Ιστορίες προσφύγων και η Ιστορία σαν πρόσφυγας...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Π​​όσοι άραγε από τους αναρίθμητους πρόσφυγες ανά τον κόσμο να πληροφορήθηκαν πως η προχθεσινή ημέρα, Παρασκευή, 20 Ιουνίου, ήταν αφιερωμένη στην ταπεινότητά τους, κατά το ετήσιο έθιμο, που αποσκοπεί στην κάποια άμβλυνση των προσφυγικών προβλημάτων αλλά και στον μετριασμό των τύψεων της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας και των ηγεσιών της;
Και πόσοι να χάρηκαν μαθαίνοντας ότι, σύμφωνα με πρόγραμμα της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, η τετριμμένη ιστοριούλα κάποιου απ’ όλους αυτούς μπορεί να γίνει ευρύτερα γνωστή; Να βρει δηλαδή τη θέση της στο διαδικτυακό οικουμενικό χωριό –ποιος ξέρει, ακόμα και να μεταποιηθεί σε σενάριο για ταινία– αν έχει την τύχη να αναλάβει τη διάδοσή της κάποιος διάσημος ηθοποιός, τραγουδιστής, πολιτικός, δημοσιογράφος, ποδοσφαιριστής, ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Ελάχιστοι. Μπορεί και κανένας από όλους αυτούς που, κυνηγημένοι από το φάσμα του πολέμου –το φάσγανό του μάλλον–, εγκαταλείπουν την εστία τους και μετακινούνται προς ένα από τα σημεία του ορίζοντα, σαν κουκκίδες σε άλλη μία μαζικότατη οικουμενική μετανάστευση. Και όχι τόσο επειδή ελπίζουν πως η ζωή τους θα γίνει ανθρωπινότερη αλλά με την προσδοκία ότι ο θάνατός τους έστω θα είναι πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Ελάχιστοι έχουν τον τρόπο ή την επιθυμία να τα μάθουν όλα τούτα, που όσο αναγκαία κι αν είναι, περισσότερο παρηγορούν όσους τα αποφασίζουν παρά τους αποδέκτες τους. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι’ αυτό. Αντίθετα, καθόλου σίγουροι δεν είμαστε ούτε καν για τον αριθμό των προσφύγων σήμερα, στα μισά του 2014, αφού πληθαίνουν κάθε μέρα, έτσι όπως πολλαπλασιάζονται οι πηγές πανικού· στις υπό διαρκή κρίση αφρικανικές και ασιατικές χώρες, ο πληθυσμός των οποίων υποχρεώνεται σε εσωτερική ή διακρατική εκτόπιση, προστέθηκε ήδη μία ευρωπαϊκή: η Ουκρανία.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το σύνολο των προσφύγων ανήλθε στα 15 εκατομμύρια, των δε εκτοπισμένων είναι τρεις φορές μεγαλύτερο. Οι αριθμοί αυτοί ωστόσο αφορούν το 2012. Και αν ενάμισι ή δύο χρόνια δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινότητα όσων κατοικούμε στις αργόρυθμες δυτικές δημοκρατίες μας, σαν κακοδιάθετοι υποδοχείς τού αλλότριου πόνου, αντιστοιχούν σε πυκνές δεκαετίες για τη ζωή των ανθρώπων που γεννιούνται κάπου στην Ασία ή την Αφρική: στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία, στο Σουδάν, στη Λιβύη, που έτσι όπως «εκδημοκρατίστηκε», έγινε κι αυτή παραγωγός φυγάδων.

«Συμπαράσταση σε εγκληματίες»: Για την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης...

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Red NoteBook...

Από μια πρώτη ματιά, το να μιλάμε για “ποινικοποίηση της αλληλεγγύης” φαίνεται πολύ γενικό: ποινικοποίηση της αλληλεγγύης σε ποιους; Και πόσο έγκυρες γενικεύσεις μπορεί να κάνει κανείς απαριθμώντας περιστατικά διώξεων σε βάρος αλληλέγγυων; Όσο γενικόλογος κι αν φαίνεται, όμως, ο όρος είναι έγκυρος και αποδίδει συνοπτικά μια διάχυτη τάση.
Τα όριά της, το μέχρι πού μπορεί να φτάσει, το βλέπουμε όλο και πιο συχνά πλέον στο μεταναστευτικό. Όμως η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης είναι κάτι πολύ ευρύτερο.
Ως λογική, η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης δεν έχει τίποτα το ιστορικά πρωτότυπο. Η ποινική δίωξη, δηλαδή, μιας πρακτικής που η ίδια δεν συνιστά απειλή κατά της ζωής ή της ιδιοκτησίας, ή τέλος πάντων δεν προσβάλλει κάποιο προφανές έννομο αγαθό, παραπέμπει σε αστυνομικά κράτη ή κράτη που ενεργοποιούν ad hoc έκτατκες εξουσίες. H μετεμφυλιακή Ελλάδα, για παράδειγμα, θέτει στο στόχαστρο τους συμπαθούντες τον κομμουνιστοσυμμοριτισμό. Και στη μεταπολεμική Ευρώπη, η καταστολή αγγίζει τους κύκλους των “συμπαθούντων” την τρομοκρατία (“συγκοινωνούντα δοχεία”). Ίχνη αυτής της λογικής, που ευτυχώς δεν φτάνουν στην ποινικοποίηση κατά κυριολεξία, είδαμε πρόσφατα στη δημόσια συζήτηση για το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα. Κανείς από αυτούς που στοχοποιούνταν δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα – η επιμέλεια ενός βιβλίου, δηλαδή, δεν προσέβαλλε κάποιο γνωστό έννομο αγαθό. Για τη στοχοποίηση όμως αρκούσε η (αποδιδόμενη) συμπάθεια, η στήριξη, η αλληλεγγύη σε “εγκληματίες”.
Υπάρχουν, ωστόσο, και χειρότερα, καθώς ο κύκλος της ποινικοποίησης διευρύνεται ταχύτατα, υποχρεώνοντάς μας να θυμηθούμε μια παλιά αλήθεια: το τι συνιστά έγκλημα δεν έχει να κάνει μόνο με το τι λέει ο νόμος επ” αυτού, αλλά και με το τι αποφασίζει η πολιτική ότι συνιστά έγκλημα σύμφωνα με το νόμο. Πρόσφατο παράδειγμα: Στο νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές, που ψήφισε τον Μάιο η Βουλή, στο άρθρο 33 για το υπαίθριο εμπόριο διαβάζουμε ότι πλέον «δεν επιτρέπεται η άσκηση πλανόδιου εμπορίου (στο οποίο εντάσσονται και οι διανομείς «Χωρίς Μεσάζοντες») σε δήμους με πληθυσμό άνω των τριών (3.000) κατοίκων» – πρακτικά, δηλαδή, δεν επιτρέπεται καθόλου. Μολονότι λοιπόν το αλληλέγγυο εμπόριο καταφανώς δεν συνιστά έγκλημα, ποινικοποιείται. Και μαζί με αυτό, επιχειρείται να ποινικοποιηθεί επίσης η παροχή υπηρεσιών υγείας από τα αλληλέγγυα κοινωνικά ιατρεία, που σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις τους τελευταίους μήνες ελέγχθηκαν από κλιμάκια του ΕΟΦ και της Δίωξης Ναρκωτικών ως ύποπτα για την τέλεση έκνομων ενεργειών (έλεγχοι στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού και το ιατρείο των Γιατρών του Κόσμου)· στο ίδιο κλίμα, τον περασμένο Οκτώβριο στη Λάρισα συνεργείο του Δήμου εξαφάνισε πανό έξω από το κοινωνικό ιατρείο της πόλης με το σύνθημα: «Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό  – Δημόσια δωρεάν υγεία για όλους». Ούτε εδώ, προφανώς υπήρχε κάτι το επιλήψιμο.

