Εκπαιδευτικός; Respect Εξετάσεις; Fuck off...

Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ...

Εκπαιδευτικός; Δεν θα μπορούσα να γίνω… ψαγμένο, τσεκαρισμένο, καρατσεκαρισμένο. Το έψαξα μέσα στον καιρό που θα με έπαιρνε νομίζω. έκανα βέβαια τις διαδρομές μου στο χώρο της εκπαίδευσης.

τρία χρόνια στη Σχολή Μηχανικών του Εμπορικού Ναυτικού να διδάσκω “ναυτικό δίκαιο” και “κοινωνιολογία του πλοίου” (ένα φοβερό σύγγραμμα που ο καπετάνιος του Μπάουντι ο κάπτεν Μπλάι, θα το υπέγραφε με τα δυο του τα χέρια και το μαστίγιο), και άλλα τρία χρόνια στο δημόσιο ΙΕΚ στο τμήμα μηχανογραφημένου λογιστηρίου να κάνω Αστικό Δίκαιο και Πρακτική Εμπορικών Συναλλαγών… Μια χαρά τα πήγα … με τα παιδιά καλά τα πήγαμε και καλές κουβέντες κάναμε, κι ορίζοντες ανοίξαμε, αλλά εγώ,,, δεν…

Η εξήγηση; απλή όπως έχω καταλήξει. (α) δεν την θεωρώ προνομιακή δουλειά, ίσα ίσα την θεωρώ δύσκολη  (β) άμα έχεις φιλότιμο πρέπει να σηκώσεις στην πλάτη σου κάθε χρόνο κάποιους και κάποιες έφηβους και έφηβες, αυτό το κουράγιο δεν το έχω  (γ) είμαι τεμπέλης, δεν υπάρχει γάμα.

Εκτιμώ πολύ φίλους και φίλες που λιώνουν (ξέρω τι λέω) στο χώρο της εκπαίδευσης με τόσους ενάντιους ανέμους, με τόση χλεύη, με τόση λάσπη από πάρα πολλές μεριές. Εκτιμώ ακόμα περισσότερο, υποκλίνομαι, τους όχι λίγους και λίγες, που κάνουν τσάμπα ιδιαίτερα, που αγκαλιάζουν το παιδί κι όταν φύγει από το σχολείο, που μιλάνε μαζί του, που του προτείνουν ένα βιβλίο εξωσχολικό να διαβάσει και να το κουβεντιάσουν παρέα. Εκτιμώ αναδρομικά, κάποιους παλιούς καθηγητές μου που με καταχέριζαν αλλά ποτέ δεν καταδέχτηκαν να πουν, ή έστω να υπονοήσουν στη μάνα μου ότι χρειάζεται παραδάκι ή ιδιαίτερο με το αζημίωτο. Αντιθέτως φτύνω κατάμουτρα κάποιους συνομήλικους που πάνω στην κομπίνα, στο μαύρο μάθημα, στα μαύρα ευρώ και στην αξιοσύνη τους ως φροντιστηριάδες και μαυροκούκουλες ιδιαιτεράκηδες έχτισαν κάτι κακόγουστα μέγαρα και καμαρώνουν…

Κλείνοντας. Οι εξετάσεις είναι μια μπίζνα, μια κερδοσκοπία, μια ταξική φραγή, ένα συρματόπλεγμα… όσο να τις γκρεμίσουμε, καλό κουράγιο στα παιδιά πάνω απ’ όλα .

