«Ωφελούμενοι» δουλοπάροικοι...

ΕΡΕΥΝΑ του Χρήστου Κάτσικα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...


Τα προγράμματα του ΟΑΕΔ για την
«καταπολέμηση της ανεργίας» προωθούν την ελαστικοποίηση των εργασιακών
σχέσεων και αντικαθιστούν τους «παλιούς» μισθούς και τη μόνιμη εργασία
με ψίχουλα των 490 ευρώ τον μήνα..

Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι κεντρικοί τίτλοι πολλών εφημερίδων
αλλά και τηλεοπτικών δελτίων γεμίζουν με… χιλιάδες προσλήψεις στον
δημόσιο τομέα. Χιλιάδες προσλήψεις και μια μαγική λέξη: «Ωφελούμενοι»!

Η επέτειος του «ΟΧΙ» στην εποχή του «ναι»...

Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μόνο το 1/4 των σημερινών μαθητών έχει ικανοποιητική γνώση των ιστορικών γεγονότων σχετικά με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940...

Οσοι αναπνέουν την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες γνωρίζουν καλά ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές γι΄αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ισως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν.

Εκπαιδευτική «Ηρωδιάδα»...

ΕΡΕΥΝΑ, Του Χρήστου Κάτσικα, στην Εφημεριδα των Συντακτων...

→Μεθοδεύεται έξωση 50.000 μαθητών από το νέο Λύκειο και μείωση των θέσεων εισακτέων κατά 30% μέχρι το 2015.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, μέσα στο πρώτο 10ήμερο του Σεπτεμβρίου θα ψηφιστούν οι αλλαγές στη δευτεροβάθμια Γενική και Επαγγελματική Εκπαίδευση και οι μαθητές που θα φοιτήσουν τη νέα σχολική χρονιά (2013/14), σε λίγες μέρες δηλαδή, στην Α΄ τάξη του Λυκείου, θα είναι οι πρώτοι που θα πάρουν μέρος, στο τέλος της χρονιάς, σε νέου τύπου εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές διαφοροποιούνται από όλες τις προηγούμενες σε δυο καθοριστικά σημεία. Πρώτον, οι μαθητές θα εξετάζονται σε θέματα τα οποία σε ποσοστό 50% θα προέρχονται από μια απρόσωπη Κεντρική Τράπεζα Ερωτήσεων και όχι από τον διδάσκοντα. Δεύτερον, η βαθμολογία και αυτής της τάξης και των επόμενων τάξεων του Λυκείου θα «μετράνε» στις παραμέτρους εισόδου στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου οι μαθητές θα διαγωνίζονται σε εξετάσεις πανελλαδικού τύπου και όποιος καταφέρνει και «επιζήσει σχολικά», μετά το τέλος του Λυκείου, θα δίνει πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή του στην ανώτατη εκπαίδευση.

Με τις πανελλαδικού χαρακτήρα εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου επιδιώκεται να καλλιεργηθεί η αυταπάτη ότι το σύνολο της διαδικασίας θα είναι απόλυτα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, αποκρύπτοντας έντεχνα το γεγονός ότι όσο «αντικειμενικό» κι αν είναι το διαδικαστικό μέρος της διαδικασίας, τα υπόλοιπα στοιχεία που «συναρμολογούν» τη λογική του, και διαμορφώνουν την κρίση για την επιλογή/πρόκριση – απόρριψη του μαθητικού πληθυσμού δεν μπορούν να «απογαλακτιστούν» από τις ανισωτικές λειτουργίες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Βιομηχανια διωξεων εκπαιδευτικων και δημοσιων υπαλληλων και παραγωγη επιορκων...

Του Χρήστου Κάτσικα, απο την AlfaVita...

Επιστροφή στις διώξεις με οδηγό το μαύρο παρελθόν

ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ  ΘΑ ΘΕΡΙΣΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ 

Τις τελευταίες μέρες, η εκπαίδευση αλλά και το σύνολο του Δημόσιου τομέα, βιώνει για μια ακόμη φορά το «θέατρο του παραλόγου» με την «παραγωγή» επιόρκων και το μέτρο της «αυτοδίκαιης αργίας».

Με βάση το μνημονιακό νόμο 4093/2012 επιβάλλεται αυτοδίκαιη αργία για οποιοδήποτε δημόσιο υπάλληλο από τη στιγμή που παραπέμπεται στο πειθαρχικό συμβούλιο και μόνο.

Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας (η υπόθεση  δεν  έχει  εκδικασθεί  οριστικά) , που στιγματίζει τον εργαζόμενο και θίγει την προσωπική του αξιοπρέπεια. Αποτελεί  στην  ουσία  πολιτική  δίωξη και  απαγόρευση  κάθε διαμαρτυρίας. Δημιουργείται έτσι ένα κλίμα φόβου, που δεσμεύει κάθε δημόσιο υπάλληλο, καθώς αφορά στην καθημερινότητά του και σε ζητήματα στα οποία θα μπορούσε ανθρωπίνως να εμπλακεί ο καθένας. Επιπλέον η κατηγορία της «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς» είναι εντελώς ασαφής και αυθαίρετη και όπως είναι εύκολα κατανοητό μπορεί να τυλίξει σε «μια κόλλα χαρτί» οποιονδήποτε υπάλληλο «μπει στη μύτη» του προϊσταμένου του.

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα σελίδα στη «στρατηγική φόβου» για τους Δημόσιους υπαλλήλους που καλλιεργούν Κυβέρνηση και ΜΜΕ.

Όλα τα στοιχεία φανερώνουν ότι ο πραγματικός στόχος της Κυβέρνησης δεν είναι κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι αποδεδειγμένα έχουν τελέσει μια αξιόποινη πράξη και έχουν καταδικαστεί γι αυτήν (κλοπή, παιδεραστία, δωροδοκία κλπ). Αυτοί «χρησιμοποιούνται» επικοινωνιακά από την Κυβέρνηση για να αποσπάσουν τη συναίνεση της κοινής γνώμης.

 Ο πραγματικός στόχος είναι η παραγωγή επίορκων δημοσίων εκπαιδευτικών προκειμένου να δικαιολογηθούν οι χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων, απαραίτητων για τη στοιχειώδη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών που κινδυνεύουν με οριστική κατάρρευση, θυσία τάχα στην ανάγκη εκταμίευσης της επόμενης δόσης. Με το στόχο αυτό συνδέεται με ένα νήμα και η προσπάθεια ποινικοποίησης κάθε αντίδρασης των δημοσίων υπαλλήλων (ακόμη και διατύπωσης γνώμης) στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα, στις αντιλαϊκές πολιτικές και στην καταστολή.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα μια σειρά εκπαιδευτικοί, ανά τη χώρα,  τέθηκαν ή απειλούνται με  αργία με την παραπομπή τους στο πειθαρχικό συμβούλιο με την κατηγορία της «αναξιοπρεπούς ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας»  και χωρίς τελική απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου ή άλλη δικαστική ετυμηγορία (ούτε καν πρωτόδικη) σε εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του μνημονιακού νόμου 4093/12.

Πρόκειται για μια ευθεία προσβολή στο νομικό πολιτισμό και παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας.

Καθημερινά νέα επεισόδια έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ και όσα παραθέτουμε παρακάτω είναι μόνο κάποιες περιπτώσεις και δεν αφορούν σε καμιά περίπτωση το όργιο των απειλών διώξεων και αργιών που έχουν ξεδιπλωθεί στο σύνολο του δημόσιου τομέα.

Πριν λίγες μέρες ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Αχείμαστος από το Λύκειο Πελοπίου Ηλείας τέθηκε σε «αυτοδίκαιη αργία» επειδή μηνύθηκε από κάποιον με τον οποίο είχε οικονομικές διαφορές. Ο μηνυτής κοινοποίησε την μήνυσή του και το σχετικό κατηγορητήριο στο ΠΥΣΔΕ Ν. Ηλείας και η Περιφερειακή Διεύθυνση όπως και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού κοινοποίησαν στον εκπαιδευτικό την υπαγωγή του στις διατάξεις του νόμου 4043/12 «περί διαθεσιμότητας, αργίας ένεκα ανάρμοστης συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας»!

Την προηγούμενη εβδομάδα ο δάσκαλος σε Ειδικό σχολείο της Λάρισας Στέφανος Γκουλιώνης παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο  με την κατηγορία της αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας, με  κίνδυνο την άμεση απόλυσή  του. Συγκεκριμένα η υπόθεσή του αφορά συμμετοχή  του σε  διαμαρτυρία  ενάντια  στην  αντιλαϊκή πολιτική   όπου  και  συνελήφθη. Αποτελεί  στην  ουσία  πολιτική  δίωξη και  απαγόρευση  κάθε διαμαρτυρίας.

Παράλληλα ο  Δντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ευρυτανίας έχει ασκήσει πειθαρχικές διώξεις εναντίον του Προέδρου, της Γ. Γραμματέως και των μελών του ΔΣ της ΕΛΜΕ, εξαιτίας της συνδικαλιστικής τους δράσης με στόχο τη φίμωση της ελευθερίας της έκφρασης και της άσκησης κριτικής στις πράξεις της διοίκησης, καθώς και την παρακώληση της συνδικαλιστικής δράσης.

Η καθηγήτρια Σοφία Ποταμιάνου, αιρετή στο ΠΥΣΔΕ Κεφαλλονιάς - Ιθάκης αντιμετωπίζει την κατηγορία της επιορκίας επειδή στις τελευταίες κρίσεις διευθυντών αρνήθηκε να συμμετάσχει στην αξιολόγηση και να βάλει βαθμό στη συνέντευξη των υποψήφιων υλοποιώντας την απόφαση που είχε πάρει η ΕΛΜΕ Κεφαλλονιάς - Ιθάκης.

Το γεγονός έχει προκαλέσει όπως είναι φυσικό την αντίδραση των εκπαιδευτικών. Η ΑΔΕΔΥ, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, δεκάδες ΕΛΜΕ και Σύλλογοι Δασκάλων και Νηπιαγωγών εκφράζουν τη συμπαραστασή τους στους συναδέλφους τους και ζητούν να σταματήσουν οι αυθαίρετες και στοχευμένες διώξεις και να καταργηθεί ο μνημονιακός νόμος που θυμίζει άλλες εποχές.

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΟΠΙΣΘΕΝ

Κατά το έτος 1963 και με αφορμή το γεγονός ότι μια δασκάλα πήγε σε ένα χορό με κάποιο κύριο, ο επιθεωρητής της περιοχής εγκαλεί τη δασκάλα με το παρακάτω έγγραφο:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΣΤΟΙΧ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΦΙΛΙΑΤΩΝ
Αρ. πρωτ. 91
Εν Φιλιάταις τη 15-1-63

Π Ρ Ο Σ: Την δημοδιδασκάλισσαν του σχολείου Κεραμίτσης Κ. Σ…Π…(μέχρι σήμερα διατελέσασαν εν αποσπάσει εις σχολείον Αγίου Νικολάου)

Έχοντες υπ΄  όψιν τα αναγραφόμενα εις την υπό σημερινήν ημερομηνίαν τηλεγραφικήν αναφοράν σας, γνωρίζομεν εις υμάς ότε η προ τριημέρου (12ην τρέχοντος μηνός και ημέραν Σάββατον) επιδειχθείσα εκ μέρους σας επαίσχυντος συμπεριφορά επροξένησεν εις ημάς τε, ως Νόμω εντεταλμένον δια την παρακολούθησιν και τον έλεγχον των πράξεών σας ως δημοσίου υπαλλήλου, καθώς και εις την ευυπόληπτον κοινωνίαν της πόλεως Φιλιατών οδυνηράν εντύπωσιν.

