Partalistas...

του Γιωργου Κατσαμακη...

Είναι Δευτέρα βράδυ και στην «ούτε για πλάκα Ανατροπή» του Megaμια τηλεοπτική σεζόν κλείνει με συνέντευξη και συζήτηση ηθοποιών της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Κάτω Παρτάλι». Αν και η συζήτηση είναι δυσχερής και οι ηθοποιοί μάλλον απρόθυμοι να γεμίσουν τη διάρκεια της εκπομπής με τις κοινοτοπίες που με δυσκολία επιχειρεί να εκμαιεύσει ο δημοσιογράφος, στο τέλος επιχειρείται μια καφενειακή πολιτική συζήτηση. Οι νεαροί ηθοποιοί κατά κανόνα δεν ψήφισαν στις εκλογές. Το μήνυμά τους διόλου πρωτότυπο, αφού καλλιεργείται και προβάλλεται αυτή η άποψη από τα Μέσα με σπουδή: «δεν μπόρεσα να διαμορφώσω πολιτική άποψη, γιατί είμαι πολύ δημιουργικός και δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ». «Δεν με πείθουν», «είναι όλοι ίδιοι, δεν λένε κάτι διαφορετικό», ήταν οι φράσεις που συνόδεψαν την απάντησή τους στην ερώτηση «πώς βλέπουν την πολιτική και τις εκλογές που έγιναν».

 

Είναι ενδιαφέρον πώς στο σύγχρονο δημόσιο λόγο η δημιουργικότητα διαχωρίζεται από την πολιτική και η πολιτική από τη δημιουργικότητα και χαρίζεται στις παρέες, τα ιδρύματα, τον εθελοντισμό, τις εταιρείες και τις προσωπικότητες. Ιδιαίτερα αυτή τη μεταβατική εποχή μια ολόκληρη γενιά, σπορά της δεύτερης φάσης της μεταπολίτευσης (πρέπει να της βρούμε ένα όνομα αυτής της δεκαετίας 1995-2005), φαίνεται να απέχει από οποιαδήποτε έκφανση συλλογικής, αμιγώς πολιτικής παρουσίας. Θα ήταν εύκολο να σταθούμε στην κριτική αυτού του δημόσιου λόγου που με περισσή ευκολία απλώνει το βερμπαλισμό του και χωρίς περαιτέρω συναίσθηση απαξιώνει την πολιτική δράση. Και άλλοι παλιότερα ισχυρίστηκαν πως δεν ήξεραν γιατί διάβαζαν.

Το μάθημα του Νότη Παπαδόπουλου...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Τελευταία μέρα του Ιουνίου, λίγο πριν τις οχτώ το πρωί, έξω από σούπερ μάρκετ. Οι υπάλληλοι κουβαλούν και αδειάζουν στους κάδους τα σκουπίδια του καταστήματος. Και ένα συνηθισμένο ζευγάρι, άνθρωποι από αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας,
ψαρεύουν ήδη εκεί μέσα τρόφιμα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα γύρω τους με αμηχανία - μήπως τους πάρει το μάτι κανενός γνωστού προφανώς. Σκουπίδια από την παραγωγή στην κατανάλωση, πριν προλάβουν καλά-καλά να πέσουν στον κάδο.
Τελευταία μέρα του Ιουνίου, μεσημεράκι. Ουρά έξω από το κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς. Περιμένουν με υπομονή, μπαίνουν ένας-ένας, παίρνουν ο καθένας το κάτι τις του και αποχωρούν. Μια νεαρή κοπέλα συναντά μια άλλη ακριβώς απ' έξω και απολογείται για τη σακούλα της: Είναι για τη θεία μου, που δεν μπορεί να κινηθεί. Και λέει ψέματα φυσικά, δεν είναι καθόλου για τη θεία της, είναι για την ίδια και την οικογένειά της.
Τα ξέρουμε, θα πείτε. Όλοι σκοντάφτουμε πάνω τους, λυπόμαστε, θυμώνουμε και τρομάζουμε - τι μας περιμένει αύριο. Πολλοί μάλιστα είμαστε όχι θεατές, αλλά πρωταγωνιστές τους. Τα ξέρετε, εντάξει. Ένα όμως δεν ξέρετε: Ότι όλοι οι άνθρωποι που περιμένουν έξω από κοινωνικά παντοπωλεία, βυθίζονται σε κάδους σκουπιδιών, παραδέρνουν στην καθημερινή έρημο της επιβίωσης, θα συμπεριφέρονταν αλλιώς αν είχαν διαβάσει Νότη Παπαδόπουλο. Ναι, ναι, τον δημοσιογράφο του Συγκροτήματος.
Διότι ο Νότης Παπαδόπουλος τους αποδεικνύει ότι δεν έμαθαν ακόμα το μάθημά τους. Ο Νότης Παπαδόπουλος στιγματίζει το απαράδεκτο να ζουν ακόμα και σήμερα πάνω από τις δυνατότητές τους, να φορτώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες, να μην ζητούν αποδείξεις, να κλέβουν το κράτος. Ο Νότης Παπαδόπουλος προειδοποιεί ότι αυτή η άφρων συμπεριφορά θα εμποδίσει τη ρύθμιση του χρέους, με ολέθριες συνέπειες. Και ο Νότης Παπαδόπουλος, τέλος, προβλέπει ότι αν με αυτά τα "σκέρτσα" καταφέρουμε να οδηγηθούμε και σε εκλογές, θα μοιάζει με παιγνίδι η Αγγλία της Θάτσερ μπροστά στην Ελλάδα της αφροσύνης μας.
Τραγικό να μην φτάνουν αυτές οι σοφές διαπιστώσεις του Νότη Παπαδόπουλου μέχρι το τελευταίο νοικοκυριό. Θα άλλαζαν όλα. Δεν μπορεί αλήθεια το έγκυρο "Βήμα", με τη βοήθεια της κυβέρνησης και την ευγενική χορηγία κάποιας τράπεζας, να διανείμει το συγκεκριμένο άρθρο παντού όπου εκδηλώνεται το ανεπίδεκτο μαθήσεως των Ελλήνων; Στους κάδους σκουπιδιών ιδιαιτέρως;

Άκου, καραγκιοζάκο...

Cogito ergo sum...