To sir with love...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

"Οι καθηγητές που τα ξύνουνε" ήταν η φράση εξαιτίας της οποίας δεν θα ξαναπατήσω σ' ένα κατάστημα της γειτονιάς μου, που με είχε χρόνια πελάτισσα. Ήταν η φράση που ξεκίνησε μια έντονη συζήτηση, όπου βρέθηκα τελείως μόνη μου να φωνάζω σχεδόν, εναντίον έξι άλλων γυναικών. Τους καθηγητές ακολούθησαν οι γιατροί κ.λπ. κ.λπ. και φτάσαμε στον Τσίπρα που θα πουλήσει την Ελλάδα.
Όλες αγανακτισμένες για τον κατήφορο της ζωής μας. Βέβαια... στο διά ταύτα φταίει πρώτα ο διπλανός και "όλοι ίδιοι είναι".
Δεν ξέρω αν έφτασαν σ' αυτές τις κυρίες οι φωτογραφίες με τα δακρυσμένα μάτια και τα σφιγμένα δόντια των καθηγητών και καθηγητριών μετά τη συμβολική κατάληψη στο γραφείο του υπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Η τηλεόραση δεν δείχνει τέτοια κακά πράγματα, δείχνει ως κακό πράγμα την κατάληψη... και τον υπουργό που αγανακτεί μέσω twitter για την "εισβολή" στον ιδιωτικό του χώρο. Και μεταφέρει τις δηλώσεις του, ότι δεν γίνεται τίποτα, έχει δεσμευτεί η "χώρα" για τόσες απολύσεις, άρα 250 καθηγητές απολύονται. Διότι στο φινάλε τι είναι 250 καθηγητές, άντε 250 οικογένειες, μπροστά στη "χώρα" που πρέπει να σωθεί; Και θα ξεσηκωθούμε εμείς για 250 καθηγητές, που στο φινάλε "τα ξύνανε"; (Εδώ δεν ξεσηκωνόμαστε που είναι υπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης... αυτό και μόνο του θα 'ταν αιτία εξέγερσης, αν...).
"Αυτός ο άνθρωπος βαδίζει κλαίγοντας" κι εσύ θα προσπεράσεις; Ούτε θα κοντοσταθείς να ρίξεις μια δεύτερη ματιά; Θα τον πετάνε στην πυρά κι εσύ θ' αποστρέφεις το βλέμμα; Ούτε θα κάνεις μια βουτιά στις εφηβικές σου αναμνήσεις;
Να θυμηθείς εκείνον που έκανε όλη την τάξη να δακρύζει, σε μαύρες μέρες και σκληρές, απαγγέλλοντας απλώς το Lacrimae Rerum... Που σας μιλούσε για την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας με την "απόχρωση της αποχρωσούλας"...

«Μας τελειώσανε οι γιατροί!»...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

...ή τι σχέση έχουν οι γιατροί και οι νοσοκόμες με τα σουβλάκια

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο, υπήρχε μια μικρή λαϊκή ταβέρνα. Τις νύχτες της εφημερίας, ξέκλεβαν λίγο χρόνο και πετάγονταν εκεί μικρές παρέες γιατρών και νοσηλευτών,
οι περισσότεροι φορώντας τις άσπρες μπλούζες τους. Έτρωγαν κάτι κι έπιναν μια μπίρα ώστε να αντέξουν το μακρύ ξενύχτι που τους περίμενε.

«Τι ανάγκη έχεις εσύ», είπε πριν λίγες μέρες στον ταβερνιάρη ένας γείτονάς του. «Έχεις δίπλα το νοσοκομείο, δε θα σου λείψει η πελατεία».

«Μη το λες. Οι γιατροί μάς τελειώσανε. Το ίδιο κι οι νοσοκόμες. Δεν έρχονται πια. Μόνο κάτι επιμελητές έρχονται, κι αυτοί αραιά και πού. Το σουβλάκι έχει γίνει πολυτέλεια. Όλοι με ταπεράκι απ’ το σπίτι τη βγάζουνε».

Στη συνέχεια ο ταβερνιάρης είπε για το γιατρό που πετάχτηκε από το μαγαζί του, παρήγγειλε δύο σουβλάκια και μια κόκα κόλα, και ύστερα έψαχνε μανιωδώς να βρει το (τελευταίο του) πεντάευρο για να πληρώσει. «Εδώ το ’χω, εδώ το ’χω...». Το γύρευε σ’ όλες του τις τσέπες, ξανά και ξανά, αλλά μάταια. Ο μαγαζάτορας λυπήθηκε και ντράπηκε ταυτόχρονα. «Δεν πειράζει, γιατρέ. Γνωριζόμαστε, άλλη φορά περνάς και μου το δίνεις». Ο απένταρος γιατρός συνέχισε το ψάξιμο μέχρι που ξετρύπωσε το διπλωμένο στα τέσσερα χαρτονόμισμα σ’ ένα μικρό πίσω τσεπάκι. Ανακουφισμένος πλήρωσε, πήρε τα δυο σουβλάκια κι έφυγε.

