“Κι όμως εμείς αμαρτίες δεν κάναμε…”

του Στέλιου Συρμόγλου,  freepen.gr...

Η αιώνια παραπονεμένη κραυγή των αθώων που πληρώνουν ενοχές άλλων…Πλησιάζουν Χριστούγεννα και σκέφτηκα τον…Ηρώδη. Δεν έφταιγαν τα 14,000 νήπια, που έσφαξε ο Ηρώδης, ούτε το νήπιο της Βηθλεέμ που σώθηκε, έφταιγε σε τίποτα. Οι εκτελεστές δεν εκτέλεσαν τα νήπια, αλλά τη διαταγή του Ηρώδη. Ο Ηρώδης υπηρέτησε την εξουσία. ‘Επρεπε να πατάξει κάθε αντιποίηση Αρχής. Οι περί τον Ηρώδη δεν μπορούσαν να έχουν γνώμη διαφορετική…
Το έγκλημα των Χριστουγέννων τελικά νομινοποιήθηκε. Όπως και το άλλο έγκλημα του Πάσχα. Δηλαδή ή σε σκοτώνουμε νήπιο, πριν γίνεις επικίνδυνος ή σε σκοτώνουμε ώριμο, γιατί έγινες επικίνδυνος. Σε μια περίοδο που επικρατούσε η Pax Romana, τι το αφύσικο να μιλάς για ειρήνη; Το κήρυγμα των Χριστουγέννων ακριβώς αυτό είναι: “Και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία”. Ειρήμη, δηλαδή, και ευδαιμονία και ελευθερία και δικαιοσύνη. Αυτά τα “και’ είναι που ενοχλούν. Αλλιώς θα ήταν παντού ευπρόσδεκτη η ειρήνη και η δικαιοσύνη.
Οι λαοί έχουν μια νηπιακή ηλικία. Δεν εννοούν την ειρήνη, χωρίς τα άλλα που την ολκληρώνουν. Κι αν δεν προσθέτουν στην ειρήνη, τα θεωρούν αυτονόητα. Αυτά, λοιπόν, τα νήπια, που δεν καταλαβαίνουν, πρέπει να πεθάνουν. Και πεθαίνουν, εν ειρήνη, της πείνας πάνω από 40 εκατομμύρια το χρόνο. Τα 2/3 της ανθρωπότητας υποσιτίζονται. Το 1/3, περίπου ενάμισι δισεκατομμύριο, ζει καλά έως ευδαιμονικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι πολλοί κάτω από τις μοντέρνες δουλείες των συστημάτων. Όμως και του1/3 τα τιμήματα είναι πανάκριβα σε σχέση με εκείνο που απολαμβάνουν…Οπωσδήποτε, βέβαια, η μοίρα τους δεν συγκρίνεται με των άλλων, στους οποίους προστέθηκαν εσχάτως και οι Έλληνες!
Τελικά τόσο ο Ηρώδης, όσο και ο Πιλάτος έδωσαν τα συμβολικά μοντέλα, γιατί είχαν την ιστορική ατυχία να συνδέσουν το όνομά τους με τον ΕΝΑ!..
Χριστούγεννα σε λίγες μέρες, λοιπόν. Από το όραμα στο έγκλημα και από αυτό πίσω στο όραμα.Ποιός μέτρησε τη διαδρομή από το φονιά στο θύμα; Ούτε το θύμα, ούτε ο φονιάς. Κι όμως η διαδρομή δεν έπαψε να γίνεται. Για να μην είμαστε, ωστόσο, τόσο μελαγχολικοί, καθώς πλησιάζουν χρονιάρες μέρες, παρόλα αυτά βρισκόμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα σαν ανθρωπότητα, απ’ ό,τι στο παρελθόν, έστω κι αν δεν φτάσαμε όλοι οι λαοί στο ξημέρωμα οδοιπορώντας μέσα στη νύχτα. Λιγοστεύει η νύχτα. Το κακό που μπορεί να γίνει στον καιρό μας, είναι το μαζικό έγκλημα ανεξάρτητα από το σημείο διαδρομής που βρισκόμαστε ως ανθρωπότητα. Και ένα τέτοιο “έγκλημα” διαπράτεται στην Ελλάδα!…
Από το έγκλημα δεν εξαιρούνται ούτε οι …Ηρώδες. Μόνο που ο δικός τους θάνατος θα χρεωθεί ως αυτοκτονία. Αυτο βέβαια δεν μας απαλλάσσει από την έσχατη των ποινών. Αν δεν σκεφτούμε ότι οι εξουσιαστές μαζί με τους ακολούθους τους δεν ξεπερνούν σε παγκόσμια κλίμακα τα 100 εκατομμύρια, εμείς τα υπόλοιπα δις, τι κάνουμε;