Zorba the freak...

newdiaspora.com...

Πριν από λίγες μέρες, έξι νέες κοπέλες ντυμένες Καρυάτιδες και μία τραγουδίστρια της όπερας ντυμένη Ρωμαίος μπήκαν στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, ψάχνοντας ένα κλεμμένο άγαλμα και όση περισσότερη δημοσιότητα μπορούσαν να βρουν.
Για πολλούς Έλληνες, αυτή η διαμαρτυρία ήταν ένας καλός λόγος για να νιώσουν και πάλι περήφανοι για κάτι. Προσωπικά, τη βρήκα μάλλον ταπεινωτική. Όχι επειδή η απαχθείσα Καρυάτιδα δεν πρέπει να επιστρέψει στην Αθήνα, αλλά επειδή έχω κουραστεί με όλα αυτά τα παρωχημένα στερεότυπα που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες.
Zorba, syrtaki, ouzo, φραπές, τσολιάδες, κίονες και αμέτρητοι αρχαίοι, για τους οποίους ελάχιστα πράγματα γνωρίζει η συντριπτική πλειονότητα όσων χαίρονται να αυτοπροσδιορίζονται με όρους και αισθητική που παραπέμπουν σε ελληνικές ταινίες της εποχής της Χούντας.
Πίσω στην πατρίδα, ένα ναζιστικό κόμμα άγγιξε το 10% εκλογικής επιρροής, το success story της εξόδου από την κρίση υπάρχει μόνο στα τηλεοπτικά πάνελ, και το Ινστιτούτο Gallup λέει ότι ισοβαθμούμε με την Αίγυπτο στην τρίτη θέση των λαών που βίωσαν το 2013 ως αρνητική εμπειρία. Πίσω από το Ιράκ και το Ιράν, και μια θέση μπροστά από τη Συρία…
Σε μία πρωτοφανή απόφαση, το Βέλγιο παραχώρησε άσυλο σε έναν ήδη αναγνωρισμένο πρόσφυγα που έφυγε από μία άλλη χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης: την Ελλάδα. Και μόλις χθες, οι υπάλληλοι του αρμόδιου υπουργείου θεώρησαν αστείο το να κάνουν δώρο στον απερχόμενο προϊστάμενο τους μία χορήγηση ασύλου με τα στοιχεία του.

Για ποιαν Ευρώπη;

Μαρία Αρβανίτη - Σωτηροπούλου, απο την Αυγη...

Την ώρα που ο προεκλογικός πυρετός φουντώνει στην Ευρώπη, νέοι νεκροί ξεβράζονται στις ακτές της. Ευχολόγια ξανά. Τα ξανακούσαμε από τον Ιταλό πρωθυπουργό.
Για την Ευρώπη των λαών και όχι των τραπεζών. Τα έλεγαν και στην προηγούμενη τραγωδία στη Λαμπεντούζα. Για τις επερχόμενες αλλαγές στη μεταναστευτική πολιτική που θα δρομολογούσε η Ελλάδα μόλις έπαιρνε στα χέρια της την προεδρία της Ε.Ε. Τώρα που την έχει, κρατά το στόμα κλειστό κι ας μεσολάβησαν δεκάδες νέοι νεκροί στο Αιγαίο. Η ελληνική κυβέρνηση αρκείται στις φιέστες και την υποδοχή των υπουργών της Ε.Ε. για δήθεν συσκέψεις χωρίς αντικείμενο και χωρίς αποφάσεις. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και κανείς δεν το φωνάζει. Κοντεύει να λήξει η προεδρία της Ελλάδας και θα περάσει εντελώς απαρατήρητη. Σκιώδης.
Στην Ουκρανία ο εμφύλιος μαίνεται και η Ευρώπη, που μας καλεί να μαζεύουμε ακόμη και διαδικτυακά υπογραφές για να θέσει στο Ευρωκοινοβούλιο το πιο απίθανο θέμα, αρνείται ν' αξιολογήσει αποφάσεις από δημοψηφίσματα, που έγιναν από ανθρώπους που στήνονταν στην ουρά για να ψηφίσουν με κίνδυνο τη ζωή τους. Αυτό θεωρείται δημοκρατία σήμερα. Η συλλογή δημοψηφισμάτων μέσω τηλεφώνου ή μ' ένα πάτημα του κουμπιού για τον δημοφιλέστερο προορισμό διακοπών είναι πιο αποτελεσματική και εύκολη από την απόφαση για την πολιτική και τον ηγέτη που χρειάζεται η μαμά πατρίδα μας ή η γιαγιά Ευρώπη. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι αποφεύγοντας την κάλπη αποφεύγεις τη συνενοχή για τη λάθος επιλογή ή τη συνυπευθυνότητα που απαιτεί έμπρακτη συστράτευση. Πέρασε η εποχή της ενθουσιώδους πολιτικής στράτευσης και της σιγουριάς για την αέναη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων μέσα από τους αγώνες. Κυριαρχεί η ηττοπάθεια και ο πεσιμισμός. Επιστροφή στη μοιρολατρεία. Εκείνοι είναι οι δυνατοί, εμείς οι αδύναμοι. Εκείνοι όλα τα προβλέπουν, εμείς μόνο τα παθαίνουμε. Εκείνοι βρίσκονται στο απυρόβλητο, εμείς μόνιμα βουλιάζουμε κάτω από το πέλμα των νόμων που εκείνοι θεσπίζουν για μας.

