Οι αναπληρωτές καθηγητές...

απο το Red NoteBook....

Λόγια συναισθηματικά θα πεις…

Πριν λίγο εστάλη στο σπίτι μου το φύλλο της επίταξης. Είναι δύσκολο τέτοιες ώρες να εκφραστεί κάτι, το οποίο να μην συνοδεύεται από κάποια συναισθηματική φόρτιση. Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορούν στο ίντερνετ λογής κείμενα. Δημοσιογράφοι, γονείς, μαθητές, συνάδελφοι που είτε στηλιτεύουν, είτε βρίσκονται σε αμηχανία, είτε στηρίζουν και μιλούν για το δίκιο του αγώνα μας. Τι να πεις παραπάνω εσύ; Ποια τοποθέτηση να κάνεις για το αυτονόητο δικαίωμα του ανθρώπου στην εργασία και την ελάχιστη αξιοπρέπεια.

Σε κάθε μία από τις 3 επιτάξεις που έγιναν μέσα στο 2013 «ένεκα του δημόσιου συμφέροντος», οι πολλοί ήταν αυτοί που παρουσιάστηκαν να είναι αυτοί που πλήττονται και οι λίγοι αυτοί που απεργώντας εκβίαζαν συντεχνιακά την κοινωνία. Ποιοι είναι όμως αυτοί «οι λίγοι» που απεργούσαν; Μήπως είναι οι χιλιάδες ανθρώπων που αύριο θα χάσουν την εργασία τους και θα έρθουν να προστεθούν στο μεγαλύτερο ποσοστό ανέργων όλης της Ευρώπης; Μήπως είναι αυτοί που προσπαθούν έστω να ψελλίσουν -σαν μια φωνή- «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» σε νουθεσίες που ζητούν και άλλη υπομονή και εγκαρτέρηση μπροστά στην εξαθλίωση; Μήπως είναι αυτοί, που στο σκληρό παρόν μας, αποτελούν ακόμη ένα κρίκο στο πλήθος των ανθρώπων που κάθε μέρα χάνουν την δουλειά τους, παρατηρούν τη μείωση των μισθών τους και την υποβάθμιση της ζωής τους; 

Λόγια συναισθηματικά θα πεις…

Θα μιλήσω λοιπόν με ονόματα και διευθύνσεις χρησιμοποιώντας το μόνο «εύκαιρο πειραματόζωο» που γνωρίζω κι έχω μια σχετική δικαιοδοσία να εξομολογηθώ κάτι γι αυτό. Μιλώ για τους συναδέλφους μου, τους αναπληρωτές καθηγητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία στην οποία αυτός που δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει βύσμα ήταν «ο αγαθός» νέος που ζούσε στο ρομαντικό του κόσμο. Συνεπείς όμως στον δρόμο, που μας δίδαξαν οι πιο φωτισμένοι δάσκαλοί μας, αφού εργαστήκαμε για ένα ικανό διάστημα σε φροντιστήρια, όταν βγήκε η προκήρυξη του ΑΣΕΠ, είδαμε αξιοκρατία και… τρέξαμε. Ο διαγωνισμός ΑΣΕΠ των εκπαιδευτικών για όσους δεν γνωρίζουν, είναι μια πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία, η οποία ελάχιστα διαφέρει από τις Πανελλαδικές που εξετάζονται οι μαθητές μας. Οι θέσεις που οδηγούν στη δημόσια εκπαίδευση είναι λιγοστές και οι υποψήφιοι που κάθε χρόνο αποφοιτούν από τις καθηγητικές σχολές πολυάριθμοι. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός κι έτσι μπορούμε να γνωρίζουμε πολύ καλά το άγχος και των μαθητών μας, καθώς είναι βιωμένο άλλωστε πολύ πρόσφατα…

Είμαστε επιτυχόντες σε πολλούς διαδοχικούς διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Οι περισσότεροι βρεθήκαμε λίγο ή ελάχιστα κάτω από τους τελευταίους διοριστέους. Με αυτή «την επιτυχία μας», όμως, ξεκινήσαμε -με την εισαγωγή μας στους πίνακες των αναπληρωτών- το ταξίδι μας στην δημόσια εκπαίδευση, αρχικά ως ωρομίσθιοι και στη συνέχεια ως αναπληρωτές πλήρους ωραρίου. Γυρίσαμε, οι περισσότεροι, τα σχολεία της «άγονης γραμμής» και ζήσαμε τους υπέροχους μαθητές τους υπηρετώντας με αγάπη αυτό που από παιδιά οραματιζόμασταν. Εκεί το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς είναι τα λόγια του Σεφέρη: πόσο δηλαδή σε αυτόν τον τόπο είμαστε όλοι τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι…