Όταν ο Ταλιέν, το 1794, συνέλαβε το “μαύρο τρίγωνο” στη Γαλλία,Ροβεσπιέρο, σεν Ζιστ και Κουτόν και τους σκότωσε με άλλους 69 οπαδούς τους, δεν βρέθηκε την επόμενη μέρα ένας υποστηρικτής τους. Ανεξάρτητα από την ποιότητα των επαναστατών αυτών, μιλάμε για το όπλο του τρόμου που καθηλώνει τις μάζες…
Άλλο έγκλημα: Η παθητικότητα. Η χειρότερη κατάσταση που μπορεί να καταλήξει ο άνθρωπος. Που επιφέρει το μεγαλύτερο κακό στις κοινωνικές εξελίξεις. Πολίτες που μετατρέπονται σε “μορφές μαρμάρινες” οδηγούν την κοινωνία στην εξαθλίωση, γιατί επί της ουσίας τροφοδοτούν την ακόρεστη μανία των κρατούντων για περισσότερη κι όλο περισσότερη εξουσία. Πολλοί, ωστόσο, οι φταίχτες και πολλά τα αίτια. Οι ευθύνες μοιράζονται στις ηγετικές τάξεις της πολιτικής, οικονομικής, πνευματικής και εκκλησιαστικής ζωής. Από τα παλαιά, τι δεν “κατηργάσθησαν” για να ψευτίζουν ό,τι ωραίο και καλό στις συνθήκες της ανθρώπινης διαβίωσης.
Με υποκρισίες και νοθείες διακηρύξεων και διαστροφές ιδανικών. Το απωθητικό ξεγέλασμα για μελλοντικές ουράνιες αποκαταστάσεις των δικαίων, που σφαγιάζονται από τους σύγχρονους Ηρώδες και κρίνονται από τους σύγχρονους Πιλάτους. Το βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, επίσης, στην Ελλάδα…
Θα αυξάνονται οι “ζωντανοί νεκροί” ανάμεσά μας. Οι Ηρώδες έχουν τη δύναμη. Το δυστύχημα είναι ότι και οι επαναστάσεις των λαών καταλήγουν σ’ ένα παντοδύναμο κράτος. Πως θα μπορούσε να ερμηνευτεί η “δικτατορία του προλεταριάτου;”. Η ειρήνη είναι το μέσον. Η “ευδοκία” είναι ο σκοπός της ανθρωπότητας. Μια ευδοκία με ειρήνη και ελευθερία. Και ένας χορτάτος σκλάβος δεν παύει να είναι σκλάβος. Αρα μετράει το ελεύθερος. Και οι Έλληνες σήμερα δεν είναι ελεύθεροι! Και το μήνυμα των χριστουγέννων αυτό είναι. Αλλιώς θα παλεύουμε για τα δεσμά μας, στο όνομα της ειρήνης του τρόμου και της πανάκειας των επονείδιστων μνημονίων, σ’ ό,τι μας αφορά ως λαό και Έθνος!

ΤΗΛΕτύφλωση και ο φαύλος κύκλος των γελοίων!...

του Στέλιου Συρμόγλου, Freepen...

Καθώς η επικαιρότητα στην Έλλάδα είναι απομονωμένη στο θάλαμο υψηλής πίεσης του Μαξίμου, εξαιτίας των υποτιθέμενων “σκληρών” διαπραγματεύσεων με την Τρόικα και της “πρωθυπουργικής αγωνίας” …για την εκταμίευση της περιβόητης δόσης των 31,5 δισ ευρώ… Και καθώς η ασκούμενη πολιτική “φλερτάρει” καθημερινά με τις αντοχές και την ανοχή των ήδη ταλαιπωρημένων πολιτών, η γελοιότητα και η αβελτερία συγκεκριμένων πολιτικών που κατά κόρον εμφανίζονται στα τηλεοπτικά κανάλια, καλά κρατούν και “διασκεδάζουν” την ελληνική κοινωνία του καναπέ και της πολυθρόνας…

Είναι από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ “μέσα στο σπίτι” μας. Συνυπάρχουν με την καθημερινότητά μας… Με επιτηδευμένη σοβαρότητα και ύφος σπουδαιοφανές, συχνά ειρωνικό, άλλοτε πρόδηλα λαϊκίστικο κι άλλοτε αλαζονικό, με κοινό τους γνώρισμα ωστόσο την αδαημοσύνη, την έλλειψη αισθητικής και συγκροτημένης άποψης, καταλαμβάνουν με την κυνική αναίδεια του πολυπράγμονος, τα τηλεοπτικά παράθυρα της δημοσιογραφικής αθλιότητας…Αυτό το…αμιγώς ελλαδικό επινόημα ανερμάτιστων δημοσιογραφικών εγκεφάλων της “εύπεπτης” έως αποβλακωτικής τηλεοπτικής ψυχαγωγίας και μεθοδευμένης παραπληροφόρησης!