"Δυστυχώς, στρεβλώσεις σε αρκετούς τομείς τής ζωής μας συνεχίζουν να υπάρχουν..." Έτσι άρχισε η Ρίτσα Μπιζόγλη να εκφωνεί την επόμενη "είδηση" στο δελτίο ο-θεός-να-τις-κάνει ειδήσεων των 8 του Αντέννα το περασμένο Σάββατο 21 του μηνός. Αν θέλετε να ακούσετε την "είδηση" αλλά και το συνοδευτικό πρόστυχο ρεπορτάζ ενός καραγκιοζάκου ονόματι Γιώργος Παπακωνσταντίνου, δείτε το δελτίο στο webtv τού σταθμού (η επίμαχη "είδηση" αρχίζει στο 9'22"). Αν πάλι βαριέστε, το ρεπορτάζ τού καραγκιοζάκου ανέβηκε και στον ιστοτόπο τού σταθμού, απ' όπου και την αντιγράφω (σημ.: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):


Να καταδικάσουν την προσπάθεια, ενός δημοφιλή προορισμού, της Κέρκυρας, στον τουριστικό πρωταθλητισμό, προσπαθούν οι εργατοπατέρες του νησιού. Μέσα από έναν δεκάλογο, ζητούν από τους ξενοδοχοϋπαλλήλους να θέσουν σε εφαρμογή τον συνδικαλιστικό μεσαίωνα κόντρα στον εργασιακό που καταγγέλλουν.

«Να ζητήσουν να πάρουν τα κλειδιά (σ.σ. των ξενοδοχείων). Διότι όλα αυτά που ζητάνε και με όλα αυτά που φέρνουν, δεν θέλουν τίποτα άλλο, να καταστρέψουν την ιδιοκτησία. Έχουν διαθέσει τη ζωή τους και τα χρήματά τους, για να έχουν αυτοί οι κύριοι απασχόληση», δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ξενοδόχων Κέρκυρας, Παναγιώτης Μπράμος στον ΑΝΤ1.

Σύμφωνα με τις δέκα… εντολές οι εργαζόμενοι στα τουριστικά καταλύματα και τα ξενοδοχεία, πρέπει να καρφώνουν στο σωματείο, τους προϊσταμένους τους. Να γίνουν πληροφοριοδότες για οτιδήποτε αφορά στη λειτουργία του ξενοδοχείου για να βγαίνει και το απεργιακό πρόγραμμα. Να σταμπάρουν συγκεκριμένες περιπτώσεις συναδέλφων τους  για να την πληρώνουν με το νόμισμα που τους αξίζει. Και πριν από όλα αυτά να δουλεύουν χαλαρά.

«Έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν τα χρήματά τους. Αλλά δεν επιτρέπεται να στρέφεται ο αγώνας εναντίον των τουριστών. Διότι ένας τέτοιος αγώνας είναι εναντίον των τουριστών», ανέφερε επίσης στον ΑΝΤ1 ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Τουριστικών Καταλυμάτων Κέρκυρας, Κωνσταντίνος Μπρεντάνος.

Φασισμός και κλειδαρότρυπα...

της Ευγενίας Λουπάκη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Οι έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο της ανόδου του νεοφασισμού στη χώρα μας, παρακαλούνται να λάβουν υπόψη τους και τα ακόλουθα:
Το 1987, κάποιος πούλησε σ’ έναν “δημοσιογράφο” γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τραβηγμένες σε κάποια παραλία, πολύ πριν αποκτήσει σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο “δημοσιογράφος” αυτός πήγε να τις πουλήσει με τη σειρά του στον Α. Βουδούρη, εκδότη του Ελεύθερου Τύπου και επειδή αυτός φοβήθηκε,
τις διοχέτευσε σε σκανδαλοθηρικό γερμανικό περιοδικό. Μόλις το περιοδικό τις δημοσίευσε, ο ίδιος που του τις είχε πασσάρει, παρουσίαζε τον “διεθνή διασυρμό” της χώρας μας, στο περιθωριακό κανάλι που είχε, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό.
Αργότερα, ο “δημοσιογράφος” αυτός, έγραψε και βιβλίο με τίτλο “Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή”, με εξώφυλλο μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες, την πιο σκανδαλιστική. Πρόκειται για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, μετέπειτα πρόεδρο του ΛΑΟΣ, που έγινε πολιτικός της κεντρικής σκηνής και κυβερνητικός εταίρος, με την αμέριστη συνδρομή των τηλεοπτικών καναλιών, που στελέχη του έγιναν υπουργοί της ΝΔ και της συγκυβέρνησης και που νεκραναστήθηκε πρόσφατα για να ξαναστηρίξει την εθνική προσπάθεια.
Το 1995, η Αυριανή, η εφημερίδα “που γκρέμισε τον καραμανλισμό”  στρίβει διά του συμφέροντος και δημοσιεύει ολοσέλιδη στο πρωτοσέλιδο μία απ’ αυτές τις παλιές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, συν άλλες 21, που ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν με αμείωτη “επιτυχία” στο διαδίκτυο. Τίτλος “Αυτή μας κυβερνά”.
Η Αυριανή, το μακρύ χέρι της επίσημης πασοκικής προπαγάνδας, είχε επιτεθεί χυδαία στον Μάνο Χατζιδάκι και στο πλευρό της είχαν ταχθεί κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος, είχε, λίγο πριν τις εκλογές του 1985, φωτογραφία του Κ. Μητσοτάκη με γερμανική στολή ως συνεργάτη υποτίθεται των ναζί (φωτογραφία που της είχε προμηθεύσει ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ), είχε διασπείρει φήμες για ομοφυλοφιλία του Κ. Καραμανλή (του Εθνάρχη, βεβαίως, βεβαίως), είχε ανακαλύψει κότερο του Φλωράκη και είχε συκοφαντήσει με κάθε τρόπο την Αριστερά. Ο καθημερινός φασισμός είχε μπει στη ζωή μας και πουλούσε συχνά περισσότερα φύλλα κι από τα ΝΕΑ. Σήμερα, στηρίζει τον Σαμαρά...

Παραμύθι με καλό τέλος...

Without reason or rhyme...

Ήταν κάποτε ένα μεγάλο μεγάλο κτήριο. Ένα Υπουργείο, γεμάτο ανθρώπους με σακάκια και κάτι περίεργα πανιά που κρέμονται από τον λαιμό τους που τα λεν γραβάτες και κάτι περίεργες μαύρες τσάντες που είναι γεμάτες χαρτιά με νούμερα που τις λεν χαρτοφύλακες και τα χαρτιά με τα νούμερα τα λεν στοιχεία και στατιστικές.
Μπαινόβγαιναν όλη μέρα σε αυτό το Υπουργείο και λέρωναν τα πατώματα με την σκόνη του δρόμου και με τα χιλιάδες, εκατομμύρια άχρηστα έγγραφα τους και με τους τελειωμένους τους καφέδες και τα τσιγάρα τους, και είχε το Υπουργείο καθαρίστριες για να διατηρούν τον χώρο των ανθρώπων με τις γραβάτες καθαρό. Μέχρι που μια μέρα, οι στατιστικές αυτές δεν έβγαιναν να θρέψουν και την καθαρίστρια και το μπόνους του ανθρώπου με τη γραβάτα. Και είπε ο Υπουργός: θα φύγουν οι σκούπες για να μην φύγουν οι γραβάτες. Και έτσι, έδιωξαν τις σκούπες.
Οι καθαρίστριες όμως δεν το δέχτηκαν αυτό γιατί δεν κατάλαβαν ποτέ τους, σαν αμόρφωτες που είναι, γιατί πρέπει να φύγουν αυτές και όχι οι γραβάτες. Και αρνήθηκαν να φύγουν. Δεν παρακάλεσαν, και αυτό ξένισε τον Υπουργό, συνηθισμένος όπως ήταν σε εκκλήσεις και διαπραγματεύσεις με συνδικαλιστές. Στάθηκαν έξω από την πόρτα του μεγάλου κτηρίου και έμειναν εκεί. Και είπαν οι καθαρίστριες: δεν θα φύγουμε εμείς από εδώ. Και τότε ο Υπουργός σήκωσε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής, ήταν ο Αστυνόμος.

