Δημοκρατία …α λα καρτ...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μόνο τα γεγονότα είναι αντικειμενικά, οι κρίσεις επ’ αυτών είναι υποκειμενικές. Αυτό το λέμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης εκτίμησαν ότι όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα των «F.T.» για την επιλογή Παπανδρέου να πάει σε δημοψήφισμα είναι αληθή. Δεν είχαν, άλλωστε, και πολλά περιθώρια, αφού πρόκειται για μεγάλη και έγκυρη εφημερίδα,
ο Αντ. Σαμαράς δεν διέψευσε το δημοσίευμα, το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ επί της ουσίας το επιβεβαίωσε, ο πρωταγωνιστής Μπαρόζο δεν εξέδωσε κάποια ανακοίνωση, ενώ το θύμα της ιστορίας, ο Γ. Παπανδρέου, δήλωσε ότι δικαιώνεται.
Μέχρι εδώ όλα καλά και ωραία (τρόπος του λέγειν). Ερχόμαστε τώρα στο διά ταύτα. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επέλεξαν να αναδείξουν το αποτέλεσμα των διεργασιών που έγιναν στο παρασκήνιο. Πανηγύρισαν γιατί απετράπη ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ο σκοπός ήταν ιερός, άρα το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για να επιτευχθεί δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Τι μας λένε δηλαδή; Οτι τα πάντα επιτρέπονται, αν είναι για το συμφέρον της πατρίδας. Συνεπώς: Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνωμότησε με τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντ. Σαμαρά και τον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλο για να ανατρέψουν έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Είναι επίσης ασήμαντη λεπτομέρεια ότι τον διάδοχο του Γ. Παπανδρέου τον «βρήκε» ο Μπαρόζο και τον πρότεινε στους δύο Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι, για να σωθεί η χώρα βεβαίως βεβαίως, συμφώνησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο κυρίαρχος (;) λαός δεν ρωτήθηκε και έμεινε έξω από τη συναλλαγή, η οποία υποτίθεται ότι έγινε στο όνομά του και για το καλό του. Ο αντίλογος απ’ όσους υπερασπίζονται τέτοιου τύπου πρακτικές είναι γνωστός. Ρωτούν, τάχα καλοπροαίρετα: «Θα ήταν προτιμότερο να αφεθεί μια χώρα να αυτοκτονήσει επειδή ο ηγέτης της είχε αποφασίσει να παίξει τα ρέστα του σε μια παρτίδα, χωρίς μάλιστα να έχει στα χέρια του γερό χαρτί;».

ΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ Ο ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ...

Φελνικος, απο το Matrix24.gr...

Επειδή χθες βράδυ άκουσα στο δελτίο ειδήσεων του Mega τον Γιάννη Πρετεντέρη να διαβάζει τις δηλώσεις όλων των πολιτικών που το 2011 ήταν ενάντια στο δημοψήφισμα, και οι οποίες κατεδείκνυαν ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν ο μόνος που επέμενε να τεθεί η συμφωνία με τους εταίρους μας στην κρίση του ελληνικού λαού, δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα τη μνήμη του συναδέλφου
και την δημοσιογραφική του επιμέλεια να αναζητήσει τις σχετικές δηλώσεις. Ειλικρινά του αξίζουν συγχαρητήρια.
Ο καλός συνάδελφος έκανε όμως ένα λάθος. Ξέχασε έναν πολιτικό. Αυτόν για τον οποίον έγινε το θέμα. Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τις δηλώσεις του - απάντηση στο δημοσίευμα των Financial Tilmes. Είμαι σίγουρος ότι η μη συμπερίληψη του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως (τότε και τώρα, απλώς με άλλον πρωθυπουργό) στις δηλώσεις των πολιτικών ήταν τυχαίο γεγονός. Απλώς διέλαθε της προσοχής του δημοσιογράφου.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια άλλη σκοπιμότητα, όπως ας πούμε να μην θεωρεί άξιες λόγου τις απόψεις ενός κεντρικού πολιτικού παίχτη και βασικού προσώπου στο ρεπορτάζ των FT ή να έκρινε ότι οι τότε απόψεις Βενιζέλου δεν τον βοηθούσαν να οικοδομήσει την επιχειρηματολογία του. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, ως αντικειμενικός και ανεξάρτητος δημοσιογράφος, ουδέποτε θα διέπραττε μια τέτοια ατιμία.
Ας δούμε όμως τι έλεγε τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Στις 31 Οκτωβρίου 2011, δύο ημέρες δηλαδή πριν τη συνάντηση των Καννών, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ έλεγε: «Φίλες και φίλοι, η χώρα ζει ένα δράμα και από το δράμα αυτό πρέπει να λυτρωθεί. Πιστεύω πως η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, η προσφυγή στην άμεση βούληση του ελληνικού λαού, είναι η λύτρωση από το δράμα που βιώνει η χώρα και εμείς μαζί με τη χώρα….».

Πολιτικό στριπτίζ...

απο το Tvxs...