Για να «επιβιώσεις» στο ελληνικό δημόσιο  σχολείο και η προσφορά σου να είναι ουσιαστική για τους μαθητές σου οφείλεις να δημιουργήσεις και να κτίσεις εκ του μηδενός. Να εφεύρεις νέους τρόπους επικοινωνίας και συγκίνησης που θα έρθουν να αντισταθμίσουν την απουσία υλικοτεχνικών υποδομών, την έλλειψη σοβαρής επιμόρφωσης, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα σύμφωνα με την οποία ο δάσκαλος αποτελεί για κάποιους μια οντότητα σχεδόν παρασιτική που αράζει Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι και πληρώνεται.  Στο τέλος της ημέρας καλείσαι να είσαι επαρκής για τους ίδιους τους μαθητές σου μα συνάμα και συνεπής στον εαυτό σου, πλήρως δηλαδή προετοιμασμένος για την επόμενη σχολική μέρα, γιατί εσύ επέλεξες αυτό το επάγγελμα- λειτούργημα κι ονειρεύτηκες να το υπηρετήσεις. Και να πετύχεις.

Η εικόνα 3-4 παλιών σου καθηγητών και άλλων τόσων εκατοντάδων μαθητών που πέρασες από τις τάξεις τους σε επισκέπτεται, στοιχειώνει κι οδηγεί το δρόμο σου…

Σήμερα, όμως, από τα πιο επίσημα χείλη μαθαίνουμε πως εμείς οι 10.000 τουλάχιστον αναπληρωτές καθηγητές της εκπαίδευσης αποτελούμε το βάρος για τον δημόσιο προϋπολογισμό. Η αύξηση του ωραρίου μάλιστα που ψηφίστηκε για την οριστική μας παύση, χρησιμοποιήθηκε σαν ο δούρειος ίππος για να υψωθεί ακόμα ένα ανάθεμα στον «τεμπέλη» έλληνα εκπαιδευτικό που βαριέται να εργαστεί 2 ώρες παραπάνω… Με αυτόν τον απλό τρόπο λοιπόν παρουσιάστηκαν όλοι αυτοί οι συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί που στελέχωναν - στη μεγάλη τους πλειονότητα για χρόνια- τις εσχατιές της Ελλάδας ως ένα υποζύγιο το οποίο επιτέλους πήρε τη θέση που του άξιζε.

Εμείς, λοιπόν, «του 2010 οι εκδρομείς, οι ανήλικοι -κι ανώριμοι- εξαρχής» είμαστε αυτοί που πιστέψαμε, διδάξαμε στους μαθητές μας κι ακολουθήσαμε κι οι ίδιοι στη ζωή μας ως αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής και του δρόμου μας το ιδανικό πως « το να ζει κανείς και να αγωνίζεται με καθαρά χέρια για αυτό που αγαπά δείχνοντας εμπιστοσύνη στην δική του αξιοσύνη και εργασία και την αξιοκρατία του τόπου που μεγάλωσε, είναι ένας από τους λίγους αληθινούς δρόμους που οδηγεί προς την εκπλήρωση των ονείρων του και την προσωπική  γαλήνη».

 Ως αφελής καθηγητής λοιπόν παραδέχομαι πως δημιούργησα τους πιο αφελείς μαθητές πανελληνίως. Αυτούς που πιστεύουν πως ζουν σε μια Ελλάδα που η αξία και ο κόπος ενός νέου ανταμείβεται και αναγνωρίζεται. Αυτούς που τελικά πιστεύουν πως ζουν σε μια πατρίδα που τους θέλει ακόμη στα εδάφη της κι όχι μετανάστες στη Γερμανία ή όπου γης.
Ντρέπομαι πραγματικά να τους πω την αλήθεια, όταν στο δρόμο με φωνάζουν «δάσκαλε». Γυρνώ στο σπίτι και θυμάμαι αυτό το παλιό τραγούδι « τον δάσκαλο, τον δάσκαλο, αυτόν τον σαρδανάπαλο» χαμογελώντας πικρά...