Κεκλεισμένων των θυρών...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Οι συνειρμοί μπορεί να είναι πολλοί. Ο ένας πριν από ένα χρόνο, τηλεοπτικός: το μαύρο που σκέπασε τις οθόνες, όταν έκλεισε η δημόσια τηλεόραση και μέχρι να ξανανοίξει το έτι πλέον μνημονιακό υποκατάστατό της με τον ξενέρωτο τίτλο ΝΕΡΙΤ. Ο άλλος συνειρμός παλαιότερος, αλλά κινηματογραφικός, και μάλιστα κλασικός: το φινάλε της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Νονός νούμερο 2».
Εδώ ο Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο), που τον είχαμε κατασυμπαθήσει ως αθώο φοιτητή στον «Νονό νούμερο 1», αποφασίζει ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον και ότι άρα τελικά θα γίνει αυτό που δεν ήθελε: ο επόμενος αρχηγός της μαφιόζικης «φαμίλιας». Για τον λόγο αυτό, όταν η συμβία του, ερμηνευμένη από την Νταϊάν Κίτον, πάει να μπει στο γραφείο, όπου σχεδιάζει με τους κολλητούς του την επόμενη σειρά εκτελέσεων, ο Μάικλ/Πατσίνο τής κλείνει την πόρτα κατάμουτρα. Η οθόνη κατόπιν σκοτεινιάζει καθώς πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Δεν μπορώ να διαβεβαιώσω για το πόσο και το πότε οι τίτλοι του τέλους είναι έτοιμοι να πέσουν στη σκοτεινή οθόνη των σημερινών πολιτικών μας πραγμάτων. Αλλά πιστεύω πως το κλείσιμο της πόρτας της Βουλής των Ελλήνων μάλλον συνάδει με την ανέκαθεν πολιτική εκείνη σημειολογία που θέλει την εξουσία να είναι αρσενική και τον λαό να είναι γυναίκα, παιδί ή –το καλύτερο– γυναίκα και παιδί ταυτοχρόνως. Πρέπει να είναι κανείς απίστευτα αφελής για να μην κατανοεί ότι το έργο «εξουσία» περιλαμβάνει και κάποιες χαρντ σκηνές βίας και σεξ που μπορεί να χαλάσουν τα αγνά ήθη του λαού/παιδιού/γυναίκας. Οθεν, το να του κλείσουμε την πόρτα (της Βουλής αλλά και των κομματικών ανακτοβουλίων) στα μούτρα είναι τελικά προς το καλό του.
Θα μου πείτε ότι υπερβάλλω. Οχι τόσο διότι τα θερινά τμήματα της Βουλής θα λειτουργούν, διασώζοντας την υποτιθέμενη ομαλή –και στην ουσία όλο και πιο προσχηματική– λειτουργία του πολιτεύματος. Αλλά διότι τα Μέσα, με πρώτα και καλύτερα τα «χαζοκάναλα» που όλοι τα βρίζουν, αλλά και περίπου όλοι βλέπουν, αναγνωρίζουν και αξιολογούν τον κόσμο μέσα από αυτά, είναι κοντά μας, μέσα στο κάθε σπίτι ακόμα και το πιο πενόμενο, δήθεν για να μας πληροφορούν για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μην ανησυχείτε: Η ίδια βαρετή λιτανεία των ίδιων και των ίδιων επίπεδων και βαρετών προσώπων θα είναι και πάλι ακροβολισμένη στα δελτία και τα στρογγυλά τραπέζια. Από εκεί, χοροστατούντων των ιερέων και επισκόπων (anchormen και anchorwomen), θα αναπέμψει τις δεήσεις της στον Μολώχ της πληροφόρησης και θα μας διαφωτίσει για τις συγκλονιστικές αλλαγές του πρόσφατου ανασχηματισμού, που, όπως και όλοι οι προηγούμενοι, θα σημάνει την οριστική ανάκαμψη, ανάπτυξη κ.λπ. της πολύπαθης «Νέας Ελλάδας».
Οσο ωστόσο και αν φαίνεται οξύμωρο, όλη αυτή η ροή (ή μήπως ο οχετός;) της πληροφόρησης λειτουργεί όχι ως αντίδοτο, αλλά ως ιδανικό λειτουργικό συμπλήρωμα του εξουσιαστικού αποκλεισμού της μέγιστης πλειοψηφίας της κοινωνίας από όλα τα ουσιώδη. Το να νομίζουμε ότι ξέρουμε είναι προϋπόθεση για να μη ζητούμε να μάθουμε. Για μια πραγματική δημοκρατία, συνώνυμη της πιο φιλόδοξης επανάστασης, θα πρέπει αντιθέτως να βρεθούν οι ιδέες, οι συμπεριφορές, οι θεσμοί που θα κάνουν τον πολίτη πραγματικό συμμέτοχο στη γνώση και την πληροφορία που καθορίζουν τη ζωή του. Αλλιώς, με ανοιχτή είτε με κλειστή Βουλή, με φωτεινά ή σκοτεινά τα κανάλια, με ή χωρίς εκλογές, η μοίρα μας θα αποφασίζεται κεκλεισμένων των θυρών.

Τηλεοπτική Δημοκρατία...

the three mooges...

Τελειωμό δεν έχει η καταμέτρηση των σταυρών για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που αν συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς θα τελειώσει μετά τις ευρωεκλογές του 2019.
Το τοπίο πάντως έχει ξεκαθαρίσει. Ο σοφός ελληνικός λαός έστειλε στο ευρωκοινοβούλιο τους πιο αναγνωρίσιμους, αυτούς που παρήλαυναν καθημερινά κι επί μήνες
από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Και καλά έκανε. Γιατί να κάτσεις να ψάξεις τα ονόματα των ευρωψηφοδελτίων για να δεις ποιος αξίζει περισσότερο την ψήφο σου; Αφού έχουν έτοιμη την απάντηση για σένα η Όλγα Τρέμη κι ο Νίκος Χατζηνικολάου.

