Οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν ένα κράτος- Πάμπλο Εσκομπάρ. Λογικότατο...

απο το Τρυπιο Ευρω...

Ο Θ. Τζήμερος έχει κάθε λόγο να επιθυμεί οι δύο τόνοι ηρωίνης που κατασχέθηκαν στα χέρια εφοπλιστών να καταλήξουν δίκην κρατικής δωρεάς στο πόπολο. Μόνο ένας αποχαυνωμένος λαός, άλλωστε, θα μπορούσε να υποστηρίζει νεοφιλελεύθερους σαν και του λόγου του, κόντρα στα ταξικά του συμφέροντα.
Δεν αντιτίθεμαι στην ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών, με την έννοια πως αν δεν επιτρέπουμε οτιδήποτε προξενεί κακό στην κατάχρησή του στην ανθρώπινη υγεία θα έπρεπε να μην κάνουμε τίποτα άλλο από το να βάζουμε παντού απαγορεύσεις, από το αλκοόλ και τον τζόγο για παράδειγμα έως τα δελτία ειδήσεων του MEGA. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος που τόσο μισεί ο Θ. Τζήμερος και οι ομοϊδεάτες του αντί να αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα για τη δίκαιη αναδιανομή τού εισοδήματος μετατραπεί επισήμως σε πρεζέμπορο που διανέμει την άσπρη σκόνη αντί για ευκαιρίες για αξιοπρεπή απασχόληση. Αν είναι έτσι, ας καλέσουμε τους διάφορους ανά τη γη έμπορους ναρκωτικών να μας δώσουν το "know how" για το πώς ένα ήδη λούμπεν προλεταριάτο θα εκφυλιστεί ακόμα περισσότερο, ναρκωμένο από τις ψευδαισθήσεις των εξαρτησιογόνων ουσιών...

Ο καθένας μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή του και γι' αυτό θα πρέπει να μπορεί να επιλέγει τη μέθοδο με την οποία θα την καταφέρει. Δεν μπορούμε να απαγορεύουμε τα μπαρ, τα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ ή την τηλεόραση γιατί κάποιοι εθίζονται παραπάνω σε όλα αυτά και βλάπτουν τον εαυτό τους. Δεν είναι, άλλωστε, αυτά που ωθούν τους ανθρώπους στα άκρα, απλώς βρίσκονται εκεί για να καλύπτουν τεχνητές ανάγκες που δημιουργούνται από ένα σωρό άλλες αιτίες. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χρειάζονται τις παραισθήσεις για να περνούν καλά, αυτές δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταφυγή των απελπισμένων από μια ζωή η οποία δεν είναι ακριβώς αυτή που ονειρεύτηκαν...

Εμπρός ΔΤ, μη σκύβεις το κεφάλι...

Kanivalos...

Τρεμάμενα τα χείλη μας, υγρά τα μάτια μας μόλις μάθαμε το εργασιακό δράμα των εργαζόμενων στη Δημόσια Τηλεόραση, που ετοιμάζονται για απεργιακό αγώνα υπέρ βωμών, εστιών και οφίτσιων στην τηλεοπτική πιάτσα. Και πώς να μην ξεχειλίζουμε από συμπόνια για τους ανθρώπους της ΔΤ που παλεύουν για ένα ξεροκόμματο υπό αντίξοες συνθήκες, καθώς κοπιάζουν για να ξεσκονίσουν τους κυβερνητικούς ευεργέτες (που τους απέλυσαν, τους συκοφάντησαν αλλά – δόξα τον πανάγαθο – τους επαναπροσέλαβαν), να κανακέψουν τον κάποτε υβριστή τους Σίμο Κεδίκογλου, και παράλληλα να αφοδεύσουν κατ’ εξακολούθηση επί των κεφαλών των συναδέλφων τους, που ξέμειναν απλήρωτοι να υπερασπίζονται το φάντασμα της ΕΡΤ.
Δεν θα θέλαμε να γίνουμε μελοδραματικοί, αλλά σπαράζει, όπως και να’ χει, το καρδί μας βλέποντας τους εργαζόμενους στη ΔΤ να καταγγέλλουν αδιαφανείς προσλήψεις στην πειρατική ΝΕΡΙΤ. Τα καημένα τα παιδιά, σε τι αναξιοκρατική τηλεοπτική τρύπα έμελλε να πέσουν. Το δυστυχή Προκόπη Δούκα, την έρμη Σταυρούλα Χριστοφιλέα, τον μαύρο Φάνη Παπαθανασίου, τι να τριβελίζει άραγε στο βασανισμένο μυαλό τους. Τι να σκέφτονται όλοι αυτοί που το’ παιζαν αγωνιστές στο λουκέτο της ΕΡΤ κατακεραυνώνοντας τον κάθε Γκίκα Μάναλη, στη συνέχεια τρίφτηκαν στο μπουτάκι του κάθε Γκίκα Μάναλη ελπίζοντας, σαν καλόβολα κουτάβια, να τσιμπήσουν ένα φρίσκις, και τώρα βλέπουν τον κάθε Γκίκα Μάναλη να τους παραπετάει, αρχίζοντας την ανακύκλωση του προσωπικού στη ΝΕΡΙΤ…

Μ Μ Ε: Το βαθύ πέος της διαπλοκής ...

Στέλιος Ελληνιάδης - "Δρόμος της Αριστεράς", μεσω  Βαθυ κοκκινο..

«Ο πιο ασφαλής δρόμος προς τα μεγάλα κέρδη περνούσε μέσα από τον εκφυλισμό του πνευματικού επιπέδου...», γράφει στο «Εκδότες χωρίς εκδότες» (εκδ. Πόλις) ο Αντρέ Σίφριν, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, αναλύοντας με παραδείγματα και ονόματα την κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Αμερική όταν οι μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και οι «βαρόνοι» των ΜΜΕ, έβαλαν χέρι στο βιβλίο. Επενδυτές σαν τον Murdoch και τον Newhouse, ιδιοκτήτες -ταυτόχρονα- εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, εταιριών παραγωγής βιντεοταινιών, κινηματογραφικών στούντιο, δισκογραφικών εταιριών, βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων, οι οποίοι, μέσα από τον έλεγχο της γνώσης, της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας και κάθε σχετικής συζήτησης στο δημόσιο χώρο, όχι μόνο στηρίζουν τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές και τους πιο αντιδραστικούς πολιτικούς, από την Θάτσερ και τον Μπλερ ως τον Κλίντον και τον Γκίνγκριτς, αλλά διαμορφώνουν και την κουλτούρα των πολιτών προκειμένου να αποδέχονται ως «φυσικό» και «μοναδικό» το καθεστώς διαφθοράς και να εκλέγουν ως εκπροσώπους τους αυτούς που απεργάζονται την εκμετάλλευση και ισοπέδωση τους, την καταστροφή του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας και τη διεύρυνση του χάσματος των ανισοτήτων!

Γύρω τους, ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς, φέρνει σε πέρας αυτή την «αποστολή», με προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς. Στον αντίποδα, ο Σίφριν, εκδότης-μεταξύ άλλων- του Νόαμ Τσόμσκι, της Χάνα Αρεντ και του Χάουαρντ Ζιν, αναφέρει συγγραφείς που αρνήθηκαν να δώσουν τα βιβλία τους στους εκδοτικούς κολοσσούς, χάνοντας πολλά εκατομμύρια από προκαταβολές και δικαιώματα, και, επίσης, απέφυγαν να τα παρουσιάσουν στις μεγάλες αλυσίδες προτιμώντας τα μικρότερα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία που συμπιέζονται αφόρητα από τα τραστ.

Ας κλείσουμε επιτέλους την τηλεόραση...

Αρχοντία Κάτσουρα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων... 
Υπάρχουν άνθρωποι που αναγκάζονται να μένουν πολλές ώρες στο σπίτι. Αρρωστοι, άνεργοι, νοικοκυρές και μωρομάνες, μικρά παιδιά που δεν πηγαίνουν ακόμη σχολείο, εργαζόμενοι που επιστρέφοντας σπίτι ανοίγουν το «κουτί» για να ενημερωθούν και να χαλαρώσουν. Η τηλεόραση είναι συντροφιά, καταφύγιο –είναι όμως και δήμιος, που κατατρώει ύπουλα τον χρόνο, υπνώνοντας ταυτόχρονα το πνεύμα. Κι όταν τελειώνει η εβδομάδα αναρωτιούνται: «Αλήθεια, πώς πέρασε; Θα βάλουν τίποτα καλό το Σαββατοκύριακο στην τηλεόραση;»

Αν τους ρωτήσεις γιατί περνούν τόσες ώρες μπροστά στη συσκευή, «δεν έχουμε άλλη διασκέδαση» θα σου πουν. Και όντως διασκεδάζουν. Ο μπαχτσές έχει απ’ όλα: πρωινές ενημερωτικές εκπομπές που ανακυκλώνουν τις ειδήσεις της προηγούμενης ημέρας, και άλλες ψυχαγωγικές με θέματα ποικίλη ύλης: πώς μαγειρεύουν το καλύτερο γιουβέτσι, πώς κοιμήθηκε και με ποιον ο τάδε διάσημος, τι φόρεσε η δείνα ηθοποιός, ποιες είναι οι τάσεις της μόδας. Γνωστοί ή άγνωστοι καλλιτέχνες τραγουδούν προωθώντας τις «νέες δουλειές» τους και ηθοποιοί δίνουν συνεντεύξεις ελαφρού περιεχομένου, γνωστοποιώντας το έργο που ανεβάζουν ή το σίριαλ στο οποίο παίζουν. Κάποιες μεσημβρινές εκπομπές έχουν θέματα «κοινωνικά» που συγκινούν: παιδιά που εξαφανίστηκαν, ασθενείς που ανάρρωσαν από σοβαρές αρρώστιες, ιερείς με κοινωφελές έργο και ήρωες της καθημερινότητας. Ακολουθούν τα δελτία ειδήσεων στη σειρά, σε βαθμό να μαθαίνουμε απέξω την είδηση σαν καλοί… παπαγάλοι, που την άλλη ημέρα, μετά το σχολικό διαγώνισμα, δεν θα θυμούνται τίποτα. Γιατί αν θυμούνταν, αλίμονο…

Mε τι μας ραντίζουν;

 Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ενας στους τρεις Ελληνες πιστεύει πως μας ραντίζουν. Αλλιώτικα δεν μπορούν να εξηγήσουν την αδράνειά μας μπροστά σε μια καταστροφή που μόνο ένας πόλεμος μπορούσε να προξενήσει. Η ναζιστική κατοχή κράτησε τρία χρόνια, δημιούργησε ένα ΕΑΜ και μαζικά συλλαλητήρια, σε συνθήκες απόλυτης βίας. Μια αφισοκόλληση ή ένα σύνθημα στον τοίχο επέφερε τη θανατική ποινή. Και ακόμα χειρότερα. Αν έμενες σε ύποπτη γειτονιά, Καισαριανή, Κοκκινιά, Καλλιθέα κ.λπ., ήταν απόδειξη της ενοχής σου και κινδύνευες να στηθείς στον τοίχο. ‘Η από ανώνυμη καταγγελία ή αν σε έπιαναν σε κάποιο μπλόκο. Τρία χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη του οικονομικού πολέμου της τρόικας, που είναι ο σύγχρονος στρατός κατοχής. Ανήκω κι εγώ σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν πως μας ραντίζουν. Αλλά θέτω το ερώτημα: Με τι μας ραντίζουν;

Οπότε αναγκαστικά αυτό το σημείωμα θα γίνει «νουάρ» και με την άδεια του Πέτρου Μάρκαρη θα αναθέσουμε την έρευνα στον αστυνόμο Χαρίτο. Σίγουρα η μόλυνση του περιβάλλοντος και οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα έχουν πολλές επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου και οπωσδήποτε στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Υπάρχουν και τα μικροσωματίδια, η τρύπα του όζοντος, η διάχυτη πυρηνική μόλυνση από τα ατυχήματα στα εργοστάσια που παράγουν ηλεκτρισμό με πυρηνικά καύσιμα ή ακόμα και οι βόμβες που έχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο. Υπάρχουν επίσης οι επικίνδυνες ακτινοβολίες από τηλεοράσεις, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα. Ολα αυτά επιδρούν αρνητικά στον οργανισμό και υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες που το επιβεβαιώνουν. Ραντιζόμαστε με όλα αυτά, αλλά δεν έχει εντοπιστεί κανένας ιός αδράνειας.