 

Το ΠΑΣΟΚ έκανε ένα ουδέτερο σχόλιο για να σώσει τα προσχήματα, αλλά η ΝΔ δεν είπε λέξη. Το δημοσίευμα των Financial Times που αναφέρεται σε όσα συνέβησαν τον Νοέμβριο του 2011 στις Κάννες
αντιμετωπίστηκε από το Μέγαρο Μαξίμου σαν να αφορούσε ξένες υποθέσεις.
Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί είναι η πρώτη φορά που γίνεται γνωστό ότι -σύμφωνα με το ρεπορτάζ- πριν από τη συνάντηση με τον Παπανδρέου, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο είχε επικοινωνήσει με τον τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά, γνωρίζοντας πως εκείνος ήθελε να αποφύγει το δημοψήφισμα.
Τότε,  ο Αντ. Σαμαράς είπε στον Μπαρόζο ότι ήταν πια διατεθειμένος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με το ΠΑΣΟΚ, «κάτι που απέφευγε επί μήνες ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει ο ίδιος την πρωθυπουργία». Αυτό, δηλαδή, που δεν είχε πει στο κόμμα του και, το σημαντικότερο, στον ελληνικό λαό, ο Α. Σαμαράς το είχε πει στον πρόεδρο της Κομισιόν, ο οποίος άλλωστε πρότεινε -κατά το ίδιο ρεπορτάζ- τον Λουκά Παπαδήμο ως πιθανό ηγέτη μίας τεχνοκρατικής κυβέρνησης.

Γράμμα από το Καστελόριζο - by Geoffrey Papandreou...

the three mooges...

Γεια σας my friends,

Σας στέλνω αυτό το γράμμα από το Καστελόριζο με αφορμή τη συμπλήρωση 4 χρόνων από την προσφυγή της χώρας μας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ. Τί υπέροχο ταξίδι! Σαν χθες μου φαίνεται που ήμουν εδώ. Relax and let me ταξιδέψω you στο μακρινό 2010, τότε που ξεκίνησαν όλα.
 

Ήμουν κλεισμένος μέρες και νύχτες ολόκληρες στο γραφείο μου, σκεπτόμενος τί θα κάνω με την Ελλάδα. Να ακολουθούσα καριέρα ποδηλάτη ή μαραθωνοδρόμου; Είχα έμφυτη κλίση και τα δύο. ΟΚ, καλά περνούσα και σαν prime minister αλλά είμαι άνθρωπος που βαριέται εύκολα. Difficult to amuse, που λέμε στην πατρίδα.

Το ημερολόγιο έγραφε 23 Απριλίου του 2010 όταν μπήκε ο Vangelis στο γραφείο και μου είπε "Ρε μαλακά, θα πάθεις τίποτα από την πολλή σκέψη. Θα σε πάω κάπου να ξεσκάσεις." Καλό παιδί, my friends, o Vangelis, καλό παιδί αλλά δεν πρόσεχε καθόλου τη διατροφή του. Δε μου πήγαινε η heart να του πω όχι.

Μπήκαμε στο ελικόπτερο. Τότε, μια σκέψη πέρασε through my mind. "Να δεις", είπα, "που κάποια μέρα αυτό το ελικόπτερο θα μας πάει κάπου πολύ μακριά κι από κάτω μας θα γίνεται γιορτή." "Κάτσε να γλιτώσουμε πρώτα τη φυλακή", μου απάντησε ο Vangelis. Εγώ δεν κατάλαβα what he meant αλλά κούνησα το κεφάλι κι είπα ναι σε όλα. Από τότε μου κόλλησε.

Δική του τηλεοπτική εκπομπή ανακοινώνει ο Γιώργος Παπανδρέου...

Ρεμπελισκος...
Έτοιμος να κάνει ανακοινώσεις που θα σπάσουν κοκάλα και θα ανακατέψουν μια για πάντα την τράπουλα της prime time ζώνης της ελληνικής τηλεόρασης είναι ο Γιώργος Α. Παπανδρέου. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μετά τη δήλωση αποστασιοποίησής του από τη συνδιάσκεψη για την Ελιά, έδωσε τροφή στις φήμες που κάνουν λόγο για την πρόθεση του να κάνει νέο κόμμα.
Κανείς όμως δεν περίμενε πως ο ΓΑΠ ετοιμάζεται να μπει στην αρένα της τηλεόρασης.
Το κενό υπάρχει εδώ και δύο περίπου εβδομάδες. Από τη στιγμή που ο Σταύρος Θεοδωράκης αποφάσισε να φτιάξει το Ποτάμι, ο Γιώργος ήξερε πως έρχεται ξανά η ώρα του. Κι αμέσως είπε στους συνεργάτες του: “Πάμε”.
Ένας γόνος Παπανδρέου ξέρει καλά και από μικρό παιδί πως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Έτσι, πήρε γρήγορα την μεγάλη απόφαση. Θα καλύψει αυτό το κενό στην ζώνη prime time της ελληνικής τηλεόρασης, όπως το έκανε άλλωστε όταν έπρεπε και στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Σύμφωνα με τις διαρροές του περιβάλλοντος Παπανδρέου, η εκπομπή θα λέγεται “Αγωνιστές”, και θα εστιάζει κυρίως στους αγώνες που έχει κάνει ο Γιωργάκης και η οικογένειά του για το καλό της Δημοκρατίας στη χώρα.
Στα πρώτα επεισόδια μάλιστα, θα ξεκινήσει από το καλωσόρισμα του παππού του στα στρατεύματα των Άγγλων πριν τα Δεκεμβριανά, θα συνεχίσει με τις βάσεις που έδωσε ο Αντρέας στους Αμερικάνους, και θα καταλήξει στην παράδοση της χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου, που θα είναι τριλογία, θα είναι “Ένα-Ένα-Τέσσερα” ή εναλλακτικά “So you think you are done with me?” (μτφ. Λοιπόν, νομίζεις πως τελείωσες μαζί μου;)