Οι τραγωδίες των άλλων...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Για να το πω ήπια: υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε εθιστεί ως κοινωνία στις τραγωδίες των άλλων. Υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε εθιστεί στο διαρκές έγκλημα που συμβαίνει με πυκνή περιοδικότητα στην πολυθρύλητη θάλασσά μας που ξεβράζει πτώματα αθώων «στις αμμουδιές του Ομήρου». Άλλα 22 βρέφη, παιδιά και έγκυες γυναίκες πέρασαν για πάντα στο αχανές έξω από τη Σάμο,
την εβδομάδα που για μας ήταν απλώς ακόμα μια εβδομάδα ήδη εγκαταστημένη στο καθολικό μας πριν. Άλλες 22 ψυχές πνίγηκαν. Και πνίγηκαν γιατί ήθελαν να ζήσουν.
Αλλά εμείς είμαστε πολύ απασχολημένοι με τα δικά μας για να νιώσουμε το γεγονός να αντηχεί μέσα μας και να μας κατακλύζει. Το απόλυτο μέγεθος της φρίκης ακόμα ενός ομαδικού πνιγμού (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τα πτώματα που ξεβράζονται κατά μόνας είναι μικρότερης σημασίας ως προς τη φρίκη τους). Το γεγονός μιας μάνας που ανασύρθηκε μέσα από το φονικό πλοιάριο πνιγμένη, κρατώντας στην αγκαλιά το πνιγμένο μωρό της. Τ' ακούς; Τ' ακούμε; Νιώθουμε συθέμελα το τράνταγμα αυτού του σκάφους που βυθίζεται; Νιώθουμε την τελευταία στιγμή του πνιγμένου ρόγχου; Νιώθουμε το μαύρο σκοτάδι της κραυγής πνιγμένο από τα φύκια; Βρέφη, παιδιά και έγκυες γυναίκες. Κι εμείς, περιχαρακωμένοι σε μια ανέξοδη ανθρωπιά (ίσως) περιορισμένης οδύνης, ακριβώς όπως θα λέγαμε «περιορισμένης ευθύνης». Περιορισμένη σε μια ανθρωπιά χωρίς οργή, χωρίς εξέγερση εναντίον εκείνων που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα. Γιατί βέβαια αυτού του είδους οι θάνατοι δεν είναι δυστυχήματα, είναι εγκλήματα. Είναι φονικά. Και όπου υπάρχει φόνος, υπάρχει και φονιάς. Κι εμείς; Εμείς πού είμαστε με τόσα πτώματα πνιγμένων μπροστά στα μάτια μας; Πού είμαστε όταν οι φονιάδες αιτιολογούν και αριθμοποιούν τη λογιστική του ανείπωτου πόνου;
Πολύ φοβάμαι ότι εμείς λείπουμε, παρ' όλη την εκδήλωση συμπάθειας, που κι αυτή δυστυχώς δεν εκδηλώνεται από όλους και πολλές φορές πνίγεται στα ρηχά των μεμψίμοιρων αιτιάσεων ψευδοπροστασίας μιας ατομικής ζωούλας ολοένα και πιο μίζερης. Πνιγμένης ανοιχτά της ανθρωπιάς. Που βέβαια, για να υπάρξει, χρειάζεται την αυτοπρόσωπη παρουσία μας -το πρόσωπό μας ολόκληρο- στον κάθε αγώνα, αλλά και στην κάθε αγωνία. Άλλωστε, πού θα αναλαμπαδεύσεις την ψυχή σου αν όχι από το άγγιγμα της τραγικής αθωότητας; Ήρθαν, σου λέει από τη Σομαλία και την Ερυθραία. Ήρθαν; Ε, δεν ήρθαν, πνίγηκαν.

Οι μετανάστες στην Αθήνα...

του Βασιλη Παπαδοπουλου, απο την Αυγη...

Θα πρέπει να είμαστε από την αρχή ξεκάθαροι: Οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα. Και θα πρέπει να το πούμε αυτό στον Δήμο της Αθήνας, στο κέντρο της ελληνικής κοινωνίας, που, καλώς ή κακώς, βιώνει το φαινόμενο της μετανάστευσης με τον πλέον εμφανή τρόπο.

Θα πρέπει να πούμε στους κατοίκους της Αθήνας να μην ντρέπονται να παραδεχθούν ότι ξενίζονται από τις μαντίλες, τις κελεμπίες, τα καπελάκια που φορούν οι Άραβες, οι μουσουλμάνοι και οι Αφρικανοί που όλο και πιο συχνά εμφανίζονται στους δρόμους της πόλης μας.
Πρέπει να τους πούμε ότι είναι φυσιολογικό να ξενίζονται από ανθρώπους με διαφορετικό πολιτισμό, με διαφορετικά ήθη και έθιμα. "Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών να σε γιουχαΐσω" τραγουδούσε ο Σαββόπουλος και τώρα πια εκεί οι Πακιστανοί, οι Αφρικανοί και οι Άραβες είναι περισσότεροι από τους Ρουμάνους και τους Αλβανούς που κατοικούν στην περιοχή. Πού πήγαν οι Έλληνες; Μα στα βόρεια προάστια ή στις καινούργιες περιοχές κατοικίας του κέντρου (Κεραμεικός, Βοτανικός, Γκάζι), όπου, παρεμπιπτόντως, εκτόπισαν τους μουσουλμάνους κυρίως του Έβρου, που εγκαταστάθηκαν εκεί τις δεκαετίες του '70 και του '80, κάτι που ενθάρρυνε η ελληνική πολιτική για να κρατήσει τα σύνορα εθνοτικά ή γενετικά καθαρά.
Καλά, εσύ θα έμενες στον Άγιο Παντελεήμονα; Και δεν βλέπεις το μικρό γκέτο που έχει σχηματιστεί πίσω από το δημαρχείο της Κοτζιά έως την Πειραιώς, και δεν βλέπεις την εγκληματικότητα στους δρόμους γύρω από το κέντρο της Αθήνας; Ναι, τα βλέπω, αλλά δεν φταίνε οι μετανάστες που κατακλύζουν την περιοχή. Στις περιοχές γύρω από την Ομόνοια κυριαρχούσε τα χρόνια του '80 έως και του '90 η μικρή βιοτεχνική παραγωγή ρούχων και παπουτσιών που πλέον έχει εγκαταλειφθεί, καθώς τα είδη αυτά παράγονται ασύγκριτα φθηνότερα στις περιοχές από όπου ακριβώς προέρχονται οι μετανάστες, το σύγχρονο φθηνό εργατικό δυναμικό που τροφοδοτεί τη δυτική οικονομία.