τρεις μήνες αυτοδιαχείριση στην Ε.Ρ.Τ.: ένας απολογισμός...

Μαριλένα Κατσίμη, απο το περιοδικο Χρονος...

Τα λάθη των εργαζομένων στην Ε.Ρ.Τ., ο αναπροσδιορισμός των στόχων τους και οι διαφαινόμενες προοπτικές, με τα μάτια μιας δημοσιογράφου και γενικής γραμματέα του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Σ.Η.Ε.Α., που απολύθηκε από την Ε.Ρ.Τ. και συνεχίζει να παρουσιάζει ενημερωτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων από το Ραδιομέγαρο.
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται τρεις μήνες από το βίαιο και παράνομο κλείσιμο της Ελληνικής Ραδιοτηλεόρασης. Αυτή η επέτειος είναι μια ευκαιρία για τους εργαζόμενους που παραμένουμε στην Ε.Ρ.Τ. να αναλογιστούμε τα λάθη που έχουμε κάνει και να αναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ως αντίδραση σε αυτή την άνευ προηγουμένου σε καιρούς δημοκρατίας ή ειρήνης επίθεση που μαύρισε τις οθόνες και προσέβαλε την αξιοπρέπεια πρωτίστως των Ελλήνων πολιτών και δευτερευόντως ημών των εργαζομένων, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στην Ε.Ρ.Τ. απαντήσαμε μένοντας στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής και σε άλλες εγκαταστάσεις στην επαρχία εκπέμποντας ραδιοτηλεοπτικό σήμα.
Οι πρώτες μέρες ήταν πράγματι εντυπωσιακές, ιστορικές θα έλεγα. Μια άσκηση δημοκρατίας από τους εργαζόμενους και μια άνευ προηγουμένου ένδειξη αλληλεγγύης από τον κόσμο που έδειχνε πως «κάτι κινείται» σε μια χώρα που έχει διαλυθεί από τα απανωτά νοκ άουτ που έχουν υποστεί οι δυνάμεις της εργασίας τα τελευταία χρόνια.
Όμως ο ενθουσιασμός σιγά σιγά ατόνησε και από τον κόσμο που μας στήριζε έξω από την Ε.Ρ.Τ., αλλά κυρίως από τους εργαζόμενους μέσα στο Ραδιομέγαρο που θεώρησαν ότι οι διαπραγματεύσεις των εκπροσώπων μας με τον αρμόδιο υφυπουργό κύριο Καψή δεν οδηγούν πουθενά. Ίσως το πρώτο αίτημα των εκπροσώπων των εργαζομένων στην Ε.Ρ.Τ., να γυρίσει ο χρόνος πίσω δηλαδή στην 11η Ιουνίου, το οποίο βγήκε μέσα από τη γενική συνέλευση και στηρίχτηκε και από τα συνδικαλιστικά μας όργανα, να ήταν ουτοπικό.

Ο τρόμος του Αυγούστου...

Μάνος Στεφανίδης, απο την Αυγη...

Τέλος πάντων, ποτέ δεν συνήθισα τους ανθρώπους, αλλά αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία.
Δ. Δημητριάδης

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, τρομακτικές οι αλλαγές, αφανείς ή φανερές. Οι άνθρωποι διεκδικούν απελπισμένοι ό,τι η διαφήμιση της ευτυχίας τούς υπόσχεται, λίγες ανέφελες δηλαδή διακοπές, ένα ταξίδι που θα ισοφαρίσει όλα τα προηγούμενα κακά, έναν άνθρωπο που θα έχει όλες τις αρετές των lifestyle περιοδικών και καμιά, ανθρώπινη, αδυναμία, μια ευκαιρία να ξεφύγουν από την εγκλωβισμένη ζωή τους, τον παγιδευμένο τους εαυτό. Ο Αύγουστος καθίσταται έτσι ένας περιφραγμένος ιδιωτικός παράδεισος, στον οποίο ο καθένας θέλει να τρυπώσει. Έστω για λίγο. Φυγή, απόδραση, απομάκρυνση, άγονη γραμμή, κατασκευή του «εξωτικού», αντικατοπτρισμός του μακρινού ορίζοντα που παρασύρει και ελευθερώνει. Προσωπικά, κάνω τον Αύγουστο τις σκέψεις ή τους απολογισμούς που οι άλλοι πραγματοποιούν την Πρωτοχρονιά. Αυτόν το μήνα είναι όλες μου οι επέτειοι, οι επιτυχίες και οι ήττες. Αύγουστο κλαίω τους νεκρούς μου. Αύγουστο αποφασίζω ν' αλλάξω, κι όσο πιο σοφός, δηλαδή πιο μεγάλος γίνομαι, συνειδητοποιώ ακόμη πιο βαθιά πόσο ανώφελες είναι όλες αυτές οι αλλαγές. Είμαστε οι επιθυμίες και οι αδυναμίες μας, είμαστε οι κερδισμένες στιγμές που όμως κάποτε θα πληρωθούν με το παραπάνω, είμαστε κάτι χαρακωμένοι ανάποδοι καθρέφτες, μάσκες πληγωμένες, ατελείς υποκριτές που οφείλουν, πάντως, να υποδυθούν τέλειους ρόλους. Κι οι αγάπες μας πάντα αρχίζουν και τελειώνουν τον Αύγουστο, την εποχή των ορίων που παραβιάζονται και του κρεσέντο που διεκδικεί για μια στιγμή και μόνη την ένταση της αιωνιότητας. Μισές οι χαρές, κολοβές οι λύπες, εφόσον το κακό σέρνεται υπόγειο και ανεξέλεγκτο. Κάθε φορά που τολμάς να δεις έξω απ' το καβούκι σου, το home-castle του χειμώνα, το σκάφανδρο των διακοπών που λέγεται "καλοκαίρι", ο τρόμος του πραγματικού σε συντρίβει.

Οι χρεωκοπημένοι επί της οθόνης...

απο την Αυγη...

Η χθεσινή πρεμιέρα του συρρικνωμένου υποκατάστατου της ΕΡΤ της μνημονιακής Δημόσιας Τηλεόρασης (ΔΤ), επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις ότι η κυβέρνηση διέλυσε τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για να δώσει ευρυχωρία στα ιδιωτικά κανάλια, που, σε περιόδους κρίσης, στριμώχνονται στη διεκδίκηση τηλεθέασης και (της συνεχώς ελαττούμενης) διαφημιστικής πίτας.
Κατά σύμπτωση, τις ίδιες ημέρες, τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, χρεωκοπημένα οικονομικά και αναξιόπιστα, ανασυντάσσονται ενόψει της κρίσιμης μάχης των εκλογών. Και λαμβάνουν θέση. Παθιασμένα υπέρ του καταρρέοντος μνημονιακού πολιτικού συστήματος και λυσσασμένα κατά των κοινωνικών κινητοποιήσεων και του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για επιλογή που θα επιδεινώσει τη θέση τους, καθώς θα μεγαλώσει την απόστασή τους από την κοινωνία. Κι όσο κι αν φαίνεται περίεργο, θα ενισχύσει την πολιτική εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, αν και εκπροσωπεί το ανερχόμενο πλειοψηφικό λαϊκό ρεύμα, αντιμετωπίζει την εχθρότητα του κυρίαρχου μιντιακού συστήματος.
Η εικονική πραγματικότητα δεν μπορεί να υπερνικήσει την κοινωνική πραγματικότητα. Έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή όπου η τηλεόραση νανούριζε ή και διέστρεφε συνειδήσεις με το απατηλό όνειρο της καταναλωτικής ευμάρειας. Τώρα η ανεργία, οι απολύσεις, η φτώχεια, η διάλυση των νοσοκομείων, η επίθεση στο δικαίωμα στη μόρφωση, ο θάνατος για ένα εισιτήριο στα τρόλεϊ συνιστούν το σίριαλ της ύφεσης. Σ' αυτό το σίριαλ υπάρχει πραγματικός πόνος και δεν υπάρχει happy end. Η μελωδία του success story δεν ακούγεται. Η θηριώδης δύναμη της τηλεόρασης υποχωρεί μπροστά στις διαψεύσεις της ζωής. Και η τηλεοπτική διαχείριση της κοινωνικής απόγνωσης καθίσταται ολοένα και περισσότερο αδύνατη. Η σκηνοθεσία του κοινωνικού πόνου αποβαίνει εις βάρος των σκηνοθετών. Όσο θα ανεβαίνουν η κοινωνική οργή και οι αγώνες, τόσο θα ευτελίζεται η αξιοπιστία των καναλιών και θα κατρακυλάει η τηλεθέαση.
Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει τη δύναμη της πλύσης εγκεφάλου. Το μιντιακό σύστημα είναι αιμομικτικό μέρος του συστήματος εξουσίας. Λειτουργεί παράνομα και επιθετικά.

Αφοπλίστε την τηλεόραση...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Αυγη...

Ζούμε μια εθνική σχιζοφρένεια. Ζούμε σε μια Ελλάδα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην απελπισία, στην ταπείνωση. Και σε μια Ελλάδα τηλεοπτικού σουρεαλισμού, όπου τίποτε από αυτά δεν υπάρχει. Όπου η εικονική πραγματικότητα κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, από τους οίκους της πολιτικής έως τις οικίες των πολιτών, παραμορφώνοντας την «πραγματική πραγματικότητα».
Η τηλεόραση έπαψε να είναι μέσο, εικόνα, απέκτησε αυθυπαρξία, είναι Η πραγματικότητα, Η εξουσία, Η πολιτική. Το μέσο είναι το μήνυμα, όπως έλεγε ο Μακ Λούαν.
Δεν είναι μόνο τα δελτία ειδήσεων που κατευθύνουν συνειδήσεις και ψήφους, αλλά η παρουσίαση της ζωής, η οποία σε όλες τις «πλευρές» της -από τις εκπομπές μαγειρικής ώς τα τοκ σόου, από τις ενημερωτικές εκπομπές ώς τα σίριαλ και τις τηλεπαρουσιάστριες του καναπέ και του κουτσομπολιού- μεταδίδεται στον τηλεθεατή επεξεργασμένη και μεταποιημένη.
Είναι ο κυρίαρχος τόπος διαμόρφωσης της ιδεολογικής, κοινωνικής και πολίτικης συναίνεσης.
Η πλατεία που παράγει ιδεολογία, πολιτική και άρα εξουσία.
Στοχεύει στο να εγκλωβίσει τα μυαλά των πολιτών στη μοναδική πολιτική, τη μοναδική οικονομία, στην κυρίαρχη ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού.
Να περάσουν στη συνείδηση των ανθρώπων ότι η παγκοσμιοποίηση, η ελεύθερη αγορά αποτελούν μονόδρομο. Αποστολή τους είναι να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, να διαμορφώνουν κλίμα ιδεολογικής και πολιτικής συναίνεσης στην κοινωνία.
Η τηλεόραση έχει γίνει ο παραμορφωτικός καθρέφτης στον οποίο η Ελλάδα οφείλει να αναγνωρίζει τον εαυτό της. Μια ύπουλη πολεμική μηχανή στα χέρια της κυρίαρχης τάξης.
Όσο η κρίση διογκώνεται, όσο τα κινήματα αμφισβήτησης πολλαπλασιάζονται, όσο η ταξική πάλη οξύνεται, τόσο αυτή η πολεμική μηχανή θα γίνεται πιο ωμή και πιο επιθετική.
Θα συκοφαντεί, θα διαστρεβλώνει, θα υποκρύπτει, θα αλλοιώνει.
Θα ξεπλένει συνειδήσεις και θα κάνει πλύση εγκέφαλου στους ανθρώπους.
Θα εκφοβίζει, θα διαβάλλει και θα απειλεί.
Με λίγα λόγια θα είναι ταυτόχρονα ο κατ' εξοχήν μηχανισμός χειραγώγησης και καταστολής.
Θα υποστηρίξουν πολλοί ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε τα πολιτικά σίριαλ. Σύμφωνοι, αλλά υπάρχει ακόμη ένα είδος εθισμού, ένα είδος voyeurisme στους τηλεθεατές.
Μήπως όμως είναι η ώρα το τέλος του σίριαλ να το δώσουν οι πολίτες της τηλεδημοκρατίας; Αν πατούσαμε το κουμπί που σβήνει την τηλεόραση σε κάθε επανάληψη του χιλιοπαιγμένου και χιλιοστημένου πολιτικού σόου;

Αυτή και αν ήταν μια λαϊκή εξέγερση, μια μαζική διαμαρτυρία, μια class action, όπως θα έλεγαν οι ενώσεις των πολιτών, απέναντι στα τοξικά προϊόντα της τηλεπαραμόρφωσης: μείωση τηλεθέασης, μείωση των δεικτών αποδοχής, μείωση των εσόδων - οικονομικών και πολιτικών.

