Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

ΣΥΝ: "Ήλιος" - Μια ακόμη φούσκα, ευκαιρία για αρπαχτές σε όσους προλάβουν - Η Αυγή online

Η Αυγή online...

"Με ψέματα δεν γίνεται ανάπτυξη" τονίζει ο ΣΥΝ στην ανακοίνωση του τμήματος Οικονομικής Πολιτικής - Επιτροπής Ενέργειας που εξέδωσε χθες για το νομοσχέδιο περί του προγράμματος "Ήλιος". Αναλυτικά οι θέσεις του κόμματος έχουν ως εξής:
Στην απεγνωσμένη προσπάθεια των μνημονιακών κυβερνήσεων και της τρόικας να δημιουργήσουν κάποιες ελπίδες ανάπτυξης στους Έλληνες που βιώνουν τη μεγαλύτερη πτώση εισοδήματος που υπήρξε στη μεταπολεμική Ευρώπη, μετά το γνωστό φιάσκο της «μεγάλης ενεργειακής επένδυσης στον Αστακό», ανακάλυψαν το «πρόγραμμα Ήλιος». Ένα συνοπτικό σχόλιο που μπορεί να γίνει για την προσπάθεια αυτή, παραφράζοντας τη λαϊκή σοφία για το πώς δεν βάφονται τα αυγά, είναι ότι «με ψέματα δεν γίνεται ανάπτυξη».

Τι προβλέπεται στο σχέδιο νόμου
Για την υλοποίηση του προγράμματος «Ήλιος» με το σχέδιο νόμου ιδρύεται εταιρεία, που θα λειτουργεί κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Πρόκειται για μια δημόσια Α.Ε. που θα διοικείται από 5μελές Δ.Σ. και το μετοχικό της κεφάλαιο θα είναι 1.000.000 ευρώ. Η εταιρεία μπορεί να αποσπάσει από το δημόσιο έως 5 εργαζόμενους και να απασχολεί έως 20 σχετικούς με το αντικείμενο επιστήμονες και έως 5 διοικητικούς. Στις αρμοδιότητές της είναι να εξασφαλίζει τα αναγκαία τεμάχια γης, είτε με παραχώρηση (δημόσια), είτε με απαλλοτρίωση, για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Να ιδρύει εταιρείες Παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Φ/Β και να προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την αδειοδότηση και θέση σε λειτουργία των σταθμών των Εταιρειών - Παραγωγών, ενεργώντας ως πληρεξούσιος αυτών. Να καταθέτει κάθε απαραίτητη αίτηση για την υλοποίηση των έργων, συνοδευόμενη από τα αναγκαία δικαιολογητικά και να προωθεί την ανάπτυξη δικτύων στο εσωτερικό και το εξωτερικό.
Υπογράφει ειδική σύμβαση με τον Διαχειριστή του συστήματος (πρώην Διαχειριστής Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ), τώρα Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ), διάρκειας 25 ετών, που εξειδικεύεται ανάλογα αν πρόκειται για στατιστική ή φυσική μεταφορά. Ο τύπος, το περιεχόμενο και η διαδικασία κατάρτισης της σύμβασης καθώς και κάθε αναγκαία ρύθμιση καθορίζονται με απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΠΕΚΑ), που εκδίδεται μετά από εισήγηση του ΑΔΜΗΕ και γνώμη της ΡΑΕ. Δεν υπογράφει σύμβαση πώλησης σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο για τις ΑΠΕ, οπότε η παραγωγή θα πληρωνόταν με τις μεγάλες τιμές του νόμου.
Οι αιτήσεις που καταθέτει η Εταιρεία και οι Εταιρείες - Παραγωγοί στο πλαίσιο της υλοποίησης του Προγράμματος 'Ήλιος' εξετάζονται κατά προτεραιότητα από τις αρμόδιες διοικητικές υπηρεσίες ή τους αρμόδιους φορείς της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Οι ατομικές διοικητικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων των τυχόν απαιτούμενων οικοδομικών ή άλλων αδειών, που προβλέπονται από την εφαρμοστέα εκάστοτε νομοθεσία, ως προϋπόθεση για την υλοποίηση του Προγράμματος «Ήλιος», εκδίδονται κατά προτεραιότητα εντός 10 ημερών, δηλαδή με super fast track διαδικασίες, από τις κεντρικές υπηρεσίες, που αγγίζουν τα όρια του παραλόγου. Οι προθεσμίες διεκπεραίωσης των απαιτούμενων αδειών συντέμνονται κατά το ήμισυ.

Σχόλια
Το πρόγραμμα αυτό δεν είναι ενταγμένο στον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας, ο οποίος δεν έχει ακόμη εκπονηθεί (παρόλο που ο υπουργός ΠΕΚΑ ισχυρίζεται ότι ήδη υπάρχει). Ο υπουργός παραδέχεται ότι για την ολοκλήρωσή του θα χρειαστούν 15-20 χρόνια και πως προϋπόθεση για την υλοποίησή του είναι η ενοποίηση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας αφήνοντας ασαφές το θέμα της χρηματοδότησης του έργου. Οι προβλέψεις του σχεδίου νόμου, πολύ συγκεκριμένες στα επουσιώδη ζητήματα, όπως π.χ. πόσα μέλη θα έχει το Δ.Σ. ή με πόσες αποσπάσεις υπαλλήλων θα λειτουργεί, είναι εντελώς θολές και ασαφείς στα ουσιώδη και σημαντικά, όπως:

1. Πού θα πωλείται η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια;
Μπορεί στη Γερμανία ή και σε άλλη χώρα με στατιστική ή φυσική μεταφορά, σύμφωνα με τις δηλώσεις του ΥΠΕΚΑ! Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι θα πωλείται στην Ελλάδα αλλά θα πιστώνεται στον λογαριασμό της Γερμανίας ή της άλλης ευρωπαϊκής χώρας η οποία θα την εντάσσει στην εθνική της παραγωγή ΑΠΕ, όπως π.χ. μπορεί να γίνει με το εμπόριο ρύπων. Η διαδικασία αυτή ορίζεται από το άρθρο 6 της οδηγίας 28/2009 της Ε.Ε. για την επίτευξη των στόχων του Κιότο, όπου "τα κράτη - μέλη μπορούν να συμφωνούν και να προβαίνουν σε ρυθμίσεις για τη στατιστική μεταβίβαση συγκεκριμένης ποσότητας ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές από ένα κράτος-μέλος σε άλλο".
Σημειώνεται ότι η γερμανική νομοθεσία δεν επιτρέπει την αγορά ενέργειας ΑΠΕ από το εξωτερικό. Συνεπώς μέχρι να αλλάξει η γερμανική νομοθεσία και να συγκεκριμενοποιηθεί ο αγοραστής (ο Γερμανός Διαχειριστής του Συστήματος) που θα υπογράψει τη μακροχρόνια σύμβαση αγοράς το όλο εγχείρημα είναι στον αέρα.
Για τη φυσική εξαγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας υπάρχουν πολύ μεγαλύτερα εμπόδια λόγω μη ύπαρξης των απαραίτητων υποδομών (γραμμές μεταφοράς υπερυψηλής τάσης και διασυνδέσεις μεταξύ πολλών ευρωπαϊκών χωρών). Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο με τη διασπορά φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων σε όλη την Ελλάδα ανάλογα με τις διαθέσιμες εκτάσεις. Όποιος έχει υπόψη ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει κάθε νέα γραμμή μεταφοράς καταλαβαίνει ότι η φυσική μεταφορά τέτοιας κλίμακας είναι σχεδόν αδύνατη.

2. Υπάρχει μελέτη σκοπιμότητας που τεκμηριώνει την τεχνική και οικονομική αναγκαιότητα του έργου και τις προϋποθέσεις υλοποίησής του;
Όχι. Μόλις τον Ιανουάριο ανατέθηκε η σχετική μελέτη και φυσικά δεν έχει ολοκληρωθεί. Για το έργο αναφέρεται ότι απαιτούνται 160.000 - 200.000 στρέμματα δημόσιας γης, όμως ο βασικός στόχος για συνολική ισχύ 10 GW το 2050 είναι εντελώς ατεκμηρίωτος.

3. Τι έσοδα θα έχει τελικά το Ελληνικό Δημόσιο;
25 δισ. ευρώ διατείνεται η «ελληνική» κυβέρνηση ότι θα αποφέρει η 25ετής λειτουργία του «Ήλιος», βασιζόμενη στην εκτίμηση ότι η Γερμανία θα αγοράζει το παραγόμενο ρεύμα με 0,22 ευρώ/KWh, στην τιμή δηλαδή που εισέπρατταν μέχρι σήμερα στη Γερμανία οι παραγωγοί ενέργειας από φωτοβολταϊκά. Η τιμή αυτή μειώθηκε προχθές από το γερμανικό υπουργείο σε 0,135 ευρώ/KWh. Η Ελλάδα θα συμμετέχει στα κέρδη ανάλογα με τα ποσοστά συμμετοχής της εταιρείας «Ήλιος». Για λόγους σύγκρισης, θυμίζουμε ότι η τιμή που πουλά η ΔΕΗ στην οικιακή κατανάλωση ανέρχεται μεσοσταθμικά σε 0,12 ευρώ/KWh (μετά και τις τελευταίες αυξήσεις). Οι φαραωνικές διαστάσεις του προγράμματος και η έλλειψη υποδομών συνηγορούν ότι μάλλον θα φορτώσουν μεγάλο μέρος της παραγωγής του προγράμματος «Ήλιος» στον Έλληνα καταναλωτή, με αντίστοιχη επιβάρυνση των τιμολογίων λόγω ΑΠΕ. Υπενθυμίζουμε ότι η αύξηση των τελών ΑΠΕ στα τιμολόγια της ΔΕΗ εφέτος ανήλθε στο 207%.