Ακόμα και στην εποχή του διαδικτύου, οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν αυτούς που τους είπε η τηλεόραση. Ψήφισαν δημοσιογραφική προπαγάνδα, μπάλα, τραμπουκισμό, ακαδημαϊκό συντηρητισμό, λαϊκισμό, τρολάρισμα του Συνταγματικού Δικαίου και φασισμό. Μέχρι και ηθοποιό διαφήμισης κόντεψαν να στείλουν στις Βρυξέλλες.

Από την άλλη, τίμησαν με την ψήφο τους και τον Μανώλη Γλέζο και την Κων/να Κούνεβα. Σε μια ευρωβουλή τίγκα στους εθνικιστές η Ελλάδα θα στείλει έναν ήρωα της Κατοχής και μια Βουλγάρα μετανάστρια που έφαγε βιτριόλι στο πρόσωπο. Κι αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.

Πώς τολμάτε κ. Τσίπρα;

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο την Αυγη...

-Πώς τολμάτε, κ. Τσίπρα να έρθετε πρώτος; φωνάζει από το βράδυ της Κυριακής πλήρες αγανακτήσεως, υβρίζοντας και φτύνοντας πολλές φορές, το σύμπλεγμα της πολιτικής, οικονομικής και ενημερωτικής ολιγαρχίας…

-Πώς τολμάτε, εσείς και το κόμμα σας, ένα κόμμα αριστερό, το οποίο αμφισβητεί την από εβδομήντα χρόνων τουλάχιστον αδιαμφισβήτητη μέχρι τώρα τάξη πραγμάτων, να θέτετε ζήτημα εθνικών εκλογών, για να έρθετε εσείς στην εξουσία και να ανατρέψετε ο,τι με ψεύδη, υποσχέσεις, αρπαχτές, λαμογιές, κλεψιές, διαλύσεις ασφαλιστικών ταμείων, ανακεφαλαιώσεις τραπεζών, ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις και εκχωρήσεις δημόσιας περιουσίας και δημόσιων αγαθών έχει κερδίσει η τάξη της πολιτικής σταθερότητας;
-Πώς τολμάτε κ. Τσίπρα, να εκνευρίζετε τους καλαμαρίσκους των «6» των «8» και των «9», οι οποίοι βλέπουν οσονούπω τα αφεντικά τους να υποχρεούνται να επιστρέψουν δανεικά (κι αγύριστα μέχρι τώρα) εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ από το βαλάντιο του Έλληνα φορολογούμενου;
-Πώς τολμάτε, να στρέφετε τα βλέμματα της Ευρώπης και της Αμερικής προς το πρόσωπό σας, άλλα με ευχάριστη έκπληξη και άλλα με μίσος, γιατί η επιστροφή της αξιοπρέπειας σε έναν τόπο συχνά δεν  είναι επιθυμητή, αφού αμφισβητεί επικυρίαρχους και διεθνείς νταβατζήδες;
-Πώς τολμάτε, να στέλνετε φάτσα-κάρτα στη γυναίκα φόβητρο της Ευρώπης Άγγελα Μέρκελ πρώτον σε σταυρούς αυτόν τον αυθάδη, που στα νιάτα του κατέβασε τη σβάστικα από την Ακρόπολη και τώρα, στα γεράματά του επιμένει ακόμη να ζητά από τη Γερμανία όσα χρωστά, και χρωστά πάρα πολλά, στην πατρίδα του;
-Πώς τολμάτε να βγαίνετε πρώτος εσείς, ο οποίος ζητά αναδιάρθρωση με διαγραφή του μεγαλύτερου από το ελληνικό χρέος, μαζί και το χρέος όλου του ευρωπαϊκού Νότου, τινάζοντας στον αέρα τους λογαριασμούς των αεριτζήδων των Βρυξελλών, του Βερολίνου, του Λουξεμβούργου και των γνωστών αμαρτωλών οίκων, εν ολίγοις αυτών που έπλεξαν τον ιστό αυτού του χρέους;

Από κανάλα σε κανάλα να πετάω...

Μαρία Τριαντοπούλου, απο το TVXS...

Αγαπημένα μου Μίντια, τι κακό κι αυτό που σας βρήκε... Από όπου και να το γυρίζατε, από όποια οπτική γωνιά κι αν το αναλύατε δεν σας έβγαινε με τίποτα.

 Διάβασα, μάλιστα, ότι το MEGA φέτος, για πρώτη φορά, ήρθε τρίτο στην θεαματικότητα το βράδυ των εκλογών, ενώ πρώτη θέση κατέλαβε το ΣΤΑΡ με τον κ. Χατζηνικολάου στο «τιμόνι της ενημέρωσης». 

Και το ΑΝΤ1 και το ΣΚΑΙ ακόμα πιο κάτω από το MEGA. Ομολογώ ότι το χάρηκα. Όχι ότι το ΣΤΑΡ είναι καλύτερο, αλλά η ακραία προπαγάνδα, η ειρωνεία και η τρομοκρατία που είχαν εξαπολύσει το τρίδυμο ΜEGA, ANT1 και ΣΚΑΙ προεκλογικά δεν είχε προηγούμενο.

Και να τους βλέπεις την Κυριακή το βράδυ να προσπαθούν με κάθε τρόπο να πουν το άσπρο μαύρο – ακριβώς δηλαδή όπως και οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος – και να μας στείλουν εντελώς αδιάβαστους. Είναι άλλο να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δρόμο μπροστά του και πιθανά δεν πέτυχε ακόμα την εκλογική εκείνη νίκη που θα έστελνε αυτόματα την κυβέρνηση σπίτι της αύριο – κυρίως γιατί δεν είχαμε βουλευτικές εκλογές - και άλλο να αμφισβητούμε το γεγονός της νίκης αυτής στις ευρωεκλογές ή στην Περιφέρεια Αττικής ή σε αρκετούς δήμους της χώρας.

Κι ενώ τα ξεπουλημένα και αδιάντροπα ΜΜΕ έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τη συνεχή και απαράδεκτη παραπληροφόρηση, κι ενώ δεν υπάρχει ούτε ένα τηλεοπτικό κανάλι που να μην είχε – άλλοτε καλυμμένα και άλλοτε απροκάλυπτα – διαλύσει την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα προσωπικά τελικά εν μέρει τα μίντια απέτυχαν.