Το βουνό και ο λόφος...

Τριαντάφυλλος Τρανός, απο την Αυγη...

Σήμερα, παρά την κατάρρευση των προσδοκιών της συστημικής νεοδεξιάς από τα παράλογα διαδοχικά Μνημόνια, οι οργανικοί διανοούμενοί της και τα κυβερνητικά στελέχη συνεχίζουν να υποκρίνονται πως η τρόικα θέτει εκ νέου μόνη της απεχθείς όρους και απαιτεί νέα ανάλγητα μέτρα.
Αυτό το βρόμικο πολιτικό θέατρο σκιών παίζει ξανά το απεχθές, μονότονο έργο του πάνω στην καμπούρα της κοινωνίας. Εν τω μεταξύ η ζωή και η αξιοπρέπεια των πολιτών πληγώνονται καθημερινά, η μορφωτική προοπτική της νέας γενιάς καταστρέφεται και μπορεί να διακρίνει κανείς -σχεδόν παντού- ανησυχητικά συμπτώματα παθητικής αποδοχής της βαρβαρότητας των κυβερνώντων και των φερεφώνων τους στην εκπαίδευση που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο την αναιμική ατομική και συλλογική συνείδηση.

Στις 22 Μαρτίου, ημέρα που λήγει το καθεστώς της διαθεσιμότητας, κορυφώνεται, ταυτόχρονα με τον Γολγοθά των «διαθεσίμων», ο σκόπιμος, συνεχής διασυρμός της εκπαίδευσης από τα ΜΜΕ και αυτούς που κυβερνούν, καθώς και η πειθαρχική, ποινική και οικονομική εξόντωση της τεράστιας πλειονότητας των μάχιμων εκπαιδευτικών. Γιγαντώνεται η πρωτοφανής εγκατάλειψη του σχολείου από την πλευρά των πιο φτωχών μαθητών, ενώ ολοκληρώνεται το ρήμαγμα της μορφωτικής προοπτικής των νέων με τη σίγουρη έξωση από το Γενικό και Τεχνικό Λύκειο δεκάδων χιλιάδων μαθητών μέσα στα επόμενα χρόνια. Είναι προφανές πλέον ότι μετά τις απολύσεις στις 22 Μαρτίου το επόμενο βήμα θα είναι η κατασκευή χιλιάδων «πλεοναζόντων» εκπαιδευτικών μέσα από τα μέτρα και τις ρυθμίσεις που σχεδιάζονται, αλλά και την κατάργηση οργανικών θέσεων ώστε να δημιουργηθεί η νέα «δεξαμενή κινητικότητας» που έχουν συνομολογήσει τρόικα και Μητσοτάκης!

Αυτο- και ετερο- αξιολογημένοι...

Ι Χ Ν Η Λ Α Σ Ι Ε Σ...

Δύο οι απωθημένες εμπειρίες που εξ ανάγκης ανακαλώ: αφενός το πανοπτικό σύστημα διοίκησης ενός ιδιωτικού σχολείου, όπου είχα την ατυχία να λάβω το βάπτισμα του εκπαιδευτικού πυρός, και αφετέρου ο ολοκληρωτικός τρόπος διοίκησης ενός δημόσιου σχολείου, όπου είχα την ατυχία να υπηρετήσω λίγα χρόνια πριν.

Θυμάμαι ότι και στις δύο περιπτώσεις έμπαινα με σκυμμένο το κεφάλι και την ουρά στα σκέλια. Μαγκωμένος. Μετρούσα κάθε λέξη από φόβο. Με τους μαθητές διεκπεραιωτικός και με τους συναδέλφους απολύτως τυπικός. Ή σχεδόν συνωμοτικός, στις ελάχιστες περιπτώσεις που γινόταν ένα βήμα παραπάνω. Και δεν μιλάω μόνο για ό,τι συνέβαινε εντός της σχολικής μονάδας. Παντού τριγύρω ορθάνοιχτα αυτιά και αδιάκριτα μάτια. Σε τοίχους, σε θρανία, σε γραφεία, σε καφετέριες. Ένα δίκτυο προθύμων, που τότε απλώς προαισθανόμουν, με κύκλωνε ασφυκτικά. Εκ των υστέρων  αντιλήφθηκα ότι ήταν μεγαλύτερο απ' όσο θα ήθελα να νομίζω.