διασπάθιση δημοσίου χρήματος σε Μ.Κ.Ο. ή «άσκηση διεθνούς διπλωματίας»;

Άγγελος Βλάχος, απο το Περιοδικο Χρονος...

 Ο γκρίζος ρόλος του Άλεξ Ρόντος
Στην ειδησεογραφία των ημερών εξέχουσα θέση κατέχει η «αποκάλυψη» για τη Μ.Κ.Ο. με τους ακαθόριστους σκοπούς και τις αδιαφανείς λειτουργίες, ως εμβληματική περίπτωση διασπάθισης του δημοσίου χρήματος κ.λπ. Γνωστά και κατανοητά όλα αυτά, αλλά, κατά την άποψή μου, «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννάν οι κότες». Ας δοκιμάσουμε να δούμε άλλες όψεις της ιστορίας με παραδειγματικό χαρακτήρα.
Πίσω από την υπόθεση αυτή (αλλά και από αρκετές άλλες, για τις οποίες δεν μάθαμε και πολλά…) διαγράφεται η σκιά του Άλεξ Ρόντος, ενός προσώπου που πάντα μου τραβούσε την προσοχή.
Γεννημένος στην Τανζανία το 1954 με ομογενείς γονείς και μεγαλωμένος στην Κένυα, με σπουδές Ιστορίας στην Οξφόρδη, ο Ρόντος ξεκίνησε την καριέρα του σαν δημοσιογράφος [η χρήση του συνδέσμου είναι απολύτως ακριβής].
Λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισε στην Ουάσινγκτον, συμμετέχοντας σε ένα λόμπι για να καταπολεμηθεί η φτώχεια στην (κομμουνιστική τότε) Αιθιοπία. Στη συνέχεια, δέχτηκε μια πρόσκληση από το γραφείο της Caritas (του μεγαλύτερου ίσως φιλανθρωπικού οργανισμού στον κόσμο που ελέγχεται και χρηματοδοτείται από την Καθολική Εκκλησία), για να παραγάγει ανθρωπιστικό έργο καθώς και για να συμβάλει στην ανάπτυξη χωρών του Τρίτου Κόσμου. Με τη συγκεκριμένη ιδιότητα ταξίδεψε και δραστηριοποιήθηκε περίπου για μια δεκαετία στην Αιθιοπία, στο Κάιρο, στο Μαρόκο και τον Λίβανο.

Ο Γιωργάκης που κι άλλοι ήθελαν να του μοιάσουν...

Τρυπιο Ευρω...

Οποιοι έχουν ερευνήσει έστω στοιχειωδώς το ζήτημα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων δεν έχουν πολλές αμφιβολίες για το ότι ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει λερωμένη τη φωλιά του. Απλώς στοιχηματίζουν για το αν τα εκατομμύρια που διακινήθηκαν επί ημερών του σε οργανώσεις όπως αυτές που υποτίθεται πως ασχολήθηκαν με τις συσκευασίες ντομάτας στην Ακτή τού Ελεφαντοστού ή με την ενίσχυση των οινοπαραγωγών τού Μεξικού κατάληξαν, έστω ένα μέρος τους, στον προσωπικό του πλουτισμό ή αφορούσαν παιχνίδια στη γεωπολιτική σκακιέρα στα οποία ο ρεζίλης συμμετείχε ως ένα άβουλο πιόνι...

Όπως κι αν έχει πάντως είναι τραγικό πως ο Γ. Παπανδρέου έχει ήδη γράψει ιστορία, την οποία θα αποστηθίζουν και τα εγγόνια των εγγονών μας όταν θα διδάσκονται για τις συνθήκες υπό τις οποίες "μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί" για τρίτη και φαρμακερή φορά. Υπό αυτή την έννοια θα έχει να καυχιέται στον πατέρα του και στον παππού του πως μολονότι εκείνοι υπήρξαν σαφώς ισχυρότερες προσωπικότητες, η δική του επιρροή στην πορεία αυτού του τόπου ήταν πολύ πιο καθοριστική. Εστω κι αν μιλάμε για έναν άτυπο διαγωνισμό ανάμεσα σε καταστροφείς...

ΜΚΟ «όσοι γενούν πρωθυπουργοί»...

Στάθης στον eniko...

Βρέχει Ουρσουλίνες. Πέφτουν απ’ τα σύννεφα όσοι δεν γνώριζαν τι εστίν οι ΜΚΟ!