4. Χρειάζεται η χώρα μας το «Ήλιος»;
Ας δούμε μια ακόμα παράμετρο η οποία συνήθως αποσιωπάται. Όπως προαναφέρθηκε, η ΔΕΗ έχει σήμερα εγκατεστημένη ισχύ 12.800 MW, άλλα 2.000 MW περίπου είναι εγκατεστημένα από ιδιωτικές θερμικές μονάδες και υπολογίζονται σε περίπου 1.600 MW τα εγκατεστημένα από ΑΠΕ. Σύνολο 16,4 GW, όταν η μέση ημερήσια ζήτηση το 2010 ήταν περίπου 6 GW. Η εγκατάσταση 10 GW από το «Ήλιος», με δεδομένη την εξασφαλισμένη προτεραιότητα πρόσβασής της ενέργειας από το πρόγραμμα «Ήλιος» στο δίκτυο και την απουσία υποδομής εξαγωγής τέτοιων ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας, σημαίνει απλά ότι οι μονάδες της ΔΕΗ και οι ιδιωτικές μονάδες θα λειτουργούν στα τεχνικά τους ελάχιστα και οι υπόλοιπες ΑΠΕ θα περιοριστούν, πράγμα που συνεπάγεται τρομακτική οικονομική ζημιά, χωρίς να προβλέπεται ποιός θα την χρεωθεί. Άραγε, οι τουλάχιστον 30.000 εργαζόμενοι που απασχολούνται στον ηλεκτρενεργειακό τομέα θα βρουν ξανά «μια θέση στον ήλιο»;

5. Θα υπάρξουν θέσεις εργασίας;
Αναφέρουμε ότι το επενδυτικό σχέδιο της ΔΕΗ για εγκατάσταση 200 MW φωτοβολταϊκών στη Μεγαλόπολη υποσχόταν τον συνταρακτικό αριθμό 30 (!) σταθερών θέσεων απασχόλησης. Επίσης, όπως αποκάλυψε στις 5.9.2011 ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Παπακωνσταντίνου, σε συνέδριο για την ηλιακή ενέργεια στο Αμβούργο, οι περιοχές που θα ενταχθούν στο σχέδιο «Ήλιος» θα λειτουργούν λίγο - πολύ με τα χαρακτηριστικά των «Ειδικών Επενδυτικών Ζωνών» και θα είναι «πλήρως απαλλαγμένες από γραφειοκρατικά και διοικητικά εμπόδια», στα οποία εντάσσονται εργασιακά δικαιώματα, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, συνδικαλιστικές ελευθερίες κ.ο.κ. Στην παρουσίασή του στην Επιτροπή της Βουλής είχε μιλήσει για δημιουργία 60.000 θέσεων εργασίας, νούμερο προφανώς ψευδές, που δεν αντιστοιχεί ούτε στις θέσεις εργασίας κατά τη μακρά περίοδο κατασκευής του έργου. Επίσης δεν εξασφαλίζεται ουσιαστικά ελληνική προστιθέμενη αξία στον εξοπλισμό των εγκαταστάσεων ούτε ότι θα υπάρξει σίγουρα απασχόληση Ελλήνων εργαζομένων αφού οι επενδυτές θα είναι κυρίως ξένοι.

6. Τεχνολογικά είναι πραγματοποιήσιμο;
Τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας έχουν συγκεκριμένη χωρητικότητα. Οι θερμικές μονάδες λειτουργούν με συγκεκριμένους τεχνικούς περιορισμούς αυξομείωσης φορτίων, αριθμού εκκινήσεων και ωρών λειτουργίας. Μια λιγνιτική αλλά και μια μονάδα φυσικού αερίου δεν μπορούν να βγαίνουν και να μπαίνουν στο Σύστημα κάθε τρεις και λίγο, όποτε κρύβεται ή παρουσιάζεται ο ήλιος. Επιπλέον, όπως αναφέρουν ειδικοί επιστήμονες, για να απορροφηθούν μεγάλες ποσότητες παραγόμενης ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές χωρίς να υπάρξουν κίνδυνοι για την ευστάθεια του ηλεκτρικού συστήματος, δηλαδή blackouts, απαιτείται εντελώς διαφορετικός σχεδιασμός της συνολικής υποδομής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (π.χ. αεριοστροβιλικές μονάδες ανοιχτού κύκλου, δημιουργία υδροηλεκτρικών άντλησης, μονάδες φυσικού αερίου συνδυασμένου κύκλου για γρήγορες και συχνές εκκινήσεις κ.λπ.), ώστε να αντιμετωπίζονται μια σειρά τεχνικά προβλήματα. Απαιτείται η κατασκευή συμπληρωματικών έργων παραγωγής και ρύθμισης. Τις αναγκαίες εγκαταστάσεις συμπληρωματικού εξοπλισμού για την ευστάθεια του συστήματος ποιος θα τις χρεωθεί;