Διερωτώμεθα: Κατά ποίαν λογικήν, Διδασκάλισσα υμείς, έχετε το δικαίωμα να περιφρονήτε ασυστόλως και ανερυθρυριάσθως το Δημόσιον αίσθημα και να περιέρχησθε νύκτωρ τη συνοδεία ανδρός ουδεμίαν επισήμως έχοντος θεμιτήν σχέσιν με υμάς και δι΄ ιδιωτικού του αυτοκινήτου την περιοχήν της περιφερείας μας και να προσέρχησθε μετ΄ αυτού εις δημόσιον χορόν (ως ο προχθεσινός) εις την Λέσχην φρουράς Φιλιατών;

Εις ποίαν πώρωσιν άραγε έφθασεν η συνείδησία σας, όταν προσερχόμενη εις τον εν λόγω δημόσιον χορόν μετά του εν λόγω ανδρός καταλαμβάνητε θρασύτατα μετ΄ αυτού θέσιν εις τράπεζαν γειτονικήν προς την του προϊσταμένου Επιθεωρητού σας και παραλείπητε και την στοιχειωδεστέραν εκδήλωσιν κοινωνικής αγωγής, την του χαιρετισμού προς αυτόν;

Ποίος σας έδωσε το δικαίωμα να διασύρητε κατά τον επαίσχυντον αυτόν τρόπον την υπόληψιν και την τιμήν της εναρέτου οικογενείας των Διδασκάλων μου;

Πού κατεχωρήσατε τας επί ώραν μακράν και κατ΄ επανάληψιν απευθυνθείσας προς το άτομόν σας εκ μέρους υμών νουθεσίας και συμβουλάς επί του ιδίου θέματος της συμπεριφοράς σας;

Πώς είναι δυνατόν να έχωσι πλέον εμπιστοσύνην εις την διαδασκάλισσαν των αθώων τέκνων των οι ταλαίπωροι κάτοικοι του χωρίου Άγιος Νικόλαος, όταν παρακολουθούν μετά βδελυγμίας τας ανόμους νυκτερινάς δι΄ αυτοκινήτου περιπλανήσεις σας; Κατόπιν τοων ανωτέρω και συμφώνως προς τας διατάξεις των άρθρων 131,132,160 και 161 του Νόμου 1811/51 καλούμεν υμάς, όπως εντός εικοσιτετραώρου από λήψεως παρούσης απολογηθήτε εγγράφως αναφέρουσα τους λόγους του ως ανωτέρω ολισθήματός σας.

Εν τη περί ής ο λόγος απολογία σας δέον όπως δώσητε απόκρισην και εις τα εξής ερωτήματα:

1. Πού διανυκτερεύσατε από της 3ης μετά μεσονύκτιον ώρας και μετά το πέρας του χορού;

2. Πώς απεμακρύνθητε εκ της έδρας σας άνευ αδείας της υπηρεσίας και

3. Αναφέρατε εις τον κ. Διευθυντήν του σχολείου σας περί της απομακρύνσεώς σας εκ της έδρας, περί του σκοπού της εις Φιλιάτες ελεύσεώς σας και περί του τρόπου και χρόνου αναχωρήσεως και επανόδου σας.

Ο επιθεωρητής

Α… Χ. Γ

Δειτε κι αυτο...

Αλλοδαποί μαθητές στην κλίνη του Προκρούστη...

Του Χρήστου Κάτσικα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

ΕΡΕΥΝΑ Τα παιδιά μεταναστών και παλιννοστούντων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση φτάνουν τις 128.000 και βιώνουν καθημερινά άνισες και ισοπεδωτικές συνθήκες

Πριν από περίπου 50 χρόνια, το 1965, είχαμε πραγματική μείωση του πληθυσμού της χώρας μας, αφού η μετανάστευση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στο εξωτερικό ξεπερνούσε τη φυσική αύξηση των γεννήσεων.
Μόνο την περίοδο 1950-1980, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΣΥΕ, οι μεταναστευτικές έξοδοι αφορούσαν πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνες που «εγκατέλειψαν» για ένα μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τη χώρα τους. Μιλάμε, βέβαια, για το 12% του πληθυσμού, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό, το υψηλότερο των χωρών της Μεσογείου.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οποιος ζει από κοντά την εκπαιδευτική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας, έχει διαπιστώσει τη θεαματική αλλαγή της «χημείας» των σχολικών μας τάξεων. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, στην Α/Βάθμια (Δημοτικά) και Β/Βάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσια, Λύκεια) φοιτούν περίπου 128.000 αλλοδαποί και παλιννοστούντες μαθητές. Είναι, εδώ και χρόνια, μια νέα πραγματικότητα για το ελληνικό σχολείο, το οποίο έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά, πριν απ’ όλα, στη σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού. Σε κάθε περίπτωση η σχολική τάξη απέκτησε «ανομοιομορφία» λίγο ως πολύ μεγαλύτερη, με την παρουσία μαθητών «διαφορετικών».

Οποιον πάρει ο χάρος

Ετσι, ενώ το 1996 στα ελληνικά σχολεία σε κάθε 100 μαθητές μόλις 3 είχαν γονείς αλλοδαπούς και παλιννοστούντες, το 2000 το ποσοστό αυτό υπερδιπλασιάστηκε και έφτασε στο 6,4%, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό υπολογίζεται ότι ξεπερνάει το 10%. Mε βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία οι αλλοδαποί και οι παλιννοστούντες μαθητές έφτασαν τις 128.000 σε σύνολο 1,2 εκατ. μαθητών της δημόσιας Α/βάθμιας και Β/βάθμιας σχολικής εκπαίδευσης. Eνδεικτικά, στον Δήμο της Aθήνας ένας στους πέντε μαθητές (ποσοστό περίπου 22%) είναι αλλοδαπός. Σε ορισμένα σχολεία, μάλιστα, κεντρικών περιοχών, όπως η Kυψέλη, τα Πετράλωνα, το Γκάζι το ποσοστό των αλλοδαπών μαθητών σε μια τάξη φτάνει το 50%.

Είναι γνωστό ότι πίσω από τη ρητορική περί ίσων ευκαιριών το σχολικό σύστημα λειτουργεί σαν την προκρούστεια κλίνη. Τους ξαπλώνει όλους εκεί πάνω κι «όποιον πάρει ο χάρος». Μόνο που όπως φαίνεται ο «χάρος» κάνει διακρίσεις, αφού οι μαθητές που παρουσιάζουν αυξημένη «σχολική θνησιμότητα» έχουν κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Ολόκληροι πληθυσμοί παιδιών και εφήβων που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, τόσο οικονομικά όσο και μορφωτικά, καλούνται να αναμετρηθούν κατά τη διάρκεια του σχολικού τους βίου με συμμαθητές πολύ πιο ευνοημένους απ’ αυτούς και μάλιστα σε ένα πεδίο που δεν τους είναι οικείο.

Απέναντι στην πραγματικότητα της σχολικής ετερότητας το σχολείο ορθώνεται ισοπεδωτικό, μονολιθικό, άκαμπτο. Το σχολείο, με τις δικές του αξίες, συνθήκες, πρακτικές, απαιτήσεις, ζητάει από ένα ανομοιογενές μαθητικό σύνολο τις ίδιες επιδόσεις, ιδιότητες, ικανότητες.

Η κυρίαρχη λογική; Αν οι μαθητές δεν συμμετέχουν στον ίδιο βαθμό στη διδακτική διαδικασία και δεν επωφελούνται το ίδιο από το εκπαιδευτικό σύστημα, η ευθύνη είναι ολοκληρωτικά δική τους.

Την ίδια στιγμή «ράβει» στα μέτρα του τον ρόλο ενός εκπαιδευτικού, ο οποίος, εμποτισμένος από μια λογική που αντιλαμβάνεται τους καλούς μαθητές ως επιμελείς και ικανούς και τους κακούς μαθητές ως τεμπέληδες και ανίκανους και κάτω από το βάρος ενός αναλυτικού προγράμματος που «τρέχει» στις υπερφορτωμένες τάξεις, «στιγματίζει» με την απορριπτική βαθμολογία αλλά και με τη στάση του (περιφρόνηση, υποτίμηση) ένα μέρος του μαθητικού πληθυσμού.

Είναι αποκαλυπτικά τα λόγια ενός εκπαιδευτικού: «Οταν πρωτοπήγα στο Γυμνάσιο αυτό, γρήγορα κατάλαβα ότι αρκετοί από τους μαθητές που είχαν πολύ χαμηλές επιδόσεις και έμεναν ανεξεταστέοι ή απορρίπτονταν είχαν συνήθως κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά, ήταν απλά παιδιά παραμελημένα… Οι γονείς, όλη τη μέρα στο μεροκάματο, οι περισσότεροι αγράμματοι…Ποιος βοηθούσε αυτά τα παιδιά; Ποιος τα έλεγχε αν διάβασαν ή ακόμη και αν έφαγαν ή πόσες ώρες “εγκαταλείφθηκαν” στην τηλεόραση; Επειτα, να… το σχολείο, το πρόγραμμα… πώς να σταθείς πάνω από τον κάθε μαθητή; Πώς να περιμένεις τον Σεργκέι που δυσκολεύεται να απαντήσει; Πώς να αισθανθείς αν ο Αρμάντο κατάλαβε το μάθημα όταν η διδακτέα ύλη που πρέπει να “βγει” δεν σου αφήνει περιθώρια για παρόμοιες ευαισθησίες; “Πρέπει να βγει η ύλη”… Το μόνιμο “άγχος” του σχολικού μας συστήματος… Ετσι μερικές φορές έπιανα τον εαυτό μου να “προχωράει”, άθελά μου, με τους 5-6 μαθητές που ανταποκρίνονται στα γρήγορα… Τελικά τίποτα δεν είναι πιο άνισο από ένα σχολείο “ίσο” για παιδιά άνισα…».

Χειρωνακτικά επαγγέλματα

Ποιες είναι οι όψεις και τα χαρακτηριστικά της ζωής πολλών από αυτά τα παιδιά; Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε με τη μορφή προφορικών συνεντεύξεων αλλά και γραπτών απαντήσεων σε συγκεκριμένα ερωτήματα έγινε προσπάθεια να ανιχνευθεί η «πορεία» των ανήλικων αλλοδαπών και παλιννοστούντων μαθητών που φοιτούσαν στο Εσπερινό Γυμνάσιο Μοσχάτου. Σύμφωνα με τις απαντήσεις των μικρών παλιννοστούντων και αλλοδαπών, στη συντριπτική τους πλειοψηφία είχαν απορριφθεί περισσότερo από μία φορά στο σχολείο.

Ποια είναι τα επαγγέλματα που εξασκούν τα παιδιά αυτά;

Από τις απαντήσεις των αλλοδαπών και παλιννοστούντων μαθητών στην έρευνα που πραγματοποιήσαμε επισημαίνεται ότι η πλειοψηφία όσων (οι 8 στους 10) είχαν κάποια εργασία τα τελευταία 5 χρόνια εργάζονταν από πολύ νωρίς, σε ηλικίες που αντιστοιχούν ακόμη και με τον πρώτο κύκλο εκπαίδευσης (Δημοτικό), φυσικά με τους πιο επαχθείς όρους στις πιο βαριές και ανθυγιεινές χειρωνακτικές εργασίες, με ωράριο που σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνάει τις 50 ώρες εβδομαδιαίως αναδεικνύοντας έτσι τις «οριοθετήσεις» του Π.Δ. για την παιδική εργασία «χάρτινες»…

Συνεργεία αυτοκινήτων και μηχανών, μηχανουργεία, βενζινάδικα, εξωτερικές δουλειές και μεταφορές σε πιτσαρίες και καταστήματα έτοιμου φαγητού, λαϊκές και παζάρια, μουντζούρα και ανασφάλεια, να ποιοι είναι οι όροι της «απαγορευμένης» και αδήλωτης παιδικής εργασίας, το καθημερινό «περιβάλλον» χιλιάδων ανήλικων για τους οποίους η παιδική ηλικία δεν βιώνεται παρά ως τόπος εξορίας από την αληθινή ζωή.

Στάσιμος μαθητής - στάσιμος εκπαιδευτικός...

Του Χρήστου Κάτσικα, απο την AlfaVita...

ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ: ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΩΣ «ΜΗΧΑΝΗ» ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ
Ψηφίστηκε (επί της αρχής) σήμερα στη Βουλή το νομοσχέδιο «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Α.ΔΙ.Π.Π.Ε.)» στο οποίο ορίζεται ανάμεσα σε άλλα η αξιολόγηση – κρίση των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών τους.
Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.
Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από το δάσκαλο και το μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!
Με αυτό το σκεπτικό, θα αναρωτηθεί κανείς «τι αξιολογείται όταν αξιολογείται το σχολείο;», όπως παλαιότερα αναρωτιόμαστε «τι αξιολογούμε όταν αξιολογούμε το μαθητή: τις μορφωτικές ευκαιρίες που έχει, το οικογενειακό του περιβάλλον, την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση, το χαρακτήρα του, τις δυνατότητές του, τις προσπάθειες που καταβάλλει, την ικανότητα του δασκάλου του;».  Και επειδή όλα τα σύνθετα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν έχουν μόνο μία απάντηση ή μία μοναδική ερμηνεία, είναι καλό να αποφεύγουμε τέτοιες παγίδες.
Μύθος και πραγματικότητα για την αξιολόγηση των «καλών» και «κακών» σχολείων
Πολύχρονες και πολυάριθμες έρευνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και οι επίσημες κρατικές στατιστικές έχουν τεκμηριώσει με αδιάσειστα στοιχεία ότι στο «πατρόν» της σχολικής επιτυχίας/αποτυχίας παρεμβαίνουν μια σειρά εξωσχολικοί και εσωσχολικοί παραγόντες που δραστηριοποιούνται στο έδαφος των κοινωνικών ανισοτήτων.
Η γνωστική αυτή κατάκτηση, που στοιχειοθετείται στο «δάσος» των πορισμάτων εκατοντάδων ερευνών, αίφνης, τα τελευταία χρόνια «ξεχνιέται» όλο και πιο συχνά.
«Πώς γίνεται» ρωτούν με επιτηδευμένη αφέλεια κάποιοι «Λύκεια που εδρεύουν στις ίδιες περιοχές, όπου δεν υπάρχει ούτε διαφορά στην κοινωνική προέλευση ούτε στη δυνατότητα φοίτησης σε φροντιστήρια, να παρουσιάζουν τόσο τρομακτικές ανισότητες στην επίδοση των μαθητών τους;». Και συνεχίζουν: «Εφόσον», λένε, «υπάρχουν οι ίδιες δημόσιες χρηματοδοτήσεις, το ίδιο πρόγραμμα και οι ίδιες πάνω κάτω μέθοδοι, οι διαφορές οφείλονται στην έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών γεγονός που σηματοδοτεί την ανάγκη για άμεση και αντικειμενική αξιολόγηση όλων των σχολείων στην Ελλάδα».
Η πραγματικότητα που κρύβεται με επιμέλεια
Η τολμηρή πρόταση του Θαλή, σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Μπάμπη Νούτσο, δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την κοινωνική μέτρηση της σχολικής πυραμίδας, όσο οι σκιές της σχολικής στατιστικής δε φωτίζονται και με τη θεμελιώδη μεταβλητή της κοινωνικο-επαγγελματικής προέλευσης των μαθητών.
– Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» ότι σε κάθε γεωγραφική περιοχή υπάρχει κοινωνική, οικονομική, μορφωτική, δηλαδή ταξική διαφοροποίηση;
– Αγνοούν ότι υπάρχουν σχολεία σε κάθε πόλη, ακόμη και στη μικροκλίμακα μιας περιοχής, που παραδοσιακά «στρατολογούν» και «στρατολογούνται» από παιδιά ευπόρων και μορφωμένων οικογενειών;
Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» τα πορίσματα των ερευνών της Γεωγραφίας του Αστικού χώρου (Θωμάς Μαλούτας κ.ά., Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) που τεκμηριώνουν ότι οι Δήμοι διακρίνονται από σημαντικό βαθμό εσωτερικής ανισοκατανομής; Για παράδειγμα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο η Κηφισιά, η Νέα Ερυθραία και η Γλυφάδα χαρακτηρίζονται από έντονη εσωτερική ανισοκατανομή των υψηλών, των μεσαίων και των εργατικών κατηγοριών. Πρόκειται για Δήμους όπου, βεβαίως, κυριαρχούν οι υψηλές και μεσαίες κατηγορίες, αλλά παράλληλα υπάρχει σημαντικό τμήμα εργατικών κατηγοριών.
Εκπαιδευτικοί: οι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της σχολικής αποτυχίας!
Είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας γνωρίζει πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό.
Το ΥΠΕΠΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός. «Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο» θα αναφωνήσει σε λίγο με βικτοριανή υποκρισία
Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.
Δεν αμφισβητούμε, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση ότι η παρέμβαση του εκπαιδευτικού μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες, που μερικές φορές μάλιστα ξεπερνούν την παιδική και εφηβική ηλικία του μαθητικού πληθυσμού και προεκτείνονται σε ολόκληρη τη ζωή του.
Όμως, τα «συμβαλλόμενα υποκείμενα» της σχολικής επίδοσης δεν εξαντλούνται σε καμιά περίπτωση στη «θέληση» του μαθητή ή στο «ταλέντο» και την «αποδοτικότητα» του δασκάλου. Το «μαύρο κουτί» της αίθουσας διδασκαλίας περιλαμβάνει, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, αρκετούς «καταλύτες».

Δάσκαλε! Υπάρχει κι άλλος δρόμος!

Του Χρήστου Κάτσικα, AlfaVita...

Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε κακά στοιχειά,  το μάγεμα τους λύσε!
Κ. Παλαμάς
Γεια σου και χαρά σου δάσκαλε των παιδιών μας!
Προσγειώσου! Προσγειώσου στον «τσακισμένο» σου μισθό που σε οδηγεί σε απόγνωση…
Προσγειώσου στο συνωστισμό των τάξεων των παιδιών από διαφορετικές πατρίδες...
Προσγειώσου στο σχολείο - απομίμηση φροντιστηρίου...
Προσγειώσου στον παιδαγωγικό σου ρόλο που όλο και περισσότερο εξουθενώνεται από το ρόλο του εξεταστή, του επιτηρητή, του συμβολαιογράφου επιδόσεων...
Προσγειώσου στα διδακτικά καθήκοντά σου που όλο και περισσότερο «χαρακώνονται» από τις γραφειοκρατικές - διοικητικές υποχρεώσεις που θα σου αναθέσουν...
Προσγειώσου στα δεκάδες μάτια των δυσαρεστημένων μαθητών οι οποίοι προετοιμάζονται μέρα - νύχτα στο διπλανό φροντιστήριο...
Προσγειώσου στα καχύποπτα μάτια των γονιών που πληρώνουν μια περιουσία έξω από το σχολείο για την εκπαίδευση των παιδιών τους και έχουν μάθει να σε θεωρούν υπεύθυνο γι' αυτό...
Προσγειώσου στη λάσπη του «τεμπέλη», του «ιδιαιτεράκια», στις ταμπέλες που σου έχουν έντεχνα φορέσει οι κυβερνήσεις μέσω των ηλεκτρονικών τους κουβερνάντων...
Προσγειώσου στην ευθυνοφοβία κάποιου διευθυντή που δεν σε εμπιστεύεται και «επικοινωνεί» μαζί σου μέσω της απειλής της αξιολόγησης που έρχεται...
Προσγειώσου στα σαράντα χρόνια δουλειάς που σου υφαίνουν σα σάβανο
Προσγειώσου στο νέο πειθαρχικό δίκαιο που επιχειρεί να σε δέσει χειροπόδαρα
Προσγειώσου στο νέο ρόλο του γυρολόγου που σου επιφυλάσσουν
Προσγειώσου στο νέο ωράριο εργασίας που σου υφαίνουν
Προσγειώσου στο νέο επιθεωρητισμό με τον οποίο θέλουν να νομιμοποιήσουν το διχασμό, τη χειραγώγηση και την απόλυση …


«Θέλω να τα πω όπως τα έχω στην καρδιά και στο μυαλό»

Προσγειώσου και αμέσως απογειώσου! Υπολόγισε τις δυσκολίες και ταυτόχρονα περιφρόνησέ τες! άφησε τα οράματά σου, τις προσδοκίες σου να υπερβούν τους τέσσερις τοίχους του σχολείου και τους χαμηλούς ορίζοντες ενός προκατασκευασμένου ρεαλισμού.
Αρνήσου το πατρόν του ΔΝΤ και των αγορών που ονειρεύονται πως θα έχουν «αιώνια» για νεολαία να λιώνει όπως το χιόνι στο βουνό για να αυξάνουν τις εμπορικές ιδέες τους…
Αρνήσου στο κράτος - εργοδότη να σου φέρεται σαν επιχειρηματίας και να θέλει το σχολείο ένα εμπορικό μαγαζί και τον εκπαιδευτικό έναν κακοπληρωμένο και υπάκουο υπάλληλό του. Απαίτησε ό,τι σου ανήκει για να ζεις με αξιοπρέπεια.
Αρνήσου τους λογιστικούς υπολογισμούς μιας πολιτικής που με το απατηλό σύνθημα «πρώτα ο μαθητής» δεν διστάζει, στη λογική του «Συμφώνου λιτότητας και περικοπών», να συγχωνεύει τμήματα και σχολεία, αδιαφορώντας για την υποβάθμιση των όρων μάθησης και διδασκαλίας και για τις πολύπλευρες ψυχοπαιδαγωγικές και κοινωνικές συνέπειες.
Μετάτρεψε το σχολείο από χώρο «εξεταστικής θυσίας», από μια άχαρη και ψυχρή «αίθουσα αναμονής» στην οποία αναγκαστικά περιμένει ο μαθητής μέχρι να έρθει η ώρα του μοιράσματος των τίτλων, σε χώρο γνώσης, διεκδίκησης, ζωής.
Υπονόμευσε την ανταγωνιστική σχολική ατμόσφαιρα, δημιουργώντας όρους συνεργασίας, επιβραβεύοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, επιχειρηματολογώντας υπέρ της θέσης, ότι «τα καλύτερα όνειρα στη ζωή μας είναι τα συλλογικά!».
Γνώρισε τους μαθητές σου όχι μόνο με το αυστηρό κριτήριο της επιτυχίας ή της αποτυχίας τους στο σχολείο, αλλά με τα βασικά στοιχεία της κοινωνικής τους ταυτότητας. Δώσε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα, πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό. Επισήμανε σε όλους τους τόνους και προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σχολικό σύστημα δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργεί παραμελημένα παιδιά.
Σκύψε πάνω στα παιδιά των «τελευταίων θρανίων», αφουγκράσου τις ανάγκες τους, μάθε τους γράμματα. Στάσου στα ξένα παιδιά, πλησίασέ τα, κατάλαβε ότι δεν είναι αυτά το πρόβλημα, αντίθετα αυτά έχουν χίλια προβλήματα. Μην επιτρέψεις, από συναδελφική αλληλεγγύη, σε κανέναν να κάνει το «στιγματισμό» διδακτέα ύλη για το μαθητή.
Πείσε τους μαθητές σου ότι οι σχέσεις σας μπορούν να πάψουν να είναι ανταγωνιστικές όταν η ουσιαστική συμμετοχή τους στη σχολική ζωή θα δρομολογηθεί στους όρους θέσπισης και τήρησης κανόνων που θα εξασφαλίζουν δικαιώματα και καθήκοντα σε όλους.
Μίλησε στους μαθητές σου και στους γονείς τους με απλά λόγια για τα εκπαιδευτικά προβλήματα, για τη φτώχεια και την ανεργία, για το μέλλον που ετοιμάζει ο σύγχρονος Ηρώδης, για το φασισμό που καραδοκεί, για την κοινότητα συμφερόντων μαθητών-δασκάλων-εργαζομένων, για  τους αναγκαίους κοινούς αγώνες που πρέπει να γίνουν.
Αφόπλισε τον ωχαδελφισμό, τη λογική τού «τόσα παίρνω, τόσο δουλεύω». Κατέβασε την καρδιά σου από την έδρα, αφουγκράσου τα χτυποκάρδια, μετάτρεψε τους μαθητές σου σε παρατηρητές - δράστες, διέγειρε την παρατηρητικότητά τους, ανάγκασέ τους να πάρουν αποφάσεις, δώσε τους επιχειρήματα, ώθησέ τους στη συνειδητοποίηση
Πρόβαλε το ρόλο του δασκάλου - εμψυχωτή, αρνήσου τη μετατροπή σου σε μικρόψυχο ελεγκτή, σε συμβολαιογράφο επιδόσεων, μην αφήνεις να σε μετατρέψουν σε κακοπληρωμένο τεχνικό χωρίς διάθεση και χαμόγελο.
Μίλησε με το συνάδελφό σου, συζήτησε μαζί του τα κοινά σας προβλήματα, στήριξέ τον, κάνε τη σταματημένη του καρδιά να λειτουργήσει και πάλι, φτιάξε μαζί του και με άλλους  τον «κύκλο των ποιητών» του σχολείου σου, που θα εμπνεύσει, θα υψώσει πύργο ατίθασο στην όποια αυθαιρεσία της διοίκησης.
Συνδέσου με τα συνδικαλιστικά σου όργανα, γύρισε την πλάτη σου στους συμβιβασμένους-ιδιοτελείς, φτιάξε επιτροπές αγώνα με δραστήριους-δυσαρεστημένους, άλλαξε τους συσχετισμούς, δώσε να καταλάβουν ότι εσείς θα δώσετε τη μάχη γιατί εσάς αφορά ο πόλεμος και η καταστροφή ή η σωτηρία. Πείσε ότι δεν πρέπει να περιμένουν ν' ακούσουν καμπάνες για να σηκωθούν από τον ύπνο, τα σήμαντρα εσείς θα τα ηχήσετε απο μόνοι σας!  Δείξε, με την υπομονή και την επιμονή που απαιτεί η γνώση ότι ο αγώνας είναι δίκαιος, μακρύς και επίμονος,  ότι ο αντίπαλος φαντάζει μεγάλος μόνο επειδή ο κόσμος της εργασίας είναι γονατισμένος. Δώσε το χέρι σου σε όποιον πασχίζει να σηκωθεί.
Εξήγησε ξανά και ξανά ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν υπάρχει πλέον λύση ατομική. Δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς θυσίες. Δεν υπάρχουν κόλπα για να ξεφύγει κανείς. Πες το καθαρά: Ο αγώνας θα είναι μακρύς, δύσκολος, με καμπές αλλά είναι η μοναδική ελπίδα για να αποφύγει μια φρίκη χωρίς τέλος.
Άφησε άναυδους τους σοφούς του υπουργείου, τους μάγιστρους και τους διανοούμενους της αυλής και της οθόνης, διασάλευσε την «τάξη», άναψε φωτιές στην καρδιά και το μυαλό των μαθητών σου και των γονιών τους και επανέφερε στο προσκήνιο τη ζωντανή πολιτική και την αποτελεσματικότητά της, και μαζί τον κόσμο των δραστήριων-δυσαρεστημένων!