ΜΚΟ ο Αόρατος Ανθρωπος! Είχε δίκιο ο Σέρλοκ Χολμς όταν ήδη απ’ την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη ίδρυε τη  φερώνυμη ΜΚΟ (ο Αόρατος Ανθρωπος) - μην τον είδατε τον Παναγή - τι σχέση είχε ο Γιωργάκης με τις ΜΚΟ; όση ο κ. Σημίτης με τον κ. Μαντέλη, τον κ. Τσουκάτο, τον Ακη,

τον Γιάννος, τον Βενιζέλο κι όποιος έχει στοιχεία για τη σχέση Σημίτη με τους εν λόγω κυρίους να τα πάει στον εισαγγελέα, όπως έλεγε ο ίδιος ο κ. Σημίτης την εποχή του Χρηματιστηρίου, της δημιουργικής λογιστικής και των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν η «ισχυρά Ελλάς», η Ζήμενς και οι μίζες ήταν στις δόξες τους, στις ντόπες τους και τα χρυσά τους τα μετάλλια.

Ο Αόρατος Ανθρωπος, αυτή είναι η ΜΚΟ των Πρωθυπουργών της Ελλάδας. Ο άφαντος κ. Σημίτης, ο κύριος δεν ομιλώ-δεν είμαι εδώ-άντε παρακεί, παιδάκι μου Κώστας Καραμανλής. Ο ποδηλατοκωπηλάτης Γιωργάκης, ο άλλος-για Ζάππειο τράβηξε-κι απ’ την- κανέλλα ήρθε κ. Σαμαράς, όλοι Αόρατοι Ανθρωποι, καμμιά σχέση με τα έργα τους, με τις ευθύνες τους, καμμιά σχέση ο κ. Σαμαράς με τον κ. Θεοχάρη,  με τον κ. Στουρνάρα,  με τον κ. Βενιζέλο, ο κ. Σαμαράς υπάρχει μόνον για να διορθώνει τα λάθη που κάνει ο ίδιος για χάρη μας. Λάθος το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο, no problem μάς φτιάχνει τρίτο, λάθος να μας κόβουν τον κώλο οι φόροι, no problem θα μας κόβουν τον λαιμό, ΜΚΟ το Πρόστιμο. Ιδρυτής Αντώνης Σαμαράς, θα σας βάζω δίκαια πρόστιμα για τα άδικα πρόστιμα που σας έβαλα, ΜΚΟ τα χρέη των κομμάτων, άμα τα πληρώσουμε, φτύστε μας, κι εμείς θα συνεχίσουμε να σας βουτάμε τα σπίτια.

Από το ΜΗ στο «ορΜΗστε»...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Ηταν μια εποχή που οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις εμφανίζονταν κατά τη γνωστή διδαχή του Μάο: «Αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν». Παρεμπιπτόντως, για τον μόνον που μπορούμε να στοιχηματίσουμε ακίνδυνα ότι δεν εφάρμοσε το δόγμα αυτό είναι ο Κινέζος ηγέτης· έτσι συμβαίνει συνήθως με τους διδάχους. Γέμισε λοιπόν ο κηπάκος μας άνθη με χρώματα φανταχτερά και μυστήριες οσμές. Λίγη φαντασία να είχες, λίγη τιτλοδοτική ευρηματικότητα, και ήταν σίγουρο ότι ο σπόρος που θα φύτευες, θα έβρισκε άφθονο νερό και πλούσιο λίπασμα. Σύλλογος Μερίμνης της Μη Νησοβίου Ερυθράς Εχίδνης, λ.χ. Ή Οργάνωση Ενίσχυσης των Δωδεκαθεϊστών της Κινεζικής Επαρχίας Γιουνάν, αποδεδειγμένα ελληνογενούς. Ή Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης, που τ’ ακούς και συγκινείσαι από το ειρηνιστικό πάθος των εμπνευστών του και την υποδηλούμενη αυτοθυσιαστική γενναιότητά τους.

Οσο πιο εξωτικός ο τίτλος του μη κυβερνητικού άνθους, τόσο το καλύτερο. Αλλωστε, έτσι που άλλαξε το κλίμα μας, ευνοεί την ανάπτυξη και των τροπικότερων ανθέων και δέντρων. Με αποτέλεσμα να μην είμαστε πια η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας μόνον, αλλά και της αβοκαντέας. Οπου να ’ναι θα δώσουν τους πρώτους καρπούς τους τα ελληνικά αρτόδεντρα, να λυθεί επιτέλους το επισιτιστικό. Οσο για τα καφεόδεντρα, χάρη στις έξυπνες γενετικές επεμβάσεις μας, παραδόθηκε ήδη στους καλλιεργητές το φραπόδεντρο, ενώ με το φρεντόδεντρο το παλεύουμε ακόμη.

Ο ΓΑΠ και τα χρυσόψαρα....

 Του Χρήστου Λάσκου,  απο το  AlterThess...

«Πριν από μερικά χρόνια, το Δημοτικό Συμβούλιο της Μόντσα στην Ιταλία απαγόρευσε στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων να έχουν χρυσόψαρα μέσα σε στρογγυλές γυάλες. Ο εισηγητής του μέτρου εξήγησε ότι είναι άκαρδο να κρατάς ένα χρυσόψαρο σε γυάλα με καμπύλες επιφάνειες, καθώς έτσι το ψάρι, κοιτώντας έξω, θα έχει μια παραμορφωμένη άποψη της πραγματικότητας».