Εν μέρει μόνο, γιατί η προπαγανδιστική δύναμη των μέσων είναι τεράστια και μπορούν με ευκολία να χειραγωγήσουν τις εκλογικές συνειδήσεις.  Είναι, δηλαδή, ένα πραγματικό ζητούμενο, το τι πλειοψηφία θα είχε εξασφαλίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή και τα άλλα μη στηριζόμενα από τα ΜΜΕ κόμματα, αν αυτά δεν είχαν εξαπολύσει την τόσο ξεκάθαρη φιλο-κυβερνητική προπαγάνδα τους και αν δεν είχαν «ασπασθεί» με τόσο πάθος την κυβερνητική τρομοκρατία εναντίον των κομμάτων της «καταστροφής».

Αντίο σας κύριε Σαμαρά...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Καλά, καλά. Άφεςαυτοίς. Ο Σαμαράς τα φυσάει - και δεν κρυώνουν. Το Mega τα μασάει - και δεν χωνεύονται. Και το σύμπλεγμα της διαπλοκής τα κοπανάει - και δεν μαλακώνουν. Για τα αποτελέσματα των εκλογών φυσικά ο λόγος. Με τα οποία την έχουν κάνει την αριθμητική μαλλιά κουβάρια.
Προσθέτουν, αφαιρούν, πολλαπλασιάζουν, διαιρούν, υπολογίζουν τετραγωνικές ρίζες. Γιατί όλα αυτά; Για να αποφύγουν, να ξορκίσουν, να σβήσουν, να θάψουν, τις καταραμένες λέξεις: Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Νίκη της Αριστεράς για πρώτη φορά.

 

Διότι, ό,τι και να λένε, όσο κι αν παπαριάζουν σε αναλύσεις οι κλόουν των αναλύσεων, η αλήθεια είναι αλήθεια: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος - και με διαφορά. Πρώτος - με τις σημαίες και τα συνθήματά του. Πρώτος - με τους ανθρώπους και την ηγεσία του. Πρώτος - με τις θέσεις και το πρόγραμμά του. Πρώτος - χωρίς ελιές και τρολιές. Πρώτος, πώς το λένε; Έπαιρναν οι άνθρωποι το ψηφοδέλτιό του και το κάρφωναν στην κάλπη - και στην καρδιά των Μνημονίων και των μνημονιακών. Ένα μεγάλο ΟΧΙ στον Σαμαρά και στο μνημονιακό μπλοκ. Κι ένα μεγάλο ΝΑΙ στα τσογλάνια της Αριστεράς.
Διότι επίσης, για όσους δεν κατάλαβαν, τα παραμύθια περί περιστασιακής ψήφου και ψηφοφόρων μιας χρήσεως που κάποτε θα ξαναγυρίσουν σαν τα πρόβατα στο μαντρί τελείωσαν χθες. Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας έδωσε το παρών σε μια δύσκολη μάχη. Με ένα ολόκληρο θίασο τρόμου απέναντί του. Όλο το σινάφι των ΜΜΕ όχι απλώς εχθρικό, αλλά και έτοιμο για κάθε ατιμία. Όλο το ευρωπαϊκό κογκλάβιο των αγοραίων και των αγορών με τη χερούκλα του απλωμένη πάνω από την Ελλάδα. Όλο το σύστημα εξουσίας, χρήματος, διαπλοκής, με γυμνά δόντια - και όποιον αρπάξει η μασέλα του.

Ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση;

Ευθύμης Τσιλικίδης,  Ερανιστής...

Και πάλι στην επικαιρότητα αυτή η απίστευτη ιστορική διαστρέβλωση, ενόψει ευρωεκλογών. Σύμφωνα με τον κεντρικό άξονα του «επιχειρήματος», Αριστερά = κρατισμός, Κρατισμός = διαφθορά, άρα Διαφθορά = Αριστερά και, τέλος, φυσικά, Διαφθορά = Αριστερά = ΣΥΡΙΖΑ.

Με αυτό το απίστευτο λογικό άλμα, παπαγαλάκια του ιδεολογικού τομέα της συγκυβέρνησης προσπαθούν στα διάφορα ΜΜΕ να απαλλάξουν το δικομματισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 1974-2014 από τις πολιτικές του ευθύνες και να ισχυριστούν ότι είχαμε, δήθεν, ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα, όσο και αν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ήταν Νέα Δημοκρατία και ΠΑ.ΣΟ.Κ. με απόλυτη αυτοδυναμία και συνολικά ποσοστά του δικομματισμού άνω του 80%, στη χειρότερη περίπτωση.

Παραλείπουν βέβαια να μας πουν ότι:

α) η σοσιαλδημοκρατία ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ακριβώς Αριστερά (ακόμα και στην ιδρυτική διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη 1974 μόνον 3 φορές αναφέρεται η λέξη σοσιαλισμός)

β) η υπόλοιπη σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη που έζησε με τον κρατισμό πραγματική ευημερία (η περίοδος 1950-70 χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» από φιλελεύθερους ιστορικούς κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους οι Έλληνες μετανάστες), καθόλου δεν έφτασε στα δικά μας επίπεδα διαφθοράς, άρα δεν είναι ιδεολογικό το ζήτημα

γ) το ελληνικό κομματικό κράτος υπέθαλψε αφ’ ενός τη φοροδιαφυγή και αφ’ ετέρου την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους. Έτσι συντηρήθηκε άλλωστε η ηγεμονία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

δ) η αναξιοκρατία ήταν για πολύ καιρό βολική γιατί εξυπηρέτησε κομματικά και ιδιωτικά οφέλη των ελίτ, με το διορισμό στις υψηλές κρατικές θέσεις «έμπιστων» αξιωματούχων

