πίστη πως όλοι το ίδιο είναι, κι αν δεν είναι θα γίνουν. Υποτίθεται πως αυτή η κατάσταση του φόβου και των τρομοκρατικών εκβιαστικών διλημμάτων των συγκυβερνόντων βολεύει, καθότι περνούν τα μνημονιακά μέτρα των τροϊκανών δανειστών μας. Δεν λογαριάζουν όμως τους αστάθμητους παράγοντες. Το τσουνάμι των αντιδράσεων, το φθινόπωρο -δήλωσαν με σκωπτικό τρόπο και ικανοποίηση- δεν ξέσπασε διαψεύδοντας την αντιπολίτευση.

Οι συνθήκες όμως γίνονται χειρότερες και το 2014, με τον προϋπολογισμό, με τη φορολογία, με τις απολύσεις, με τις διαθεσιμότητες και τις κινητικότητες και με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και με τα πανεπιστήμια να μη λειτουργούν και με την υγεία να ψυχορραγεί και να συρρικνώνεται διά των συγχωνεύσεων των δημόσιων νοσοκομείων προετοιμάζουν το έδαφος, και είναι απορίας άξιον πως δεν το συνειδητοποιούν και δεν το λογαριάζουν, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο γαντζωμένοι στη διακυβέρνηση.