Τους γνωρίζετε. Τους γνωρίζουμε καλά. Και πολλοί μάλιστα τους ψηφίζουμε… Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ένας εξ’ αυτών, με όνομα που παραπέμπει στην αποθέωση της αρχαιοελληνικής μυθικής ανδρικής ομορφιάς, με “φάτσα” βέβαια που θυμίζει καρτούν, με την πλέον χαρακτηριστική και απωθητική φωνή, πολύγνωμος, αθυρόγλωσσος, με έκδηλα τα συμπτώματα ψυχονεύρωσης, μόνιμα επιρρεπής στη διαστροφή της αλήθειας, άκριτα οργισμένος και προχειρολόγος, στον εγκέφαλο του οποίου πανδοχεύει η βλακεία και κανένα “βλακόμετρο” δεν μπορεί να την προσμετρήσει, αποτελεί τον “επίμονο” προσκεκλημένο όλων των καναλιών και των ραδιοφωνικών εκπομπών.
Η αγνωσία μου και η νοητική μου λειτουργία, εντούτοις, δεν μου επιτρέπουν να καταλήξω σε ασφαλές συμπέρασμα ούτε για τις επιλογές του εκλογικού σώματος, ούτε για τις επιλογές των…προσκεκλημένων από τους “οικοδεσπότες” των διαφόρων τηλεοπτικών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων…
Αρκούμαι απλώς στην πεπατημένη διαπίστωση ότι οι εκλογείς επηρεασμένοι από το..γυαλί επιδοκιμάζουν με την ψήφο τους τη βλακεία και εξασφαλίζουν ταυτόχρονα τη…συνέχιση της τηλεοπτικής τους αποχαύνωσης. Και ότι οι “συνάδελφοι” δημοσιογράφοι είτε ως πειθήνια όργανα μιας στρεβλής “πολιτικής” της εργοδοσίας, είτε γιατί εθίστηκαν στην κακή και εύκολη πρακτική “εμπορευτοποίησης” της είδησης και των προσώπων, επιδιώκουν ποσοστά τηλεθέασης και ακροαματικότητας, προσβάλλοντας την νοημοσύνη και την αισθητική θεατών και ακροατών…Έ, ναί. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν δέχονται τη βλακεία να..εισβάλλει με θρασύτητα στα σπίτια τους και δεν προσυπογράφουν την επιχειρούμενη για χρόνια τώρα απονάρκωση της λαικής συνείδησης από τα ” τηλεοπτικά μαγειρία” των συγκροτούντων απόψεις με ποσοστά…
Και ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια, αυτές τις μέρες της κοινωνικης εξαθλίωσης, επιστρατεύονται στα τηλεοπτικά πάνελς όλοι αυτοί οι κατ’ επίφασιν σοβαροί, παραδοξολόγοι και κύμβαλα αλαλάζοντα, καταγέλαστοι εκφραστές της αναίσχυντης πολιτικής, για να “διασκεδάσουν” άλλοτε γυμνούς και μασκαρεμένους φόβους των πολιτών κι άλλοτε να ενφυσήσουν το φόβο και να θάψουν την “βουβή” κοινωνική δυσαρέσκεια στην τάφρο της γελοιότητάς τους…Είναι όλοι αυτοί οι πολιτικοί της τηλεοπτικής αποβλάκωσης, που με ελαφρά τη καρδία μας κατακλύζουν με ψέματα και γνωρίζουν ότι είναι θέμα τεχνικής οι αποδείξεις. Για όλους αυτούς κάθε ψέμα είναι η σκιά κάποιας αδυσώπητης αλήθειας, που ο λαός δεν πρέπει να ανακαλύψει…Με θρασύτητα απύθμενη, με παχυδερμία ελέφαντα, πολιτικοί και συχνά απαίδευτοι δημοσιογράφοι αναγάγουν τον εαυτό τους σε θεματοφύλακες αξιών, επιδιώκοντας πασίδηλα την πολιτική χειραγώγηση και τη στρέβλωση της ασφαγίαστης πραγματικότητας…