Stephen Hawking –Leonard Mlodinow[1]

Η μικρή αληθινή ιστορία του προθέματος, νομίζω, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Όχι μόνο γιατί μας πληροφορεί πως υπάρχουν δημοτικοί άρχοντες, οι οποίοι διαθέτουν τόσο ανοιχτό και σύνθετο μυαλό που τους απασχολεί η θέαση του κόσμου από τα χρυσόψαρα. Ούτε γιατί η ιστορία μας μιλάει με τον πιο δυνατό τρόπο γι’ αυτό που, μέχρι πρόσφατα, πλείστοι όσοι ακαδημαϊκοί ονόμαζαν «μεταμοντέρνα συνθήκη» με τα ποικίλα politically correct συμπαρομαρτούντα της: δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τη ζωή των χρυσόψαρων, ούτε καν για την καλή ζωή τους, αλλά μας αναστατώνει και το γεγονός πως οι στρογγυλές γυάλες τους παρέχουν μια στρεβλή αντανάκλαση της πραγματικότητας παραβιάζοντας το δικαίωμα τους στην νοητική εμβάθυνση.
Πραγματικά συγκινητικό! Και εντυπωσιακό, βεβαίως.
Πιο εντυπωσιακή, νομίζω, ωστόσο πως είναι η προφανής πεποίθηση των μοντσιανών της ιστορίας μας ότι αυτοί, ως άνθρωποι, σε αντίθεση με τα χρυσόψαρα, έχουν την ορθή «άποψη της πραγματικότητας».  Πράγμα που δείχνει πόσο εύκολο είναι η φιλοχρυσόψαρη μεταμοντέρνα ευαισθησία να συμβαδίζει με την πιο βαθειά τύφλωση.

ΚΑΤΙ ΜΑΣ ΞΕΦΕΥΓΕΙ...

kartesios...

Δε μπορεί όταν ο Κάντας καρφώνει για μίζες τον τριτοκλητήρα του υπουργείου Αμύνης με όνομα και διεύθυνση να γίνεται σάλος στα ΜΜΕ, αλλά όταν αναφέρεται σε «παλαιό κορυφαίο πολιτικό» να πέφτει πέπλο σιωπής, να εξαφανίζουν τα ΜΜΕ την είδηση και να γίνεται ξαφνικά αναξιόπιστος ο μέχρι χτες αξιόπιστος Κάντας.

Δε μπορεί όταν όλη η Ευρώπη δείχνει πλέον και επισήμως τον Σημίτη ως ηγέτη της συμμορίας πλαστογράφων στοιχείων που έθαψε την Ελλάδα στο νεκροταφείο της ευρωζώνης, να εμφανίζεται άνετος ο Σημίτης ως αρχηγός της αίρεσης των 58 που επιθυμεί να παίξει ρόλο στα πράγματα της χώρας ως «υπεύθυνη κεντροαριστερή δύναμη».

Δε μπορεί να θάβουν την τρόικα ακόμη και τα πλέον συστημικά και συντηρητικά ΜΜΕ του κόσμου και την ίδια ώρα οι μόνοι που δεν αμφισβητούν τις δολοφονικές πρακτικές της να είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Δε μπορεί να μιλάει επισήμως για τρίτο μνημόνιο  ο Σόιμπλε και οι μόνοι που κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν να είναι ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας που βαφτίζουν πάλι σωτηρία τον τρίτο βομβαρδισμό και υπόσχονται σωτηρία για 1.175^η φορά.

Το πείραμα..

 Ουδέν Σχόλιον...

  

  Κι ενώ οι φωνές των διεθνών Νόμπελ οικονομίας σμίγουν με αυτές των ντόπιων καθηγητών Συνταγματολόγων, καθώς και μ' αυτές μέσα στο ίδιο το ευρωκοινοβούλιο, εναντίον αυτού που συντελείται σήμερα στην χώρα μας,        ..το ''κοινό μυστικό'' του πειράματος της νέας Παγκόσμιας Τάξης, που έχει σαν πειραματόζωο την πατρίδα μας, δεν φαίνεται ν' αποτελεί πιά μυστικό.

     Το πείραμα αφορά την πλήρη υποδούλωση και υποταγή μιάς χώρας, χωρίς συνθήκες πολέμου (αλλά όχι και χωρίς αίμα), στα κατά τόπους οκονομικά κέντρα. Στην περίπτωση της Ευρώπης, στην Γερμανία..

     Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τεράστια:
     Πόσο καιρό πριν ξεκίνησε ο σχεδιασμός και η προετοιμασία του πειράματος; Από την εποχή του μεγάλου Τυχοδιώκτη το 1981, ή αργότερα το 1996 επί Γκόλουμ του ''εκσυγχρονιστού'';
     Το πότε τέθηκε σε λειτουργία το ξέρουμε. Επί μεγάλου Ηλίθιου. Από εκεί μάλιστα έχουμε και τις περισσότερες ενδείξεις ότι πρόκειται για συγκεκριμένο πείραμα: Πρώτον, η τουλάχιστον έξη μήνες πριν την ανάληψη της εξουσίας συνεννόηση του ΔΝΤ με τον Ηλίθιο περί του πρακτέου, και δεύτερον η εξωντοτική υπονόμευση της προηγούμενης κυβέρνησης (άσχετα από την αξία της και την  αποτελεσματικότητά της).