Η τεχνολογία των φωτοβολταϊκών
Τα φωτοβολταϊκά μέχρι σήμερα προσφέρονται σαν αποκεντρωμένη τεχνολογία για την εφαρμογή τους σε κατοικίες, καθιστώντας την κάθε κατοικία ενεργειακά "ανεξάρτητη". Παράλληλα απαλλάσσουν το περιβάλλον από ρυπογόνα εργοστάσια και τεράστια δίκτυα μεταφοράς. Τα φαραωνικά προγράμματα τύπου "Ήλιος" είναι συνταγές καταστροφής του περιβάλλοντος και λειτουργούν στη λογική μιας απροκάλυπτης διαστρέβλωσης της πράσινης ανάπτυξης. Αντίθετα, καθώς μεσο-μακροπρόθεσμα αναμένεται σημαντική μείωση του κόστους των Φ/Β, η χώρα μας θα πρέπει να περιμένει την «ωρίμανση» της τεχνολογίας πριν από τη μαζική εισαγωγή της στο ενεργειακό σύστημα της χώρας.
Η ηλεκτρική ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό κι όχι εμπόρευμα για κερδοσκοπία. Αποτελεί βασική ανάγκη και για την ανάπτυξη της χώρας και για τη διαβίωση του λαού της. Όλες οι μορφές παραγωγής της, θερμική (λιγνίτης, φυσικό αέριο), υδροηλεκτρική, γεωθερμική, αιολική, ηλιακή μπορούν, αν λειτουργήσουν σχεδιασμένα και συμπληρωματικά, να προσφέρουν επάρκεια εφοδιασμού και χαμηλές τιμές, θέσεις εργασίας, πραγματική προστασία και σεβασμό στο περιβάλλον.
Απέναντι στη ληστρική και καταστροφική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου και των υποδομών της χώρας, οι εργαζόμενοι έχουν και πρέπει να παλέψουν για τη μοναδική αναγκαία λύση: την εθνικοποίηση του ηλεκτρενεργειακού κλάδου, τον δημόσιο σχεδιασμό με εργατικό κοινοβουλευτικό και κοινωνικό έλεγχο που θα αναπτύσσει και θα χωροθετεί τις ενεργειακές πηγές και τα δίκτυα με βάση τις πραγματικές ανάγκες και με αποκλειστικό κριτήριο την ευημερία του λαού και του τόπου.
Συμπερασματικά: Μια ακόμη φούσκα, ευκαιρία για αρπαχτές σε όσους προλάβουν, όπως έγινε με τα τιμολόγια των Φ/Β, που τα πληρώνει και θα τα πληρώνει όλο και περισσότερο ο Έλληνας καταναλωτής, με τιμές 2 έως 3 φορές μεγαλύτερες από εκείνες που πληρώνει ο Γερμανός καταναλωτής και με συμβάσεις 25ετούς διάρκειας, ενώ το κόστος εγκατάστασής τους μειώνεται σημαντικά κάθε χρόνο.