Πρόκειται για ένα “τηλεοπτικό ήθος”, το οποίο δυστυχώς απολαμβάνει συνηγορίας και προκλητικής “κάλυψης” από τους πολιτικούς ποδηγέτες αυτού του τόπου, με “αντίδωρο” τη δοκιμασμένη συνταγή της σιωπής έναντι των διαφόρων τετελεσμένων. Με ένα λαικισμό που εκφράζει την παρακμή του λαικού πνεύματος. Και ο πολίτης βιώνει την πολιτική υπό μορφή θεάματος. Μαντρωμένος στην ανασφάλεια του και στις φοβίες του. Σ’ ένα πλαίσιο κομματικής εσωφθαλμίας και δημοσιογραφικής υπερβολής ανάλογα με τον…προσανατολισμό των συμφερόντων. Εκτίθεται έτσι ο λαός στο ιστορικό κακό που ελλοχεύει. Αυτό, βέβαια, δεν το αντιλαμβάνονται οι κρατούντες, οι οποίοι μαζί με κάποιους αετονύχηδες των ΜΜΕ, ανήγαγαν σε υψηλό μέλημα τον ωχαδερφισμό και την αφηρημένη θεώρηση των πραγμάτων.
Γι αυτούς η υποταγμένη αγέλη πρέπει να αποθαυμάζει τους θιασώτες της εκάστοτε πολιτικής του Καζαμία και τους πολιτικούς που ζητιανεύουν την εξουσία από το λαό. Φτάσαμε έτσι, εξ’ αντικειμένου, σε μια αδιέξοδη πραγματικότητα. Όταν εξωθείτε, θα μου πείτε, η πραγματικότητα στα άκρα, γίνεται ερεθιστική και θελκτική…Δεν παύει, όμως, η πραγματικότητα να δημιουργεί νέες διαστάσεις ευθυνών της “σάπιας” πολιτικής εξουσίας, που τα πρόσωπα που την απαρτίζουν πρέπει άρδην να αντικατασταθούν με τη βούληση του ελληνικού λαού. Και οι ευθύνες αυτές δεν είναι δυνατό πλέον να εκφράζονται με “λεβέντικα” συνθήματα χωρίς αντίκρισμα!..
Όσο για τους δημοσιογράφους, ανεξάρτητα από το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλλουν οι εργοδότες και εν πολλίς άσχετοι με το λειτούργημα της ενημέρωσης, θα πρέπει να οργανωθούν κατά τα πρότυπα των συναδέλφων μας στο εξωτερικό, ώστε να υπάρχει ανάχωμα στη …διαπόμπευση της δημοσιογραφίας, όπως ασκείται τελικά στην Έλλάδα. Η τηλεόραση δεν είναι “ξέφραγο αμπέλι” των γελοίων της πολιτικής ή ανομολόγητων συμφερόντων. Η μικρή οθόνη είναι ένα “παράξενα” μικρό παράθυρο, οι επιπτώσεις του οποίου μπορούν να έχουν μεγάλη σημασία. Η τηλεόραση είναι ο δημιουργός του μεγαλύτερου πλήθους. Ας μη βιάζουμε τη νοημοσύνη του και την αισθητική του.
Η προοπτική αυτή εξαρτάται από εμάς τους δημοσιογράφους. Όχι από τους καναλάρχες και τους “εμπόρους” της πληροφόρησης. Η τηλεόραση πρέπει να χρησιμοποιείται κάτω από συνθήκες ελευθερίας και ευθύνης. Δεν πρέπει να είναι ούτε βρύση που τρέχει, ούτε ναρκωτικό πού παραλύει. Δεν μπορεί να είναι ο τηλεθεατής άβουλο όργανο στα χέρια διεστραμμένων “φαντάρων” της τεχνικής πλύσης εγκεφάλου. Πρέπει να αυτοοργανωθεί, να αυτοπροστατευτεί, να αυτοδιαχειριστεί την κρίση και τη θεραπεία της. Δεν μπορεί να είναι το “καλύτερο εργαλείο μαζικής κρετινοποίησης”, όπως έλεγε ο Νταλί.