Να βλέπετε τηλεόραση...

Πολυφημος....

Μπορεί να μην αρέσει σε κάποιον αυτό που θα πω, έτσι ακριβώς όπως δεν αρέσει ούτε σε μένα. Δεν παύει, όμως, να είναι η πραγματικότητα που κατά βάθος όλοι, μα όλοι, γνωρίζουν. Η τηλεόραση είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.
Ο κόσμος των social media αλλά και του περίγυρου όσων διαβάσουν τούτες τις γραμμές βλέπουν την τηλεόραση αποκλειστικά ως μέσο προπαγάνδας πολιτικών και αγορών -όπως κι εγώ-.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το ένα και μοναδικό γεγονός. Η τηλεόραση είναι αυτή που εξηγεί την -όποια- στάση του κόσμου απέναντι σε κάθε κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο. Είτε αυτό είναι ο φασισμός, το λάιφστάιλ, οι τράπεζες, οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι, τα πολιτικά τζάκια, οι ειδήσεις - πλυντήριο.

Η τηλεόραση είναι εκείνη που με τα μηνύματά της εξηγεί τις προθέσεις όσων ζητούν αίμα και εξαθλίωση. Με τα αδιέξοδα της, τα διλήμματα της, τις θαμμένες της ειδήσεις και τις πληρωμένες εκπομπές με τοποθέτηση προϊόντος που όλο και πιο συχνά κάνουν την εμφάνισή τους τώρα τελευταία ως “αντικειμενικές ματιές”.

Η τηλεόραση· που έχει εισάγει τις αρρωστημένες της συνήθειες και στο ίντερνετ. Αυτό το ίντερνετ, που όλο και περισσότερος κόσμος αναζητά διέξοδο στην ενημέρωση του. Δεν χρειάζεται παρά να δει κάποιος την αποδοχή της μάζας στα τηλεοπτικά της πρότυπα.

Όταν η Τζένη Μπαλατσινού ή ο Γιάννης Λάτσιος έχουν 100.000 folowers στο τουίτερ μόνο και μόνο γιατί βρίσκονται στο Dancing with the Stars, όταν οι όψιμα αντιμνημονιακοί τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι που βρέθηκαν στις κεφαλές πολιτικών και οικονομικών ξεπλυμάτων λαμβάνουν χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης καθημερινά, ξέρεις ότι είναι πάρα πολλοί εκείνοι που ξέχασαν τόσο γρήγορα όλα όσα έπρεπε να θυμούνται.

Η τηλεόραση εξηγεί το φόβο των πολλών. Όταν παρακολουθείς ένα δελτίο ειδήσεων ή μια πολιτική εκπομπή, δεν πρέπει να μένεις σε αυτά που λέει ο κάθε καλεσμένος βουλευτής, ούτε ο αλαβάστρινος παρουσιαστής - οικοδεσπότης.

Πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου σε μια διαδικασία φιλτραρίσματος των μηνυμάτων που βγάζουν οι δηλώσεις τρόμου και μίσους, οι στημένοι τσακωμοί και οι συνεχόμενες προσβολές της -κατά τα άλλα- καταρρακωμένης νοημοσύνης σου, για να κατανοήσεις το λόγο για τον οποίο αυτοί οι τύποι εξακολουθούν να έχουν την πολυτέλεια του να ξεμυτίζουν από τα σπίτια τους. Όσοι κι αν τους φυλάνε.

Ο κόσμος που παρακολουθεί με αυτή τη ματιά τηλεόραση δεν είναι απλά μειοψηφία. Είναι μία σταγόνα στον ωκεανό μιας παραπληροφορημένης κοινωνίας.

Αν με ρωτούσε κάποιος τι να κάνει, θα του απαντούσα με μία φράση. Να βλέπει τηλεόραση. Ναι, πρέπει να είσαι ανώμαλος για να αντέξεις μία δίωρη εκπομπή με τον Βορίδη, τον Άδωνι, τον Ψαριανό ή την Ξενογιαννακοπούλου. Πρέπει να είσαι στα όρια του ψυχοπαθούς για να στηθείς μία ώρα και να παρακολουθήσεις τη συνέντευξη του Γιάννη Στουρνάρα, του Βαγγέλη Βενιζέλου ή του Αντώνη Σαμαρά.

(Ο Σαμαράς έχει πάψει να δίνει τηλεοπτικές συνεντεύξεις εδώ και μήνες γιατί είναι πολύ απασχολημένος με τη σωτηρία της χώρας, οπότε μία δική του τηλεοπτική εμφάνιση θα αποτελέσει ένα ακόμη τρανταχτό επιχείρημα για να κάτσεις να τον δεις).

Πρέπει να φτάσεις ένα βήμα πριν τα ηρεμιστικά για να γίνεις μάρτυρας του πανηγυριού που στήνεται καθημερινά από τάχα μου “κυβερνητικούς” και “αντιπολιτευτικούς” δημοσιογράφους που παρουσιάζουν ωριαίους σκηνοθετημένους τσακωμούς με υποκριτικές ικανότητες που ένας απόφοιτος δραματικής σχολής δεν έχει ματαδεί στην ακαδημαϊκή του ζωή.

Με δυο λόγια, πρέπει να έχεις περιορισμένες τάσεις μαζοχισμού.

Συνειδητοποιημένου μαζοχισμού. Μόνο και μόνο για να καταφέρεις να κατανοήσεις αυτόν τον καθημερινό φόβο και τη μνησικακία που κυριαρχεί γύρω σου. Την αποβλάκωση και το ψέμα. Για να μην ξεχνάς και να θυμίζεις με όποιον τρόπο μπορείς στους ξεπλυμένους τηλεοπτικούς αστέρες όλα εκείνα που νομίζουν πως έχουμε ξεχάσει.

Ακόμη κι αν σε λένε ανώνυμο, κουκουλοφόρο και επικοινωνιακό μισθοφόρο. Έστω κι αν σε κατατάσσουν στην κατηγορία του “τρομοκράτη” και απειλούν να σε ξεμπροστιάσουν διαδικτυακά, μην έχοντας ιδέα τι είναι το διαδίκτυο.

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται εξωπραγματικά σε πολλούς. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν την υπομονή ή το καθαρό μυαλό να ακολουθήσουν με αυτόν τον τρόπο τους καθημερινούς τηλεοπτικούς βομβαρδισμούς. Αλλά αν υπάρχει ένας τρόπος να ερμηνεύσεις μία κατάσταση, αυτήν την κατάσταση, είναι αυτός.

Να βλέπεις τηλεόραση.

Είτε είναι ο Τράγκας με τους χρυσαυγίτες, είτε το δακρύβρεχτο ντοκιμαντέρ του Κανάκη για την πείνα στην Αφρική, είτε τα πληρωμένα ρεπορτάζ για την Κόσκο ή την Ελντοράντο. Να βλέπεις τηλεόραση. Όχι γιατί εσύ έχεις ανάγκη να μάθεις περί τίνος πρόκειται. Γιατί έχει ο διπλανός σου. Γιατί τα δικά σου αυτονόητα, είναι το άγνωστο του άλλου.

Να βλέπεις τηλεόραση. Και να μιλάς. Όσο μπορείς και με όποιον τρόπο γνωρίζεις. Μόνο τότε θα καταφέρεις να βγάλεις τον περίγυρο σου μπροστά απ’ το κουτί. Μόνο τότε θα εκπαιδεύσεις όσους περισσότερους μπορείς να βλέπουν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κριτική ματιά τα σκατά που συμβαίνουν γύρω σου.

Κι όταν -όποτε- γίνει αυτό, τότε η τηλεόραση θα σβήσει μια για πάντα. Όχι στους τηλεοπτικούς δέκτες του σαλονιού, αλλά στο μυαλό του καναπέ. Κι όταν τα OFF του πνευματικών τηλεκοντρόλ γίνουν περισσότερα από τα ΟΝ, τότε κάτι μπορεί τελικά να αλλάξει.

Αμετάπειστη ιστορία, ακίνητη χώρα...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Το 1974 η Χούλια, το μεγάλο αστέρι, έσπαγε τα ταμεία των ελληνικών κινηματογραφικών αιθουσών. Χιλιάδες λαού δάκρυζαν με τα τουρκικά ρομάντζα. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έγινε το πραξικόπημα στην Κύπρο από την ελληνική χούντα, και ολοκληρώθηκε η καταστροφή με την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο. Οι τουρκικές ταινίες κόπηκαν και η Χούλια σταμάτησε να συμβάλλει στην αισθητική διαμόρφωση του Ελληνα μικροαστού.
Είναι μεγάλος πειρασμός να βρει κανείς αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση. Λατρεία της τουρκικής μυθοπλασίας, διαλυμένη Ελλάδα και οικονομικός Αττίλας στην Κύπρο ύστερα από επάλληλα οικονομικά πραξικοπήματα. Ομως υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές της στιγμής, από την ιστορία.
Ο ελληνικός μικροαστισμός της δεκαετίας του '70 είχε αναπτυξιακό μέλλον κι έτσι γρήγορα αφομοίωσε την ήττα, μεταβάλλοντάς την σε υλική ακμή και αδίστακτα πανωσηκώματα. Ο εκδημοκρατισμός της Ελλάδας, η νομιμοποίηση της Αριστεράς και η συντριπτική νίκη του αντιπουριτανισμού δημιούργησαν άλλες συλλογικές παραστάσεις, που δεν χρειάζονταν τη Χούλια Κότσιγιτ ως φορέα.
Σήμερα ό,τι συμβαίνει τοκίζει το κακό. Ανάπτυξη δεν υπάρχει, ηθική απελευθέρωση δεν εκκρεμεί, οικοδόμηση δεν εξελίσσεται. Ο,τι συμβαίνει βιδώνεται στη διάψευση και δεν είναι δυνατόν να διασκεδαστεί, να ελεγχθεί συναισθηματικά και πολιτικά.
Ο απόγονος του συγκινημένου θεατή του '70 ιδρύθηκε και μεγάλωσε στον υλικό πλεονασμό, στην παραγωγική ακυρολεξία, στον επιθετικό και θρασύ κόρο, και ακριβώς γι' αυτό δεν διαθέτει το παραμικρό απόθεμα σθένους για να διαχειριστεί και ελάχιστο περίσσευμα λογικής για να λύσει.
Ο φανατικός και αναφομοίωτος πλούτος έχει δημιουργήσει έναν μανιοκαταθλιπτικό Ελληνα, πολιτικά πλαδαρό και αποσβολωμένο. Αυτή η απίστευτη και δυστυχισμένη βραδύνοια διπλασιάζει τον τουρκικό μεγαλοκρατικό εθνικισμό και τον οικονομικό παγγερμανισμό.
Η παρακμή ανανεώνει την παρακμή. Σαν να τρύπωσε η Χούλια στον εγκέφαλο των θεατών της όταν έσβησε από τις κινηματογραφικές οθόνες. Σαν να διαμόρφωσαν τα γεγονότα του 1974 τους ιστορικά και αισθητικά αμετακίνητους όρους για να διαβιοί ο λαός και να διαβεί η χώρα. Σαν να αντικαταστάθηκε η επιφανειακή συγκίνηση του '74 από την ηλιθιότητα του '13.

Μικρές ιστορίες βαρβαρότητας...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Παιδικοί ήρωες: από τον Τιραμόλα στον Κασιδιάρη.