Οι κερασιές δεν ανθίζουν μόνο την Άνοιξη

Όταν η άλλη πλευρά, οπλισμένη με τη θεοσοφία της αγοράς, προτάσσει τα φθηνά οικόσημα και τα τσίγκινα εξαπτέρυγα της ιδιωτικοποίησης και του ξεθεμελιώματος του δημόσιου σχολείου, όταν κηρύσσει από τον άμβωνα την συντριβή των εκπαιδευτικών και σφυρηλατεί νέες χειροπέδες στη γνώση, όταν ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες περιφέρουν το άθλιο σώμα ενός τσακισμένου σχολείου ως αναστάσιμο, όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα…
Τότε  επιβάλλεται ο κόσμος της εργασίας να κάνει τους δικούς του ισολογισμούς, να καθαρίσει τα μάτια του από τις χρόνιες τσίμπλες, να «ξορκίσει» την παραλυσία και να τραβήξει τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, ενάντια στους «πουρκουάδες», τους ριψάσπιδες και τα σκιάχτρα που φυτεύονται δίπλα του.
Οργανωμένα. Όχι χωριστά, ούτε υποταγμένα. Με το σύνθημα που ενώνει την τάξη: Ανατροπή αυτής της πολιτικής που στέλνει εμάς και τα παιδιά μας στην κόλαση. Να τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Κυβέρνηση – Ευρωπαϊκή Ένωση – ΔΝΤ φτιάχνουν φέρετρα για εμάς και ψυχιατρεία για τους γιους και τις κόρες μας. Ένα είναι σίγουρο: εάν δεν αλλάξουμε τον κόσμο, πολλοί θα αλλάξουμε κόσμο. Ένα είναι επίσης σίγουρο: Κάθε λαβύρινθος και κάθε μινώταυρος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Λευκές κόλλες σε μαύρο μέλλον...

Του Χρήστου Κάτσικα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Πληθαίνουν οι μαθητές, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.), που γυρίζουν την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση, η οποία δεν μπορεί πλέον να τους προσφέρει επαγγελματικές προοπτικές.
Κάθε χρόνο, τόσο τα υψηλά ποσοστά χαμηλών βαθμολογιών που καταγράφονται στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπου περίπου το 1/3 των εξετασθέντων γράφουν κάτω από τη βάση, όσο και τα βαθμολογικά «ναυάγια» (χιλιάδες εξετασθέντες δίνουν σχεδόν λευκή κόλλα)πριμοδοτούν την ανάπτυξη μιας δημόσιας συζήτησης γύρω από την εξήγηση του φαινομένου. Ωστόσο, τα τελευταία 2-3 χρόνια η συζήτηση για τις επιδόσεις των μαθητών έχει «πάρει φωτιά» καθώς ένα μεγάλο τμήμα εκπαιδευτικών επισημαίνει ότι υπάρχει μια ποιοτική διαφορά σε σχέση με το κοντινό παρελθόν.

Οι εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν ότι έχουν πληθύνει οι «μαθητές των τελευταίων θρανίων», δηλαδή τα παιδιά εκείνα που νωρίς έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, ενώ από την άλλη είναι φανερή διά γυμνού οφθαλμού η συρρίκνωση της ομάδας των μαθητών που πασχίζει για καλά σχολικά αποτελέσματα. Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που υποστηρίζουν ότι, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, που συνδέονται με την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της στις οικογένειες των μαθητών και στην υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, το ελληνικό σχολείο τείνει να μεταλλαχθεί σε μια «βιομηχανία» ενός ιδιόμορφου αναλφαβητισμού.

Παράλληλα την ίδια ώρα έχει ανοίξει ένα μεγάλο, αγεφύρωτο χάσμα. Χάσμα στις βαθμολογίες, χάσμα στις προσδοκίες! «Αλογα κούρσας» και «ουραγοί»! Παράδοξο και πρωτότυπο; Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτή η κατάσταση παγιώνεται. Τι συμβαίνει; Σαν να αντανακλά η ίδια η κοινωνία πάνω στην κίνηση των βάσεων. Μια κοινωνία όπου οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και στη μέση, σμπαραλιασμένα τα μεσαία στρώματα.

Δίπλα στα όλο και λιγότερα «άλογα κούρσας» με τα 18άρια και τα 19άρια που τινάζουν τις επιδόσεις στον αέρα, διαμορφώνονται οι «ουραγοί», μια μεγάλη ομάδα (ίσως η μεγαλύτερη μετά τη Μεταπολίτευση) παιδιών, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.) οι οποίοι έχουν γυρίσει την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση σαν απάντηση στο γεγονός ότι η τελευταία δεν έχει πλέον να τους προσφέρει αυτό που απλόχερα, στο πεδίο των επαγγελματικών προοπτικών, πρόσφερε στο παρελθόν.

Πριν από περίπου 30 χρόνια, την ακαδημαϊκή χρονιά 1981/82, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της συντριπτικής πλειονότητας των φοιτητών/τριών που απάντησαν στην ερώτηση «νομίζετε ότι στη σημερινή ελληνική κοινωνία τα άτομα έχουν τη δυνατότητα να μεταπηδούν σε μια κοινωνική τάξη ανώτερη από αυτή στην οποία βρίσκονται οι γονείς τους;» η καταφατική απάντηση συγκέντρωσε συνολικά το 95% των φοιτητών/τριών. Στην ερώτηση «με ποιους τρόπους επιτυγχάνεται η κοινωνική άνοδος στη σημερινή ελληνική κοινωνία;» φοιτητές και φοιτήτριες θεωρούσαν την περίοδο αυτή τη μόρφωση κύριο μέσο κοινωνικής ανόδου, εννοώντας βέβαια ότι οι πανεπιστημιακές σπουδές, ειδικότερα, συντελούν στην κοινωνική άνοδο.

Πρόκειται, βέβαια, για πεποίθηση που «χρωστούσε» τα οικοδομικά υλικά του σχηματισμού της σε εκείνη την περίοδο (και ακόμη προγενέστερα) στην οποία, πράγματι, η εκπαίδευση διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην ένταξη εκατοντάδων χιλιάδων νέων από όλα τα κοινωνικά στρώματα στις πολλαπλές νέες θέσεις εργασίας που «αναφύονταν» κατά χιλιάδες. Οι πανεπιστημιακοί τίτλοι και τα διπλώματα αποκτούν την ίδια περίοδο τη λειτουργία που είχαν παλαιότερα οι «τίτλοι ευγενείας» για την κατάληψη μιας ευνοημένης επαγγελματικής θέσης και φυσικά μαγνητίζουν, ιδιαίτερα, εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που προσπαθούν να «σπρώξουν» τα παιδιά τους -μέσω της εκπαίδευσης- στην «άλλη» πλευρά του λόφου, εκεί όπου απουσιάζουν η χειρωνακτική εργασία, η ανασφάλεια και τα χαμηλά εισοδήματα. Η εκπαίδευση για τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες της εποχής ήταν μια επένδυση για τα παιδιά τους προστατευμένη από τον πληθωρισμό που φλόγιζε την ελπίδα να τα δουν να περάσουν στην άλλη όχθη, στα μεσαία και ανώτερα στρώματα. «Να φύγει», «να σπουδάσει», «να γίνει δάσκαλος, γιατρός, καθηγητής, δημόσιος υπάλληλος», «χορτάρι να βοσκήσω, αλλά να σπουδάσει». Η ιδεολογία της κοινωνικής ανόδου αποκτά αυτή την περίοδο μια άνευ προηγουμένου εμβέλεια.

Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Μιλάμε για ανατροπή στις καταστάσεις, στα δεδομένα και στις πεποιθήσεις. Το «κλειδί του παραδείσου», το πανεπιστήμιο, που την προηγούμενη περίοδο πρόβαλε σαν το σκαλοπάτι που έπρεπε ν” ανέβουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών για να «αποκατασταθούν-εξασφαλιστούν», δεν υπάρχει πια. Τα πτυχία έχουν χάσει την αποτελεσματικότητα που είχαν στο παρελθόν ως μέσα επαγγελματικής προώθησης καθώς η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία «σαρώνει» όλων των ειδών τους τίτλους, ιδιαίτερα όταν δεν συνοδεύονται από υψηλή καταγωγή, «δίκτυο σχέσεων-γνωριμιών» και «κληρονομικά δικαιώματα». Ακόμη παραπέρα. Σε αντίθεση με το παρελθόν όχι μόνο το παιδί μιας εργατικής ή αγροτικής οικογένειας με το πτυχίο της φιλολογίας ή κάποιου τμήματος του Παντείου ή της Νομικής δεν έχει εγγυημένη επαγγελματική προοπτική, αλλά και το παιδί μιας οικογένειας εκπαιδευτικών ή δημοσίων υπαλλήλων ή μικροεμπόρων με το πτυχίο στο χέρι είναι πιθανόν να έχει καθοδική κοινωνική κινητικότητα, να βρεθεί, δηλαδή, σε χειρότερη θέση επαγγελματικά, κοινωνικά, οικονομικά από τους γονείς του οι οποίοι είχαν πετύχει ανοδική κοινωνική τροχιά στην προηγούμενη γενιά.

Είναι απαραίτητο να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η πραγματικότητα σημαίνει και την αναίρεση οποιασδήποτε εγγυημένης δυνατότητας ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας μέσα από την πρόσβαση στον εκπαιδευτικό μηχανισμό, γεγονός που οδηγεί στη σταδιακή διάλυση των παραδοσιακών αντιλήψεων που συγκροτούνταν γύρω από τον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Ακυρώνεται έτσι ένα ολόκληρο φάσμα κοινωνικών προσδοκιών, συγκροτημένο εδώ και αρκετές δεκαετίες για τη δυνατότητα εργασιακής απασχόλησης μέσα από την πρόσβαση στην εκπαίδευση και τα διαπιστευτήριά της. Οι προσδοκίες, βέβαια, αυτές την τελευταία 15ετία δέχθηκαν απανωτά χτυπήματα από την εργασιακή αβεβαιότητα, την ετεροαπασχόληση, την υποαπασχόληση, τη μισθολογική υποβάθμιση.