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011

Κοινή Έκκληση για τη Σωτηρία των Λαών της Ευρώπης

syn.gr ...
Εξήντα πέντε χρόνια μετά την ήττα του ναζισμού και του φασισμού, οι λαοί της Ευρώπης αντιμετωπίζουν σήμερα μια δραματική απειλή, όχι στρατιωτική αυτή τη φορά, αλλά οικονομική, κοινωνική και πολιτική.
Mια νέα «Αυτοκρατορία του Χρήματος» επιτίθεται εδώ και 18 μήνες, συστηματικά, στη μία ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη, χωρίς να αντιμετωπίζει ουσιαστική αντίσταση.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν οργανώνουν τη συλλογική άμυνα των ευρωπαϊκών εθνών απέναντι στις «αγορές», αλλά προσπαθούν να τις καθησυχάσουν, επιβάλλοντας πολιτικές «κατευνασμού», που θυμίζουν έντονα τον τρόπο που αντιμετώπισαν τον φασισμό, στη δεκαετία του 1930. Και οργανώνουν πολέμους χρέους μεταξύ των λαών της Ευρώπης, με την ίδια ελαφρότητα που οδηγήθηκαν από τη belle époque στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η επίθεση των «αγορών» άρχισε με έναν πόλεμο κατά της Ελλάδας, χώρας-μέλους της ΕΕ, της οποίας ο λαός έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην αντίσταση κατά της βαρβαρότητας και την απελευθέρωση της Ευρώπης κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά, ο πόλεμος αυτός ήταν επικοινωνιακός και θύμισε τις καμπάνιες εναντίον εχθρικών “χωρών-παριών”, όπως το Ιράκ ή η Γιουγκοσλαβία. Αυτή η καμπάνια παρουσίασε διεθνώς την Ελλάδα ως μια χώρα διεφθαρμένων τεμπέληδων, επιχειρώντας να αποδώσει στα «γουρούνια» της Ευρώπης και όχι στις διεθνείς τράπεζες την ευθύνη για την κρίση χρέους.
Σύντομα, η επίθεση αυτή εξελίχθηκε σε χρηματοπιστωτική κρίση, που κατέληξε στην υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας και την επέμβαση του ΔΝΤ στα εσωτερικά της ευρωζώνης.
Όταν πήραν αυτό που ήθελαν από την Ελλάδα, οι “αγορές” στράφηκαν εναντίον των υπολοίπων, μικρότερων ή μεγαλύτερων χωρών της ευρωπεριφέρειας. Παντού, η επιδίωξη είναι μία: η πλήρης κατοχύρωση των αξιώσεων των τραπεζών έναντι των κρατών, η κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, θεμέλιου της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η διάλυση των ευρωπαϊκών κρατών και η υποταγή όσων κρατικών δομών απομένουν στη νέα “Διεθνή του Χρήματος”.
H Eυρωπαϊκή Ένωση, που παρουσιάστηκε στους λαούς της ως μέσο για την συλλογική προκοπή και δημοκρατία τείνει να μετατραπεί σε μέσο κατάργησης της ευημερίας και της δημοκρατίας. Παρουσιάστηκε ως μέσο αντίστασης στην «παγκοσμιοποίηση», οι αγορές όμως τη θέλουν εργαλείο αυτής της «παγκοσμιοποίησης».
Παρουσιάστηκε στους Γερμανούς και τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς ως μέσο ειρηνικής αύξησης της ισχύος και της ευημερίας τους, ο τρόπος όμως με τον οποίο αφήνεται κάθε λαός έρμαιο των χρηματοπιστωτικών αγορών, καταστρέφει την εικόνα της Ευρώπης και καθιστά τις «αγορές» φορείς ενός νέου χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, αφεντικά της Ευρώπης.
Κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε, στην ήπειρό μας, το χρηματιστικό ισοδύναμο του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, να διαλυθούμε μέσα στο χάος και την αποσύνθεση, προς μεγάλη χαρά μιας διεθνούς Αυτοκρατορίας του Χρήματος και των Όπλων, στο οικονομικό κέντρο της οποίας βρίσκεται η δύναμη των «Αγορών».
Οι λαοί της Ευρώπης και όλου του κόσμου αντιμετωπίζουν μια ιστορικά πρωτοφανή συγκέντρωση οικονομικής, αλλά επίσης πολιτικής και εκδοτικής ισχύος, του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, μιας χούφτας δηλαδή χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και οίκων αξιολόγησης και μιας πολιτικής και εκδοτικής τάξης εξαγορασμένης από αυτά, με κέντρα περισσότερο εκτός, παρά εντός Ευρώπης. Αυτές είναι οι «αγορές», που επιτίθενται σήμερα στο ένα ευρωπαϊκό κράτος μετά το άλλο, χρησιμοποιώντας τον μοχλό του χρέους για να κατεδαφίσουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και τη δημοκρατία.
Η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» επιβάλλει σήμερα τη γρήγορη, βίαιη, βάρβαρη μετατροπή μιας χώρας της ευρωζώνης, της Ελλάδας, σε χώρα του τρίτου κόσμου, με ένα πρόγραμμα δήθεν «σωτηρίας» της, στην πραγματικότητα “σωτηρίας” των τραπεζών που τη δάνεισαν. Στην Ελλάδα, η συμμαχία των τραπεζών και των πολιτικών ηγεσιών επέβαλε, δια της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, ένα πρόγραμμα που ισοδυναμεί με “οικονομική-κοινωνική δολοφονία” της χώρας και της δημοκρατίας της, οργανώνει τη λεηλασία της πριν από τη χρεωκοπία στην οποία οδηγεί, θέλοντας να τη καταστήσει αποδιοπομπαίο τράγο για την παγκόσμια οικονομική κρίση και να την χρησιμοποιήσει για να «παραδειγματίσει» και να τρομοκρατήσει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η πολιτική που ασκείται σήμερα στην Ελλάδα και επιχειρείται σταδιακά να γενικευθεί είναι η ίδια που εφαρμόστηκε στη Χιλή του Πινοτσέτ, στη Ρωσία του Γιέλτσιν ή στην Αργεντινή και θα έχει τα ίδια αποτελέσματα αν δεν διακοπεί άμεσα. Ως αποτέλεσμα ενός προγράμματος που υποτίθεται σκόπευε να τη βοηθήσει, η Ελλάδα είναι σήμερα στο χείλος της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής. Χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο, για να μελετηθούν οι λαϊκές αντιδράσεις στον κοινωνικό δαρβινισμό και να τρομοκρατηθεί όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό που μπορεί να συμβεί σε ένα μέλος της.
