Θαυμάστε τον!

Από την Ελευθεροτυπία...
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Οσοι υποτιμούν τον Γ. Παπανδρέου, θα μετανιώσουν...

Από τον "Ελ. Τύπο" 

Το είπε κάποτε ένας κορυφαίος του αέναου ΠΑΣΟΚ. Εκτοτε, ο αφορισμός αυτός επιβεβαιώνεται συνεχώς. Και αν υπήρχαν δύσπιστοι, τώρα οφείλουν να αναθεωρήσουν: η τετραήμερη παράσταση -ιλαρή, τρομώδης, εφιαλτική- κατέδειξε ότι ο Γ. Παπανδρέου κατέχει τα πρωτεία στον τομέα των χειρισμών, που απαιτεί η λεγόμενη «υψηλή πολιτική». Δηλαδή το συμπυκνωμένο δείγμα κυνισμού, ίντριγκας, παρενδυματικού λόγου, ασύστολου ψεύδους, τυχοδιωκτισμού, κουτοπονηριάς, άκρατης φιλοδοξίας -συνήθως αναντίστοιχης προς το μέγεθος του πολιτικού υποκειμένου- και, φυσικά, λαϊκισμού. Ομως, ο Γ. Παπανδρέου διαθέτει επί πλέον προσόντα: πρώτον, μπορεί και κρύβει τεχνηέντως όλα τα προεκτεθέντα στοιχεία του. Και στη θέση τους, πλασάρει αριστοτεχνικά φιλοτεχνημένο έναν άλλον εαυτό. Φιλαλήθη, ευθύ, έντιμο και καθαρό. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει λαμπερά τα ελάχιστα, αλλά υπαρκτά θετικά του (κάποια ίχνη ριζοσπαστισμού, επιμονή, πραότης και ανοιχτοί πόροι, ώστε να αφομοιώνει όσα ο ίδιος αδυνατεί να συλλάβει). Και δεύτερον, ευτύχησε να γεννηθεί, και να σπουδάσει την πολιτική, σε αμιγώς πολιτικό περιβάλλον. Επ' αυτού, δεν χρειάζονται περισσότερα. Σε τέτοια λίμνη, ακόμη κι ένα παπάκι έχει μπροστά του καριέρα κύκνου... Με την ιλιγγιώδη ντρίμπλα του Δημοψηφίσματος, ο ξεγραμμένος Γ. Παπανδρέου κέρδισε χρόνο. Η ετοιμόρροπη πολιτική παρουσία του πήρε παράταση, σε πείσμα οιωνών και σημείων. Επικράτησε κατά κράτος, καθώς: πρώτον, έφερε σε αμηχανία τον προσεκτικό Σαμαρά και τον ανάγκασε να πει ευθέως «Ναι» στη Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Δεύτερον, αναχαίτισε την εσωτερική αμφισβήτηση, συμπυκνωμένη στο αίτημα για κυβέρνηση «εθνικής ενότητος», λέγοντας ότι δέχεται το αίτημα και θυσιάζει την πρωθυπουργία. Και τρίτον, υποχρέωσε με αυτόν τον τρόπο τους βουλευτές του να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση... Ο ξεγραμμένος έγινε πρωταγωνιστής και ρυθμιστής *** Την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές (πριν από την ομιλία του Πρωθυπουργού στη Βουλή) κυκλοφορούσαν πολλά σενάρια. Σχεδόν κανένα, όμως, δεν εμπεριείχε τον Γ. Παπανδρέου πρωθυπουργό, έπειτα από τις συζητήσεις με τον Σαμαρά για κυβέρνηση «εθνικής ενότητος»... Η στήλη επιμένει να υπενθυμίζει: ο Σαμαράς αρνείται τη συγκυβέρνηση (συμμετοχή στελεχών της Ν.Δ.). Ο κ. Παπανδρέου εύκολα μπορεί να επιρρίψει στον αρχηγό της Ν.Δ. τις ευθύνες για ενδεχόμενο ναυάγιο. Κι ακόμη: Οσοι έχουν υποτιμήσει τον Γ. Παπανδρέου, το έχουν μετανιώσει *** Αν δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, ο κ. Παπανδρέου έχει plan Β: θα υψώσει τους τόνους. θα καταγγείλει «τους αποστάτες και τα συμφέροντα» και θα κατέβει «στον λαό». Τι θα πετύχει; Κι άλλη παράταση -και ρόλο στα πράγματα- αν δεν πάρει αυτοδυναμία ο Σαμαράς... Μόνο που ο Γ. Παπανδρέου ξεχνάει κάτι: όσοι τον είχαν υποτιμήσει, το μετάνιωσαν. Ο ίδιος που υποτιμάει συνεχώς την κοινωνία, δεν θα το μετανιώσει απλώς. Θα το πληρώσει ακριβά. Θα ψάχνει ελικόπτερο και δεν θα βρίσκει...