Απλά βήματα για να μην απολυθείτε (για εκπαιδευτικούς)...

Δημήτρης Τσιριγώτης, απο την AlfaVita...

Είστε εκπαιδευτικός και ανησυχείτε για το εργασιακό σας μέλλον; Σας έχουν ζώσει τα φίδια με όλες αυτές τις φήμες για απολύσεις  που κυκλοφορούν;  Δεν υπάρχει λόγος αρκεί να ακολουθήσετε πιστά τα παρακάτω βήματα  και θα μπορείτε να κοιμάστε ήσυχος.

ΒΗΜΑ 1 : Δηλώστε ρητά ενώπιον του επόμενου συλλόγου ότι είστε υπέρ της αξιολόγησης. Για να μην προκαλέσετε την αντίδραση των συνδικαλιστών πετάξτε τους το μπαλάκι: «γιατί δεν κάνει η ΟΛΜΕ δική της πρόταση για το πώς πρέπει να γίνεται η αξιολόγηση;». Αυτή η ερώτηση θα τους στριμώξει και θα τους αποτρέψει να σας την πέσουν.

Επιτέλους, έρχεται η αξιολόγηση που όλοι περιμέναμε...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Επιτέλους!

Διαβάζοντας το Προεδρικό Διάταγμα το σχετικό με  την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, καταλάβαμε πόσο πολύ πασχίζει ετούτη εδώ η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, να βελτιώσει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών, βεβαίως, βεβαίως.

Για να είμαστε αντικειμενικοί, δεν χρειαζόταν το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα για να καταλάβουμε την αγωνία της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων, για βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Οι μηδενικοί διορισμοί εκπαιδευτικών τα δύο τελευταία χρόνια, δεν δείχνουν κάτι τέτοιο; Με το να μην γίνουν διορισμοί, ενισχύθηκε η αυτοπεποίθηση των ήδη υπαρχόντων εκπαιδευτικών, αφού εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει πως εκτιμήθηκε η αξία τους τόσο πολύ που θεωρούνται αναντικατάστατοι.

Μαθαίνουμε από το σχετικό προεδρικό διάταγμα πως οι μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών σε συνδυασμό με επιμορφώσεις και σεμινάρια, μπορούν να κατατάξουν έναν αξιολογούμενο εκπαιδευτικό στους «αρίστους» (μεγάλο αθάνατο πνεύμα Διαμαντοπουλέικο» και καταλαβαίνουμε πόσο το υπουργείο επιδιώκει την αριστοκρατία μαζί με την αξιοκρατία!

Διότι, όπως είναι γνωστό, όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, όλες οι επιμορφώσεις και τα σεμινάρια που διοργανώνουν οι διάφοροι σχετικοί φορείς (ΕΕΦ, Πάντειο και λοιπές επιστημονικές, και να βγάλουμε το κατιτίς μας, δυνάμεις) είναι τελείως μα τελείως δωρεάν και προσβάσιμες για όλους μα όλους τους εκπαιδευτικούς (σε κάποια άλλη χώρα, ίσως).

Άλλωστε, τώρα που αυξήθηκε η διάρκεια και ο αριθμός των εκπαιδευτικών αδειών, όλο και περισσότεροι μπορούν, αρκεί να το θέλουν, να αποκτήσουν και δεύτερο και τρίτο μέχρι και τέταρτο πτυχίο.

Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι τα playmobil σας κύριοι ...