Ίσως μάλιστα, οι αγορές σπρώχνουν και χρησιμοποιούν την ίδια την ηγεσία της Γερμανίας σε μια πράξη ουσιαστικής καταστροφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνιστά όμως πράξη ακραίας πολιτικής, ιστορικής τύφλωσης να νομίζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ και, πρώτη από όλες, η Γερμανία, ότι θα υπάρξει οποιοδήποτε σχέδιο ευρωπαϊκής ενοποίησης ή και απλής συνεργασίας, στα ερείπια ενός ή περισσοτέρων μελών της ευρωζώνης.
Η προγραμματιζόμενη κατεδάφιση των κυριότερων, παγκόσμιας σημασίας, πολιτικών και κοινωνικών επιτευγμάτων των ευρωπαϊκών λαών δεν μπορεί να θεμελιώσει καμιά Ευρωπαϊκή ‘Ένωση. Θα οδηγήσει στο χάος και την αποσύνθεση και θα ευνοήσει την ανάδειξη φασιστικών λύσεων στην ήπειρό μας.
Οι ιδιωτικές τράπεζες-γίγαντες της Wall Street υποχρέωσαν το 2008 τα κράτη και τις κρατικές τράπεζες να τις σώσουν από την κρίση που οι ίδιες προκάλεσαν, πληρώνοντας με τα λεφτά των φορολογουμένων το κόστος των τεράστιων απατών τους, όπως τα ενυπόθηκα δάνεια, αλλά και το κόστος της λειτουργίας ενός αρρύθμιστου καπιταλισμού-καζίνο, που επέβαλαν τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μετέτρεψαν την δική τους κρίση σε κρίση δημόσιου χρέους.
Τώρα, χρησιμοποιούν την κρίση και το χρέος, που οι ίδιες δημιούργησαν, για να πάρουν από τα κράτη και από τους πολίτες τις λιγοστές εξουσίες που ακόμα διαθέτουν.
Αυτό είναι μονάχα το ένα μέρος της κρίσης χρέους. Το άλλο είναι, ότι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, μαζί με τις πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν παγκοσμίως, επέβαλε την ατζέντα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα στη μεταφορά της παραγωγής εκτός Ευρώπης και την προς τα κάτω σύγκλιση των κοινωνικών και οικολογικών κεκτημένων της Ευρώπης με αυτά του Τρίτου Κόσμου. Για πολλά χρόνια έκρυψαν αυτή τη διαδικασία πίσω από δάνεια, όμως τώρα χρησιμοποιούν τα δάνεια για να την ολοκληρώσουν.
Η «Διεθνής του Χρήματος» που θέλει να καταργήσει κάθε έννοια κράτους στην Ευρώπη, απειλεί σήμερα την Ελλάδα με χρεωκοπία, αύριο την Ιταλία ή την Πορτογαλία, ενθαρρύνει την αντιπαράθεση του ενός ευρωπαϊκού λαού στον άλλο, θέτει την Ευρωπαϊκή Ένωση προ του διλήμματος είτε να μετατραπεί σε δικτατορία των αγορών, είτε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Επιδιώκει να γυρίσει την Ευρώπη, και όλο τον κόσμο μαζί της, σε μια κατάσταση σαν αυτή προ του 1945, αν όχι πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό.
Στα αρχαία χρόνια, η διαγραφή από τον Σόλωνα, των χρεών που κράταγαν τους φτωχούς δούλους των πλουσίων, η περίφημη μεταρρύθμιση της Σεισάχθειας, έβαλε τα θεμέλια για την γέννηση, στην Αρχαία Ελλάδα, των ιδεών της Δημοκρατίας, του Πολίτη, της Πολιτικής και της Ευρώπης, των θεμελίων του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού.
Αγωνιζόμενοι εναντίον της τάξης του πλούτου, οι πολίτες της Αθήνας άνοιξαν τον δρόμο στο πολίτευμα του Περικλή και την πολιτική φιλοσοφία του Πρωταγόρα που διακήρυξε «Πάντων χρημάτων μέτρων άνθρωπος».
Σήμερα, η τάξη του πλούτου επιχειρεί να εκδικηθεί το πνεύμα του Ανθρώπου: «Πάντων ανθρώπων μέτρον αγορές» είναι το σύνθημα που πρόθυμα ασπάζονται οι πολιτικές μας ηγεσίες, συμμαχώντας με τον διάβολο του Χρήματος, όπως έκανε ο Φάουστ.
Μια χούφτα διεθνών τραπεζών, οίκων αξιολόγησης, επενδυτικών funds, μια παγκόσμια συγκέντρωση χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου χωρίς ιστορικό προηγούμενο, διεκδικεί την εξουσία στην Ευρώπη και τον κόσμο, διαλύει τη μεσαία τάξη και τη μισθωτή εργασία, ετοιμάζεται να καταργήσει τα κράτη και τη δημοκρατία μας, χρησιμοποιώντας το όπλο του χρέους για να υποδουλώσει τους λαούς της Ευρώπης, να βάλει στη θέση της όποιας, όσης Δημοκρατίας διαθέτουμε, τη Δικτατορία του Χρήματος και των Τραπεζών, την εξουσία μιας ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης, το πολιτικό κέντρο της οποίας βρίσκεται εκτός της ηπειρωτικής Ευρώπης, παρά την παρουσία πανίσχυρων ευρωπαϊκών τραπεζών στην καρδιά της Αυτοκρατορίας.
Άρχισαν από την Ελλάδα, που χρησιμοποιούν έκτοτε ως πειραματόζωο, για να προχωρήσουν στη συνέχεια στις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και, σταδιακά, του κέντρου. Η ελπίδα ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών ότι θα γλυτώσουν τελικά, δεν αποδεικνύει παρά το ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες αντιμετωπίζουν την απειλή του νέου, “χρηματοπιστωτικού φασισμού”, όχι λιγότερο αψήφιστα από όσο αντιμετώπισαν στον μεσοπόλεμο την απειλή του Χίτλερ.