Δημοκρατία …α λα καρτ...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μόνο τα γεγονότα είναι αντικειμενικά, οι κρίσεις επ’ αυτών είναι υποκειμενικές. Αυτό το λέμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης εκτίμησαν ότι όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα των «F.T.» για την επιλογή Παπανδρέου να πάει σε δημοψήφισμα είναι αληθή. Δεν είχαν, άλλωστε, και πολλά περιθώρια, αφού πρόκειται για μεγάλη και έγκυρη εφημερίδα,
ο Αντ. Σαμαράς δεν διέψευσε το δημοσίευμα, το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ επί της ουσίας το επιβεβαίωσε, ο πρωταγωνιστής Μπαρόζο δεν εξέδωσε κάποια ανακοίνωση, ενώ το θύμα της ιστορίας, ο Γ. Παπανδρέου, δήλωσε ότι δικαιώνεται.
Μέχρι εδώ όλα καλά και ωραία (τρόπος του λέγειν). Ερχόμαστε τώρα στο διά ταύτα. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επέλεξαν να αναδείξουν το αποτέλεσμα των διεργασιών που έγιναν στο παρασκήνιο. Πανηγύρισαν γιατί απετράπη ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ο σκοπός ήταν ιερός, άρα το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για να επιτευχθεί δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Τι μας λένε δηλαδή; Οτι τα πάντα επιτρέπονται, αν είναι για το συμφέρον της πατρίδας. Συνεπώς: Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνωμότησε με τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντ. Σαμαρά και τον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλο για να ανατρέψουν έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Είναι επίσης ασήμαντη λεπτομέρεια ότι τον διάδοχο του Γ. Παπανδρέου τον «βρήκε» ο Μπαρόζο και τον πρότεινε στους δύο Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι, για να σωθεί η χώρα βεβαίως βεβαίως, συμφώνησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο κυρίαρχος (;) λαός δεν ρωτήθηκε και έμεινε έξω από τη συναλλαγή, η οποία υποτίθεται ότι έγινε στο όνομά του και για το καλό του. Ο αντίλογος απ’ όσους υπερασπίζονται τέτοιου τύπου πρακτικές είναι γνωστός. Ρωτούν, τάχα καλοπροαίρετα: «Θα ήταν προτιμότερο να αφεθεί μια χώρα να αυτοκτονήσει επειδή ο ηγέτης της είχε αποφασίσει να παίξει τα ρέστα του σε μια παρτίδα, χωρίς μάλιστα να έχει στα χέρια του γερό χαρτί;».

ΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ Ο ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ...

Φελνικος, απο το Matrix24.gr...

Επειδή χθες βράδυ άκουσα στο δελτίο ειδήσεων του Mega τον Γιάννη Πρετεντέρη να διαβάζει τις δηλώσεις όλων των πολιτικών που το 2011 ήταν ενάντια στο δημοψήφισμα, και οι οποίες κατεδείκνυαν ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν ο μόνος που επέμενε να τεθεί η συμφωνία με τους εταίρους μας στην κρίση του ελληνικού λαού, δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα τη μνήμη του συναδέλφου
και την δημοσιογραφική του επιμέλεια να αναζητήσει τις σχετικές δηλώσεις. Ειλικρινά του αξίζουν συγχαρητήρια.
Ο καλός συνάδελφος έκανε όμως ένα λάθος. Ξέχασε έναν πολιτικό. Αυτόν για τον οποίον έγινε το θέμα. Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τις δηλώσεις του - απάντηση στο δημοσίευμα των Financial Tilmes. Είμαι σίγουρος ότι η μη συμπερίληψη του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως (τότε και τώρα, απλώς με άλλον πρωθυπουργό) στις δηλώσεις των πολιτικών ήταν τυχαίο γεγονός. Απλώς διέλαθε της προσοχής του δημοσιογράφου.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια άλλη σκοπιμότητα, όπως ας πούμε να μην θεωρεί άξιες λόγου τις απόψεις ενός κεντρικού πολιτικού παίχτη και βασικού προσώπου στο ρεπορτάζ των FT ή να έκρινε ότι οι τότε απόψεις Βενιζέλου δεν τον βοηθούσαν να οικοδομήσει την επιχειρηματολογία του. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, ως αντικειμενικός και ανεξάρτητος δημοσιογράφος, ουδέποτε θα διέπραττε μια τέτοια ατιμία.
Ας δούμε όμως τι έλεγε τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Στις 31 Οκτωβρίου 2011, δύο ημέρες δηλαδή πριν τη συνάντηση των Καννών, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ έλεγε: «Φίλες και φίλοι, η χώρα ζει ένα δράμα και από το δράμα αυτό πρέπει να λυτρωθεί. Πιστεύω πως η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, η προσφυγή στην άμεση βούληση του ελληνικού λαού, είναι η λύτρωση από το δράμα που βιώνει η χώρα και εμείς μαζί με τη χώρα….».

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...

Κιμπι,   (13/5/2014, ένα τρόπον τινά προεκλογικό ποστ)

Το σύστημα λατρεύει τα προσχήματα, τις προφάσεις, τα πρωτόκολλα, τους κώδικες δεοντολογίας. Όσοι για διάφορους λόγους είναι καθηλωμένοι στα σπίτια τους, κατ’ επιλογήν ή αναγκαστικά,

και το βασικό μέσο πρόσληψης της πραγματικότητας (ή ενός παραμορφωμένου ειδώλου της) είναι γι’ αυτούς η τηλεόραση, παρηγορητικά ανοικτή τις περισσότερες ώρες τις μέρες, παίρνουν μια ισχυρή δόση απ’ τα προσχήματα αυτά. Ο τηλεοπτικός χρόνος είναι τετμημένος σε περίπου τρία ίσα μέρη. Το ένα τρίτο είναι πρόγραμμα, ψυχαγωγικό ή ενημερωτικό, φρέσκο ή επανάληψη. Το δεύτερο τρίτο είναι αυτοδιαφήμιση. Και το τρίτο τρίτο είναι καθαρή διαφήμιση. Το ΕΣΡ είναι αλλού, είναι διακοπές, είναι σε αγρανάπαυση, γενικώς δεν είδε και δεν ξέρει τίποτα για τον καταστρατηγούμενο κανόνα δεοντολογίας περί αναλογίας προγράμματος και διαφήμισης.

Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ’ αλεύρι, πάντως, οι υπεύθυνοι ροής των καναλιών τηρούν απαρέγκλιτα τον προεκλογικό κανόνα. Όταν πρόκειται να πέσουν τα διαφημιστικά σποτ των κομμάτων για τις εκλογές, προηγείται αυστηρά η προειδοποίηση: «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση». Λες και οι τηλεθεατές είναι τόσο μαλάκες, ώστε υπάρχει περίπτωση να νομίσουν ότι το σποτ της Ν.Δ. περί «νέας Ελλάδας» διαφημίζει το θρυλικό pretty bra, ότι το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνει πως «η υπομονή μας τελείωσε» προβάλλει τη μαγική σίτα και ότι το σποτ της «Ελιάς» που αυτοπροβάλλεται ως μοναδικός παράγοντας σταθερότητας δεν μιλάει παρά για το pretty pants, που μαζεύει και σταθεροποιεί τις πατσοκοιλιές. «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση» επιμένουν οι βράχοι της δεοντολογίας, λες και δεν είναι αρκετή η διαφήμιση των άθλων του Σαμαρά και των ανδραγαθημάτων του Βενιζέλου που προηγείται στα δελτία ειδήσεων και στις από-ενημερωτικές εκπομπές, λες και οι άλλες διαφημίσεις, οι κατ’ ευφημισμόν εμπορικές, που προηγούνται ή ακολουθούν είναι λιγότερο πολιτικές από τις κατ’ όνομα πολιτικές διαφημίσεις.

Πίσω από όλα, Βενιζέλος!