Σε ένα δημόσιο δημοτικό σχολείο μιας λαϊκής συνοικίας της Αθήνας, στο μάθημα του θεατρικού παιχνιδιού, η δασκάλα ζητά από τους μαθητές να αναπαραστήσουν τον τρόπο που τρώμε: πώς τρώει ο λαίμαργος, πώς ο αριστοκράτης, πώς ο επιβάτης του αεροπλάνου. Ο τελευταίος, καθώς βρίσκεται στριμωγμένος στο κάθισμά του, είναι αναγκασμένος να κάνει μικρές κινήσεις, με τα μπράτσα κολλημένα στο σώμα του. Στις δύο πρώτες ασκήσεις τα παιδιά τα πήγαν μια χαρά, όταν όμως έφτασαν στην τρίτη, σηκώθηκαν όρθια και άρχισαν να δέρνουν το ένα το άλλο. Έκπληκτη η δασκάλα τα ρώτησε τι παριστάνουν κι εκείνα, με μια φωνή, της απάντησαν:

«Ο Κασιδιάρης στο αεροπλάνο, κυρία; Δε θυμάστε; Ο Σεφερλής; Στην τηλεόραση;»

Και μόνο όταν εκείνη έφτασε στο σπίτι της και έψαξε στο ίντερνετ τις λέξεις «Κασιδιάρης + Σεφερλής» κατάλαβε τη λογική του παιδικού παραλογισμού. Σε μια εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, ο καλεσμένος της, ο κωμικός Μάρκος Σεφερλής, παρίστανε έναν επιβάτη αεροπλάνου ο οποίος ρίχνει χαστούκια σε μια ασχημομούρα συνεπιβάτιδά του. Στην εκπομπή δεν αναφέρθηκαν ονόματα όπως Κασιδιάρης ή Λιάνα Κανέλλη, όμως η παραπομπή ήταν ολοφάνερη. Γέλια, γέλια, γέλια. Γελούσε η παρουσιάστρια, γελούσε και το «λάιβ» κοινό στο στούντιο. Ωραία που περάσαμε!

Το τρομερό δεν είναι το τι έκαναν τα παιδιά στη σχολική τάξη, αλλά το ότι όλα (ή σχεδόν όλα) ήξεραν τι έκαναν. Είχαν δει την εκπομπή, είχαν πιάσει το υπονοούμενο. Ο Κασιδιάρης γίνεται ο ήρωας της σύγχρονης παιδικής μυθολογίας, όπως ήταν κάποτε ο Γιώργος Θαλάσσης και ο Σπίθας που έδερναν τους κακούς Γερμανούς, όπως ήταν κάποτε ο Τζέιμς Μποντ ή ο Μπαντ Σπένσερ ή ο Τιραμόλα.

Πριν ο Ρίχνω Χαστούκια γίνει πρότυπο στα μάτια των παιδιών, έχει ήδη γίνει ήρωας και μάγκας στα μάτια πολλών ενηλίκων. Τώρα ένας άλλος  μάγκας και κυρίως Έλληνας κραυγάζει -με παντομίμα- «ούρα, φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», δηλαδή στο Mega που προβάλλει τουρκικά σίριαλ.

Ο εργασιακός, ο οικονομικός εξανδραποδισμός δεν έρχεται μόνος του. Στο πιο εύφορο και αθώο χώμα η μνημονιακή κυβέρνηση και το ιερατείο της σπέρνουν τη βαρβαρότητα και ας καταγγέλλουν τη χρυσαυγίτικη παραλλαγή της.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 31.3.13)

Το μειλίχιο τέρας...

Του Ευάγγελου Αυδίκου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο τίτλος είναι δανεικός. Ανήκει σε βιβλίο του Ιταλού φιλοσόφου Ραφαέλε Σιμόνε, που πρόσφατα κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα. Βάζει το νυστέρι του σ’ ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Στον τρόπο δηλαδή που ο καταναλωτισμός, ο σύγχρονος Μινώταυρος, άλλαξε προβιά παίρνοντας τη μορφή μειλίχιου όντος που νοιάζεται για το καλό όλων. Είναι η ίδια ιστορία που λέγεται με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικά μέρη του κόσμου. Το ζήσαμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Υποσχέθηκε παραδείσους. Σαγήνεψε κλείνοντας το μάτι με υπονοούμενα. Ο κόσμος έμοιαζε νήπιος. Χωρίς προβλήματα. Με πλατιά χαμόγελα. Με μια διαρκή νιότη που την εξασφάλιζαν οι πολλές πιστωτικές κάρτες, τα τραβηγμένα πρόσωπα στα εργαστήρια των πλαστικών ελπίδων. Με μια έγνοια για ξόδεμα. Για φυγή. Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν σαν τις σταγόνες στους καταρράκτες την ώρα που επιχειρούν το σάλτο μορτάλε.

Οι άνθρωποι άλλαξαν. Εχασαν την ψίχα τους. Την ανθρωπιά. Τη σκέψη που λοιδορήθηκε. Ο σύγχρονος Μινώταυρος μπόρεσε να δράσει ύπουλα. Εγινε τρυφερός, τσαχπίνης. Πήρε το μάθημα από τον Θησέα. Αφησε τους λεονταρισμούς και την προσπάθεια να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους του. Ανακάλυψε τις γαλιφιές και μπόρεσε έτσι σιγά σιγά να καταβροχθίσει τα σωθικά του αντιπάλου του. Να τον κάνει υποχείριό του. Να πιστέψει σε νέους θεούς. Αρχισε να σκάβει τον λάκκο του. Να βρομίζει το περιβάλλον, να φοβάται και τη σκιά του, να τρομοκρατείται στην ιδέα των γηρατειών. Να γίνει άφιλος. Να μείνει μόνος με την τηλεόραση. Να κάνει μέτρο της ευτυχίας του τις πιστωτικές κάρτες, τη διαρκή κίνηση, τα λαμπερά φώτα. Να ξεχάσει τη χαρά των απλών πραγμάτων, τη ζεστασιά του σπιτιού του, το χαμόγελο των αγαπημένων του ανθρώπων.

Το μειλίχιο τέρας πήρε τη μορφή της τηλεφωνήτριας που ντάλα μεσημέρι τηλεφωνούσε στους πελάτες για να πουλήσει τα «εικονίσματα» της καινούργιας «θεότητας». Ανοιγες την τηλεόραση κι εμφανίζονταν με τη μορφή διαφημίσεων. Οδηγούσες και οι μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες σε έκαναν να νιώθεις ένοχος που δεν είχες προλάβει να ψωνίσεις. Το μειλίχιο τέρας έγινε η σύγχρονη λερναία ύδρα. Τα κεφάλια του, αμέτρητα. Είχε την ικανότητα να παίρνει πολλές μορφές. Να τρυπώνει παντού και τελικά να ξεριζώνει την ψυχή των ανθρώπων. Να τους αναγκάζει να μαϊμουδίζουν. Να αγοράζουν «προτηγανισμένες» συμπεριφορές. Ο σύγχρονος Μινώταυρος έχει την ικανότητα να κάνει τους ανθρώπους όμοιους. Να τους μετατρέπει σε μηχανές που απλώς αλέθουν. Που μέλημά τους έγινε η εικόνα, όχι η ουσία. Το μειλίχιο τέρας έχει κάνει τους ανθρώπους ζόμπι. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί κανείς να περιγράψει αυτούς που σκάβουν τον λάκκο τους; Που μολύνουν το περιβάλλουν, καίνε τα δάση, ζούνε με θόρυβο, ξοδεύουν άστοχα τον χρόνο τους και τρέχουν για να προλάβουν; Που η ζωή τους έχει γίνει ένα ανελέητο κυνηγητό της σκιάς τους;

Το μειλίχιο τέρας έκανε καλά τη δουλειά του. Δημιούργησε άβουλα όντα που ξοδεύουν την ώρα τους στην πολυθρόνα πατώντας αμήχανα το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης. Σ’ αυτό έβαλαν πλάτη οι τράπεζες. Με τα δάνεια και το πλαστικό χρήμα. Καλλιέργησαν τεχνητούς παραδείσους. Είναι αυτές που πάσχιζαν να ταΐσουν την ακόρεστη βουλιμία του μειλίχιου τέρατος. Κι όταν πλέον ο καταναλωτισμός έφτασε στα όριά του, οι τράπεζες, μέσω των πολιτικών τους εκπροσώπων, αποσύνδεσαν τους πελάτες τους από τον τεχνητό παράδεισο. Τους έστειλαν στην ανεργία, τους πετσόκοψαν τους μισθούς, τους ρήμαξαν τις ζωές. Το μειλίχιο τέρας είχε κάνει τη δουλειά του. Καιρός να πληρώσουν οι «αφελείς» που πίστεψαν σε τεχνητούς παραδείσους. Η Κύπρος είναι ένα ακόμη θύμα του τραπεζικού Μινώταυρου. Οι Κύπριοι αλλά και οι «νότιοι» της Ευρώπης πληρώνουν με τις ζωές τους, αφού πρώτα τάισαν, με την αγορά εμπορευμάτων, τον Μινώταυρο της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Ο «ελεύθερος» κόσμος μας, παιδί του νεοφιλελευθερισμού, χάλκευσε χαλκεία της βούλησης του σύγχρονου πολίτη. Ηταν η αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει τροφή του αχαλίνωτου καπιταλισμού.

Αν η περιπέτεια που μας έχει γονατίσει όλους γίνει αφορμή να σκεφτούμε, να ξεριζώσουμε το «μειλίχιο τέρας» εντός μας, μπορεί να ξαναβρούμε το νόημα στα καθημερινά πράγματα. Τότε, μπορεί να γίνει πιο καθαρή η ματιά μας όταν αποφασίζουμε για την τύχη της χώρας. Να κατανοήσουμε πως εκείνοι στην Εσπερία που μας κουνάνε απειλητικά το δάκτυλο είναι οι ιδιοκτήτες του Μινώταυρου. Είναι αυτοί που έστελναν τους υπουργούς-ατζέντηδες για να αγοράσουμε τη δική τους πραμάτεια. Μαζί τους και πολλοί απ’ τους «ημέτερους» που σπέρνουν τον φόβο, για να ξεστρατίσει η σκέψη μας από τις δικές τους ευθύνες.

……………………………………………………………………..

* Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Υπάρχει αριστερή πολιτική εικονομία;

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΚΟΠΛΑΚΗ*, απο την Αυγη...