Κάτι για το τέλος, για να μην ξεχνιόμαστε. Η μπαταρία που φόρτιζε την πρώτη μεταπολιτευτική δεκαετία τη σχέση με το σχολείο και τη γνώση των παιδιών από τα λαϊκά στρώματα είχε δύο πόλους: Ο ένας πόλος συνδεόταν με το γεγονός ότι η Αριστερά είχε διεισδύσει βαθιά στη νεολαία και μαζί είχε διεισδύσει και η καλή της σχέση με τα «γράμματα». Ενα μεγάλο τμήμα των μαθητών της περιόδου εκείνης, όσοι κατάφερναν και ξέφευγαν από τους φανερούς και ενισχυμένους ταξικούς φραγμούς, θεωρούσαν τη γνώση δύναμη ανατροπής που συνδεόταν με ένα νήμα με τα «πληθωριστικά» όνειρα για αλλαγή του κόσμου. Γι” αυτό ένα μεγάλο τμήμα τους θριάμβευε σχολικά. Ο άλλος πόλος συνδεόταν με το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί τίτλοι οδηγούσαν κατευθείαν σε εργασία. Αυτό πριμοδοτούσε τις προσδοκίες καθώς «άναβε» το πράσινο φως για «επαγγελματική αποκατάσταση» σε ένα τοπίο κοινωνικής κινητικότητας.

Σήμερα; Οι αριστερές ιδέες εδώ και χρόνια είναι ακόμη αδύναμες μέσα στη νεολαία και μαζί η εμπιστοσύνη για τη γνώση. Την ίδια στιγμή η διευρυμένη ανεργία των πτυχιούχων και το «βάθος» των μισθών αφοπλίζουν τις διαθέσεις και σβήνουν τις προσδοκίες.

………………………………………………………………………………………………………………………………..

Πώς εκτιμούν οι εκπαιδευτικοί σήμερα τις επιδόσεις των μαθητών τους σε σύγκριση με το κοντινό παρελθόν

Αυξάνεται ή μειώνεται ο αριθμός των μαθητών που δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια; 87% 11% 2%

Αυξάνεται ή μειώνεται η ομάδα των μαθητών με υψηλές επιδόσεις σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια; 19% 76% 5%

Οι προσδοκίες των μαθητών για εκπαιδευτικές και επαγγελματικές προοπτικές είναι αυξημένες ή μειωμένες σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια; 3% 95% 2%

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ερευνα του Χρήστου Κάτσικα: Αναπαραστάσεις 514 καθηγητών για τις επιδόσεις και τις προσδοκίες των μαθητών τους σε σχέση με το κοντινό παρελθόν (Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από 2/11/2012 έως 20/12/2012 σε 515 καθηγητές Γυμνασίων, Λυκείων και ΕΠΑΛ σε Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, Αλιμο, Πειραιά, Ηλιούπολη, Περιστέρι, Αιγάλεω, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ηράκλειο (Κρήτη), Δράμα, Κέρκυρα, Βέροια.

Καθεστώς αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας για 170.000 εκπαιδευτικούς...

Του Χρήστου Κάτσικα, εφημεριδα των Συντακτων...

Είναι πια φανερό, ακόμη και στους πιο δύσπιστους, ακόμη και σ” αυτούς που χρόνια πολλά βάσιζαν τη γραμματική και το συντακτικό των αναγνώσεών τους για το «πού πάει η εκπαίδευση» στις περίτεχνες διακηρύξεις των εκάστοτε υπουργών Παιδείας, ότι η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται μπροστά σε μια «επιχείρηση» συνολικής αλλαγής του τοπίου από την πρώτη μικρή του Δημοτικού μέχρι και το Πανεπιστήμιο και τα μεταπτυχιακά προγράμματα.
Μια βασική παράμετρος αυτής της «επιχείρησης» αφορά και τις εργασιακές σχέσεις των περίπου 170.000 μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Οργανική θέση, ωράριο, δικαίωμα μετάθεσης – απόσπασης, μονιμότητα, προσλήψεις και διορισμοί προβάλλονται και από τη νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μας γκουβερνάντων, σαν αναχρονισμός, σαν παλιομοδίτικες αντιλήψεις, που πρέπει όχι μόνο να εξαφανιστούν από το εκπαιδευτικό τοπίο αλλά να σβήσουν και από τη συλλογική μνήμη.

Με την «αρωγή» της «αξιολόγησης» και του «καταλόγου» των πειθαρχικών παραπτωμάτων, το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να διαμορφώσει ένα εργασιακό τοπίο που θα κρατά τους εκπαιδευτικούς όμηρους του διοικητικού μηχανισμού, βορά σε κάθε επίδοξο διώκτη τους, από τις προϊστάμενες εκπαιδευτικές αρχές ώς και κάθε «αγανακτισμένο» ή παραπονούμενο γονέα ή τοπικό «άρχοντα» και ανά πάσα στιγμή θα είναι προς «τύλιγμα σε μια κόλλα χαρτί»!

Ηδη τέθηκε σε αργία ο Παναγιώτης Μόσχος, διευθυντής σχολείου στα Γιαννιτσά (στο σχολείο του δικαιολογήθηκαν εκπρόθεσμα απουσίες μαθητών) και ενεργοποιήθηκε η δίωξη του εκπαιδευτικού και αιρετού στην Κεφαλονιά Νικόλα Γαλιατσάτου (δεν ψήφισε απόλυση συναδέλφου του).

Την ίδια ώρα, η εξαφάνιση από το εκπαιδευτικό τοπίο άνω των 10.000 αναπληρωτών εκπαιδευτικών θα οδηγήσει στην αναγκαστική μετακίνηση μόνιμων εκπαιδευτικών στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα καθώς και σε όλες εκείνες τις περιοχές της νησιωτικής, ορεινής και δυσπρόσιτης Ελλάδας που μέχρι τώρα καλύπτονταν με τις προσλήψεις συμβασιούχων.

Οι εκπαιδευτικοί ως… περιπλανώμενοι Ιουδαίοι

Τρεις νέες ρυθμίσεις που επιχειρούνται από την κυβέρνηση και αφορούν ευθέως την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στον χώρο της εκπαίδευσης «χρωματίζουν» το τοπίο των αλλαγών.

Η πρώτη ρύθμιση αφορά τις μετακινήσεις του εκπαιδευτικού προσωπικού. Σύμφωνα με αυτή, προωθείται η υποχρεωτική μετακίνηση των εκπαιδευτικών σε όλα τα σχολεία της χώρας και σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, ανεξάρτητα από οργανική θέση και μόνο με απόφαση υπουργού!

Κανένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί πλέον να είναι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να υπηρετεί στην οργανική του θέση, αν «το συμφέρον της εθνικής οικονομίας και η ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος» τον βγάλει… υπεράριθμο, καθώς μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να τον μετακινήσουν από τον μόνιμο τόπο καταγωγής του εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Το Μνημόνιο 3 μετατρέπει τους εκπαιδευτικούς σε «τιραμόλα», σε μια σύγχρονη μορφή περιπλανώμενου Ιουδαίου με μια απλή υπουργική απόφαση.

Η διαδικασία και τα κριτήρια των αναγκαστικών μεταθέσεων θα οριστούν με προεδρικό διάταγμα, όμως το Μνημόνιο δίνει μια σαφέστατη πρόγευση. Το πρώτο κριτήριο είναι η υπεραριθμία στο σχολείο ή στον δήμο. Με τις νέες συγχωνεύσεις σχολείων που περιλαμβάνονται στο «μενού» των περικοπών για τη νέα σχολική χρονιά, αλλά και με τη μέθοδο «σαρδελοποίησης» των μαθητών στα τμήματα, ένα μεγάλο τμήμα του εκπαιδευτικού προσωπικού μπορεί ανά πάσα στιγμή να κληθεί να μετακομίσει υποχρεωτικά σε άλλη πόλη.

Παράλληλα είναι φανερό ότι τέτοιες διατάξεις συνδέονται αρμονικά με την αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση. Τα αποτελέσματά της θα οδηγήσουν σε κατηγοριοποιήσεις και κατατάξεις, με αποτέλεσμα την ανασφάλεια και τον κίνδυνο περιπλάνησης, ομηρίας και ανασφάλειας για το σύνολο των εκπαιδευτικών, ανεξάρτητα από ειδικότητα και χρόνια υπηρεσίας. Με άλλα λόγια, οι δυσμενείς μεταθέσεις βρίσκονται ήδη στις αυλές των σχολείων για όποιον «δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» και όχι μόνο.

Εξαφάνιση 13.000 αναπληρωτών εκπαιδευτικών

Η δεύτερη ρύθμιση αφορά τη μείωση του αριθμού των αναπληρωτών τη νέα σχολική χρονιά σε ποσοστό 85% περίπου. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι θα «εκδοθεί απόφαση για τη μείωση του μη μόνιμου διδακτικού προσωπικού σε ετήσια βάση από 15.226 σε 2.000».

Αυτό σημαίνει ότι η πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εξαφανίσει από το εκπαιδευτικό τοπίο περισσότερους από 13.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που τα τελευταία χρόνια έχουν καλύψει, ουσιαστικά με έξοδα δικά τους, λειτουργικές ανάγκες των σχολείων από τον Εβρο έως την Κρήτη, με την ελπίδα να διοριστούν κάποια στιγμή ως μόνιμοι εκπαιδευτικοί.

Σαν κακό όνειρο επεμβαίνει στις ζωές του πιο αδύναμου κρίκου, σαν σεισμός από τα έγκατα της γης που αίφνης κόβει το σπίτι στα δυο και θάβει τους ενοίκους και τις μνήμες τους. Γιατί αυτή ακριβώς την αίσθηση προκάλεσε στους εκπαιδευτικούς που σαν μετανάστες χρόνια και χρόνια έλιωσαν τα ρούχα τους σε όλη την Ελλάδα για μια χούφτα μόρια, τα οποία τώρα σκόρπισαν στους 5 ανέμους.

Αύξηση του ωραρίου και συγχωνεύσεις σχολείων

Η τρίτη ρύθμιση αφορά την αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών και ένα νέο γύρο συγχωνεύσεων σχολείων. Ο πρώτος γύρος συγχωνεύσεων την περίοδο 2010/2011 εξαφάνισε από προσώπου γης 1.050 σχολικές μονάδες και μαζί τους τίναξε στον αέρα εκατοντάδες θέσεις εκπαιδευτικών. Ηδη το υπουργείο Παιδείας, μέσω των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, αυτή την περίοδο συγχωνεύει εκατοντάδες τμήματα σχολικών μονάδων, ενώ βρισκόμαστε στο μέσον περίπου της σχολικής χρονιάς.

Ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας είναι με ένα δεύτερο γύρο συγχωνεύσεων να μειώσει ακόμη περισσότερο τον αριθμό των εκπαιδευτικών που απαιτούνται για τη λειτουργία των σχολείων έτσι ώστε να μηδενίσει τον αριθμό νέων προσλήψεων. Παράλληλα, για να εξυπηρετήσει καλύτερα τη γραμμή των μηδενικών προσλήψεων σχεδιάζει την αύξηση του διδακτικού ωραρίου των μόνιμων εκπαιδευτικών.

Το σχέδιο αυτό βρίσκεται καιρό στα συρτάρια του υπουργείου Παιδείας και φαίνεται ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για υλοποίηση. Στα σχέδια υπάρχει αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά 2-3 ώρες ενώ ήδη έχει επιβάλει εξωδιδακτικά, γραφειοκρατικού χαρακτήρα, καθήκοντα στους εκπαιδευτικούς τα οποία έχουν δυσκολέψει σημαντικά τη ζωή τους μέσα και έξω από το σχολείο.

Η δικη μας πατριδα...

του Χρήστου Κάτσικα απο την ΑV...

αποσπασμα.. ολοκληρο το αρθρο εδω...

Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν το λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 300 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.

Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά.. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!

Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία.

Ε, λοιπόν να το καταλάβουν: η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων! Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεοκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία.

Όταν η άλλη πλευρά, οπλισμένη με τη θεοσοφία της αγοράς, προτάσσει τα φθηνά οικόσημα και τα τσίγκινα εξαπτέρυγα της ιδιωτικοποίησης και του ξεθεμελιώματος του δημόσιου σχολείου, όταν κηρύσσει από τον άμβωνα την συντριβή των εκπαιδευτικών και σφυρηλατεί νέες χειροπέδες στη γνώση, όταν ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες περιφέρουν το άθλιο σώμα ενός τσακισμένου σχολείου ως αναστάσιμο, όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα…

Τότε επιβάλλεται ο κόσμος της εργασίας να κάνει τους δικούς του ισολογισμούς, να καθαρίσει τα μάτια του από τις χρόνιες τσίμπλες, να «ξορκίσει» την παραλυσία και να τραβήξει τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, ενάντια στους «πουρκουάδες», τους ριψάσπιδες και τα σκιάχτρα που φυτεύονται δίπλα του.