Κλείνοντας, μια τελευταία υπενθύμιση μόνο. Οι αναπληρωτές καθηγητές δεν είναι αυτοί που χαριστικά δούλεψαν στο δημόσιο σχολείο και μπήκαν στις τάξεις των μαθητών τους, επειδή κάποιοι τους έκαναν τη χάρη «εξαγοράζοντας» την ψήφο, τα χρήματα ή τις γνωριμίες τους. Είναι οι άνθρωποι που κρίθηκαν επιτυχώς και διαδοχικώς σε θρανία ως τα 30+ τους, σε Πανελλαδικές, πολλούς ΑΣΕΠ, αποκτώντας πρόσθετα πτυχία και μεταπτυχιακά κι άλλες λογής πιστοποιήσεις και θέτοντας διαρκώς σε αναστολή τη ζωή τους μέχρι τον επόμενο ΑΣΕΠ, το επόμενο μέρος που θα πήγαιναν, μετρώντας μόρια, κάνοντας υπολογισμούς και αναμένοντας μπροστά από τους υπολογιστές για τα νέα φύλλα πορείας… Είναι κι εκείνοι που πρώτοι από του χρόνου θα «πονάνε» για τα άδεια από καθηγητές σχολεία, τις άδειες από νέους ανθρώπους αίθουσες εκδηλώσεων και επίσης για τα άδεια όνειρά τους, που σαν πουκάμισα αδειανά θα κυματίζουν μεσίστια.

Είναι, τέλος, αυτοί που ονειρεύτηκαν να υπηρετήσουν με αξιοκρατικό τρόπο τη δημόσια εκπαίδευση και μετά την παρέλευση κάποιων ετών να τους υποδεχτούν οι δικοί τους στο σπίτι ως νικητές-πολεμιστές της ζωής κι όχι ως χρησιμοποιημένα κονσερβοκούτια με ημερομηνία λήξης, μπουκάλια κενά και ανεπίδοτα στις θάλασσες του Αιγαίου.

Σε αυτό «τον πόλεμο» όλοι επιτέλους θα γυρίσουμε, συνάδελφοι, με πολλά μόρια από την παραμεθόριο στο σπίτι. Όλοι μας θα γυρίσουμε πίσω… Ξωμάχοι. Και άνεργοι.

Ένας Αναπληρωτής Καθηγητής

490 να είναι οι ώρες σας γουρούνια...

AlfaVita...

Πριν όχι και πολλά χρόνια, όταν  το 2004 έδινα πανελλήνιες, θυμάμαι τον εαυτό μου να ζορίζεται τόσο πολύ, να αφιερώνει εξαντλητικό χρόνο για διάβασμα ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στην κούρσα των εξετάσεων. Ήθελα να εκπληρώσω το όνειρο μου να γίνω καθηγήτρια. Οι γονείς μου είχαν δώσει ότι είχαν και δεν είχαν  για να πηγαίνω φροντιστήρια. Θυμάμαι τον πατέρα μου που μου έλεγε "κοριτσάκι μου να σπουδάσεις... να βρεις μια δουλειά".

Εν τέλει πέρασα στη φιλοσοφική της Αθήνας, τελείωσα στα 4,5 χρόνια, και τον επόμενο χρόνο με πήραν αναπληρώτρια. Με το σπαθί μου,  χωρίς να έχω φιλήσει κατουρημένες ποδιές , χωρίς να έχω δεχτεί ούτε ένα ρουσφέτι από κανένα κρατικοδίαιτο κονδυλοφόρο, κατάφερα έστω να μην ζητάω από τους γονείς μου... και να στέκομαι με μια αξιοπρέπεια.

Τώρα στα  27 μου που από του χρόνου θα προσλάβουν ελάχιστους αναπληρωτές  και θα αναγκαστώ  να βρω αλλού δουλειά. Επίσης πρέπει να γυρίσω πίσω στους δικούς μου.

Μίλησα για δουλειά;;; Ξεχάστηκα χίλια συγνώμη..

Δουλειά με  490 ευρώ;;;

 Πρέπει να βγάλω από το νου μου αυτή τη λέξη και να την αντικαταστήσω με τη λέξη σκλαβιά.

 ΝΑΙ!! ΜΑΛΙΣΤΑ!

Σκλαβιά μιας ολόκληρης γενιάς που την καταδικάζουν να φυτοζωήσει, να ζητιανέψει, να γεμίσει ψυχολογικά προβλήματα, να μην μπορέσει να ερωτευτεί.

Όπως τότε που διάβαζα για τις πανελλήνιες και  πίστευα ότι θα πραγματώσω το όνειρο μου, έτσι τώρα με το ίδιο πάθος θα προσπαθήσω να φωνάξω σε αυτά τα γουρούνια που με καταδικάζουν να ζω με 490 ευρώ ότι 490 θα είναι οι ώρες τους!