Και δεν πρέπει ασφαλώς να θεωρηθεί τυχαίο, ότι ένα μεγάλο μέρος των ΜΜΕ, ελεγχόμενο από τους τραπεζίτες, επέλεξε να επιτεθεί εναντίον της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ονομάζοντας αυτές τις χώρες “γουρούνια” (PIGS) και στράφηκε σε μια περιφρονητική, σαδιστική, ρατσιστική καμπάνια, όχι μόνο εναντίον των Ελλήνων, αλλά και εναντίον της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς και του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Αυτή η επιλογή δείχνει τους βαθύτερους στόχους της ιδεολογίας και των αξιών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που προωθεί τον καπιταλισμό της καταστροφής.
Η προσπάθεια μερίδας των γερμανικών ΜΜΕ να χρησιμοποιήσει κατά τρόπο εξευτελιστικό σύμβολα όπως η Ακρόπολη ή η Αφροδίτη της Μήλου, μνημεία απέναντι στα οποία στάθηκαν προσοχή ακόμα και οι αξιωματικοί του Χίτλερ, δεν είναι παρά η έκφραση της βαθειάς περιφρόνησης των τραπεζιτών, που ελέγχουν αυτά τα ΜΜΕ, όχι τόσο ή μόνο προς τους Έλληνες, όσο κυρίως προς τις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας που γεννήθηκαν στον τόπο τους.
Το χρηματοπιστωτικό τέρας παρήγαγαν τέσσερις δεκαετίες αποφορολόγησης του κεφαλαίου, κάθε είδους “απελευθέρωσης των αγορών”, γενικευμένης απορρύθμισης, κατάργησης οποιωνδήποτε φραγμών στην κυκλοφορία κεφαλαίων και εμπορευμάτων, διαρκούς επίθεσης στο κράτος, μαζικής εξαγοράς των πολιτικών κομμάτων και των ΜΜΕ, οικειοποίησης του παγκόσμιου πλεονάσματος από μια χούφτα τράπεζες-βαμπίρ της Wall Street. Τώρα, αυτό το τέρας, αληθινό “Κράτος πίσω από τα Κράτη”, αποκαλύπτεται διεκδικώντας την ολοκλήρωση του οικονομικού και πολιτικού “διαρκούς πραξικοπήματος” που διεξάγει εδώ και τέσσερις δεκαετίες.
Απέναντι σε αυτή την επίθεση, οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας μοιάζουν συμβιβασμένες, μετά από δεκαετίες “εισοδισμού” του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, τα πιο σημαντικά κέντρα του οποίου βρίσκονται εκτός Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, τα συνδικαλιστικά και τα κοινωνικά κινήματα δεν είναι ακόμη ικανά να αποτρέψουν αποφασιστικά αυτή την επίθεση, όπως επανειλημμένα έκαναν στο παρελθόν. Αυτή την κατάσταση επιδιώκει να εκμεταλλευθεί ο νέος χρηματοπιστωτικός ολοκληρωτισμός, για να επιβάλλει τετελεσμένες, μη αντιστρέψιμες καταστάσεις σε όλη την Ευρώπη.
Είναι επιτακτική η ανάγκη για τον άμεσο συντονισμό δράσης πάνω από τα σύνορα των ευρωπαϊκών κρατών, μεταξύ των ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων, των διανοούμενων, των αυτόβουλων κινημάτων, των κοινωνικών δυνάμεων και προσωπικοτήτων που αντιλαμβάνονται τη σημασία του διακυβεύματος. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό μέτωπο αντίστασης στην επελαύνουσα “Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης”, προτού είναι αργά.
Η Ευρώπη μπορεί να επιβιώσει μόνο αν προτάξει μια ενωμένη απάντηση ενάντια στις Αγορές, μια πρόκληση μεγαλύτερη από αυτή που αυτές της απευθύνουν, ένα καινούριο, πανευρωπαϊκό «New Deal».
- Πρέπει να σταματήσουμε άμεσα την επίθεση κατά της Ελλάδας και των άλλων χωρών της περιφέρειας της Ε.Ε. Πρέπει να διακοπεί άμεσα η ανεύθυνη και εγκληματική πολιτική λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, που οδηγεί κατευθείαν σε μια κρίση βαθύτερη από αυτή του 1929.
- Πρέπει να αναδιαρθρωθεί ριζικά το δημόσιο χρέος όλης της Ευρωζώνης και ειδικά σε βάρος των ιδιωτικών τραπεζικών γιγάντων. Οι τράπεζες πρέπει να επανελεγχθούν και η χρηματοδότηση της ευρωπαϊκής οικονομίας να τεθεί υπό εθνικό και ευρωπαϊκό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Δεν είναι δυνατόν να κρατάνε τα οικονομικά κλειδιά της Ευρώπης τράπεζες όπως η Goldman Sachs, η JPMorgan, η UBS, η Deutsche Bank κ.α. Πρέπει να απαγορευθούν τα ανεξέλεγκτα χρηματοπιστωτικά παράγωγα, αιχμή του δόρατος του καταστροφικού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και να δημιουργηθεί πραγματική οικονομική και παραγωγική ανάπτυξη, αντί της κερδοσκοπικής κερδοφορίας.
- Η παρούσα αρχιτεκτονική, βασισμένη στους κανόνες του Μάαστριχτ και του ΠΟΕ, έχει εγκαθιδρύσει ένα μηχανισμό παραγωγής χρέους στην Ευρώπη. Χρειάζεται ριζική αλλαγή όλων των συνθηκών, η υπαγωγή της ΕΚΤ στον πολιτικό έλεγχο των ευρωπαϊκών λαών, ένας χρυσούς κανών για ένα μίνιμουμ κοινωνικών, φορολογικών, οικολογικών στάνταρτ στην Ευρώπη. Να επιτραπεί ο απ’ ευθείας δανεισμός χωρών από την ΕΚΤ. Χρειαζόμαστε επειγόντως αλλαγή υποδείγματος. Την επιστροφή στην τόνωση της ανάπτυξης μέσω της τόνωσης της ζήτησης, μέσω νέων ευρωπαϊκών προγραμμάτων επενδύσεων, μια νέα ρύθμιση, επαναφορολόγηση, επανέλεγχο της διεθνούς ροής κεφαλαίου και εμπορευμάτων. Μια νέα μορφή έξυπνου και λογικού προστατευτισμού, στο πλαίσιο μιας ανεξάρτητης Ευρώπης, πρωταγωνίστριας στον αγώνα για έναν πολυπολικό, δημοκρατικό, οικολογικό, κοινωνικό πλανήτη.