Οι στρατιές των εσταυρωμένων και ο δημοκρατικός ελιτισμός...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Κανείς δεν αναφέρεται στους 200.000 νέους Ελληνες, στους μετανάστες δεύτερης γενιάς, που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, πήγαν σχολείο, μπορεί και πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα, η χώρα τους, δεν τους αναγνωρίζει. Ξένοι εδώ, ξένοι και στην πατρίδα των γονιών τους. Ανέστιοι, απάτριδες, ζωές χωρίς ύπαρξη στο φως, αόρατοι.

Και από την άλλη, οι αδιαφανείς, τα υπερ-εγώ, οι κύριοι όλος ο κόσμος, οι κανίβαλοι του φωτός και του χρόνου, οι μανιακοί του χώρου και του χρήματος, οι ληστοβαρόνοι, οι πολιτικοί της «μαύρης πολιτικής» και μαζί τους οι πωλητές της ελπίδας, συσκευασμένης σε λέξεις συμπάθειας, αλληλεγγύης μόνο για... Ελληνες και χριστιανούς, καθώς και ο «δημοκρατικός ελιτισμός» μιας ορισμένης αριστοκρατικής κεντροαριστεράς που εκβάλλει σε ποτάμια και ελαιώνες!
Μιλώ για την αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερά που δεν θεωρεί σπουδαίο το ζήτημα της συμμετοχής των πολιτών στις επιλογές που αφορούν τη ζωή τους. Και τούτο γιατί θεωρεί ότι ο λαός ως πολιτικό σώμα είναι «ανώριμος» ή «απείθαρχος»! Γι' αυτό δηλώνει πως τα δημοψηφίσματα είναι λάθος, πως το πλήθος πρέπει να αντικαθίσταται από έναν «φωτισμένο ηγέτη»!
Αυτός ο πολιτικός λόγος ανήκει στην παράδοση της ευρωπαϊκής αριστοκρατικής αριστεράς και εκλαμβάνει τον αποκλεισμένο, τον απόκληρο, τον άνεργο, το φτωχό, το μετανάστη, το νέο χωρίς χαρτιά ως θύμα αλλά συγχρόνως και ως θύτη. Ακριβώς όπως «Οι νταβάδες στο Μετρέ είναι θεότητες του κακού και απόλυτα θύματα» (Ζενέ). Γι' αυτό ένας που έζησε στο Παρίσι θα μπορούσε να πει «Μαζί τα φάγαμε». Μόνο ένας που έζησε χωρίς ποτέ να δουλέψει, ή που δεν βίωσε ποτέ την ανεργία και την ανέχεια μπορεί να χαρακτηρίσει την αγανάκτηση των απόκληρων ως... φασισμό.

Ζώντας πίσω από τα κάγκελα: Η ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών σήμερα...

του Ali Mohammadi­*, απο το Barikat.gr...

Σήμερα στην Ελλάδα, τα πάντα μετατρέπονται σε μία κόλαση για τους πρόσφυγες. Το μεταναστευτικό ζήτημα έχει  λάβει τεράστια έκταση και τα προβλήματα διογκώνονται. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι κάποιος ο οποίος αναγνωρίζεται ως πολιτικός πρόσφυγας θα απολαμβάνει  συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα της διαμονής στη χώρα,
της κατοικίας και το δικαίωμα στην εργασία. Αλλά τι νομίζετε; Υπάρχει έστω ένα δείγμα κοινωνικής μεταναστευτικής πολιτικής ή πιθανότητα νόμιμης δουλειάς  για μετανάστες στην Ελλάδα; Φυσικά και όχι.
Σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών οι συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής δεν είναι καθόλου καλές. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι η κατάσταση. Η αστυνομία παρέχει μόλις πέντε σαπούνια για είκοσι άτομα, την εβδομάδα. Είναι πραγματικά ντροπή. Οι τουαλέτες και τα λουτρά είναι πραγματικά βρώμικα. Όλοι οι έγκλειστοι είναι μπερδεμένοι και πάσχουν από κατάθλιψη, κάτι που επιτείνεται από την εντελώς απαράδεκτη συμπεριφορά της αστυνομίας.
Κάποιοι μετανάστες, έχουν τη συνήθεια να κοιμούνται νωρίτερα από τους υπόλοιπους, οι οποίοι θέλουν να μένουν ξύπνιοι και προκαλούν θόρυβο. Αυτό αποτελεί πρόβλημα, καθώς προκαλεί εντάσεις μεταξύ των κρατουμένων. Ένα άλλο ζήτημα είναι η συζήτηση σχετικά με τη θρησκεία η οποία μερικές φορές μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη. Για όσους γνωρίζουν, για πολλά χρόνια, οι 2 δογματικές ομάδες Ισλαμιστών, οι Σουνίτες και οι Σιίτες, έχουνε προβλήματα μεταξύ τους. Ακόμα λόγω της έλλειψης μέτρων υγιεινής, πολλοί αναπτύσσουν σοβαρές ασθένειες. Αυτό που συμβαίνει τώρα εξαιτίας του νέου νόμου είναι πολλοί μετανάστες να εκδηλώνουν κατάθλιψη και επιθετικότητα. Πολλοί θέλουν να κάνουν αίτηση για απέλαση, άλλοι θέλουν να κάνουν απεργία πείνας, ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι σκέφτονται να αυτοκτονήσουν.

Κάπου στο λίμπο...

Παντελης Μπουκαλας, απο την Καθημερινη...