Οργανωμένα. Όχι χωριστά, ούτε υποταγμένα. Με το σύνθημα που ενώνει την τάξη: Ανατροπή αυτής της πολιτικής που στέλνει εμάς και τα παιδιά μας στην κόλαση. Να τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Κυβέρνηση – Ευρωπαϊκή Ένωση – ΔΝΤ φτιάχνουν φέρετρα για εμάς και ψυχιατρεία για τους γιους και τις κόρες μας. Ένα είναι σίγουρο: εάν δεν αλλάξουμε τον κόσμο, πολλοί θα αλλάξουμε κόσμο.

Δεκάδες φορές ως τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα. Ένα είναι σίγουρο: Κάθε λαβύρινθος και κάθε μινώταυρος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Μόνη προοπτική για τον εργαζόμενο λαό, είναι η οργάνωση και το δυνάμωμα των αγώνων του. Ας δώσουμε ενεργητικά τη συμβολή μας γι’ αυτό το σκοπό. Κάτω η αντιλαϊκή και ξενόδουλη κυβερνητική πολιτική. Όλοι στον αγώνα.

Όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων, γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες των ανθρώπων.

ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ο Έλληνας εκπαιδευτικός στα θρανία της απόγνωσης ...

Του Χρηστου Κατσικα απο την ΑλφαΒητα...

Καλή σχολική χρονιά δάσκαλε! Υπάρχει κι άλλος δρόμος!
Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε κακά στοιχειά, το μάγεμα τους λύσε !
Κ. Παλαμάς...

Καλή σχολική χρονιά δάσκαλε των παιδιών μας! Προσγειώσου! Προσγειώσου στον «τσακισμένο» σου μισθό που σε οδηγεί σε απόγνωση…
Προσγειώσου στο συνωστισμό των τάξεων των παιδιών από διαφορετικές πατρίδες...
Προσγειώσου στο σχολείο - απομίμηση φροντιστηρίου...
Προσγειώσου στον παιδαγωγικό σου ρόλο που όλο και περισσότερο εξουθενώνεται από το ρόλο του εξεταστή, του επιτηρητή, του συμβολαιογράφου επιδόσεων...
Προσγειώσου στα διδακτικά καθήκοντά σου που όλο και περισσότερο «χαρακώνονται» από τις γραφειοκρατικές - διοικητικές υποχρεώσεις που θα σου αναθέσουν...
Προσγειώσου στα δεκάδες μάτια των δυσαρεστημένων μαθητών οι οποίοι προετοιμάζονται μέρα - νύχτα στο διπλανό φροντιστήριο...
Προσγειώσου στα καχύποπτα μάτια των γονιών που πληρώνουν μια περιουσία έξω από το σχολείο για την εκπαίδευση των παιδιών τους και έχουν μάθει να σε θεωρούν υπεύθυνο γι' αυτό...
Προσγειώσου στη λάσπη του «τεμπέλη», του «ιδιαιτεράκια», στις ταμπέλες που σου έχουν έντεχνα φορέσει οι κυβερνήσεις μέσω των ηλεκτρονικών τους κουβερνάντων...
Προσγειώσου στην ευθυνοφοβία κάποιου διευθυντή που δεν σε εμπιστεύεται και «επικοινωνεί» μαζί σου μέσω της απειλής της αξιολόγησης που έρχεται...

Προσγειώσου στα σαράντα χρόνια δουλειάς που σου υφαίνουν σα σάβανο …

«Θέλω να τα πω όπως τα έχω στην καρδιά και στο μυαλό»
Προσγειώσου και αμέσως απογειώσου! Υπολόγισε τις δυσκολίες και ταυτόχρονα περιφρόνησέ τες! Άφησε τα οράματά σου, τις προσδοκίες σου να υπερβούν τους τέσσερις τοίχους του σχολείου και τους χαμηλούς ορίζοντες ενός προκατασκευασμένου ρεαλισμού.
Αρνήσου το πατρόν του ΔΝΤ και των αγορών που ονειρεύονται πως θα έχουν «αιώνια» µια νεολαία να λιώνει όπως το χιόνι στο βουνό για να αυξάνουν τις εµπορικές ιδέες τους…
Αρνήσου στο κράτος - εργοδότη να σου φέρεται σαν επιχειρηματίας και να θέλει το σχολείο ένα εμπορικό μαγαζί και τον εκπαιδευτικό έναν κακοπληρωμένο και υπάκουο υπάλληλό του. Απαίτησε ό,τι σου ανήκει για να ζεις με αξιοπρέπεια.
Αρνήσου τους λογιστικούς υπολογισμούς μιας πολιτικής που με το απατηλό σύνθημα «πρώτα ο μαθητής» δεν διστάζει, στη λογική του «Συμφώνου λιτότητας και περικοπών», να συγχωνεύει τμήματα και σχολεία, αδιαφορώντας για την υποβάθμιση των όρων μάθησης και διδασκαλίας και για τις πολύπλευρες ψυχοπαιδαγωγικές και κοινωνικές συνέπειες.
Μετάτρεψε το σχολείο από χώρο «εξεταστικής θυσίας», από μια άχαρη και ψυχρή «αίθουσα αναμονής» στην οποία αναγκαστικά περιμένει ο μαθητής μέχρι να έρθει η ώρα του μοιράσματος των τίτλων, σε χώρο γνώσης, διεκδίκησης, ζωής.
Υπονόμευσε την ανταγωνιστική σχολική ατμόσφαιρα, δημιουργώντας όρους συνεργασίας, επιβραβεύοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, επιχειρηματολογώντας υπέρ της θέσης, ότι «τα καλύτερα όνειρα στη ζωή μας είναι τα συλλογικά!».
Γνώρισε τους μαθητές σου όχι μόνο με το αυστηρό κριτήριο της επιτυχίας ή της αποτυχίας τους στο σχολείο, αλλά με τα βασικά στοιχεία της κοινωνικής τους ταυτότητας. Δώσε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα, πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό. Επισήμανε σε όλους τους τόνους και προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σχολικό σύστημα δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργεί παραμελημένα παιδιά.
Σκύψε πάνω στα παιδιά των «τελευταίων θρανίων», αφουγκράσου τις ανάγκες τους, μάθε τους γράμματα. Στάσου στα ξένα παιδιά, πλησίασέ τα, κατάλαβε ότι δεν είναι αυτά το πρόβλημα, αντίθετα αυτά έχουν χίλια προβλήματα. Μην επιτρέψεις, από συναδελφική αλληλεγγύη, σε κανέναν να κάνει το «στιγματισμό» διδακτέα ύλη για το μαθητή.
Πείσε τους μαθητές σου ότι οι σχέσεις σας μπορούν να πάψουν να είναι ανταγωνιστικές όταν η ουσιαστική συμμετοχή τους στη σχολική ζωή θα δρομολογηθεί στους όρους θέσπισης και τήρησης κανόνων που θα εξασφαλίζουν δικαιώματα και καθήκοντα σε όλους.
Μίλησε στους μαθητές σου και στους γονείς τους με απλά λόγια για τα εκπαιδευτικά προβλήματα, για τη φτώχεια και την ανεργία, για το μέλλον που ετοιμάζει ο σύγχρονος Ηρώδης, για το φασισμό που καραδοκεί, για την κοινότητα συμφερόντων μαθητών-δασκάλων-εργαζομένων, για τους αναγκαίους κοινούς αγώνες που πρέπει να γίνουν.
Αφόπλισε τον ωχαδελφισμό, τη λογική τού «τόσα παίρνω, τόσο δουλεύω». Κατέβασε την καρδιά σου από την έδρα, αφουγκράσου τα χτυποκάρδια, μετάτρεψε τους μαθητές σου σε παρατηρητές - δράστες, διέγειρε την παρατηρητικότητά τους, ανάγκασέ τους να πάρουν αποφάσεις, δώσε τους επιχειρήματα, ώθησέ τους στη συνειδητοποίηση.
Πρόβαλε το ρόλο του δασκάλου - εμψυχωτή, αρνήσου τη μετατροπή σου σε μικρόψυχο ελεγκτή, σε συμβολαιογράφο επιδόσεων, μην αφήνεις να σε μετατρέψουν σε κακοπληρωμένο τεχνικό χωρίς διάθεση και χαμόγελο.
Μίλησε με το συνάδελφό σου, συζήτησε μαζί του τα κοινά σας προβλήματα, στήριξέ τον, κάνε τη σταματημένη του καρδιά να λειτουργήσει και πάλι, φτιάξε μαζί του και με άλλους τον «κύκλο των ποιητών» του σχολείου σου, που θα εμπνεύσει, θα υψώσει πύργο ατίθασο στην όποια αυθαιρεσία της διοίκησης.
Συνδέσου με τα συνδικαλιστικά σου όργανα, γύρισε την πλάτη σου στους συμβιβασμένους-ιδιοτελείς, φτιάξε επιτροπές αγώνα με δραστήριους-δυσαρεστημένους, άλλαξε τους συσχετισμούς, δώσε να καταλάβουν ότι εσείς θα δώσετε τη μάχη γιατί εσάς αφορά ο πόλεμος και η καταστροφή ή η σωτηρία. Πείσε ότι δεν πρέπει να περιμένουν ν' ακούσουν καμπάνες για να σηκωθούν από τον ύπνο, τα σήμαντρα εσείς θα τα ηχήσετε απο μόνοι σας! Δείξε, με την υπομονή και την επιμονή που απαιτεί η γνώση ότι ο αγώνας είναι δίκαιος, μακρύς και επίμονος, ότι ο αντίπαλος φαντάζει μεγάλος μόνο επειδή ο κόσμος της εργασίας είναι γονατισμένος. Δώσε το χέρι σου σε όποιον πασχίζει να σηκωθεί.
Εξήγησε ξανά και ξανά ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν υπάρχει πλέον λύση ατομική. Δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς θυσίες. Δεν υπάρχουν κόλπα για να ξεφύγει κανείς. Πες το καθαρά: Ο αγώνας θα είναι μακρύς, δύσκολος, με καμπές αλλά είναι η μοναδική ελπίδα για να αποφύγει μια φρίκη χωρίς τέλος.

Άφησε άναυδους τους σοφούς του υπουργείου, τους µάγιστρους και τους διανοούμενους της αυλής και της οθόνης, διασάλευσε την «τάξη», άναψε φωτιές στην καρδιά και το μυαλό των μαθητών σου και των γονιών τους και επανέφερε στο προσκήνιο τη ζωντανή πολιτική και την αποτελεσµατικότητά της, και µαζί τον κόσµο των δραστήριων-δυσαρεστηµένων!

Οι κερασιές δεν ανθίζουν μόνο την Άνοιξη

Όταν η άλλη πλευρά, οπλισμένη με τη θεοσοφία της αγοράς, προτάσσει τα φθηνά οικόσημα και τα τσίγκινα εξαπτέρυγα της ιδιωτικοποίησης και του ξεθεμελιώματος του δημόσιου σχολείου, όταν κηρύσσει από τον άμβωνα την συντριβή των εκπαιδευτικών και σφυρηλατεί νέες χειροπέδες στη γνώση, όταν ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες περιφέρουν το άθλιο σώμα ενός τσακισμένου σχολείου ως αναστάσιμο, όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα…
Τότε επιβάλλεται ο κόσμος της εργασίας να κάνει τους δικούς του ισολογισμούς, να καθαρίσει τα μάτια του από τις χρόνιες τσίμπλες, να «ξορκίσει» την παραλυσία και να τραβήξει τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, ενάντια στους «πουρκουάδες», τους ριψάσπιδες και τα σκιάχτρα που φυτεύονται δίπλα του.
Οργανωμένα. Όχι χωριστά, ούτε υποταγμένα. Με το σύνθημα που ενώνει την τάξη: Ανατροπή αυτής της πολιτικής που στέλνει εμάς και τα παιδιά μας στην κόλαση. Να τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Κυβέρνηση – Ευρωπαϊκή Ένωση – ΔΝΤ φτιάχνουν φέρετρα για εμάς και ψυχιατρεία για τους γιους και τις κόρες μας. Ένα είναι σίγουρο: εάν δεν αλλάξουμε τον κόσμο, πολλοί θα αλλάξουμε κόσμο. Ένα είναι επίσης σίγουρο: Κάθε λαβύρινθος και κάθε μινώταυρος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Χρήστος Κάτσικας,

Ειδικός Γραμματέας Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων - μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού αντιτετράδια της εκπαίδευσης

Το Υπουργείο Παιδείας και η "κατασκευή" κοινής γνώμης για την ενοχοποίηση των εκπαιδευτικών...