Απευθύνουμε έκκληση στις δυνάμεις και στα άτομα που συμμερίζονται αυτές τις ιδέες, να συμπτύξουμε το ταχύτερο δυνατό ένα ευρύ, πανευρωπαϊκό μέτωπο δράσης. Να εκπονήσουμε ένα μεταβατικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα, να συντονίσουμε την απαραίτητη όσο ποτέ διεθνή δράση μας, ώστε να κινητοποιήσουμε τις δυνάμεις του λαϊκού κινήματος, για να ανατρέψουμε τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης, τις σημερινές ιστορικά ανεύθυνες ηγεσίες των χωρών μας, για να σώσουμε τους λαούς μας και τις κοινωνίες μας. Να προστατέψουμε τη δημοκρατία πριν να είναι πολύ αργά για την Ευρώπη.
Αθήνα, Οκτώβριος 2011
Αλέξης Τσίπρας
Γιάννης Μυλόπουλος
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Θεοδόσης Πελεγρίνης
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς
Κώστας Δουζίνας
Κώστας Βεργόπουλος
Κυριάκος Κατζουράκης
Κάτια Γέρου
Μίκης Θεοδωράκης
Μανώλης Γλέζος
Την έκκληση συνυπογράφουν:
ΙΤΑΛΙΑ
Paolo Ferrero, Εθνικός Γραμματέας του Κόμματος Κομμουνιστικής Επανίδρυσης
ΙΣΠΑΝΙΑ
Jose Luis Centella, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας
Willy Meyer, Ευρωβουλευτής της Ενωμένης Αριστεράς Ισπανίας
Maite Mola, Αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας.
ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ
Eero Ojanen, συνθέτης, πιανίστας
Monna Kamu, τραγουδιστής
Niko Saarela, ηθοποιός
Juha-Pekka Väisänen, εννοιολογικός καλλιτέχνης, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Φινλανδίας
Erkki Susi, Αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Tiedonantaja
ΓΑΛΛΙΑ
Pierre Laurent, Πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Εθνικός Γραμματέας του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος
Jean-Luc Melenchon, Ευρωβουλευτής, Συμπρόεδρος του Κόμματος της Αριστεράς (Parti de Gauche), υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς (Front de Gauche) στις γαλλικές Προεδρικές Εκλογές 2012.
Martine Billard, Συμπρόεδρος του Κόμματος της Αριστεράς (Parti de Gauche)
Francis Wurtz, τ. Ευρωβουλευτής, τ. Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς-Βορειοευρωπαϊκής Πράσινης Αριστεράς (GUE/NGL) στο Ευρωκοινοβούλιο
Samir Amin, Πρόεδρος του Παγκόσμιου Φόρουμ Alternatives
Gerard Filoche, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος
Jean-Pierre Page, συνδικαλιστής, στέλεχος CGT
Bernard Cassen, επίτιμος πρόεδρος της ATTAC Γαλλίας
ΓΕΡΜΑΝΙΑ-ΕΛΒΕΤΙΑ
Klaus Ernst, Συμπρόεδρος της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), Βουλευτής στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Dr. Gesine Loetzsch, Συμπρόεδρος της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), Βουλευτής στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Oskar Lafontaine, Βουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Κοινοβούλιο του Ζααρ, τ. πρωθυπουργός του Κρατιδίου του Ζάαρ (1985-1998).
Prof. Dr. Lothar Bisky, καθηγητής ΜΜΕ και πολιτισμού, Ευρωβουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke)
Dr. Gregor Gysi, Πρόδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Dr. Diether Dehm, τραγουδιστής, στιχουργός, Βουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Wolfgang Gehrcke, Βουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Sahra Wagenknecht, Βουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Ulrich Maurer, Βουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Stefan Liebich, Βουλευτής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο
Renate Harcke, μέλος του Συμβουλίου της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke)
Prof. Dr. Wolfgang Methling, τ. Υπουργός περιβάλλοντος του Κρατιδίου Μακλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας (1998-2006)
Angelica Domröse, ηθοποιός, σκηνοθέτης στο θέατρο και την τηλεόραση
Heidrun Hegewald, ζωγράφος, συγγραφέας
Gina Pietsch, τραγουδίστρια, ηθοποιός
Renate Richter, ηθοποιός
Peter Sodann, ηθοποιός στο θέατρο και την τηλεόραση
Hilmar Thate, ηθοποιός στο θέατρο και την τηλεόραση
Hannes Wader, τραγουδιστής, στιχουργός
Konstantin Wecker, τραγουδιστής, στιχουργός
Prof. Dr. Manfred Wekwerth, σκηνοθέτης, συνεργάτης του Bertolt Brecht
Prof. Dr. Jean Ziegler, συγγραφέας, μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Συμβουλίου του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Klaus Höpcke, δημοσιογράφος
Barbara und Winfried Junge, κινηματογραφιστές, βραβευμένοι για την ταινία “Die Kinder von Golzow”/”The Golzow-Children”
Asteris Koutoulas, συγγραφέας
Takis Mitsidis, πολιτιστικός διευθυντής
Kostas Papanastasiou, αρχιτέκτονας, ηθοποιός, τραγουδιστής
Eckart Spoo, δημοσιογράφος, συντάκτης της πολιτικής-πολιτιστικής επιθεώρησης Ossietzky
Prof. Gunter Reisch, σκηνοθέτης
Dr. Beate Reisch, λογοτέχνης
Katja Ebstein, τραγουδίστρια, ηθοποιός
Prof. Dr. Heinrich Fink, θεολόγος, τ. Πρύτανης του πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου
Daniela Dahn, συγγραφέας
Rolf Becker, ηθοποιός

Ροη αρθρων