Τι θα μπορούσε να προκαλέσει στο πρόσωπο και στην εικόνα της χώρας μια υπόθεση όπως η τροπολογία για την τιμωρητική απέλαση μεταναστών, που κατατέθηκε, αποσύρθηκε, ξανακατατέθηκε για να ξανααποσυρθεί, και περιμένει πάλι τη σειρά της; Στη μεγάλη εικόνα, που φέρνει εδώ μιλιούνια τουρίστες, τίποτε. Υπάρχει ένας τεράστιος υπερεθνικός πληθυσμός που αδιαφορεί για τέτοιες λεπτομέρειες,
αν δεν έχει ίδιες απόψεις με τον κ. Μπαλτάκο ή τον κ. Μιχελάκη. Ο πληθυσμός αυτός νοιάζεται για το αν είναι η κουζίνα φτηνή· αν φτήνυνε η ζωή των ανθρώπων, η ελευθερία, τα δικαιώματά τους, δεν είναι δική του έγνοια. Δεν δουλεύει έντεκα μήνες για να στενοχωριέται στον παραθεριστικό δωδέκατο με βάσανα τρίτων. Στο κάτω κάτω, πού να μάθει για τέτοια πράγματα; Ποια μεγάλα κανάλια της χώρας του ή υπερεθνικά τα παίζουν;

Με το πρόσωπο του τόπου τα πράγματα διαφέρουν. Αυτό είναι πιο τρωτό. Και δεν μακιγιάρεται. Η τροπολογία στο άρθρο 19 του Μεταναστευτικού Κώδικα λ.χ., που νομοθετεί την άμεση απέλαση όσων αλλοδαπών καταγγέλλουν ρατσιστική συμπεριφορά εις βάρος τους από τα Σώματα Ασφαλείας αλλά αδυνατούν να την αποδείξουν στις δικαστικές αρχές, θύμωσε μερικές εκατοντάδες Ευρωπαίους διανοούμενους. Που είδαν ότι το κυβερνητικό τέχνασμα (άλλο ένα προεκλογικό επίδομα στους ένστολους) προσβάλλει και την κοινή λογική.

Τ. Μπαλτάκος: «Με φόρα, με φόρα να εκτεθεί η χώρα»...

Στρατης Μπουρναζος, απο το Red NoteBook...

«Ρεζίλι διεθνώς, για άλλη μια φορά, η Ελλάδα». Μια από τις πιο αγαπημένες ατάκες σχολιαστών και «αναλυτών» που έχει χρησιμοποιηθεί για μια απίθανη γκάμα «δεινών».

Ανθολογώ πρόχειρα από το διαδίκτυο: «Ρεζίλι διεθνώς. Πάλι δίχως φάρο το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, «Όσα συνέβησαν στον αγώνα  Πλατανιά-Άρη μάς γυρίζουν ποδοσφαιρικά στο ’60 και γινόμαστε διεθνώς ρεζίλι», «Κτηματομεσίτες: Έχουμε γίνει διεθνώς ρεζίλι με το φόρο υπεραξίας», «Εισαγγελέας: Μας έκανε ρεζίλι διεθνώς ο Μιχάλης Λιάπης». Ασφαλώς, την τιμητική τους σε αυτό τον διεθνή διαγωνισμό ρεζιλικιού έχουν οι πάσης φύσεως απεργίες και διαμαρτυρίες, οι οποίες, σύμφωνα με κυρίαρχα μήντια, «αμαυρώνουν» την εικόνα της Ελλάδος καταφέροντας «καίριο πλήγμα» στον τουρισμό. Παράδειγμα, ένα από τα χιλιάδες: «Χιλιάδες επιβάτες ταλαιπωρήθηκαν, ενώ για άλλη μια φορά το ΠΑΜΕ [ναυτεργατών] έκανε διεθνώς ρεζίλι την χώρα μας!» (passim).

Είναι προφανής, νομίζω, η γελοιότητα και  ο –αντεστραμμένος, έστω– ναρκισσισμός που αποπνέουν τέτοιες τοποθετήσεις. Διότι μεγάλη σκορδοκαΐλα έχει η κοινή γνώμη  του πλανήτη για το τι έκανε κάποιος που λέγεται Λιάπης, είναι ανιψιός του εθνάρχη και κυκλοφορούσε με πλαστές πινακίδες ή τι συνέβη στον αγώνα Πλατανιά-Άρη. Όσον αφορά τώρα τις απεργίες και τις διαδηλώσεις, η άποψη ότι «ρεζιλεύουν» τη χώρα δεν είναι μόνο γελοία, αλλά αντιδραστική και επικίνδυνη: η άσκηση ενός  βασικού δημοκρατικού δικαιώματος θεωρείται ότι  εκθέτει τη χώρα.

Βασανισμένες ψυχές...

The_Stranger...

Έλα μαζί μου απόψε. Θα σε πάω στα ομορφότερα μέρη του κόσμου.
Θα σε πάω στις ομορφότερες παραλίες, να κολυμπήσουμε μαζί πάνω από τους αφανείς τάφους των κακομοίρηδων του κόσμου.
Θα σε πάω σε καταπράσινες πεδιάδες, που τις προστατεύουν συρματοπλέγματα και ηλεκτροφόρα σύρματα.
Θα σε πάω εκεί που ενώνονται και χωρίζονται οι χώρες μεταξύ τους, να μυρίσουμε το αίμα στον αέρα γύρω από τα ναρκοπέδια.
Θα σε πάω σε πλατείες και δρόμους χωρίς ονόματα, να δεις πώς μέσα από τη βρωμιά λάμπουν οι πιο καθαροί άνθρωποι.
Θα σε πάω βαρκάδα σε μυστικές διαδρομές, που μόνο τα φαντάσματα αναγνωρίζουν.

Θα σε πάω στους επίγειους παραδείσους που αναζητούν εκείνοι που γεννήθηκαν στα καζάνια της κόλασης.
Θα σε πάω εκεί που η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο καπνού και ιδρώτα.
Θα σε πάω για πεζοπορία στα μονοπάτια και στα δάση που περνάνε οι βασανισμένες ψυχές για να βρουν ηρεμία.
Θα σε πάω σε μέρη όπου οι ψίθυροι γίνονται κραυγές και σκίζουν τον ουρανό.
Θα σε πάω πέρα από τις οθόνες, εκεί που γεννιέται η ζωή και ο θάνατος που βλέπεις στο γυαλί.
Θα σε πάω να γνωρίσεις τον κόσμο που σε χωράει στα μάτια σου.
Θα σε πάω στα γιγάντια τείχη που ύψωσαν οι άνθρωποι για να προστατευθούν από τους ανθρώπους.
Θα σε πάω στις ζούγκλες που χτίστηκαν στα απομεινάρια των ξεπεσμένων πολιτισμών.Θα σε πάω, και θα σε αφήσω εκεί. Για να δεις τι ήταν αυτό που δεν ήθελες ποτέ σου να δεις, και να καταλάβεις αυτό που ποτέ σου δεν ήθελες να καταλάβεις.
Ότι οι βασανισμένοι άνθρωποι θα είναι πάντα πιο αξιοπρεπείς από τους βασανιστές τους, και πιο ανθρώπινοι από αυτούς που δε βασανίστηκαν ποτέ στη ζωή τους.