Μαργαρίτα

Καθεστώς αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας για 170.000 εκπαιδευτικούς...

Του Χρήστου Κάτσικα, εφημεριδα των Συντακτων...

Είναι πια φανερό, ακόμη και στους πιο δύσπιστους, ακόμη και σ” αυτούς που χρόνια πολλά βάσιζαν τη γραμματική και το συντακτικό των αναγνώσεών τους για το «πού πάει η εκπαίδευση» στις περίτεχνες διακηρύξεις των εκάστοτε υπουργών Παιδείας, ότι η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται μπροστά σε μια «επιχείρηση» συνολικής αλλαγής του τοπίου από την πρώτη μικρή του Δημοτικού μέχρι και το Πανεπιστήμιο και τα μεταπτυχιακά προγράμματα.
Μια βασική παράμετρος αυτής της «επιχείρησης» αφορά και τις εργασιακές σχέσεις των περίπου 170.000 μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Οργανική θέση, ωράριο, δικαίωμα μετάθεσης – απόσπασης, μονιμότητα, προσλήψεις και διορισμοί προβάλλονται και από τη νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μας γκουβερνάντων, σαν αναχρονισμός, σαν παλιομοδίτικες αντιλήψεις, που πρέπει όχι μόνο να εξαφανιστούν από το εκπαιδευτικό τοπίο αλλά να σβήσουν και από τη συλλογική μνήμη.

Με την «αρωγή» της «αξιολόγησης» και του «καταλόγου» των πειθαρχικών παραπτωμάτων, το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να διαμορφώσει ένα εργασιακό τοπίο που θα κρατά τους εκπαιδευτικούς όμηρους του διοικητικού μηχανισμού, βορά σε κάθε επίδοξο διώκτη τους, από τις προϊστάμενες εκπαιδευτικές αρχές ώς και κάθε «αγανακτισμένο» ή παραπονούμενο γονέα ή τοπικό «άρχοντα» και ανά πάσα στιγμή θα είναι προς «τύλιγμα σε μια κόλλα χαρτί»!

Ηδη τέθηκε σε αργία ο Παναγιώτης Μόσχος, διευθυντής σχολείου στα Γιαννιτσά (στο σχολείο του δικαιολογήθηκαν εκπρόθεσμα απουσίες μαθητών) και ενεργοποιήθηκε η δίωξη του εκπαιδευτικού και αιρετού στην Κεφαλονιά Νικόλα Γαλιατσάτου (δεν ψήφισε απόλυση συναδέλφου του).

Την ίδια ώρα, η εξαφάνιση από το εκπαιδευτικό τοπίο άνω των 10.000 αναπληρωτών εκπαιδευτικών θα οδηγήσει στην αναγκαστική μετακίνηση μόνιμων εκπαιδευτικών στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα καθώς και σε όλες εκείνες τις περιοχές της νησιωτικής, ορεινής και δυσπρόσιτης Ελλάδας που μέχρι τώρα καλύπτονταν με τις προσλήψεις συμβασιούχων.

Οι εκπαιδευτικοί ως… περιπλανώμενοι Ιουδαίοι

Τρεις νέες ρυθμίσεις που επιχειρούνται από την κυβέρνηση και αφορούν ευθέως την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στον χώρο της εκπαίδευσης «χρωματίζουν» το τοπίο των αλλαγών.

Η πρώτη ρύθμιση αφορά τις μετακινήσεις του εκπαιδευτικού προσωπικού. Σύμφωνα με αυτή, προωθείται η υποχρεωτική μετακίνηση των εκπαιδευτικών σε όλα τα σχολεία της χώρας και σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, ανεξάρτητα από οργανική θέση και μόνο με απόφαση υπουργού!

Κανένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί πλέον να είναι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να υπηρετεί στην οργανική του θέση, αν «το συμφέρον της εθνικής οικονομίας και η ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος» τον βγάλει… υπεράριθμο, καθώς μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να τον μετακινήσουν από τον μόνιμο τόπο καταγωγής του εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Το Μνημόνιο 3 μετατρέπει τους εκπαιδευτικούς σε «τιραμόλα», σε μια σύγχρονη μορφή περιπλανώμενου Ιουδαίου με μια απλή υπουργική απόφαση.