Παραμύθια με κακό τέλος...

του Γιαννη Τριαντη, Από την Ελευθεροτυπία...

Η αναστάτωση και οι πυκνές εξελίξεις ευνοούν τη σύγχυση. Ειδικά όταν πλασάρονται ευλογοφανή ερωτήματα για την ουσία του δημοψηφίσματος... Εκτός από τα φαιδρά ερωτήματα, περισσεύουν και οι ιλαρές ερμηνείες για δήθεν στριμώγματα των Ευρωπαίων από τον Παπανδρέου...

Πέραν αυτών, τέτοιες αιφνίδιες και «υπερβατικές» επιλογές έχουν στόχο να προκαλέσουν αφυπνιστικό σοκ στο μέρος της κοινωνίας που ενδιαφέρει εκείνον που έκανε τη συγκεκριμένη επιλογή. Εν προκειμένω, τον Γ. Παπανδρέου. Που απευθύνθηκε πρωτίστως στο κομματικό του ακροατήριο. Διότι μόνο με τη βοήθειά του μπορεί, έχοντας μια σταθερή βάση, να διεκδικήσει λόγο στα πράγματα και στις εξελίξεις. Ξέροντας ότι καμμιά Απόφαση των Βρυξελλών, καμμιά διαβεβαίωση, καμμιά υπόσχεση δεν θα μπορούσε να εγκαρδιώσει την καθημαγμένη κομματική βάση, ο κ. Παπανδρέου κατέφυγε στο κόλπο του Δημοψηφίσματος. Το ευλογοφανές του πράγματος, αλλά κυρίως η άμεση κινητοποίηση της εσωτερικής προπαγάνδας -ότι ο πρωθυπουργός βάλλεται από συγκεκριμένα κέντρα που τον έχουν προγράψει- θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αφυπνιστικά στη λαϊκή βάση του κυβερνώντος κόμματος. Και δεν αποκλείεται εν τινι μέτρω να (έχει) συμβεί... Το έχει ξανακάνει ο Γ. Παπανδρέου. Στη σύγκρουσή του με τον Βενιζέλο, για την αρχηγία. Κατόρθωσε να πείσει ότι είναι ο ενσαρκωτής του παλιού, Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Οτι τον πολεμούν τα συμφέροντα και οι «εκσυγχρονιστές». Φτηνό το παραμύθι, αλλά έπιασε. Ο άνθρωπος που ξεπερνούσε τον Σημίτη σε μένος και απέχθεια για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου κατάφερε να πείσει για το αντίθετο... Το ίδιο επιχειρείται και σήμερα. Αλλά το σκηνικό είναι διαφορετικό. Πολύπλοκο, σκοτεινό και με ξένους, καθοριστικούς παίχτες που εμπλέκονται άμεσα (Ενωση, δανειστές κ.ά.). Ομως η βασική διαφορά είναι άλλη: η χώρα βρίσκεται στην άβυσσο και συνολικά η κοινωνία στα κεραμίδια. Επομένως, οι πιθανότητες να κατισχύσει εκ νέου ο κ. Παπανδρέου είναι λίγες. Ο,τι και αν καταγγείλει -αποστασίες, συμφέροντα, Ευρωπαίους- κινδυνεύει να εισπράξει θυμηδία και οργή. Γιατί κάποτε τα κόλπα και τα παιχνίδια σταματούν να αποδίδουν. Και πληρώνονται ακριβά.

Αδυσώπητο μαύρο...

Από την Ελευθεροτυπία...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Λιγοστεύει τ' απογεύματα του φθινοπώρου η «καμπύλη του ήλιου» και σιγά σιγά το μολυβί μεταβάλλεται σε αδυσώπητο μαύρο (Μέχρι την 21η Δεκεμβρίου, που θ' αρχίσει το φως να παίρνει ρεβάνς)...

Αλλά και με πλήρη φωτοχυσία η πατρίδα θα θυμίζει για πολλά χρόνια «ατέλειωτη παράγκα». Ιδια κι απαράλλαχτη, σαν εκείνη που ξεπήδησε κάποτε από τα χείλη του μεγαλοφυούς δημιουργού και την οποία βλέπεις τώρα να ξαναπαίρνει τον δρόμο για τη Γερμανία. Ιδια κι απαράλλαχτη σου λέω. Απλώς, χωρίς «φυλλάδες με μιάμιση δραχμή», και δίχως πίστη, σ' αυτούς που θ' απομείνουν στα πατρώα γκρίζα χώματα,