 του Χρήστου Κάτσικα,   alfavita...

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ από το υπουργείο Παιδείας εμφανίζονται αισιόδοξοι ότι θα καλυφθούν όλα τα κενά που θα προκύψουν. «Ο όλος σχεδιασμός επικεντρώνεται αφενός στο να μην υπάρξουν κενά κατά την έναρξη του σχολικού έτους και αφετέρου να γίνει απόλυτα ορθολογική κατανομή των αναπληρωτών στις περιοχές που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες», τόνισε στο «ΕΘΝΟΣ» ο υφυπουργός Παιδείας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου.

Κάτι σαν το Ευαγγελικό "ουκ ήλθον λαταλύσαι αλλά πληρώσαι".
Με πόσα ψέματα μπορεί κάποιος να ντύσει τις λέξεις! Την ίδια ώρα που κάνει τους λιγότερους διορισμούς από τη μεταπολίτευση και μετά, το Υπουργείο Παιδείας δεν διστάζει να δηλώσει ότι "ο όλος σχεδιασμός επικεντρώνεται στο να μην υπάρξουν κενά"

Ενδεικτικά για να υπάρχει μια εικόνα αναφέρουμε ότι φέτος 1.074 φιλόλογοι κατέθεσαν αίτηση για συνταξιοδότηση και την ίδια ώρα, στη θέση τους, προσέλαβαν 90!


Είναι σίγουρο ότι μεθοδεύουν αύξηση ωραρίου. Αφού οδηγήσουν τα σχολεία σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα, θα σπρώξουν τους περιφερειακούς διευθυντές να δίνουν εντολές για συγχωνεύσεις τμημάτων για να μπορεί να λειτουργήσει το σχολείο με το υπάρχον προσωπικό. Και την ίδια ώρα, θα το Υπουργείο θα πιάνει τα στασίδια των media και θα δηλώνει την ανησυχία του για τις φουσκωμένες τάξεις, για τα παιδιά που δεν μπορεί έτσι να μάθουν γράμματα, θα δηλώνουν την εκπαιδευτική τους ανησυχία για την κατάσταση... Και θα επεμβαίνουν τότε οι παλατιανοί δημοσιογράφοι με δομή ρωσικής μπάμπουσκα, οι αοιδοί της συναίνεσης, αυτοί που ανεβάζουν το κασέ τους ανάλογα με τη δυνατότητα χειραγώγησης της κοινής γνώμης που διαθέτουν, και θα ρωτάνε αθώα : Μα καλά κ. Υπουργέ αυτοί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν μπορούν να δουλέψουν κάποιες ώρες παραπάνω; Έστω προσωρινά μέχρι να βγούμε από το τούνελ; Τόσες διακοπές έχουν και πληρώνονται την ίδια ώρα που χιλιάδες συνάνθρωποί μας στον ιδιωτικό τομέα δουλεύουν 12ωρα και λένε και ευχαριστώ που έχουν δουλειά... Τέτοια αναλγησία κ. Υπουργέ. Και εσείς κ. Υπουργέ τι κάνετε; γιατί τους χαιδεύετε; γιατί αφήνετε να παιδιά μας να κάνουν μάθημα σε φορτωμένες τάξεις; Γιατί αφήνετε να λασπώνει το μέλλον της νέας γενιάς ο κάθε ασυνείδητος εκπαιδευτικός που θέλει στο σχολείο να δουλεύει τρεις ώρες αλλά στα ιδιαίτερα τρέχει με αντοχή εικοσάρη;

Έτσι θα μοντάρουν, θα μαντάρουν και θα ευπρεπίζουν την εξαπάτηση.

Τους ακούω σα να τους έχω μπροστά μου τώρα. Σα να έχω κλέψει τις σημειώσεις τους στα πρωινά του mega του antena του skai.


Και ο Υπουργός με κατεβασμένο το κεφάλι, με βελούδινη μονοτονία και βικτωριανή υποκρισία, θα λέει: Κάνουμε ότι μπορούμε, βοηθήστε και εσείς, να βοηθήσουν και οι γονείς που τόσα υποφέρουν. Ναι κάνω έκκληση στους εκπαιδευτικούς να δώσουν το καλό παράδειγμα και να βοηθήσουν τους μαθητές τους όπως αυτοί πολύ καλά ξέρουν, όπως οι δικοί μας δάσκαλοι που έλιωναν μέσα στις τάξεις με διπλάσιο ωράριο και με τη φλόγα του δάσκαλου με Δ κεφαλαίο. ...

Σε πιάνει γέλιο νευρικό ακούγωντας όλους αυτούς τους ευαγγελιστές της αγοράς. Αυτούς που έχουν μετατρέψει την εκπαίδευση σε οργανωμένο ακρωτηριασμό. Πράγματι δίνουν τα ρέστα τους.

Το σκηνικό φτιάχνεται. Το θέμα είναι αν θα καταφέρουν να "μεταλλάξουν" και πάλι μεγάλο μέρος των αφανισμένων εργαζόμενων σε "κοινή γνώμη" που χωνεύει αμάσητα την επικοινωνιακή μαεστρία αυτών που χρησιμοποιούν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν σαν ευκαιρία για να μετατρέψουν τη χώρα και το λαό σε έρημο.

Ένα έχουμε να πούμε σε όλους όσους θίγονται από αυτή την πολιτική: Σκάψτε τους τοίχους της οργανωμένης άγνοιας. Σκάψτε βαθιά. Οι πηγές της γνώσης ανήκουν στους διψασμένους. Και όταν ερμηνεύσετε σωστά τον κόσμο μη σταματάτε. Αλλάξτε τον!

Ενα σχολείο γεμάτο αδικίες...

ΤΑ ΝΕΑ...

Δεν έχουν όλοι οι μαθητές τις ίδιες ευκαιρίες στη γνώση

Του Χρήστου Κάτσικα

Οσοι δεν βλέπουν στα παιδιά των χαμηλών κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων, στον ίδιο τον τρόπο ύπαρξής τους, παρά μόνο ελλείψεις και μειονεκτήματα, όσοι ενδιαφέρονται για την απρόσκοπτη λειτουργία των μηχανισμών διατήρησης και αναπαραγωγής του ισχύοντος κοινωνικού συστήματος, έχουν ανακοινώσει ήδη τα συμπεράσματά τους. Οι μη ευνοημένες καταστάσεις (μαθητές από λαϊκά στρώματα, υποβαθμισμένες περιοχές) μεταμορφώνονται σε ανεπιτηδειότητα, ασχετοσύνη, κατωτερότητα φυσική. Οι προνομιούχοι ούτε βλέπουν ούτε θέλουν να δουν τη σχέση ανάμεσα στην κοινωνική και στη σχολική ανισότητα. Αντίθετα, αποδίδουν την καλή σχολική πορεία και την αντίστοιχη επίδοση στα «φυσικά χαρίσματα» που έχει ο μαθητής και τα οποία του έχουν δοθεί «δώρο» από τη θεία πρόνοια.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους διαμορφώνουν έξεις, συνήθειες, προδιαθέσεις απέναντι στο σχολείο, την αξία της γνώσης, τη στάση απέναντι σε αυτήν, τη διάθεση να μείνουν «ήσυχα» στο σχολείο, να εργαστούν για αυτό. Μια οικογένεια που διαθέτει οικονομικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, επενδύει στην καλή σχολική πορεία των γόνων της και εμπεδώνει στο παιδί από τα πρώτα του χρόνια ένα σύστημα προδιαθέσεων ώστε κατά κάποιο τρόπο να είναι «σχολειοποιημένο» πριν ακόμη περάσει την πόρτα του σχολείου. Το παιδί αυτό έχει θετική στάση απέναντι στο σχολείο και τις νόρμες του, κατανοεί τη σχολική γλώσσα που είναι ίδια με τον δικό του γλωσσικό κώδικα, θεωρεί αυτονόητες και απόλυτα συμβατές με τις δικές του συνήθειες όλες εκείνες τις «πολιτισμικές πρακτικές του σχολικού θεσμού» (πειθαρχία, τιμωρία, γιορτές, βαθμοί, έλεγχος), οι οποίες είναι αδιανόητες και τελικά εχθρικές για πολλά παιδιά από τα λαϊκά στρώματα.

Αυτή η θετική κοινωνικά διαμορφωμένη προδιάθεση είναι η «δωρεά», το «χάρισμα», ένα χαρακτηριστικό που αφού εμφανίζεται από τα πρώτα χρόνια της σχολικής ζωής προβάλλεται σαν κάτι έμφυτο.

Ο μαθητής που προέρχεται από τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα έχει συγκεκριμένους όρους ζωής και μόρφωσης, που παράγουν πλεονεκτήματα στη σχολική πορεία του σε σύγκριση με τους άλλους μαθητές.

Συνήθως διαμένει σε αστικό κέντρο, σε καλό προάστιο, σε μεγάλο σπίτι, έχει παρακολουθήσει νηπιαγωγείο, ξένη γλώσσα, πιθανώς μουσικό όργανο, έρχεται σε επαφή με την οικογενειακή βιβλιοθήκη, κάνει «πλούσιες» διακοπές, έχει εξωσχολικές δραστηριότητες, βοήθεια στο διάβασμα, ιδιωτικό δάσκαλο, πληροφόρηση για τα εκπαιδευτικά πράγματα και τις δυνατότητες εργασιακής αξιοποίησης των σπουδών.

Η καλλιέργειά του είναι σχετική με τη σχολική παιδεία και εφοδιάζεται με μια γενική προδιάθεση στη μάθηση. Οι μη «σχολικές» γνώσεις - με άμεση όμως σχολική χρησιμότητα - που αυτός ο μαθητευόμενος αντλεί από το άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον (π.χ., στον πολιτιστικό τομέα, η καλαισθησία, το πνεύμα, η επαφή με το θέατρο, μουσική, ζωγραφική, το μουσείο), σε συνδυασμό με το εκτεταμένο πλέγμα των κοινωνικών διασυνδέσεων που του εξασφαλίζει η καταγωγή του, του δίνει τη δυνατότητα να έρχεται στο σχολείο για να μάθει, για να νομιμοποιήσει σχολικά ό,τι ήδη έχει εμπεδώσει από τη γέννησή του.

Ωστόσο από την άλλη πλευρά του λόφου βρίσκονται οι «απόκληροι», τα παιδιά από τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, που βιώνουν καθημερινά τη στέρηση των μορφωτικών αγαθών που συνοδεύει την οικονομική στέρηση. Ζώντας σε ένα στενό σπίτι και συνήθως με πολλά μέλη, όπου τα παιχνίδια είναι λίγα και στοιχειώδη, ενώ λείπει ο χώρος ξεκούρασης, ο μαθητής των λαϊκών στρωμάτων βρίσκει πάντα λιγότερες ευκαιρίες πρακτικής εξάσκησης, ανάπτυξης της κινητικής του ικανότητας και της συλληπτικής του διάκρισης. Ανοίγει τα μάτια του σε έναν κόσμο γεμάτο από ακατάστατα αντικείμενα, δεν έχει σταθερή ώρα για το φαγητό ή τον ύπνο ούτε μεθοδικό τρόπο. Μαθαίνει να υπολογίζει στις μικροπρόθεσμες χρονικές προοπτικές, όπου κυριαρχεί το παρόν. Λίγες προβλέψεις, λιγότερα μακρόπνοα σχέδια.