Η διαδικασία και τα κριτήρια των αναγκαστικών μεταθέσεων θα οριστούν με προεδρικό διάταγμα, όμως το Μνημόνιο δίνει μια σαφέστατη πρόγευση. Το πρώτο κριτήριο είναι η υπεραριθμία στο σχολείο ή στον δήμο. Με τις νέες συγχωνεύσεις σχολείων που περιλαμβάνονται στο «μενού» των περικοπών για τη νέα σχολική χρονιά, αλλά και με τη μέθοδο «σαρδελοποίησης» των μαθητών στα τμήματα, ένα μεγάλο τμήμα του εκπαιδευτικού προσωπικού μπορεί ανά πάσα στιγμή να κληθεί να μετακομίσει υποχρεωτικά σε άλλη πόλη.

Παράλληλα είναι φανερό ότι τέτοιες διατάξεις συνδέονται αρμονικά με την αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση. Τα αποτελέσματά της θα οδηγήσουν σε κατηγοριοποιήσεις και κατατάξεις, με αποτέλεσμα την ανασφάλεια και τον κίνδυνο περιπλάνησης, ομηρίας και ανασφάλειας για το σύνολο των εκπαιδευτικών, ανεξάρτητα από ειδικότητα και χρόνια υπηρεσίας. Με άλλα λόγια, οι δυσμενείς μεταθέσεις βρίσκονται ήδη στις αυλές των σχολείων για όποιον «δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» και όχι μόνο.

Εξαφάνιση 13.000 αναπληρωτών εκπαιδευτικών

Η δεύτερη ρύθμιση αφορά τη μείωση του αριθμού των αναπληρωτών τη νέα σχολική χρονιά σε ποσοστό 85% περίπου. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι θα «εκδοθεί απόφαση για τη μείωση του μη μόνιμου διδακτικού προσωπικού σε ετήσια βάση από 15.226 σε 2.000».

Αυτό σημαίνει ότι η πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εξαφανίσει από το εκπαιδευτικό τοπίο περισσότερους από 13.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που τα τελευταία χρόνια έχουν καλύψει, ουσιαστικά με έξοδα δικά τους, λειτουργικές ανάγκες των σχολείων από τον Εβρο έως την Κρήτη, με την ελπίδα να διοριστούν κάποια στιγμή ως μόνιμοι εκπαιδευτικοί.

Σαν κακό όνειρο επεμβαίνει στις ζωές του πιο αδύναμου κρίκου, σαν σεισμός από τα έγκατα της γης που αίφνης κόβει το σπίτι στα δυο και θάβει τους ενοίκους και τις μνήμες τους. Γιατί αυτή ακριβώς την αίσθηση προκάλεσε στους εκπαιδευτικούς που σαν μετανάστες χρόνια και χρόνια έλιωσαν τα ρούχα τους σε όλη την Ελλάδα για μια χούφτα μόρια, τα οποία τώρα σκόρπισαν στους 5 ανέμους.

Αύξηση του ωραρίου και συγχωνεύσεις σχολείων

Η τρίτη ρύθμιση αφορά την αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών και ένα νέο γύρο συγχωνεύσεων σχολείων. Ο πρώτος γύρος συγχωνεύσεων την περίοδο 2010/2011 εξαφάνισε από προσώπου γης 1.050 σχολικές μονάδες και μαζί τους τίναξε στον αέρα εκατοντάδες θέσεις εκπαιδευτικών. Ηδη το υπουργείο Παιδείας, μέσω των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, αυτή την περίοδο συγχωνεύει εκατοντάδες τμήματα σχολικών μονάδων, ενώ βρισκόμαστε στο μέσον περίπου της σχολικής χρονιάς.

Ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας είναι με ένα δεύτερο γύρο συγχωνεύσεων να μειώσει ακόμη περισσότερο τον αριθμό των εκπαιδευτικών που απαιτούνται για τη λειτουργία των σχολείων έτσι ώστε να μηδενίσει τον αριθμό νέων προσλήψεων. Παράλληλα, για να εξυπηρετήσει καλύτερα τη γραμμή των μηδενικών προσλήψεων σχεδιάζει την αύξηση του διδακτικού ωραρίου των μόνιμων εκπαιδευτικών.

Το σχέδιο αυτό βρίσκεται καιρό στα συρτάρια του υπουργείου Παιδείας και φαίνεται ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για υλοποίηση. Στα σχέδια υπάρχει αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά 2-3 ώρες ενώ ήδη έχει επιβάλει εξωδιδακτικά, γραφειοκρατικού χαρακτήρα, καθήκοντα στους εκπαιδευτικούς τα οποία έχουν δυσκολέψει σημαντικά τη ζωή τους μέσα και έξω από το σχολείο.