Οι πάτρωνες και οι ακτήμονες...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Αυτές οι δύσκολες μέρες της προεκλογικής περιόδου μού φαίνονται αποκαλυπτικές για τη δυνατότητα που έχουμε ως λαός να βγάζουμε συμπεράσματα, να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, ακολουθώντας άλλη κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε πολιτικά με τη βαθύτερη σημασία του ταλαιπωρημένου αυτού όρου.

Και, δυστυχώς, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω δεν είναι καθόλου μα καθόλου ενθαρρυντικό. Τι θέλω να πω;
Μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες, αν όχι η μεγαλύτερη, της μεταπολιτευτικής Ελλάδας (για να μην πάμε πιο πίσω) υπήρξε ο πελατειασμός, δηλαδή η μετατροπή του πολίτη σε πελάτη των κομματαρχών και η δήμευση-εκχώρηση όλων του των πολιτικών δικαιωμάτων και πρωτοβουλιών από ένα σύστημα που προέτασσε το κομματικό έναντι του συλλογικού συμφέροντος. Τα προηγούμενα τρία χρόνια η συσσωρευμένη αγανάκτηση των περισσοτέρων έβρισκε έκφραση στην καταγγελία του πολιτικού συστήματος και των μεθόδων που αυτό συνήθιζε να μετέρχεται για να κρατά όμηρους τους πολίτες.
Τι είναι αυτό που βλέπουμε στην παρούσα προεκλογική περίοδο, κυρίως στο πεδίο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών; Αρκετοί από εκείνους που καυτηρίαζαν τις πελατειακές σχέσεις και τον συστηματικό εξευτελισμό μέσω του ρουσφετιού έναντι ψήφου, σήμερα, σχεδόν ξεδιάντροπα, συμμετέχουν ως υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια εκείνων των κομμάτων που μας οδήγησαν με τις πολιτικές τους στη χρεοκοπία, οικονομική και ηθική.
Τι δείχνει αυτό κατά την άποψή μου; Οτι η ζημιά που έχει συντελεστεί στις συνειδήσεις τις τελευταίες δεκαετίες είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτήν που υποθέταμε. Οτι η διαφθορά έχει αλώσει πολύ μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού απ’ αυτό που υπολογίζαμε. Δείχνει όμως και κάτι άλλο.

Οι αναλώσιμοι, οι διορθωτές και η εξυγίανση...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μέτρα «λιτότητας» ή «εξυγείανσης» (sic); Ιδού η απορία. Ή αλλιώς, ό,τι για εμάς αποτελεί σκληρή δοκιμασία, για την κυρία Μέρκελ και τους συν αυτή είναι απλώς το αναγκαίο πέρασμα από την κοιλάδα των δακρύων που οδηγεί στις πύλες του Παραδείσου και στην «κανονικότητα». Οπως λένε και οι προτεστάντες, «ο πόνος λυτρώνει» και, φυσικά, εξαγνίζει.

Πέρα από το κιτς της ανορθογραφίας του διορθωτικού τηλεγραφήματος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ), που αφορούσε τις δηλώσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου στη χώρα μας, η ουσία παραμένει ίδια: Για κάθε (αυταρχική) εξουσία η αντίσταση της κοινωνίας και η άρνησή της να συμμορφωθεί «προς τας υποδείξεις» εκλαμβάνεται ως ένδειξη ασθένειας, για να μην πούμε χρόνιας παθογένειας. Οι πλείστες όσες αναφορές του δικτάτορα Παπαδόπουλου περί «ασθενούς που θα τοποθετηθεί επί της χειρουργικής κλίνης», οι οποίες, ως γνωστόν, κατέληξαν στον επταετή «γύψο», είναι απλώς ενδεικτικές. Σήμερα οι φωστήρες των αγορών και οι ειδικοί της «εξυγίανσης» μιλάνε για την Ελλάδα και τη «δοσολογία του φαρμάκου» που της έχει χορηγηθεί, έστω και εάν, σύμφωνα με τους «αντιρρησίες», αυτό έχει μετατραπεί σε φαρμάκι.
Αυτό το φαρμάκι εντέλλονται να το χρυσώσουν και να το χορηγήσουν στον «ασθενή» τα κρατικά, αλλά και τα «φίλια» κανάλια ενημέρωσης, με κάθε τρόπο και μέσο. Και εάν δεν υπάρξει συμμόρφωση; Επιστρατεύονται παρεμβάσεις, νουθεσίες, απειλές, αλλά και «διορθώσεις». Και μάλιστα «αυτοδιορθώσεις», αφού την παρέμβαση τη χρεώνονται οι ίδιοι οι συντάκτες, όπως συνέβη, σύμφωνα με καταγγελία της ίδιας, και στην περίπτωση της ανταποκρίτριας του ΑΠΕ στο Βερολίνο.
Η συγκυβέρνηση Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ έκλεισε την ΕΡΤ επικαλούμενη το αμαρτωλό παρελθόν της, στο οποίο πρωταγωνιστής ήταν επί δεκαετίες ο ίδιος ο δικομματισμός. Οσοι προΐστανται σήμερα στο ΑΠΕ, διορισμένοι-εκλεκτοί των κυβερνήσεων, ας σκεφτούν ότι αύριο ίσως βρεθούν οι ίδιοι «στον τάκο», με ανάλογες κατηγορίες. Γιατί υπάρχει και η κατηγορία των ανακυκλούμενων και αναλώσιμων, αλλά και «χρήσιμων …», κατά τη γνωστή έκφραση.