Στη Χώρα της Λήθης...

Η ερώτηση είναι πώς καταφέρνει να κρύβεται ένας τέτοιος ογκόλιθος. Η απάντηση είναι: χάρη στους πρετεντέρηδες και τη σύγχυση που προκαλούν κάθε βράδυ, 4 χρόνια τώρα, σε ευάλωτα μυαλά.
Λίγο-λίγο, όμως, οι ευθύνες του για εγκλήματα τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή το 1/3 του πληθυσμού αποκαλύπτονται.

Εκτός από το χαράτσι στο λογαριασμό ΔΕΗ, το νόμο περί ευθύνης υπουργών, την εκ των προτέρων αθώωση όσων τραπεζιτών δανειοδοτούν τα τέως μεγάλα κόμματα και τόσα άλλα, μαθαίνουμε τώρα από το Κουτί της Πανδώρας ότι:

• Ο Βενιζέλος αποφάσισε το PSI που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία και εξανέμισε τα αποθεματικά ΑΕΙ/ΤΕΙ,
• Ο Βενιζέλος αποφάσισε την υπαγωγή των νέων δανείων στο επάρατο αγγλικό δίκαιο, σύμφωνα με το οποίο οι δανειστές έχουν δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων ή εσόδων που θα προκύψουν στο μέλλον,
• Ο Βενιζέλος συμφώνησε το 2011 στις Κάννες με τον Μπαρόζο να αποκλείσουν το περίφημο δημοψήφισμα Γιωργάκη, καθώς και να καρατομήσουν τον τότε πρωθυπουργό και να δώσουν την εξουσία στον Παπαδήμιο. 

Εν ολίγοις, δεν τον ρίξαμε εμείς που ξενυχτούσαμε στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά ο Βαγγέλας, πίσω από την πλάτη ακόμα και του ίδιου του ΓΑΠ!

2014: Τα media και ο κώλος...

Του Αλεσάντρο Τζιλιότι*, απο την Αυγη...

Παρακολούθησε λιγάκι, από φιλία και πολιτική συγγένεια, τη δουλειά που έκανε από τα μέσα του Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα η Πάολα Μπακίντου, η επικεφαλής της ομάδας επικοινωνίας του «ψηφοδελτίου Τσίπρας».
 Έζησα μέρα με τη μέρα τα τηλεφωνήματά και τα μηνύματά της, τις τεράστιες δυσκολίες
στο εσωτερικό των οποίων κινήθηκε για να προσπαθήσει να φθάσει τους στόχους της: πρώτον, να γνωρίσει την ύπαρξη αυτού του ψηφοδελτίου, δεύτερον να κοινοποιήσει τουλάχιστον ένα ή δύο από τα βασικά προγραμματικά στοιχεία του, τρίτον να προσπαθήσει να δώσει να καταλάβουν οι άλλοι ότι η πρόθεση του ψηφοδελτίου δεν είναι να επαναλάβει για πολλοστή φορά ένα συνονθύλευμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά ότι προσπαθεί να κάνει ένα καινούργιο και διαφορετικό πράγμα τόσο στο επίπεδο της σκέψης όσο και της γενεαλογικής αλλαγής της αριστεράς.

Ο τρόμος ως μήκος...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Την περασμένη Τετάρτη 30 Απριλίου, παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, παρά λίγο να θρηνήσουμε θύματα, να κλάψουμε (όσοι ακόμα δεν θεωρούμε το κλάμα ξεπερασμένο πολιτικό συναισθηματισμό) στην κυριολεξία, ανθρώπινες ζωές (για το «ανθρώπινες», βέβαια,
ας κρατήσουμε κάποια επιφύλαξη έτσι όπως κατάντησαν την ανθρώπινη υπόσταση οι Σαμαρινοβενιζέλοι και όλος ο υπόλοιπος θίασος της λαθραίας οικονομίας και της εμπορευάμενης συνείδησης??? μια ειρκτή δηλαδή μέσα στην απόλυτη καταισχύνη), παρά λίγο επαναλαμβάνω να θρηνήσουμε στην κυριολεξία ποδοπατημένες έως (βιολογικού) θανάτου ζωές, τις ίδιες ζωές στις οποίες ο ψυχικός και νοητικός θάνατος έχει ήδη επέλθει λόγω υπερβολικής δόσης απελπισίας στην οποία είναι εθισμένες. Σ' αυτή την ανείπωτη βαρβαρότητα του εθισμού στην απελπισία όπου σε οδηγεί η κατερείπωση - ενός προς ένα - όλων εκείνων των φραγμάτων που υδροδοτούν το ανθρώπινο ον σε εύφορη κατάσταση. Τετάρτη πρωί λοιπόν στη λαϊκή αγορά του Κολωνού. Οι εργαζόμενοι στις λαϊκές αγορές που απεργούν, αποφασίζουν να μοιράσουν, ως τρόπο διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα αλληλεγγύης, δωρεάν προϊόντα της δουλειάς τους. Αποτέλεσμα; Ένα πλήθος που όρμησε σαν νομαδική ορδή να αρπάξει τρόφιμα. Μέχρι και οι άνθρωποι της λαϊκής αγοράς πηδούσαν έντρομοι πάνω από τους πάγκους για να μην ποδοπατηθούν από το φρενιασμένο πλήθος. Από εκείνη τη μάζα που ακαρεί φτάνει από την ανάδευση στην ταραχή και από κει στην έκρηξη της τυφλής ανάγκης. Και ιδού μπροστά μας, μέσα στον «ξανθό Απρίλη» του Σολωμού, πώς γίνεται πραγματικότητα (και αγριότητα επίσης) το όνειρο του Γκαίμπελς για την φοβερή επίδραση που έχει πάνω στη μάζα το σοκ από «την καταστροφή της καθημερινότητας». Ιδού πώς η βραχεία ανάγκη αποσυσχετίζει τα όντα πρώτα από τον εαυτό τους και ύστερα από τους άλλους. Ιδού πώς μετατρέπεται το ποιητικό απαρηγόρητο της παραμυθίας, σε δάκρυ που τυφλώνει και υποβιβάζει την όραση σε απόσταση χειρονομημένης αρπαγής. Ιδού πώς αιμορραγεί έως θανάτου η παρηγορητική ικανότητα χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν υφίσταται.

Η ακαταμάχητη Λογική του Γιάννη Πρετεντέρη...