Τι απέγινε εκείνο το πιστόλι...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Παλιότερα, το παρασκήνιο των μεγάλων συμφωνιών έφτανε στο ευρύ κοινό με πολλά χρόνια καθυστέρηση, όταν άνοιγαν κρατικά αρχεία ή όταν κάποιος ηγέτης έγραφε απομνημονεύματα.

Ο καιρός των αγαλμάτων....

outelogos...

Αφού είδαμε και θαυμάσαμε το άγαλμα του Άδωνι, ήρθε ο καιρός να τιμηθεί και ο Μεγάλος ΓΑΠ. Έστησαν λοιπόν απέναντι από τη Βουλή των Ελλήνων το άγαλμα του πρώην πρωθυπουργού, μετά από απαίτηση του Υπουργού υγείας γιατί ως σωστός άνθρωπος, νιώθει ευγνώμων απέναντι στον Γιωργάκη που έφερε το μνημόνιο.  Αναγνωρίζει ότι χωρίς μνημόνιο υπουργός δεν θα γινόταν με τίποτα και θα έμενε στις τηλεπωλήσεις.

Για τον κ. Άδωνι το μνημόνιο μόνο θεϊκή παρέμβαση δεν είναι αλλά που θα πάει, θα το πει και αυτό. Πιστεύει ότι είμαστε τυχεροί διότι μας κάνουν χάρη που μας δανείζουν οι δανειστές μας. Οι άνεργοι λέει είναι θέμα ανασχηματισμού της οικονομίας και οι αυτοκτονίες  λόγω της κρίσης, είναι λιγότερες από όσο λένε. Μάλλον θα έχει κάνει προσωπική διάγνωση των αυτοκτονιών.

Όσο περνάει ο καιρός θα βλέπουμε τη διανοητική κατάσταση του Υπουργού υγείας να χειροτερεύει γιατί αν και αυτόνομη, πάει πακέτο με την οικονομία και την πορεία της χώρας.

Στη Ν.Δ. κάνουν  πολλές “χαρές” με αυτά που λέει υπέρ του Γιωργάκη και του μνημονίου, κάποιοι μάλιστα του τη φυλάνε για το μέλλον.

Το ότι το άγαλμα του ΓΑΠ μοιάζει πολύ στο άγαλμα του Νέρωνα, μάλλον τυχαίο γεγονός είναι.

Έτσι που το πάνε οι πολιτικοί, θα γεμίσουμε αγάλματα και ξέρετε ποιος θα πληρώνει το μάρμαρο…

Ο Τσίπρας και η λίστα των 100...

Cynical..

Η συμπερίληψη του αρχηγού του Σύριζα στη λίστα των 100 στοχαστών του κόσμου για το έτος 2013, και ειδικότερα στην ομάδα των "αμφισβητιών", ήταν σαφώς μια μεγάλη έκπληξη, η οποία αν μη τι άλλο δείχνει ότι η Ελλάδα και τα όσα θλιβερά λαμβάνουν χώρα στο τομάρι της καταλαμβάνουν δεσπόζουσα θέση στον παγκόσμιο δημόσιο χώρο. Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι, ότι από το σύνολο Ελλάδα, αυτό που επιλέγεται και αναδεικνύεται ως το πλέον σημαντικό είναι η προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα και όχι κάποιου άλλου. Του Σαμαρά, φερ' ειπείν, που δεν προφταίνει να μαζεύει εγκώμια από Βερολίνο και Βρυξέλλες.

Η λίστα του Foreign Policy συντάσσεται με αμιγώς πολιτικά κριτήρια, με τα πρόσωπα να αντιπροσωπεύουν τα σημεία ενδιαφέροντος και τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Σ' αυτό το πλαίσιο η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα θα λέγαμε ότι δείχνει όχι κατ΄ανάγκη τις προτιμήσεις του αμερικανικού παράγοντα, (αν και αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει), αλλά τις προσδοκίες του για το πώς θα εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα. Δείχνει δηλαδή το μέλλον, όπως το προεικάζουν οι διάφοροι διακεκριμένοι μάντεις των ΗΠΑ.  

Ο ταλαντούχος κύριος Σαμαράς!

outelogos...

Ελλάδα, μια χώρα που έχει “γεννήσει” κατά το παρελθόν σπουδαίους ανθρώπους και όχι μόνο. Το γεννοβόλημα δεν έχει τελειωμό, τα πιο πρόσφατα τρανταχτά παραδείγματα είναι δύο φίλοι, ο ΓΑΠ και ο ΣΑΜ.

Το πρώτο τον τίμησε η ανθρωπότητα λέγοντας τον και  στοχαστή (τρομάρα του) και τον δεύτερο η Γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung, τον ανέφερε πριν λίγες ημέρες ως «Ταλαντούχο και γοητευτικό».