«Εικονομία» είναι ο όρος με τον οποίο ο Ρεζίς Ντεμπραί περιέγραψε την τηλεοπτική κανονικοποίηση της διάβρωσης κάθε δημοκρατικά «συναθροισμένου λαού». Η αντανάκλαση της τηλεοπτικής αποκοινωνικοποίησης στον δημόσιο λόγο συνδιαμόρφωσε το εκρηκτικό μείγμα αρχαϊκής αυθαιρεσίας και κοινωνικο-οικονομικής σκλήρυνσης του σύγχρονου καπιταλισμού.
Οι τηλεοπτικά διαμεσολαβημένες εκδοχές του νέου ανορθολογισμού εκπαίδευσαν τους εξατομικευμένους δέκτες σε μια «religion séculaire» εκτονωτικής μνησικακίας, σε ελεγχόμενα υποκατάστατα διαμαρτυρίας εναντίον της πραγματικής αθλιότητας, σε αντανακλαστικά αθροισμένους αναστεναγμούς των καταπιεσμένων, τεχνουργημένους από την «κοινή γνώμη» των καταπιεστών του. Η καλωδιωμένη αποπολιτικοποίηση ως αδρανής άθροιση τηλεθεώμενων κεφαλών διαποτίστηκε από το credo των ιδιωτικών ΜΜΕ: «υπάρχω για να αγοράζομαι, για να πουλάω και να κερδίζω». Ο λόγος του τηλεοπτικού αυταρχισμού είναι απολύτως εχθρικός προς τον αριστερό κριτικό λόγο. Η τηλεόραση προσφέρεται ως το κατ’ εξοχήν εργαλείο που βραχυκυκλώνει την αρθρωμένη επιχειρηματολογία σε επικοινωνιακή απλοϊκότητα, όπως παρενδύει την απουσία φωνής σε πλειοψηφική κανονικοποίηση αντεστραμμένης συγκίνησης, εικονικής πρωτοβουλίας και βάρβαρης ιλαρότητας. Ο αριστερός κριτικός λόγος διατηρεί τη δυνατότητα να είναι ρηξικέλευθος όσο παραμένει μη αναγώγιμος στη σχηματοποίηση της μαζοποιητικής αποπολιτικοποίησης και αδιάπτωτα ασυμβίβαστος απέναντι στη νωχελική αναπαραγωγή τρέχουσας ιδεολογίας από τις υποδοχές του οπτικοακουστικού καισαρισμού. Υπό αυτό το σκεπτικό, είναι παραπάνω από θεμιτή η επιφύλαξη πολλών αριστερών προς τη ναρκοθετημένη τηλεοπτικοποίηση του αριστερού λόγου, η οποία επιχειρεί να συγκροτηθεί ως «αριστερή πολιτική εικονομία».
Η προσήλωση μιας μερίδας της Αριστεράς στην τηλεοπτική συμβατότητα οφείλεται ίσως σε μια κακοφορμισμένη αίσθηση ήττας, από τότε που ο επελαύνων νεοφιλελεύθερος κομπογιανιτισμός των Φουκουγιάμα καθιστούσε τον αριστερό κριτικό λόγο αντικείμενο χλεύης. Ωστόσο, καθώς είχε πει ο Μαρξ, «η ντροπή είναι θυμός ενάντια στον εαυτό μας» για όσα αφασικά ιδεολογήματα και όσα φορμαλιστικά παίγνια διχοστασίας περιθωριοποίησαν επί μακρόν την Αριστερά. Αν αισθανόμασταν ντροπή για τις προσχώσεις καθεστωτικού λόγου, που μοιραία συσσώρευσε ένα πολλαπλά αντιφατικό παρελθόν, αντί κάποιοι να στηριζόμαστε σε αυτές ανέμελα ή αυτάρεσκα προεκτείνοντάς τις, τότε θα επιταχύναμε τις προϋποθέσεις, ώστε οι καταπιεζόμενες τάξεις να αρθρώσουν τον δικό τους λόγο και να ασπαστούν ως συλλογική προοπτική τη μη αλλοτριωμένη ιδιαιτερότητα. Η απουσία φωνής αυτών των τάξεων συντηρεί την τηλεσκηνοθεσία της διαφωνίας σε ισοτιμική συνύπαρξη εκδοχών του κυρίαρχου λόγου.
Άραγε, ποια θα έπρεπε να είναι η απάντηση της Αριστεράς στην εικονομία; Κάθε εύκολη απάντηση είναι υπερβολικά απλοποιημένη για να καταστεί στοιχειωδώς αντικειμενική. Πάντως, καλύτερη διέξοδος δεν είναι η μερική σύμπλευση με εξ επαναλήψεως δημοφιλείς αφορισμούς των ΜΜΕ, ούτε η αριστερόστροφη αναμάσηση του τεχνοκρατικού highlight. Ο κριτικός λόγος της Αριστεράς δεν μεταλλάσσεται ατιμωρητί σε ex-negativo μεταλόγο για την απρόσκοπτη εισδοχή στο τοπίο του τηλεοπτικού ετεροκαθορισμού. Η αφυδάτωσή του σε «αριστερή» όψη της πολυαποσπασματικής μονοφωνίας θα αναδείκνυε ένα ακόμα φαινόμενο ιδεολογικής και πολιτικής έκπτωσης, παρά την οποιαδήποτε πρόσκαιρη θεαματικότητα. Ο δομικά συντηρητικός τηλεοπτικός ετεροκαθορισμός είναι απολύτως συγκροτητικός. Τα γλωσσικά του παίγνια είναι εθιστικά. Όσοι πασχίζουν να τα προσοικειωθούν, καταντούν να αποδέχονται καταστατικά όλους τους κανόνες της πολυαποσπασματικής μονοφωνίας, αναγόμενοι τελικά στη νεοφιλελεύθερη πολιτική αντίληψη. Ίσως να μην είναι ορατοί οι δούρειοι ίπποι των σημαινόντων, ωστόσο αυτό είναι το clou, μόλις ανοίξει κανείς ευλαβικά τα κουτάκια της τηλεοπτικής θεωρητικής κωδικοποίησης. «Όπως τα φαντάσματα παλιά από το παρελθόν ερχόντουσαν, έτσι και τώρα από το μέλλον θά 'ρθουν», κατά τον Χάινερ Μύλλερ. Διότι η τηλεοπτική συνθήκη είναι το ρυθμιστικό τους σώμα.
Ανάμεσα στην τηλεοπτικοποίηση του φθαρμένου συστήματος εξουσίας και την υπό διαμόρφωση αριστερή πρόταση διακυβέρνησης, «χαίνει ένα διάστημα»: ο αντιφατικός αλλά υπαρκτός χώρος της αυθόρμητης κοινωνικής διαμαρτυρίας. Η έμφαση της Αριστεράς πρέπει να δοθεί σε εμπειρίες θεμελιωμένες εκεί όπου τέμνονται η πολιτική και ο πολιτισμός, ώστε η -ιδεολογικά έκθετη στην εικονομία- κοινωνική διαμαρτυρία να συγκροτηθεί σε πολιτική δημιουργικότητα δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου. Αντί να κυνηγάμε το φάντασμα της «αριστερής εικονομίας», ας ενσαρκώσουμε τον αριστερό κριτικό λόγο σε αριστερή πολιτική πράξη.
* Ο Ν. Σκοπλάκης είναι ιστορικός

Βιτρίνα για σπάσιμο...

Της Ευγενίας Λουπάκη, απο την Αυγη...

Κάθομαι και κοιτάζω το ποτήρι. Οχι, δεν το βλέπω ούτε μισογεμάτο, ούτε μισοάδειο. Περιμένω τη μοιραία σταγόνα. Την κρίσιμη μάζα, την κρίσιμη στιγμή. Τη σταγόνα που θα το ξεχειλίσει. Το σημείο χωρίς επιστροφή. Κι όσο περιμένω, αδειάζει και το βλέμμα μου. Κι αυτό δεν μ’ αρέσει καθόλου.
Δεν αντέχω να μιλήσω σαν μάνα για τα δυο παιδιά που χάθηκαν απ’ το μαγκάλι. Εμένα το παιδί μου δεν ήξερε ούτε τη λέξη. Κι εγώ μεγάλωσα χωρίς να τόχω δει ποτέ, ούτε στο σπίτι των γιαγιάδων μου. Προσεύχομαι σ’ έναν δικό μου Θεό, της Δικαιοσύνης ήλιο νοητό, να σταματήσει κάπου αυτή η γενοκτονία. Των παιδιών, των ονείρων, των ταπεινωμένων γερόντων, των ηττημένων ενηλίκων. Να πέσει επιτέλους αυτή η ρημάδα η σταγόνα, “ν’ ακούσω ένα ωραίο μπαμ - να γίνουν όλα γης μαδιάμ”.
Και επιμένω να σκέφτομαι: Πώς γίνεται “συνάδελφοί” μου συνομήλικοι ή και νεότεροι από μένα να ξέρουν το μαγκάλι και το θανατηφόρο μονοξείδιο και νά 'χουν έτοιμη, στην άκρη των χειλιών, την ετυμηγορία του “ατυχήματος από επιπολαιότητα” (ντροπή, μορφωμένα παιδιά να μην ξέρουν για το μαγκάλι) ή του ατυχήματος από μεθύσι, μπάφους, παρτούζες και λοιπά φρικώδη που συνηθίζουν οι σπουδαστές ΤΕΙ στις επαρχιακές πόλεις.
Οι κτηνάρες με τα κουστούμια ή τα λακόστ (αναλόγως ώρας εκπομπής) ξέρουν από μαγκάλι, αλλά δεν ξέρουν από τιμές του πετρελαίου θέρμανσης. Στις δικές τους σπιταρώνες δεν εισέβαλε το κρύο. Όσο και να πάει το πετρέλαιο, αυτοί μπορούν να αγοράσουν ζεστασιά για τα παιδιά τους. Κι έτσι σερβίρουν σε σένα που κρυώνεις σε μια ελληνική γωνιά, περιμένοντας με αγωνία τη Φατμαγκιούλ, την ιδέα των μεθυσμένων αγοριών -και γιατί όχι;- χρηστών ναρκωτικών, που γλέντησαν, ντουμάνιασαν και ξεχάστηκαν. Δεν θ’ ακουστεί απ’ το στόμα τους ότι αν είχαν καλοριφέρ, αν είχαν πετρέλαιο, αν είχαν λεφτά για air condition, όσους μπάφους και νά 'καναν, θα ήταν τώρα ζωντανά. ΖΩΝΤΑΝΑ!
Η τηλεόραση καταπίνει τους ανθρώπους. Αυτούς τους κάνει κυνικά τέρατα, εμάς παθητικά θύματα. Καταπίνει την πραγματικότητα και ξερνάει μια άλλη δική της, εικονική, κατασκευασμένη, κατευθυνόμενη. Εκπαιδεύει στην ευτέλεια, διαταράσσει κάθε μηχανισμό προσωπικής αντίστασης, κάθε μνήμη περηφάνειας.
Κι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ειδικά όπως είναι σήμερα βασικός μηχανισμός και στήριγμα της κοινωνικής εξαθλίωσης δεν παλεύεται. Αν υπήρχε τηλεόραση τότε, η Γαλλική Επανάσταση δεν θα είχε γίνει.
Να της γυρίσουμε την πλάτη αποφασιστικά. Στο ίδιο το μέσο, όχι μόνο στο μήνυμα. Κάποιος πρέπει να δώσει το σύνθημα, για άλλου τύπου επικοινωνία, άλλου τύπου ψυχαγωγία, άλλου τύπου πληροφόρηση. Γρήγορα, όμως, γρήγορα. Το μονοξείδιό της είναι πιο θανατηφόρο απ’ όλα τα μαγκάλια μαζί.
ΥΓ.: Αν είχε η Αριστερά αστραπιαία οργανώσει μια μεγάλη διαμαρτυρία -με κεριά ή με ταμπούρλα, αδιάφορο- με όλους τους βουλευτές της στην πρώτη γραμμή και απαίτηση άμεσα να αλλάξει η παράλογη απόφαση για την τιμή του πετρελαίου, θάταν μου φαίνεται μια καλή αρχή...

Το ένα χέρι νίβει τ' άλλο

Χασοδικης...

Πρόσεξε τώρα πώς γίνονται οι σωστές, οι παστρικές οι δουλειές:

Στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 12 του άρθρου πέμπτου του Ν. 3845/2010 (Α' 65), όπως αυτό προστέθηκε με την παράγραφο 6 του άρθρου 4 του Ν. 3899/2010 (Α' 212) και τροποποιήθηκε με την παράγραφο 9 του άρθρου 3 της από 31.12.2011 Π.Ν.Π. (Α' 268), όπως αυτή κυρώθηκε με το άρθρο δεύτερο του Ν. 4047/2012 (Α' 31), αντί της ημερομηνίας "1.1.2013" τίθεται η ημερομηνία "1.1.2014".

Η διάταξη αυτή αποτελεί το άρθρο 22 μίας ακόμα (ω! της εκπλήξεως) πράξης νομοθετικού περιεχομένου που εκδόθηκε την τελευταία ημέρα του 2012, υποθέτω λίγο μετά που ο πρωθυπουργός άκουσε τα κάλαντα στο γραφείο του από καμιά χορωδία βρακοφόρων. Όπως αντιλαμβάνεσαι, αγαπητέ αναγνώστη, η διατύπωση της διάταξης είναι κάπως, αχέμ, αδιαφανής: το τάδε εδάφιο του άρθρου του νόμου που προστέθηκε και τροποποιήθηκε και κυρώθηκε και μια ημερομηνία αλλάζει και πιάσταυγόκαικούρευτο.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή. Η παράγραφος 12 του άρθρου 5 του Ν. 3845/2010 ρυθμίζει ένα διόλου ασήμαντο θεματάκι:

Επιβάλλεται ειδικός φόρος στις διαφημίσεις που προβάλλονται από την τηλεόραση. Ο συντελεστής του φόρου ορίζεται σε ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%) επί της αξίας της διαφήμισης που υπολογίζουν τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις....

(το πλήρες κείμενο εδώ, παραλείπω τη συνέχεια για λόγους συντομίας)

Η ισχύς αυτής της διάταξης επρόκειτο να αρχίσει από 1.7.2010, όπως προέβλεπε ο ίδιος νόμος στο άρθρο 7. Εντελώς στα μουλωχτά, με (μαντέψτε...) τροπολογία που προστέθηκε στον Ν. 3871/2010 (ο οποίος ψηφίστηκε στις 29.7.2010), και που την υπογράφει (μαντέψτε...) ο Γιώργος ο Παπακωνσταντίνου, η έναρξη της ισχύος της διάταξης αυτής μετατέθηκε... αναδρομικά για την 1η Οκτωβρίου 2010. Λεπτομέρεια: στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας δεν υπάρχει ούτε λέξη αναφορικά με την αλλαγή αυτή, καμία αιτιολόγηση, τίποτα απολύτως. Η τροπολογία αυτή τελικά προστέθηκε στον Ν. 3871 (που έχει τον τίτλο "Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη", το αφήνω ασχολίαστο...) ως άρθρο 49-παράγραφος 5.