Η ψήφος των μεταναστών και η Νέα Δημοκρατία...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ηαπόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της συνταγματικότητας της μεταρρύθμισης του δικαίου των αλλοδαπών, που επιχείρησε ο λεγόμενος νόμος Ραγκούση, δικαίως έγινε αντικείμενο έντονης νομικής και πολιτικής κριτικής. Το κύριο πρόβλημά της ήταν η σύγχυση στο σκεπτικό της δύο εντελώς ανόμοιων μεγεθών: της κοινωνικοπολιτικής διάστασης του έθνους με το νομικό ζήτημα της χορήγησης της ιθαγένειας.

Η ιθαγένεια αποτελεί το νομικό δεσμό με το κράτος και όχι πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης. Οσοι ξένοι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, την αποκτούν, δεν το κάνουν λόγω εθνικής έξαρσης, αλλά για καθαρά πρακτικούς, νομικούς λόγους.
Εν πάση περιπτώσει, η νομική κριτική της απόφασης έχει γίνει εκεί που πρέπει, δηλαδή στον ειδικό επιστημονικό Τύπο. Οι τεχνικές λεπτομέρειες της συζήτησης δεν είναι για εδώ. Η ουσία είναι ότι σε μια δημοκρατία τα δικαστήρια είναι οι αναγκαίοι φρουροί των δικαιωμάτων ακόμη και απέναντι (αν χρειαστεί) στις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για όλα τα άλλα θέματα, όμως, ο δήμος αποφασίζει. Ακόμη και για τον αυτοπροσδιορισμό του. Στο κάτω κάτω, το ΣτΕ δεν είναι συνταγματικό δικαστήριο. Δεν έχει συνταγματική αρμοδιότητα να ακυρώσει νόμο. Παρά την απόφασή του, λοιπόν, είναι δυνατή η νομοθετική επέμβαση με τρόπο που και το Σύνταγμα να γίνει σεβαστό, αλλά και να εξασφαλιστεί η προστασία της ανθρώπινης αξίας. Της αξίας την οποία μοιράζονται και οι Ελληνες και οι «άλλοι».
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, λοιπόν. Η δικανική κρίση του ΣτΕ δεν μπορεί να αποτελέσει φύλλο συκής για την εγκατάλειψη μιας πολιτικής απόφασης που ευθυγραμμίζει την Ελλάδα με το δημοκρατικό διεθνές κεκτημένο. Και καλά η Νέα Δημοκρατία, η οποία από την αρχή είχε υιοθετήσει επί του θέματος τη σχετική ατζέντα της Χρυσής Αυγής. Το ότι και το ΠΑΣΟΚ κρύβεται πίσω από το επιχείρημα ότι δεν γίνεται αλλιώς, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει το κύρος των δημοτικών εκλογών, δείχνει απλώς το πόσο βαθιά και ανεπίστρεπτη έχει γίνει η συντηρητική μετάλλαξή του.

«Απεταξάμην το Σατανά; Τσου…»

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

«Θέλετε να μπαίνουν οι παράνομοι μετανάστες ελεύθερα;» ρώτησε με ύφος ανακριτή ο κ. Ευαγγελάτος τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων. Μήπως οι δύο δημοσιογράφοι θεώρησαν ότι έτσι θα «στριμώξουν» το νεαρό επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης; Ατύχησαν. Υπάρχει κάτι που λέγεται «αυτοπεποίθηση» για αυτό που είναι το δίκαιο και η διάθεση να το υπερασπιζόμαστε δημόσια.

Πέρα από την ενοχλητική επιμονή χρήση του απάνθρωπου όρου «λαθρομετανάστες» από τους δύο δημοσιογράφους, αυτό που μου προξένησε πραγματικό ενδιαφέρον ήταν ότι δε σταμάτησαν λεπτό να ρωτούν σχεδόν μονοθεματικά για ζητήματα εκτός του πεδίου της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακολουθώντας τη μονταζιέρα οι δημοσιογράφοι, κατά δήλωση τους, επέμεναν να ρωτούν αν ο Γαβριήλ θα βάλει αστυνομική στολή και θα κυνηγά το παραεμπόριο και τους καταληψίες. Κι όσο οι απαντήσεις δεν τους άρεσαν τόσο πιο ακραία διατυπώνονταν  τα ερωτήματα. Τόσο αποστομωτικές όμως ήταν και οι απαντήσεις. Είναι προφανές πως η αντικειμενικότητα σε τέτοιου είδους συνεντεύξεις είναι σύντομο ανέκδοτο όπως επίσης και η άρνηση των, δημοσιογράφων να δεχτούν τις διαφορετικές απόψεις.

Η καρδιά της Ευρώπης...

Κιμπι...

Αν σας ρωτούσαν ποια χώρα θεωρείτε καρδιά της Ευρώπης, τι θα απαντούσατε; Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε το Βέλγιο, για λόγους θεσμικούς. Εκεί βρίσκονται οι Βρυξέλλες, το σκοτεινό εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι όπου πραγματοποιούνται τα πιο τολμηρά και ακραία πειράματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικοί, οι πιο αθώοι και καλών προθέσεων Ευρωπαίοι, ίσως επιλέγατε τη Γαλλία, όχι για το Παρίσι της, αλλά για το Στρασβούργο της, όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο εν ολομελεία κάθε μήνα. Υπάρχει όμως αυτό το μπέρδεμα , με τις έκτακτες συνόδους του που πραγματοποιούνται στις  Βρυξέλλες και με τη γραμματεία του, που είναι στο Λουξεμβούργο. Ποιο σώμα αντέχει μια καρδιά μεταμοσχευόμενη κάθε τόσο; Οι πιο ψυλλιασμένοι θα απαντούσατε πως καρδιά της Ευρώπης είναι η Γερμανία, έχοντας κατά νου είτε την καγκελαρία του Βερολίνου, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, είτε τη Φρανκφούρτη, την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που αντιστοιχεί πιο πολύ σ’ αυτό που κυρίως είναι η Ευρωπαϊκή και η Νομισματική Ένωση, ένα τραπεζικό καρτέλ.