Αφού έχει τελειώσει εδώ και καιρό η γιορτή της μπύρας στη Γερμανία, δεν έχουμε παρά να πάρουμε στα “σοβαρά” τα γραφόμενά της. Εκεί λοιπόν που προσπαθούσα με σοβαρότητα και εγώ να δω το θέμα, θυμήθηκα τα καλά λόγια που έλεγαν στην Ευρώπη και για τον Γιωργάκη πριν τη πτώση του. Τώρα τα ακούμε για τον Σαμαρά…

Το “αύριο” θα μας δείξει το πόση κοινή πορεία έχουν αυτοί οι δύο φίλοι που λέγαμε πριν. Μέχρι στιγμής και με έλλειψη αντικειμενικότητας, θεωρώ ό,τι τα ταλέντα του κου Σαμαρά είναι το ψέμα, οι αρκετές χαζοατάκες  για το μπλε πόπολο, οι σωματικές κινήσεις με το ψευτομάγκικο στυλ, η υπεροψία και η ξεροκεφαλιά.  

Τα φαντάσματα μιας κοντόθωρης Ευρώπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Η σκηνή που ξετυλίχτηκε δύο χρόνια πριν στις Κάννες –τις πολιτικές, όχι τις κινηματογραφικές– δεν τιμά κανέναν. Ούτε τον αφηγητή της (και έναν εκ των πρωταγωνιστών της) ούτε τους άλλους επώνυμους ήρωές της ούτε όσους βολεύτηκαν στο ρόλο του κομπάρσου ή του θύματος με πνεύμα μαζοχιστικό και κακομοίρικο. Δεν τιμά όμως ούτε κι εμάς, τους πολίτες της Ευρώπης. Και δεν μας τιμά επειδή αυτούς τους ηγεμόνες και ηγεμονίσκους εμείς τους επιλέγουμε, με την αυθόρμητη ή χειραγωγημένη ψήφο μας, την αδιάφορη για ανταλλάγματα ή τη χρησιμοθηρική· ενίοτε μάλιστα τους κρίνουμε άξιους για ποσοστά που ξεπερνούν το 40% και αγγίζουν το μεσσιανικό 50%. Εμείς τροφοδοτούμε τη ματαιοδοξία τους, ακόμα κι όταν διαβλέπουμε ότι τους βαραίνουν γνωρίσματα βοναπαρτισμού, όπως στην περίπτωση του Νικολά Σαρκοζί· είχε πιστέψει και αυτός, όπως πολλοί άλλοι πριν, πως η Ιστορία υπήρξε μέχρι τώρα μόνο και μόνο για να τον κοιλοπονέσει και να τον δωρίσει στην ανθρωπότητα.
Εμείς τους προσφέρουμε άλλοθι διαρκείας με την ψήφο μας για να συνεχίζουν τις παιδαριωδίες τους και να διαδίδουν με το παράδειγμά τους τον «πολιτισμό της σαχλαμάρας», όπως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Εμείς νομιμοποιούμε την οικογενειοκρατία, τα τζάκια, την κληρονομική ή οιονεί βασιλευόμενη δημοκρατία, όπως στην περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου ή του Κώστα Καραμανλή· και οι δυο τους δεν μπορεί παρά να γνώριζαν ότι τιμήθηκαν γενναιόδωρα πρωτίστως λόγω του ηγεμονικού τους αίματος και όχι της αυταξίας τους.

Το Δίδαγμα των Καννών...

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ...

Τρία είναι κατά τη γνώμη μου τα σημεία που προκύπτουν από όσα αποκαλύπτει ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Θαπατέρο στο επίμαχό βιβλίο του-«Το Δίλημμα»-για το παρασκήνιο της περίφημης συνόδου των Καννών,

όταν ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «απειλούσε» με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ευρώ- σε ανάλογες αποκαλύψεις είχε προβεί πρόσφατα  με την έκδοση βιβλίου και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν.

Πρώτον: Τα όσα περιγράφει στο απόσπασμα το οποίο προδημοσίευσε το πρακτορείο «Ρόιτερ»,  στο οποίο φέρεται ο τότε Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί να πατά σε έξαλλη κατάσταση στην καρέκλα του και να είναι έτοιμος να ανέβει στο τραπέζι, φωνάζοντας στον Έλληνα πρωθυπουργό «You are a f…ing psycho-Είσαι ένας γ…μενος ψυχοπαθής», είναι η μεγαλύτερη ίσως απομυθοποίηση της σημερινής Ευρώπης(ή ΕΕ αν προτιμάτε).

 Πρωθυπουργός απευθύνεται σε πρωθυπουργό σε μία υποτίθεται ένωση «ισότιμων κρατών» και εκλεγμένων δημοκρατικά ηγετών, με γ...σταυρίδια, που θυμίζουν ελληνικό… καφενείο. Παράλληλα οι ηγέτες της «ισότιμης» κατά τα άλλα αυτής ένωσης, μαγειρεύουν το πώς θα ξεφορτωθούν τους ηγέτες της Ελλάδας και της Ιταλίας και θα φορέσουν τους «τεχνοκράτες» Παπαδήμο και Μόντι, οι οποίοι υποτίθεται ως άνθρωποι πάνω από τα πολιτικά πάθη θα συνέβαλλαν στην εκτόνωση της κρίσης-τι κρίμα που ο διορισμός Μόντι στην κυβέρνηση της Ιταλίας, γοήτευσε με τη «σύνεσή» του παλιούς ριζοσπάστες αρθρογράφους(βλέπε δεύτερο απεργιακό φύλλο των απεργών της Ελευθεροτυπίας «Οι Εργαζόμενοι»)*.