Στη συνέχεια, έρχεται ο νόμος 3899/2010 ("Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας", Δεκέμβριος), ο οποίος μεταφέρει την έναρξη της ισχύος της παραπάνω διάταξης κι άλλο πιο πίσω (άρθρο 4, παρ. 6): 1η Ιανουαρίου 2012. Και πάλι η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου δεν λέει κουβέντα σχετικά με την ρύθμιση αυτή (εδώ, σελ. 4). Και αυτόν τον νόμο, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος (αλίμονο...) τον εισηγείται, ποιος άλλος, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Διάλειμμα και ανακεφαλαίωση: έχουμε έναν ειδικό φόρο επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που θεσπίζεται εν καιρώ μνημονίου, την ώρα που υποτίθεται ότι το υπουργείο Οικονομικών ψάχνει να μαζέψει έσοδα απ' όπου μπορεί. Και η εφαρμογή της διάταξης που θεσπίζει αυτόν τον φόρο έχει ήδη μετατεθεί δύο φορές, από 1.7.2010 σε 1.10.2010 και από 1.10.2010 σε 1.1.2012.

Συνεχίζουμε: Ο καιρός περνάει, ο Παπακωνσταντίνου ανασχηματίζεται, αναλαμβάνει ο Βενιζέλος, μετά η κυβέρνηση ΓΑΠ κλυδωνίζεται και αντικαθίσταται από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Η οποία κυβέρνηση Παπαδήμου, την τελευταία μέρα του 2011 εκδίδει (μη μου πεις ότι δεν το περιμένεις:) πράξη νομοθετικού περιεχομένου, στο άρθρο 3 της οποίας κοτσάρει μια παράγραφο 9, με την οποία η επιβολή αυτού του φόρου αναβάλλεται ακόμα μία φορά, για την πρωτοχρονιά του 2013. Πριν μια βδομάδα δηλαδή. Εδώ δεν υπάρχει καν αιτιολογική έκθεση για να ψάξουμε μήπως τυχόν και αιτιολογείται με κάποιον τρόπο αυτή η (τρίτη κατά σειρά) αναβολή, ευτυχώς όμως οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κάποια στιγμή έρχονται και στη Βουλή για να κυρωθούν, και η συγκεκριμένη κυρώθηκε ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου με τον Ν. 4047/2012. Ψάχνουμε λοιπόν την αιτιολογική έκθεση του νόμου αυτού, και τι βλέπουμε;

Τίποτα.

Όπως θα δεις εδώ (σελ. 6), και πάλι δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο γιατί η κυβέρνηση, η οποία κατά τα άλλα απαιτεί αιματηρές θυσίες από όλους για τη σωτηρία της Πατρίδος, αναβάλλει για μία ακόμα φορά τη φορολόγηση των τηλεοπτικών διαφημίσεων.

Και κάπου εδώ έχουμε ξεμπλέξει το κουβάρι, κι έχουμε φτάσει στη διάταξη της πρώτης παραγράφου της ανάρτησης, η οποία (η διάταξη, όχι η ανάρτηση...) ξαναμαναμεταθέτει την επιβολή του φόρου αυτού, από την πρωτοχρονιά του 2013 στην πρωτοχρονιά του 2014.

Έλα λοπόν τώρα να συζητήσουμε για διαφάνεια και για χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, έλα να συζητήσουμε για το πώς θα βάλουμε όλοι πλάτη για να περάσει η χώρα τον κάβο, έλα και μίλα μου για ανάπτυξη, για νέο πολιτικό ήθος, για πολιτικούς με τεχνοκρατική αντίληψη όπως ο Παπακωνσταντίνου και για τεχνοκράτες με πολιτική αντίληψη όπως ο Παπαδήμος και ο Στουρνάρας, έλα να πούμε παραμύθια για τη διαπλοκή, μίλα μου για ανεξάρτητη ενημέρωση, για πολυφωνία, για αντικειμενικότητα, για αμεροληψία. Έλα να κουβεντιάσουμε για την εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη να μην γίνει καμιά μαλακία και φορολογηθούν οι μπίζνες των τηλεοπτικών σταθμών που φροντίζουν να υπηρετούν την κοινωνία προσφέροντας το ύψιστο αγαθό της Ενημέρωσης. Φαντάζεσαι να μας βρει καμιά τέτοια συμφορά;

Μην το φαντάζεσαι. Δεν πρόκειται. Έχουν γνώση οι φύλακες.

ΤΗΛΕτύφλωση και ο φαύλος κύκλος των γελοίων!...

του Στέλιου Συρμόγλου, Freepen...

Καθώς η επικαιρότητα στην Έλλάδα είναι απομονωμένη στο θάλαμο υψηλής πίεσης του Μαξίμου, εξαιτίας των υποτιθέμενων “σκληρών” διαπραγματεύσεων με την Τρόικα και της “πρωθυπουργικής αγωνίας” …για την εκταμίευση της περιβόητης δόσης των 31,5 δισ ευρώ… Και καθώς η ασκούμενη πολιτική “φλερτάρει” καθημερινά με τις αντοχές και την ανοχή των ήδη ταλαιπωρημένων πολιτών, η γελοιότητα και η αβελτερία συγκεκριμένων πολιτικών που κατά κόρον εμφανίζονται στα τηλεοπτικά κανάλια, καλά κρατούν και “διασκεδάζουν” την ελληνική κοινωνία του καναπέ και της πολυθρόνας…

Είναι από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ “μέσα στο σπίτι” μας. Συνυπάρχουν με την καθημερινότητά μας… Με επιτηδευμένη σοβαρότητα και ύφος σπουδαιοφανές, συχνά ειρωνικό, άλλοτε πρόδηλα λαϊκίστικο κι άλλοτε αλαζονικό, με κοινό τους γνώρισμα ωστόσο την αδαημοσύνη, την έλλειψη αισθητικής και συγκροτημένης άποψης, καταλαμβάνουν με την κυνική αναίδεια του πολυπράγμονος, τα τηλεοπτικά παράθυρα της δημοσιογραφικής αθλιότητας…Αυτό το…αμιγώς ελλαδικό επινόημα ανερμάτιστων δημοσιογραφικών εγκεφάλων της “εύπεπτης” έως αποβλακωτικής τηλεοπτικής ψυχαγωγίας και μεθοδευμένης παραπληροφόρησης!
Τους γνωρίζετε. Τους γνωρίζουμε καλά. Και πολλοί μάλιστα τους ψηφίζουμε… Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ένας εξ’ αυτών, με όνομα που παραπέμπει στην αποθέωση της αρχαιοελληνικής μυθικής ανδρικής ομορφιάς, με “φάτσα” βέβαια που θυμίζει καρτούν, με την πλέον χαρακτηριστική και απωθητική φωνή, πολύγνωμος, αθυρόγλωσσος, με έκδηλα τα συμπτώματα ψυχονεύρωσης, μόνιμα επιρρεπής στη διαστροφή της αλήθειας, άκριτα οργισμένος και προχειρολόγος, στον εγκέφαλο του οποίου πανδοχεύει η βλακεία και κανένα “βλακόμετρο” δεν μπορεί να την προσμετρήσει, αποτελεί τον “επίμονο” προσκεκλημένο όλων των καναλιών και των ραδιοφωνικών εκπομπών.
Η αγνωσία μου και η νοητική μου λειτουργία, εντούτοις, δεν μου επιτρέπουν να καταλήξω σε ασφαλές συμπέρασμα ούτε για τις επιλογές του εκλογικού σώματος, ούτε για τις επιλογές των…προσκεκλημένων από τους “οικοδεσπότες” των διαφόρων τηλεοπτικών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων…
Αρκούμαι απλώς στην πεπατημένη διαπίστωση ότι οι εκλογείς επηρεασμένοι από το..γυαλί επιδοκιμάζουν με την ψήφο τους τη βλακεία και εξασφαλίζουν ταυτόχρονα τη…συνέχιση της τηλεοπτικής τους αποχαύνωσης. Και ότι οι “συνάδελφοι” δημοσιογράφοι είτε ως πειθήνια όργανα μιας στρεβλής “πολιτικής” της εργοδοσίας, είτε γιατί εθίστηκαν στην κακή και εύκολη πρακτική “εμπορευτοποίησης” της είδησης και των προσώπων, επιδιώκουν ποσοστά τηλεθέασης και ακροαματικότητας, προσβάλλοντας την νοημοσύνη και την αισθητική θεατών και ακροατών…Έ, ναί. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν δέχονται τη βλακεία να..εισβάλλει με θρασύτητα στα σπίτια τους και δεν προσυπογράφουν την επιχειρούμενη για χρόνια τώρα απονάρκωση της λαικής συνείδησης από τα ” τηλεοπτικά μαγειρία” των συγκροτούντων απόψεις με ποσοστά…
Και ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια, αυτές τις μέρες της κοινωνικης εξαθλίωσης, επιστρατεύονται στα τηλεοπτικά πάνελς όλοι αυτοί οι κατ’ επίφασιν σοβαροί, παραδοξολόγοι και κύμβαλα αλαλάζοντα, καταγέλαστοι εκφραστές της αναίσχυντης πολιτικής, για να “διασκεδάσουν” άλλοτε γυμνούς και μασκαρεμένους φόβους των πολιτών κι άλλοτε να ενφυσήσουν το φόβο και να θάψουν την “βουβή” κοινωνική δυσαρέσκεια στην τάφρο της γελοιότητάς τους…Είναι όλοι αυτοί οι πολιτικοί της τηλεοπτικής αποβλάκωσης, που με ελαφρά τη καρδία μας κατακλύζουν με ψέματα και γνωρίζουν ότι είναι θέμα τεχνικής οι αποδείξεις. Για όλους αυτούς κάθε ψέμα είναι η σκιά κάποιας αδυσώπητης αλήθειας, που ο λαός δεν πρέπει να ανακαλύψει…Με θρασύτητα απύθμενη, με παχυδερμία ελέφαντα, πολιτικοί και συχνά απαίδευτοι δημοσιογράφοι αναγάγουν τον εαυτό τους σε θεματοφύλακες αξιών, επιδιώκοντας πασίδηλα την πολιτική χειραγώγηση και τη στρέβλωση της ασφαγίαστης πραγματικότητας…
Πρόκειται για ένα “τηλεοπτικό ήθος”, το οποίο δυστυχώς απολαμβάνει συνηγορίας και προκλητικής “κάλυψης” από τους πολιτικούς ποδηγέτες αυτού του τόπου, με “αντίδωρο” τη δοκιμασμένη συνταγή της σιωπής έναντι των διαφόρων τετελεσμένων. Με ένα λαικισμό που εκφράζει την παρακμή του λαικού πνεύματος. Και ο πολίτης βιώνει την πολιτική υπό μορφή θεάματος. Μαντρωμένος στην ανασφάλεια του και στις φοβίες του. Σ’ ένα πλαίσιο κομματικής εσωφθαλμίας και δημοσιογραφικής υπερβολής ανάλογα με τον…προσανατολισμό των συμφερόντων. Εκτίθεται έτσι ο λαός στο ιστορικό κακό που ελλοχεύει. Αυτό, βέβαια, δεν το αντιλαμβάνονται οι κρατούντες, οι οποίοι μαζί με κάποιους αετονύχηδες των ΜΜΕ, ανήγαγαν σε υψηλό μέλημα τον ωχαδερφισμό και την αφηρημένη θεώρηση των πραγμάτων.
Γι αυτούς η υποταγμένη αγέλη πρέπει να αποθαυμάζει τους θιασώτες της εκάστοτε πολιτικής του Καζαμία και τους πολιτικούς που ζητιανεύουν την εξουσία από το λαό. Φτάσαμε έτσι, εξ’ αντικειμένου, σε μια αδιέξοδη πραγματικότητα. Όταν εξωθείτε, θα μου πείτε, η πραγματικότητα στα άκρα, γίνεται ερεθιστική και θελκτική…Δεν παύει, όμως, η πραγματικότητα να δημιουργεί νέες διαστάσεις ευθυνών της “σάπιας” πολιτικής εξουσίας, που τα πρόσωπα που την απαρτίζουν πρέπει άρδην να αντικατασταθούν με τη βούληση του ελληνικού λαού. Και οι ευθύνες αυτές δεν είναι δυνατό πλέον να εκφράζονται με “λεβέντικα” συνθήματα χωρίς αντίκρισμα!..
Όσο για τους δημοσιογράφους, ανεξάρτητα από το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλλουν οι εργοδότες και εν πολλίς άσχετοι με το λειτούργημα της ενημέρωσης, θα πρέπει να οργανωθούν κατά τα πρότυπα των συναδέλφων μας στο εξωτερικό, ώστε να υπάρχει ανάχωμα στη …διαπόμπευση της δημοσιογραφίας, όπως ασκείται τελικά στην Έλλάδα. Η τηλεόραση δεν είναι “ξέφραγο αμπέλι” των γελοίων της πολιτικής ή ανομολόγητων συμφερόντων. Η μικρή οθόνη είναι ένα “παράξενα” μικρό παράθυρο, οι επιπτώσεις του οποίου μπορούν να έχουν μεγάλη σημασία. Η τηλεόραση είναι ο δημιουργός του μεγαλύτερου πλήθους. Ας μη βιάζουμε τη νοημοσύνη του και την αισθητική του.
Η προοπτική αυτή εξαρτάται από εμάς τους δημοσιογράφους. Όχι από τους καναλάρχες και τους “εμπόρους” της πληροφόρησης. Η τηλεόραση πρέπει να χρησιμοποιείται κάτω από συνθήκες ελευθερίας και ευθύνης. Δεν πρέπει να είναι ούτε βρύση που τρέχει, ούτε ναρκωτικό πού παραλύει. Δεν μπορεί να είναι ο τηλεθεατής άβουλο όργανο στα χέρια διεστραμμένων “φαντάρων” της τεχνικής πλύσης εγκεφάλου. Πρέπει να αυτοοργανωθεί, να αυτοπροστατευτεί, να αυτοδιαχειριστεί την κρίση και τη θεραπεία της. Δεν μπορεί να είναι το “καλύτερο εργαλείο μαζικής κρετινοποίησης”, όπως έλεγε ο Νταλί.