Ο βυθός της κοινωνίας...

Thethreewishes’s...

Εννέα παιδιά και τρεις γυναίκες βούλιαξαν στον πάτο του Αιγαίου. Αυτή είναι η τελευταία παραλαβή του βυθού, την ώρα που ο ελεύθερος αέρας της Ελλάδας δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα για όλους. Οι άνθρωποι μπορούν να αναπνέουν μόνο αν έχουν στην τσέπη τους χαρτιά. Χαρτιά με σφραγίδες, υπογραφές, παράβολα και ημερομηνίες. Οι παράνομοι, οι λαθρομετανάστες, οι ξένοι, οι άτυχοι, οι ανώνυμοι, εκείνοι που έχουν άδειες τσέπες και ρημαγμένη καταγωγή θα είναι κατατρεγμένοι εσαεί. Θα γίνεται ο βίος τους αβίωτος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα βουλιάζουν. Κι αν δεν βουλιάζουν από μόνοι τους, πάντα θα βρίσκεται ένας φιλότιμος υπάλληλος να τους δώσει μια χείρα βοηθείας. Με ένα νόμο, με ένα κουπί, με μια σιδηρογροθιά, το αποτέλεσμα μετράει.

Η ερημιά του πολιτισμού και οι ανθρώπινοι νόμοι έχουν το πιο απάνθρωπο πρόσωπο που θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί κάποιος. Σχήμα οξύμωρο πια οι έννοιες και οι αρχές που προορίζονταν να γίνουν η περιγραφή και η απεικόνιση ενός δίκαιου κόσμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μαγνητάκια στο ψυγείο. Μπιχλιμπιδάκια που χρησιμεύουν μόνο ως διακοσμητικοί υπαινιγμοί για τη δημιουργία εντυπώσεων πάνω σε μια ψυχρή, αδυσώπητη, κενή επιφάνεια που δεν αποσκοπεί στη βελτίωση ή στο αυγάτισμα της ζωής, παρά μόνο στην διαιώνιση των παγιωμένων εσωτερικών δομών της που με το πέρας του χρόνου μόνο πιο νοσηρές – έως θανατηφόρες – τείνουν να καθίστανται για όλους.

Ένα βίντεο για το Φαρμακονήσι - και όχι μόνο

Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Μετανάστες και ξενοφοβία...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Την περασμένη Κυριακή παίχθηκε στην Ελβετία προεόρτιο για το προαναγγελλόμενο ευρωπαϊκό δράμα στις επικείμενες ευρωεκλογές. Η ελβετική λαϊκή ετυμηγορία αξίωσε ποσοστώσεις στην εγκατάσταση μεταναστών όχι μόνον από χώρες εκτός Ευρώπης, αλλά και από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση, με την οποία εν τούτοις η Ελβετία διατηρεί προνομιακή συμφωνία από το 2002 για ελεύθερη κυκλοφορία και εγκατάσταση εργαζομένων.

Από τις Βρυξέλλες, πολλοί ανησυχούν με το πλήγμα στην ευρωπαϊκή συνεργασία, στιγματίζουν τον ανερχόμενο λαϊκισμό και εθνικισμό σε όλες τις χώρες της Ενωσης, εν τούτοις δεν κάνουν τίποτα για να εξαλείψουν τις αιτίες που τον εκτρέφουν, ακλόνητοι σε άκαρπες πεποιθήσεις, με τις οποίες η «νόσος» του λαϊκισμού και εθνικισμού επιδεινώνεται. Η οδός της ύφεσης και του αποπληθωρισμού, με αιτιολογία την υποθετική «εξυγίανση», στην οποία δεσμεύεται σήμερα η Ευρώπη, εισπράττεται ως έφοδος προς συντριβή των κοινωνικά αδυνάμων.

ΗΕλβετία δεν πλήττεται ιδιαίτερα από την κρίση. Η ανεργία ανέρχεται σε 3%, υπάρχει εργασία για όλους, ακόμη και μετανάστες, κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία. Εν τούτοις, καταγράφεται κοινωνική δυσφορία, που, εν αδυναμία διαφορετικής διεξόδου, καταλήγει στην ξενοφοβία. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι περισσότερο ιδεολογικό προϊόν, δεν έχει τόσο σχέση με το ελβετικό οικονομικό πρόβλημα όσο κυρίως με φαντασιώσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει: οι φαντασιώσεις αρκούν για να το δημιουργήσουν.

Με την ανακοίνωση της ετυμηγορίας, η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν τη χαιρέτισε ως «πλήγμα κατά των καταστροφικών δογμάτων της κατάργησης συνόρων, κατά των ευρωπαϊστικών και τεχνοκρατικών ελίτ, κατά της ιδεολογίας του πολιτικά ορθού, που διέπει τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πραγμάτων».

Άνθρωποι είναι και οι Έλληνες, αλλά δεν χωράνε όλοι οι μετανάστες, είναι πολλοί!

Απ'όλα (με sos)...

Οι Ελβετοί αποφάσισαν: τέρμα στις διμερείς συμφωνίες με την Ε.Ε. ως προς την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων. Στο δημοψήφισμα που προώθησε το ακροδεξιό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα υπερίσχυσε το «ναι» με οριακή πλειοψηφία (50,3). Το αποτέλεσμα είναι δεσμευτικό για την κυβέρνηση, που πρέπει τώρα να επιβάλει ποσοστώσεις στους μετανάστες από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Κι αν αυτά ήδη τίθενται σε ισχύ στην Ελβετία, που είναι εκτός Ε.Ε., όλα δείχνουν ότι ο περιορισμός της ελεύθερης μετακίνησης εργαζομένων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στις προθέσεις των «ισχυρότερων» από τα κράτη-μέλη.