Στη "δημοκρατία" τους ο δήμος απαγορεύεται να κρατεί...

Τρυπιο Ευρω...
Η πρωθυπουργία τού ρεζίλη των Παπανδρέου ήταν από τις χειρότερες που γνώρισε αυτός ο τόπος, και δεν έχει γνωρίσει και πολλές καλές. Μόνο το γεγονός ότι ήταν ο πρωθυπουργός που μας έβαλε στην εποχή των μνημονίων λέει πολλά από μόνο του.

Και για όσους πιστεύουν ακόμα ότι αυτή ήταν η μοναδική λύση, αρκεί για να τους αποστομώσει η απάντηση που έδωσε ο τότε πρωθυπουργός τής Ισπανίας Χ.Ρ. Θαπατέρο στην Ανγκ. Μέρκελ, όταν του πρότεινε να πάρει κι αυτός ένα "δανειάκι" από την τρόικα: "Προτιμώ να αυτοκτονήσω μόνος μου", της είπε.
Ο ρεζίλης των Παπανδρέου, πάντως, θα μπορούσε να περισώσει την υστεροφημία του αν είχε προχωρήσει στο δημοψήφισμα ενόψει του δευτέρου μνημονίου, αν έδινε δηλαδή πριν περίπου δύο χρόνια στη δημοκρατία τις πραγματικές της διαστάσεις. Κιότεψε, όμως, για τελευταία φορά μπροστά στις δικτατορικές απειλές των Μερκοζί και της ελληνικής διαπλοκής, που τον γκρέμισαν λίγες ημέρες αργότερα από την πρωθυπουργία...

Ο Πήτερ Γαπ στη χώρα του πουθενά!

outelogos...

Στον τρελό πλανήτη γη που έχουμε τη χαρά να ζούμε όλοι εμείς, όσο περνάνε τα χρόνια τα στόματα θα ανοίγουν όλο και πιο πολύ. Η περίπτωση με το βρισίδι που είχε φάει τότε ο Γαπ από τον Σαρκοζί, είναι γνωστή. Σήμερα μαθαίνουμε έως ένα βαθμό και για μία ακόμα φορά, τα παιχνίδια που παίζουν κάποιοι στις πλάτες των άλλων χωρών.

Κάποιοι όμως προσπαθούν να υπερασπιστούν τον Παπανδρέου, ότι είχε καλή πρόθεση με το σκεπτικό του δημοψηφίσματος προς τα τέλη του 2009. Ήθελε λέει να έχει λόγο και ο λαός!

Μερικές φορές με το δούλεμα που σου κάνουν, μένεις ακίνητος με στόμα και μάτια ανοιχτά, άλλες φορές σε εξοργίζουν τόσο πολύ, που με δυσκολία βαστάς τα “Γαλλικά” με τη βαριά προφορά που σου έρχονται να εκφράσεις.

Αφού μας είπε ότι ψέμα του ερχόταν για να γίνει πρωθυπουργός, γιατί δε ζήτησε δημοψήφισμα για το αν θα μπούμε στο μνημόνιο; Τόσο ξαφνικό και βιαστικό ήταν το πρόβλημα;

Εντάξει, δεν έχω το στοχαστικό επίπεδο του Γαπ, ψηλά αυτός, Ανταρτική μεριά εγώ, στο πολύ μείον δηλαδή. Ρωτάω όμως για να μάθω, γιατί να σε ρίξω στον γκρεμό και μετά να σε ρωτήσω αν θες να σε βγάλω; Άσε που ως κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα, ρε τίποτα λέμε.

Δεν γνωρίζω αν είναι όντως ψυχοπαθής που τον είπε ο Σαρκοζί ή ενεργούσε βάσει εντολών, αλλά θα πω το εξής, αν για παράδειγμα είσαι προπονητής σε μία ομάδα και λες στον παίκτη σου να μαρκάρει τον Χ αντίπαλο και αυτός μπαίνει μέσα και μαρκάρει τον Ψ, τι θα πεις; Άντε μπερδεύτηκε, άμα το ξανακάνει και ξανά… τι θα πεις;

Ε, με τον Γαπ αυτό συμβαίνει. Έχει στα σοβαρά ακουστεί πολλές φορές ότι, άλλα του λένε να πει πριν ανοίξει η πόρτα και άλλα πάει και λέει. Τυχαίο;

Και μην αρχίσουμε τα «Ήθελε και εκβιαστικά ή απειλητικά δεν τον άφησαν», το ακούσαμε για τον Κωστάκη, θα το μάθει και ο Αντωνάκης και θα μας πει τα ίδια. Νισάφι πια!

Καλέ μου Πήτερ Γαπ που τα έβαλες με τους κακούς, άντε στη χώρα του πουθενά να ησυχάσουμε και εμείς. Εκεί θα καταλάβουν την αξία σου γιατί εδώ είπαμε, είμαστε Ανταρτική μεριά εμείς.