Υψηλή ευκρίνεια..

Καθρεφτη, καθρεφτακι μου...

Το σύστημα ‘ρετάρει’. Αποσυντονίστηκε, αλλού βαράει το έμβολο, αλλού σπινθηρίζει το μπουζί, ανεβάζει στροφές χωρίς αιτία, πάει να σβήσει στην κατηφόρα. Πουθενά αυτή η παραφροσύνη δεν γίνεται τόσο φανερή, απ’ όσο στην τηλεόραση.
Ενώ στα δελτία ειδήσεων, στις πολιτικές συζητήσεις, κλπ, δεν ακούς τίποτε άλλο παρά για την κρίση, τα μέτρα, κλπ, παντού αλλού, και κυρίως στα σήριαλς, κρίση δεν υφίσταται ! Ιδιωτικά και δημόσια κανάλια προβάλλουν συνήθως ‘μυθοπλασίες’ (τι λέξη κι αυτή) γυρισμένες εκτός ‘κρίσεως’. Όπου όλοι ζούσαν καλά κι εμείς καλύτερα. Όπου τα σπίτια ήταν περίπου παλάτια, και το βαρύτερο πρόβλημα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι άντε να ήταν το κέρατο που τους φορούσε η γυναίκα τους ή οι αταξίες του παιδιού τους στο σχολείο ! Η δημόσια, μάλιστα τηλεόραση, ξεθάβει ενίοτε σειρές τόσο παλιές, που το βίντεο έχει απομαγνητιστεί και η εικόνα ‘βάφει’ ! Ο Παπαδόπουλος ερωτεύεται ξανά την Κομνηνού και η ‘Δημάδη’ κατασκοπεύει ξανά τα αρχεία των Γερμανών στην ‘κομαντατούρ’ !...
Η δημόσια τηλεόραση, ποιος ξέρει με τι λεφτά, αντεπιτίθεται φέτος στα σοβαρά στην ‘φτώχια’ της καταρρέουσας ‘ιδιωτικής’. Εδώ και έναν μήνα, το τρέιλερ πάει σύννεφο ! Εδώ το καλό το πράγμα, το ‘οβρωπαικό’! Αποσιωπείται η συνέχεια: Διότι σας τα πρήξανε με τις τούρκικες μαλακίες ! Πάρε κόσμε ! Πέντε ολοκαίνουριες σειρές ! Και δώσ’ του ‘με την εγγύηση του BBC’. Και ξανά μανά, ‘σειρές που έσπασαν τις τηλεθεάσεις’ ! Και πάρε ίντριγκες σε πύργους με δούλους κι αφέντες ! Και ματαξαναπάρε, την ‘δανέζικη σχολή’ (ποια είναι καλέ αυτή;) που τα λέει όλα με τ’ όνομά τους ! Και πάρε τα νέα μανουλομάνουλα του Αγγλικού θεάτρου παρέα με κάτι συμμαθήτριες του Σερ Λόρενς Ολίβιε που επιζούν ακόμη !
Από πίσω, βέβαια, απ’ την εποχή ακόμη του ‘Γιωργάκη’ –και μην μου πείτε πως είναι τυχαίο- στα πλαίσια της ‘μεταστροφής της Ελληνικής Οικονομίας’ προς άλλες ‘παραγωγικές’ ατραπούς, εκεί στην δημόσια τηλεόραση, έχει στηθεί μια αγροτο-πρασινο-μαλακισμένη προπαγάνδα άνευ προηγουμένου ! Και να ‘αυτοί που πήραν τα βουνά’ κοιτάχτε τους πώς ζούνε, μια χαρά, σαν τα ..στρουμφάκια μες το δάσος ! Και να κάτι ‘πράσινες ζωές’, όπου το ζευγάρι που έβαλε τις κοτούλες του και τον μπαχτσέ του, και τα αγγουράκια του τα ..σέξι, κοιτάξτε τους τι ωραία που περνάνε ! Και να οι ‘Κυριακές στο χωριό’, ελάτε κι από μας καλέ, ν’ αφήσετε κάνα φράγκο, θα σας φιλέψουμε και ντόπιο καρυδάκι γλυκό, θα σας πάμε να δείτε και κάτι αρχαίες πέτρες που έχουν μείνει δωνά πιο κάτ’ !
Και ασφαλώς, δεν λείπει ο γνωστός εξυπνάκιας με τις τιράντες αλά ‘μικρό σπίτι στο λιβάδι’ να περηφανεύεται ‘εδώ δεν έχουμε κρίση’: Δεν έχεις κρίση μαλάκα, εφόσον έχεις πίσω απ’ την ‘φάρμα’ το τέσσερα επί τέσσερα, φουλαρισμένο βενζίνα, που άμα κάνα βράδυ σου πέσει βαρειά  η ‘οικολογική προβατίνα’ θα σε πάει η σύζυξ στο νοσοκομείο ‘κάτω στον πολιτισμό’ ! Δεν έχεις κρίση μαλάκα, όσο εκεί κάτω στον πολιτισμό λειτουργεί ακόμη αυτό το νοσοκομείο, γιατί άμα το βρεις κλειστό, μάλλον θα πεθάνεις πριν καταλάβεις πως …έχεις κρίση και ‘κει πάν’ !..
Εν πάσει περιπτώσει, Ιδιωτικά ή Δημόσια, Βρετανικά ή Τούρκικα, προπαγανδιστικά ή αθώα, όλα στο τέλος, γελοιοποιούνται, διότι από κάτω τους τρέχει το ένα ! Το μοναδικό! Το παντοτινό! Το ..ηλίθιο ‘χαλί’ των διαφημίσεων !
Γιατί δεν γίνεται να μην μ' εκνευρίσει η επιμονή των διαφημιστών, να αγοράσω αυτοκίνητο, την ώρα που σε λιγάκι δεν θα 'χω λεφτά να βάλω βενζίνη στο παλιό ! Ή το θράσσος τους, να μου πλασάρουν κινητά τηλέφωνα στην εξευτελιστική τιμή των 300 plus ευρώ, την ώρα που σκέφτομαι σοβαρότατα να επιστρέψω στην προ-κινητών εποχή !..
Ξυπνάτε παλικάρια ! Την ώρα που εμείς ανακαλύπτουμε πως μπορούμε να ζήσουμε ‘και χωρίς’, εσείς επιμένετε να μας ‘φορτώσετε’ κι άλλα ακόμη ‘με’ ! Και δεν αμφιβάλλω. Υπάρχουν οι λιγοστοί εκείνοι Έλληνες, που ακόμη μπορούν να το πάρουν το κινητό, ή να αλλάξουν το αυτοκίνητο ! Και χαλάλι τους, ειλικρινά δεν τους ζηλεύω: Πόσοι στο διάτανο, όμως, είναι όλοι αυτοί, ώστε να συμφέρει να διαφημίζονται όλα ετούτα, τηλεοπτικά;;
Εν πάσει περιπτώσει, -εκείνοι πληρώνουν, χεστήκαμε- το πιο αστείο είναι πως δεν άλλαξε καθόλου η ΓΛΩΣΣΑ των διαφημίσεων ! Καθόλου το status ζωής στο οποίο ποντάρουν ! Κι εδώ, βέβαια, μιλάμε για διαφημίσεις που δημιουργούνται, που σχεδιάζονται ΤΩΡΑ ! Δεν μιλάμε για παμπάλαιες σειρές !
Κι όμως: Τα σπίτια είναι όπως ήταν και προ κρίσεως: Τεράστια. Χλιδάτα. Αγορασμένα, ασφαλώς τοις μετρητοίς (χωρίς στεγαστικό να ‘τρέχει’) και σε περιοχές με χαράτσι τουλάχιστον 15 ευρώ το τετραγωνικό !  Tα πρόσωπα είναι όπως ήταν και προ κρίσεως: Χαρούμενα. Ξένοιαστα. Νεανικά. Χωρίς προβλήματα!  Oι νέοι, βέβαια, κάνουν ότι έκαναν και προ κρίσεως: Διασκεδάζουν στα ίδια μέρη. Πηγαίνουν διακοπές στα ίδια νησιά. Ντύνονται τα ίδια επώνυμα ρούχα όπως και πριν: Κι ας έχουν αυτοί οι νέοι, 53% ανεργία ! Αποτέλεσμα: Ότι και να παρακολουθείς. Είτε το τούρκικο (που τα μιλάει ‘λαϊκά’ σαν τον Μεϊμαράκη), είτε το BBσένιο, το ‘ανωτέρας’, δεν την γλιτώνεις: Θα σου την πέσει σφήνα ο διαφημιστής, και θα στα ζαλίσει, που δεν αγόρασες τον ‘μαγικό κύβο που τα κάνει αυτομάτως όλα …γκουρμέ’ !!...
Θα μου πείτε, τι θέλεις να σου δείξει; Κανέναν καταθλιμμένο νεόπτωχο, να τον σώζει απ’ την …αυτοκτονία το τάδε …παριζάκι ;; Και θα έχετε δίκιο: Το marketing, κρατικό ή ιδιωτικό, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ ! Αλυσοδεμένο σφιχτά με το ίδιο το σύστημα που το γέννησε και το χρησιμοποίησε. Γελοιοποιούμενο καθημερινά απ’ την ίδια τη πραγματικότητα, ακολουθεί την μοίρα του: Οδεύει προς τον ίδιο βυθό, ελπίζοντας μονάχα σ’ ένα θαύμα ! Ή σ’ έναν από μηχανής Θεό ! Η σε μια …Μέρκελ, το ίδιο είναι._

Μονοκαλλιέργεια κουλτούρας...

Greekjammer...