Του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη... Όλους μπορείς να τους νικήσεις, εκτός από τη Λογική, με το λάμδα κεφαλαίο. Η Λογική είναι ακατανίκητη, ακαταμάχητη, αναπόφευκτη, αδήριτη και διάφορα άλλα από άλφα. Δυο και δυο θα κάνουν τέσσερα εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν κι όποιος τα βάζει με τη Λογική, είναι σα να τα βάζει με τις μαθηματικές αρχές, με τους φυσικούς νόμους, με τον Θεό τον ίδιο. Ο Θεός να μας φυλάξει.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ο Μέγας Διάκονος της Λογικής, με το λάμδα κεφαλαίο, τύφλα να ‘χουνε δηλαδή ο Αριστοτέλης και ο Ράσελ μαζί. Διαβάστε το πόνημά του στο ΒΗΜΑ της Κυριακής και θα αντιληφθείτε περί τίνος πρόκειται: «Η Ευρώπη του κοινού νομίσματος στηρίζεται σε μια σειρά από κανόνες και υποχρεώσεις για όσα κράτη έχουν κοινό νόμισμα. Μας αρέσουν, δεν μας αρέσουν, αυτοί είναι οι κανόνες και οι υποχρεώσεις. Θέλουμε το ευρώ; Εφαρμόζουμε τους κανόνες και εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το ευρώ, είτε είναι φετίχ είτε δεν είναι. Δεν θέλουμε να εφαρμόσουμε τους κανόνες και να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις; Κουνάμε μαντήλι στο ευρώ και βαδίζουμε καμαρωτά στη δραχμή, το ρούβλι, το γρόσι και σε ό, τι άλλο τραβάει η ψυχή μας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει και ούτε προβλέπεται να υπάρξει, αν ψηφιστεί ο Τσίπρας ή η μούμια του Λένιν ή ο Βελζεβούλ αυτοπροσώπως».

Καταλάβατε ζαγάρια; Ή το ένα ή το άλλο, το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο αποκλείονται εντελώς. ‘ Η με το ευρώ ή με το γρόσι, τελειωμένη υπόθεση. Ούτε διαπραγμάτευση ούτε συσχετισμός δύναμης, ούτε λαϊκός παράγοντας, τι να φτουρήσει ο λαϊκός παράγοντας μπροστά στα ατσάλινα τείχη της Λογικής. Τα γράφει αυτά ο Πρετεντέρης είκοσι ημέρες πριν από τις ευρωεκλογές, εκεί όπου οι λαοί τις Ευρώπης θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Σιγή ασυρμάτου...

Ουδέν Σχόλιον...

     ..έχει επιβληθεί στα ΜΜΕ και στα χείλη κυβερνητικών, σε ό,τι αφορά μνημονιακά θέματα και προσταγές.

     Λέξεις όπως ''τρόϊκα'', ''εφαρμοστικοί νόμοι'', ''μνημόνιο'', ''Τόμσεν'', και λοιπές βρισιές, έχουν απαγορευτεί για το επόμενο 25ήμερο.
     Έχουν αντικατασταθεί από ''ανάπτυξη'', ''έξοδος στις αγορές'', ''πλεόνασμα'', ''κοινωνικό μέρισμα'', ''ελάφρυνση'', ''παροχές''.

     Καμία κουβέντα για τις κοντά 100.000 απολύσεις που θα γίνουν στο Δημόσιο έως το 2018!  Άχνα για την νέα μείωση συντάξεων και μισθών! Άκρα του τάφου σιωπή για τα νέα μέτρα ύψους πάνω από 7,5 δις για τα επόμενα τρία χρόνια!
     Για όλα αυτά που προβλέπει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα  (αυτή είναι η διατύπωση για το ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ), αυτοί που το συμφώνησαν και έχουν δεσμευτεί ότι θα το εφαρμόσουν, τάχα δεν έχουν ιδέα!

     Θα τα ανακαλύψουν ξαφνικά ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ,
     ..όπου εντελώς ''ξαφνικά'' όλοι οι δείκτες θα ξαναπάρουν την κατηφόρα, και όπου η οικονομία μας εκεί που πήγαινε με υπερηχητικές ταχύτητες, άξαφνα θα ''επιβραδύνει'' πάλι σαν μουλάρι στον ανήφορο,
     ..και ''δυστυχώς'' και ''παρά την θέλησή τους'', νέα μέτρα και πάλι θα χρειαστούν για ''να μην πάνε χαμένες οι ως τώρα θυσίες του ελληνικού λαού''!
     Βεβαίως ''αυτά θα είναι και τα τελευταία μέτρα που θα χρειαστούν'' καθώς ''η οικονομία μας έχει πιά θωρακιστεί πλήρως'',  ''χάρη στις προσπάθειες και την εργατικότητα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού ξεχωριστά''!

Η Μαρία Σπυράκη έσωσε το έθνος!

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Γνωρίζατε ότι στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 κατέφταναν σχεδόν καθημερινά στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας αεροπλάνα από την Ιταλία; Γνωρίζατε ότι τα αεροπλάνα αυτά ήταν γεμάτα χρήματα που διοχετεύονταν στην Τράπεζα της Ελλάδος και από εκεί στις εμπορικές τράπεζες; Για να μη φαλιρίσουν,
λέει, οι τράπεζες και μαζί τους και τα κόμματα της εξουσίας. Εσείς προφανώς δεν τα γνωρίζατε όλα τούτα, τα γνώριζε όμως η κ. Μαρία Σπυράκη, η τότε κυβερνητική ρεπόρτερ του Μega και νυν υποψήφια ευρωβουλευτής της Ν.Δ.
«Η συνείδησή μου, ως πολίτη, ως Ελληνίδας, δεν μου επέτρεψε να δω το δημοσιογραφικό μου συμφέρον. Εκτίμησα ότι δεν έπρεπε να το πω. Το πήρα στο μαξιλάρι μου, κύριε Χατζηνικολάου» δήλωσε η κ. Σπυράκη στην εκπομπή «Στον Ενικό» του Star. «Η χώρα», συνέχισε, «τότε καιγόταν και εκτίμησα ότι δεν έπρεπε να το πω. Πίστευα ότι αυτό ήταν το εθνικό μου καθήκον». Η κ. Σπυράκη έδρασε ως Ελληνίς, έψαυσε την άγρια πέτρα του βουνού, γεύτηκε την αλμύρα του πελάγου, αφουγκράστηκε τη βοή των προγόνων και μετά είπε ψέματα, για να διασώσει το έθνος, το δικό μας έθνος, όχι το "Έθνος" του Μπόμπολα.
Αν είχε αφουγκραστεί εις βάθος τους προγόνους, η κ. Σπυράκη θα είχε ακούσει και τη φωνή του ποιητή: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Σιγά τα ωά. Τι να μας πούνε τώρα οι σολωμοί, τι να φτουρήσουνε μπροστά στον μέγα ποιητή του βραδινού δελτίου; Πήγαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος στην παρουσίαση κάποιας από τις ποιητικές συλλογές του Διονύσιου; Δεν πήγαν.