Σε μια εποχή που για τους προνομιούχους μαθητευόμενους είναι περίοδος άγχους, προετοιμασίας, διαγωνισμάτων με στόχο το μέλλον, αυτοί κυριαρχούνται από τον πειρασμό να επωφεληθούν από το παρόν καθώς έχουν εσωτερικεύσει ως μελλοντική τους πορεία το στατιστικό πεπρωμένο των παιδιών του κοινωνικού τους περίγυρου, τον δρόμο προς το εργοστάσιο ή κάποιο άλλο είδος χειρωνακτικής εργασίας. Προσαρμόζοντας συνειδητά ή ασυνείδητα τις φιλοδοξίες τους αυστηρά στις αντικειμενικές πιθανότητες, αυτοκαθορίζονται σε σχέση με τους καταναγκασμούς που τους καθορίζουν και όταν μιλούν για τα σχέδιά τους, τα όνειρά τους, εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνουν, αφήνουν να φανεί η δράση των αντικειμενικών συνθηκών έτσι όπως τις έχουν προοδευτικά εσωτερικεύσει.

H "αγέλη των λύκων" απειλεί ευθέως την υπόσταση των εκπαιδευτικών - Σε απόγνωση χιλιάδες καθηγητές, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί...

alfavita...

Του Χρήστου Κάτσικα και της Αγγελικής Φατούρου*

 

          Αν ο διορισμός στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αποτελεί το «φωτεινό αντικείμενο του πόθου» για χιλιάδες πτυχιούχους καθηγητικών σχολών (φιλόλογοι, μαθηματικοί, φυσικοί , Θεολόγοι, γυμναστές κλπ), η μετάθεση - επιστροφή στην «Ιθάκη», στον τόπο διαμονής, ισοδυναμεί με μια πολύχρονη περιπέτεια, μια σύγχρονη «Οδύσσεια» για χιλιάδες διορισμένους εκπαιδευτικούς.

            Σε απόγνωση βρίσκονται χιλιάδες εκπαιδευτικοί οι οποίοι υπηρετούν χρόνια τώρα σε σχολεία εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας. Η δραματική μείωση των μισθών η οποία σε εκπαιδευτικούς με λίγα χρόνια υπηρεσίας (π.χ. κάτω από τη δεκαετία) "αποδίδει" 15νθήμερο της τάξης των 400 ευρώ (που για μήνες πολλούς κατέβαιναν λόγω των κρατήσεων ακόμη και κάτω από τα 300 ευρώ), έχει σπάσει τα σύνορα της αντοχής. Η αναγκαστική παραμονή για χρόνια (είτε λόγω του νόμου είτε λόγω της μείωσης μεταθέσεων και αποσπάσεων) σε περιοχές 100δες χιλιόμετρα μακριά από το μόνιμο τόπο διαμονής, έχει δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα επιβίωσης. Ήδη ο μισθός δεν φτάνει να καλύψει τα ανελαστικά έξοδα (ενοίκιο, ΔΕΚΟ, φαγητό κλπ) με αποτέλεσμα πολλοί εκπαιδευτικοί να υποσιτίζονται και να καταφεύγουν σε δίκτυα αλληλεγγύης (όταν υπάρχουν) για να μπορούν να επιβιώσουν.

           Την ίδια ώρα οι εκπαιδευτικοί που θα διοριστούν φέτος θα λαμβάνουν 640 ευρώ το μήνα, μακριά από τον τόπο κατοικίας τους και τις οικογένειές τους.

            Τα πράγματα είναι σοβαρά, δραματικά για χιλιάδες ανθρώπους που πλέον νιώθουν να βαδίζουν σε μονόδρομο σε αδιέξοδο. Και συντρίβονται ζωές και οικογένειες και η απόγνωση δε θέλει πολύ να λιπάνει το έδαφος της νευρικής κρίσης.

            Είναι απαραίτητο το εκπαιδευτικό κίνημα με τις οργανωμένες του εκφράσεις, κάτω από αυτές τις συνθήκες, να συμπεριλάβει στις άμεσες διεκδικήσεις του να δοθεί λύση στο πρόβλημα αυτό που απειλεί την ίδια την υπόσταση των νέων εκπαιδευτικών, τη βιολογική και ψυχολογική τους ισορροπία.

 

Αδιόριστοι - Αναπληρωτές: Η σφαγή των αδυνάτων

            Από την άλλη αδιόριστοι εκπαιδευτικοί που έχουν οργώσει σαν αναπληρωτές και ωρομίσθιοι όλη την Ελλάδα χρόνια και χρόνια, με μισθούς που χρειάζονταν να συμπληρωθούν από την οικογένεια για να μπορούν να επιβιώσουν στοιχειωδώς, βλέπουν τα όνειρά τους για μόνιμο διορισμό να γίνονται καύσιμη ύλη των περικοπών και του μνημονίου.

            Σαν κακό όνειρο επεμβαίνει στις ζωές του πιο αδύναμου κρίκου, σα σεισμός από τα έγκατα της γης που αίφνης κόβει το σπίτι στα δυο και θάβει τους ενοίκους και τις μνήμες τους. Γιατί αυτή ακριβώς την αίσθηση προκάλεσε στους εκπαιδευτικούς που σα μετανάστες μήνες και μήνες έλιωσαν τα ρούχα τους σε όλη την Ελλάδα για μια χούφτα μόρια τα οποία τώρα σκόρπισαν στους 5 ανέμους.

Αναπτύσσεται μια πολιτική ορολογία που μοιάζει με τη «λιποδιάλυση» που υπόσχονται τα ινστιτούτα αδυνατίσματος. Μόνο που το «λίπος» που πρέπει να «καεί» στην προκειμένη περίπτωση είναι οι κατακτήσεις των δυνάμεων της εργασίας. Μιλάμε για τονπυρήνα μιας λογικής που φαίνεται να έχει διανύσει χιλιόμετρα πολλά στις τεχνικές του Θατσερισμού την περίοδο που ονόμαζαν «τάξη» τη διάλυση των υπολειμμάτων του κράτους πρόνοιας, την ιδιωτικοποίηση και την καταδίκη χιλιάδων ανθρώπων στην απόλυση και την ανεργία.

 

Η ΥΓΕΙΑ

             Την ίδια ώρα ο περιορισμός των δαπανών των δημόσιων νοσοκομείων και η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, έχει φέρει σε απόγνωση εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένους, ανάμεσά τους 200.000 μόνιμους και αναπληρωτές εκπαιδευτικούς.

            Σε ο,τι αφορά τη νοσοκομειακή περίθαλψη, το μόνο που βλέπει κανείς είναι εγκατάλειψη και ελλείψεις σε προσωπικό, εργαστήρια, αναλώσιμα. Νοσοκομεία υποβαθμίζονται σε Κέντρα Υγείας, ενώ υφιστάμενα Κέντρα Υγείας και Ιατρεία καταργούνται ή συγχωνεύονται διαδοχικά. Την ίδια στιγμή οι εισφορές μας για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, που καταβάλλουμε αδιάλειπτα, παραμένουν σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, ενώ τα ήδη καταβεβλημένα έχουν κάνει φτερά σε «δομημένα ομόλογα» και υπέρογκες προμήθειες φαρμακευτικού υλικού, με ευθύνη των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. Αυτό, λοιπόν, το αίσχος ονομάζεται «πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας».

            Η κυβέρνηση σε συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, αφού περιέκοψαν δραστικά μισθούς και συντάξεις, επέβαλλαν μια χωρίς ιστορικό προηγούμενο φοροεπιδρομή σε βάρος των εργαζομένων, απαλλάσσοντας για άλλη μια φορά το κεφάλαιο, αφού διέλυσαν κομμάτι -κομμάτι τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες και αφανίζουν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά βάλθηκαν να αφανίσουν  την κοινωνική ασφάλιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη καταληστεύοντας ταυτόχρονα όλα εκείνα τα  χρηματικά ποσά, που τόσα χρόνια ανελλιπώς αποδίδαμε στα ταμεία για να εξασφαλίσουμε την στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη.

            Την δια στιγμή που συνεχίζουμε να καταβάλουμε όλο και πιο αυξημένες εισφορές , που οι μισθοί μας συνεχώς κατακρεουργούνται και οι φόροι και τα χαράτσια πέφτουν βροχή, εμείς καλούμαστε να πληρώνουμε πια και την ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη. Μέχρι τώρα προσπαθούν να μας εξοντώσουν με τις περικοπές των μισθών, των συντάξεων και των δικαιωμάτων μας τώρα μας εξοντώνουν και βιολογικά! Δεν είναι τυχαίο ότι σε όσες χώρες έχουν εφαρμοστεί παρόμοιες «θεραπείες σοκ» από τους «γιατρούς» του ΔΝΤ , έχει μειωθεί το προσδόκιμο ζωής.

 

Εμείς οι εκπαιδευτικοί ρωτάμε: Γιατί αλήθεια πληρώναμε τόσα χρόνια;

 

• Για να καταργηθεί ο ΟΠΑΔ και να ενταχθούμε στον ΕΟΠΥΥ, ταυτόχρονα με τους ασφαλισμένους σε ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ αλλά με πολύ λιγότερους συμβεβλημένους ιατρούς;

• Για να μην έχουμε συμβεβλημένους γιατρούς βασικών ειδικοτήτων;

• Για να μην έχουμε συμβεβλημένα εργαστήρια παρακλινικών εξετάσεων;

• Για να μετατραπεί η επίσκεψή μας σε συμβεβλημένο ιατρό σε κλήρωση λαχείου (εξαρτώμενη από τον μέγιστο αριθμό επισκέψεων ανά εβδομάδα ή μήνα) ;

• Για να οδηγηθούμε σε εγκαταλελειμμένα δημόσια νοσοκομεία, με ελλείψεις σε προσωπικό, σε εργαστήρια και αναλώσιμα;

• Για να υποστούμε την ταλαιπωρία των ραντεβού στα νοσοκομεία, μετά από εβδομάδες ή και μήνες ακόμη, για χρόνιες παθήσεις ή και για μια απλή συνταγογράφηση;

• Για να αναγκαζόμαστε να παίρνουμε άδεια προκειμένου να επισκεφτούμε νοσοκομειακούς γιατρούς, αφού οι επισκέψεις γίνονται μόνο πρωινές ώρες;

• Για να μας εγκρίνονται παρακλινικές εξετάσεις σε όλο και μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, σε ολοένα και λιγότερες εξετάσεις, με ολοένα και περισσότερη πληρωμή ;

• Για να αυξηθεί η συμμετοχή μας στην αγορά φαρμάκων;

 

ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ – ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

            Κι αν το «μαχαίρι» στους μισθούς και στις συντάξεις των εκπαιδευτικών που οδηγούνται μήνα με το μήνα σε φτωχοποίηση είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση που πρέπει να αντιμετωπιστεί μαζί με την υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου, κι αν η πληθωρικές τάξεις που βαθαίνουν το κράτος της αμάθειας είναι ένα εξόχως σημαντικό ζήτημα στο οποίο πρέπει να δοθεί απάντηση από εκπαιδευτικούς και γονείς και μαθητές, εξίσου σημαντικό θέμα είναι και η συντριπτική μείωση των διορισμών και των προσλήψεων εκπαιδευτικών που χτυπάει στον πυρήνα του δημόσιου σχολείου.

            Η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ, τα πρωτοβάθμια σωματεία των εκπαιδευτικών, οι επιτροπές των αδιόριστων εκπαιδευτικών, οι εργαζόμενοι γονείς, οι μαθητές, οφείλουν άμεσα να οργανώσουν το πιο ενωτικό μέτωπο για να αντιμετωπίσουν με τη μαχητικότητα που αρμόζει τους εχθρούς της δημόσιας εκπαίδευσης.

            Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας δεν φαίνεται να μπορεί να υπολογίσει καλά τα πράγματα και κυρίως δεν νοιάζεται να συμβουλευθεί από την ιστορία. Οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι γονείς, οι μαθητές δεν θα μείνουν για πολύ ναρκωμένοι και άβουλοι. Είναι τόσα τα προβλήματα που τους τρώνε τα σωθικά που μια σπίθα μπορεί να ανάψει αργά ή γρήγορα νέα φωτιά στον κάμπο με τα παρατημένα ξερόκλαδα. Όσοι έχουν μάτια να δουν και την τιμιότητα να πιστέψουν στα μάτια τους αναγνωρίζουν ότι πλέον η φωτιά δεν αφορά τους άλλους αλλά το δικό τους σπίτι.

 

Η Αγγελική Φατούρου είναι μέλος του Δ.Σ της ΟΛΜΕ και ο Χρήστος Κάτσικας είναι Ειδικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων (ΠΕΦ)