Αναρωτιέται ο teddygr στο άρθρο του περι λαικής σοφίας αν οι συμπολίτες του είναι
καλά (από πνευματική πλευρά..):

Η σοφία του λαού… Ποιά σοφία, καλέ; Αυτή που εξόρισε τον Αριστείδη τον Δίκαιο, που ζήτησε την απελευθέρωση του Βαρραβά, που ονειρεύτηκε την “μεγάλη Ελλάδα” ή που στήριξε τον Χίτλερ στην εξουσία; Αυτή που ονόμασε “εθνάρχη” τον Καραμανλή και “γέρο τής δημοκρατίας” τον γερο-Παπανδρέου; Ή, μήπως, αυτή που πρόσφατα επέλεξε ως κυβερνήτες της τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη και τον Αντωνάκη; Σοβαρή σοφία, ρε σεις! Να την κάνουμε και δημοτικό τραγούδι, π’ ανάθεμά μας…

Αναρωτιέται και συμπεραίνει  και ο Βιλιάρδος σε ένα ξέσπαμα του εκτός οικονομικών θεμάτων στο άρθρο του Η πολιτική των υποκλίσεων

Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών.
…..
Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.

Η απάντηση μου και στους δυο ήταν η ακόλουθη:

Αν πεις σε έναν οικογενειάρχη ότι θα τον επισκεφτείς με μια πουτάνα φίλη σου η οποία θέλεις να καθίσει στο κεντρικό καναπέ του σαλονιού και μετά να μιλήσει για 1-2 ώρες στην οικογένεια του θα σε βρίσει τουλαχιστον.
Ο ίδιος θεωρεί ””φυσιολογικό”’ να υπάρχει στο ίδιο σημείο ένα κουτί που παρέχει προνομιακό βήμα μονόπλευρης επικοινωνίας με την οικογένεια του σε άτομα που έχουν σαν μοναδικό ιδανικό το χρήμα και την εξουσία .

Συνεπώς αν οι φίλοι δεν έχουν καταλάβει ακόμη  (ή κατάλαβαν πολύ αργά) τη δύναμη διαμόρφωσης στάσεων και μόνοκαλλιέργειας της μονοκολτούρας  του” να περνάω καλά εγω”  που κατέχει η ολιγαρχία των διαπλεκομένων έναντι σε κάθε έννοια ευνομουμενου πολιτισμένου δημοκρατικού κράτους τότε μην περιμένουμε πολλά περισσότερα από τους εν λόγω ιδιώτες θεατες που έχουν σε προνομιακή θέση στο σπίτι τους γι’αυτούς και τα παιδιά τους και τους καλεσμένους τους τον δέκτη της ετερόφωτης ξετσίπωτης ολιγαρχικής ιδιωτικής προπαγάνδας.
Το έχω ξαναπεί η πάλη της περιεκτικής δημοκρατίας πρέπει να ξεκινήσει από τις ποιό τρανταχτές παθολογικές ανισοκατανομές εξουσίας και η επικοινωνιακή εξουσία παραμένει κατά την άποψη μου πρώτη στη σχετική λίστα εδώ και 24 κοντά χρόνια

Η κουλτούρα του Πίου και η «ηθική του νικητή»...

Γελωτοποιός...

Ήταν πέρυσι το χειμώνα όταν ο Γελωτοποιός μπήκε στο μπακάλικο της γειτονιάς (επιχείρηση υπό εξαφάνιση) για να ψωνίσει. Ο μπακάλης, ένας νεαρός είκοσι πέντε χρονών, άρχισε να φωνάζει: «Ομορφάντρα μου, Ωνάση μου, μη με ξυπνάτε, ζω ένα όνειρο.»

Ο Γελωτοποιός σάστισε. Ήξερε ότι ο Π. είναι αιματώδης τύπος, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτά που του έλεγε. Ο Π. του εξήγησε. Ήταν τα λόγια μιας διαφήμισης.

Την άνοιξη παρατήρησε στο ίντερνετ πολύ κόσμο να χρησιμοποιεί τη λέξη «tragic», σχεδόν όσο συχνά χρησιμοποιούσε και το «lol» ή τον άλλο νεολογισμό: «τρολιά». Ρώτησε για να μάθει τι ήταν αυτό το τόσο τραγικό που όλοι χρησιμοποιούσαν. Ήταν από μια διαφήμιση.

Στις αρχές του καλοκαιριού, μεσουρανούντος του ευρωπαϊκού κυπέλου ποδοσφαίρου, είδε να γίνεται λόγος σε πολλές ιστοσελίδες για κάποιον Πίου, ο οποίος, όπως συμπέρανε από τα συμφραζόμενα ο Γελωτοποιός, ήταν ποδοσφαιριστής.

Κάποια στιγμή, σε μια παρέα γνωστών που μιλούσαν για τα κατορθώματα της Ισπανίας, ρώτησε, όλο αφέλεια, σε ποια εθνική ομάδα έπαιζε ο Πίου.

Έγινε το ανέκδοτο της βραδιάς. Αφού σταματήσανε να γελάνε του εξήγησαν ότι ο Πίου ήταν ο «ήρωας» μια διαφήμισης.

Εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι ο Γελωτοποιός δεν παρακολουθεί τηλεόραση. Δεν το κάνει από εστετισμό ούτε μόνο επειδή γνωρίζει ότι η τηλεόραση είναι ένας κάδος με σκουπίδια.

Το κάνει επειδή είναι επιρρεπής στους εθισμούς και ξέρει ότι αν αρχίσει με μια «καλή» εκπομπή σύντομα θα βρεθεί να παρακολουθεί αηδιασμένος, αλλά χωρίς να μπορεί να αντισταθεί, ώρες ατελείωτες τους επίπεδους τηλεοπτικούς ανθρώπους και τις εκατομμύρια «έξυπνες» διαφημίσεις ανάμεσα.

Άλλωστε όποιος υποστηρίζει ότι μπορεί να βλέπει τηλεόραση επιλεκτικά, μοιάζει με το πρεζόνι που λέει ότι μπορεί να ελέγξει την ηρωίνη... Έτσι και αρχίσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Μόνο κατήφορος, πνευματικός και συναισθηματικός. Και μιλάω για την τηλεόραση.

Κάποιος είχε πει ότι αν θες να καταλάβεις το επίπεδο ενός λαού αρκεί να παρακολουθήσεις τις τηλεοπτικές εκπομπές που βλέπει. Δε συμφωνώ με αυτό. Η τηλεόραση παγκοσμίως και από τις απαρχές της –ειδικά όταν δημιουργήθηκαν τα ιδιωτικά κανάλια- είναι ο μέγιστος προαγωγός (νταβατζής) της παγκόσμιας υποκουλτούρας.

Οι τηλεοπτικές συχνότητες επιδρούν στον ανθρώπινο εγκέφαλο πιο πολύ από τα περιβόητα αέρια που μας ψεκάζουν με τα αεροπλάνα.

Η τηλεόραση διαμορφώνει τις συνειδήσεις και πλάθει τους ανθρώπους ακριβώς όπως τους θέλουν οι ιδιοκτήτες των καναλιών, οι οποίοι εκπροσωπούν τα συμφέροντα του 1% του πληθυσμού, αυτών που κάποτε λεγόντουσαν –για να χρησιμοποιήσουμε έναν παραγκωνισμένο όρο- κεφαλαιοκράτες.

Ακόμα και αν παρακολουθείς την πιο αξιοπρεπή εκπομπή –που δεν νομίζω να υπάρχουν και πολλές- όταν κάθε τόσο διακόπτεται για να δεις έναν tragic ομορφάντρα Πίου, που προσπαθεί να σε πείσει να αγοράσεις κάτι που δε χρειάζεσαι, χάνεις τον ειρμό και παραδίδεσαι άνευ όρων στην κοινωνία του «έχω, άρα υπάρχω».

Έχω, άρα υπάρχω... Μπορώ να έχω, άρα θέλω... Θέλω να έχω, άρα πρέπει και να μπορέσω...

Το μέσο είναι το μήνυμα και το μέσο είναι σκουπιδότοπος.

Η σύγχρονη ηθική, το postethic των καιρών μας, καθορίζεται από την τηλεόραση, τα ταμπλόιντς ή τις κατ’ επίφαση εφημερίδες –βλέπε Πρώτο Θέμα, τη μουσική, τις ταινίες και τα βιβλία μιας χρήσης (τέχνη με ημερομηνία λήξης ενός έτους).

Η σύγχρονη ηθική είναι εκείνη του «νικητή και των χαμένων».

Απ’ τη στιγμή που ο θεός πέθανε, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατατροπώθηκε, ο ανθρωπισμός καταχωρήθηκε ως μουσειακό είδος και οι ιδεολογίες εξαϋλώθηκαν, έμεινε ο ωφελιμισμός –το μόνο φιλοσοφικό σύστημα που δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ- να μας ορίζει ως ανθρώπους.

Δε σκεφτόμαστε πια με τους «παλαιολιθικούς» όρους του διαχωρισμού καλού και κακού, του σωστού και του λάθους, του κοινωνικού και του αντικοινωνικού, αλλά μόνο με τη διάκριση ανάμεσα στον νικητή και τους χαμένους.

Ο νικητής έγινε το μόνο πρότυπο, χωρίς να έχει καμιά σημασία πλέον, με ποιον τρόπο επικράτησε.

Θαυμάζουμε ακόμα και τον απατεώνα που κατάφερε όλα όσα υπόσχεται η τηλεόραση: Λεφτά, διασημότητα, ομορφιά, ταξίδια, πισίνα και ακριβά γούστα.

Δεν έχει καμία σημασία αν έφτασε ως εκεί πατώντας πάνω σε πτώματα, ανθρώπων και λαών.

Είναι καλύτερο να είσαι διακεκριμένος απατεώνας, παρά φτωχός πλην τίμιος άνθρωπος.

 

Κι αυτό είναι κάτι που οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους από τη στιγμή που αρχίζουν να μιλάνε: «Πρέπει να τα καταφέρεις στη ζωή σου».

Και ποτέ δεν εννοούν να γίνουν –τα άμοιρα παιδιά τους- συνειδητοί πολίτες, άνθρωποι που συγκινούνται από την αδικία και παλεύουν για να την ανατρέψουν, άνθρωποι που αναζητούν την αυτογνωσία και την ευτυχία μέσω της προσφοράς, επιστήμονες που πασχίζουν για να προσφέρουν έργο στην ανθρωπότητα και τον πλανήτη, καλλιτέχνες που θα δημιουργήσουν έναν κόσμο μακροβιέστερο μιας τηλεοπτικής σεζόν.

Όχι. Το μόνο που έχει αξία πλέον είναι να επικρατήσεις, να είσαι νικητής. Η απλοϊκότητα και η κυνικότητα του δόγματος «winner or loser» έχει εμποτίσει την ύπαρξη μας.

Ο Σαρλό, ο αιώνια αποτυχημένος και φτωχός ανθρωπάκος, προκαλεί το θαυμασμό επειδή είναι δημιούργημα ενός εξόχως επιτυχημένου ανθρώπου, του Τσάρλι Τσάπλιν, όχι ως αλητάκος που μοιραζόταν τη μοίρα των όμοιων του.

Ο Δον Κιχώτης, ο ιππότης της ελεεινής μορφής, είναι παράδειγμα προς αποφυγή, αφού μέσα στην τρέλα του ζητούσε όσα δεν μπορούσαν να συμβούν.

Ο Δον Κορλεόνε είναι το πρότυπο της ζωής μας.

Ο Δον Κορλεόνε είναι ο Μωυσής του εικοστού πρώτου αιώνα, που κατέβηκε από το τηλεοπτικό όρος κρατώντας μόνο μία εντολή, χαραγμένη με times new roman γραμματοσειρά: «Win».

Σφάζοντας, αγοράζοντας και ξεπουλώντας: «Win».

Υποδουλώνοντας, αδιαφορώντας και γελοιοποιώντας: «Win».

Κοροϊδεύοντας, υποβαθμίζοντας και διαλύοντας: «Win».

      Όντας, μη ζώντας και καταναλώνοντας: «Win».

Όμως αυτό το κυνικό win διαφέρει ελάχιστα από το τελικό fin.

Η νίκη μοιάζει πολύ με το τέλος, όταν γίνεται η μόνη ηθική, η μόνη επιλογή, ο μόνος στόχος.

Όταν γίνεται νίκη πάση θυσία.

Γιατί κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα (μαζικής ενημέρωσης).

Η ιστορία γράφεται στη Συρία.

Και σε κάθε Συρία όπου οι χαμένοι –τυλιγμένοι στα σάβανα- περιμένουν τους νικητές να σταματήσουν να παρακολουθούν διαφημίσεις, ενώ τρώνε ποπ-κορν και ψελλίζουνε: «Τragic».