Τον περασμένο Ιούνιο οι υπουργοί εσωτερικών της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Αυστρίας και της Ολλανδίας εξέφρασαν τις ανησυχίες τους σχετικά με την αυξημένη λόγω κρίσης εσωτερική μετανάστευση από τις χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης, δηλαδή και την Ελλάδα. Το θέμα έχει επανέλθει αρκετές φορές, με διάφορες δηλώσεις και διεργασίες, αν και προς το παρόν δεν έχει γίνει κάποιο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, να προωθηθούν στο άμεσο μέλλον αλλαγές όσον αφορά την ελεύθερη μετακίνηση, από τη στιγμή που η κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί και επιπλέον μεγαλώνει η πίεση προς αυτή την κατεύθυνση από τα ακροδεξιά κόμματα που κερδίζουν ολοένα και περισσότερο έδαφος σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης.

Είναι εύκολο όταν είσαι εσύ ο ισχυρός να λες ότι οι μετανάστες είναι πολλοί, δεν χωράνε, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους άρα πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε δουλειές για τους Έλληνες – άνθρωποι είναι κι αυτοί, βρε αδερφέ, αλλά πρώτα κοιτάζεις το σπίτι σου. Όταν όμως εσύ είσαι ο επί χρόνια άνεργος που δεν βλέπεις κανένα μέλλον στη χώρα σου, τότε θεωρείς δικαίωμά σου να πας σε άλλη χώρα της Ε.Ε. προς αναζήτηση εργασίας. Και οι Ολλανδοί, οι Σουηδοί, οι Βέλγοι τι θα γίνουν; Δεν πρέπει κι αυτοί να σκεφτούν πρώτα το σπίτι τους; Δεν πρέπει κι αυτοί να εξασφαλίσουν πρώτα δουλειές για τους ίδιους; Άνθρωποι είναι και οι Έλληνες, αλλά δεν χωράνε όλοι οι μετανάστες, είναι πολλοί.

Το πουλόβερ που ξηλώνεται...

Techie Chan...

Δεν θέλω να σας χαλάσω τη φαντασίωση της μοναδικότητάς σας, αλλά το 2008 δεν ήταν η μοναδική φορά που ο φιλελευθερισμός τα σκατώνει δραματικά. Κι όπως συμβαίνει κάθε φορά που μια θρησκεία τα σκατώνει δραματικά, το πουλόβερ που έπλεκε τόσα χρόνια ξηλώνεται.

Δεν θα ήταν μεγάλη υπερβολή να πούμε ότι δύσκολα μπορούμε να βρούμε πιο δραματικό ξήλωμα από αυτό της ελλάδας, από το 2008 και μετά. Αυτό που το κάνει τόσο δραματικό δεν είναι μόνο η σφοδρότητα αυτού του ξηλώματος, αλλά και το σημείο εκκίνησης. Διότι η ελλάδα του 2008 ήταν βουτηγμένη στην επιτυχία του πλεγμένου πουλόβερ, μεθυσμένη από το αθάνατο κρασί του πλουτισμού, των ολυμπιακών, του γιούρο και γενικά των επιτυχιών. Στα βαλκάνια συμπεριφερόταν σαν μια μικρή αμερική, αλλά αυτή η συμπεριφορά επεκτεινόταν και στο εσωτερικό της ισχυρής ελλάδας, που μετά το 1990 έγινε τόπος υποδοχής αρκετών μεταναστών από την ανατολική ευρώπη. Οπότε το χρήμα (και δη το ευρώ) απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη ισχύ στις ζωές μας, καθώς μια μεγάλη στρατιά από “πεινασμένους” ήταν διατεθειμένη να κάνει τα πάντα με ένα μικρό για εμάς αντίτιμο. Δεν χρειάζεται (αν και βοηθά) να είναι ο παππούς σου ταγματασφαλίτης για να καταλάβεις ότι υπάρχει πράγματι μια κατηγορία υπανθρώπων. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι υπάνθρωποι είναι ξανθοί, ψηλοί και με γαλάζια μάτια.

Η ισχυρή ελλάδα λοιπόν, η χώρα που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό ευρωαγάπης σε όλες τις στατιστικές (κι όχι άδικα), μέσα σε 5 χρόνια δραματικών αλλαγών έχει γίνει μια άκρως ευρωσκεπτικιστική χώρα.

Ευρωπαϊκά μαθήματα από το πρόσφατο Ελβετικό δημοψήφισμα....

του Δημητρη Χριστοπουλου, απο το Tvxs...

Το ελβετικό δημοψήφισμα για την επιβολή περιορισμών στη μαζική εισροή μεταναστών προσφέρει δύο σκληρά μα καλά μαθήματα.
1. Το πρώτο πάει στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η Ελβετία, βάσει της απόφασης της ισχνής πλειοψηφίας του λαού της, αποφάσισε να συμπεριφερθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τρόπο που παραπέμπει σε αυτόν με τον οποίο συμπεριφέρεται η ΕΕ βάσει του ευρωπαϊκού συμφώνου για τη μετανάστευση στα κράτη που την περιβάλλουν. Το ευρωπαϊκό σύμφωνο για τη μετανάστευση είναι αυτό το οποίο ουσιαστικά θέτει φραγμούς στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ για ανθρώπους τρίτων χωρών (και δευτερευόντως το Δουβλίνο ΙΙ το οποίο και παραχώρησε τη θέση του από αρχής του 2014 στο Δουβλίνο ΙΙΙ). Η Ελβετία αποφάσισε λοιπόν την επιβολή περιορισμών στην ΕΕ για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίον η ΕΕ έχει κλείσει τα σύνορα στο εξωτερικό της. Διότι νιώθει ότι περιβάλλεται από φτωχότερα κράτη οι πληθυσμοί των οποίων, δοθέντων της συγκυρίας της οικονομικής κρίσης και της όξυνσης των ανισοτήτων, θα επιθυμούν ολοένα και περισσότερο να μεταναστεύουν προς το πλούσιο κράτος. Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ευρωπαϊκός νότος – με πρώτη την Ελλάδα - η παγίωση της κοινωνικής εξάρθρωσης και οικονομικής δυσπραγίας σε μια σειρά από νέα κράτη – μέλη, με πρώτες φυσικά τη Βουλγαρία και την Ρουμανία – και η εδραίωση της φτωχοποίησης σε άλλες κοινωνίες, είναι κακά μαντάτα για την πλούσια Ελβετία. Για το λόγο αυτόν, αρχίζει να κλείνει τα σύνορά της με πρωταγωνιστές τα πιο συντηρητικά γερμανόφωνα καντόνια και φυσικά την Ακροδεξιά της.