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Διαθεσιμότητα , κινητικότητα ,αξιολόγηση, εθελούσια αποχώρηση, εξορθολογισμός , οργανική θέση για όλους, νέο Λύκειο ,νοικοκύρεμα, ανάπτυξη. Πραγματικά όμορφες λέξεις. Λέξεις όμως που έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα. Λέξεις ωραίες βιτρίνες , γλυκόλογα με τα οποία ξεκινάει πάντα ένας βιαστής ,λέξεις παγίδες , γλυκιά νάρκωση  για να μην πονέσει ο ακρωτηριασμός, λίγη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού για να καταπιείς το φαρμάκι , μάσκες προσώπων που θα τρόμαζαν αλλιώς. Tα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

«ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ»

Πίσω από τις λέξεις : «Αν χρειαστεί να σε απολύσω θα σε προετοιμάσω πρώτα, μη μου πάθεις και τίποτα. Θα σε στείλω διακοπές πρώτα ,όλα πληρωμένα. Και θα πάρω και τα εύσημα του αρχηγού για τη ¨συνεισφορά¨ μου.»

Ψέματα που λέω στον εαυτό μου : «Μου δίνετε μια ελπίδα ότι μπορεί να τη γλυτώσω και έτσι  δεν θα μου έρθει απότομα. Δείχνει πραγματικά τους καλούς σας τρόπους .Άλλος στη θέση σας θα μου ανακοίνωνε ¨μαχαίρι¨ το μοιραίο ενώ εσείς θα με βάλετε πρώτα να καθίσω».

Προτεινόμενη έκφραση για να την αντικαταστήσει : «Απόλυση με αναισθητικό»

Είχε success η απεργία ή ήταν ένα ακόμα story;

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Ο ρόλος της ΟΛΜΕ στην απεργία

Όταν ανοίγει ένας διάλογος για το συνδικαλισμό πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να πυροδοτήσουμε καταστάσεις που θα έχουν αποτέλεσμα να φτάσουμε σε σημείο να μην έχουμε τελικά καθόλου συνδικαλισμό. Αυτό βέβαια θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τον κλάδο μας αφού είναι ο μοναδικός και αδιαμφισβήτητος τρόπος συλλογικής εκπροσώπησης και διεκδίκησης.

 Το θέμα με την ΟΛΜΕ είναι η απόσταση της ηγεσίας της με τη βάση των καθηγητών. Εδώ υπάρχει μεγάλο χάσμα. Επίσης υπάρχει  έλλειμμα εμπιστοσύνης της βάσης απέναντι στην ΟΛΜΕ, αποτέλεσμα μιας σειράς λανθασμένων επιλογών που έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια (της καταμαρτυρούν  αδράνεια που δεν  πρότεινε κινητοποιήσεις  νωρίτερα ,όταν βλέπαμε αυτό που θα ερχότανε).

Μαθητές παντού, εκτός από τα σχολεία!

Parallaxi...

Σήμερα το πρωί διασχίζοντας τους δρόμους της πόλης παρατηρούσα διαρκώς μαθητές να περιφέρονται. Στην πορεία, στα πάρκα, τα ίντερνετ καφέ, τους δρόμους, έξω από τα σχολεία. Εκατοντάδες παιδιά, φαντάζομαι χιλιάδες σε όλη τη χώρα, που λόγω των καταλήψεων που γίνονται στα σχολεία βρίσκονται αναγκασμένα εκτός του φυσικού τους χώρου να περιφέρονται άσκοπα ολημερίς. Την ίδια στιγμή στις ίδιες τις καταλήψεις το χάος είναι απίστευτο. Το υπουργείο απειλεί μαθητές πως σε τρεις μέρες κατάληψης θα έχουμε παράταση του σχολικού έτους, αλλά δεν κάνει τίποτε για να βελτιώσει την εξαθλιωμένη εκπαίδευση. Δάσκαλοι και καθηγητές λείπουν από παντού, στις σχολικές αίθουσες στοιβάζονται τριάντα άτομα, η θέρμανση παίζεται για φέτος, καταργεί την πληροφορική για να κρατήσει τα θρησκευτικά.
Αλλά και όταν δεν υπάρχει κατάληψη το δημόσιο σχολείο, στο οποίο επιστρέφει λόγω κρίσης και ένας μεγάλος αριθμός μαθητών από τα ιδιωτικά, αποτελεί ένα από τους πιο απαξιωμένους θεσμούς του ελληνικού κράτους. Τα παιδιά μισούν το σχολείο που πηγαίνουν και τα σχολεία κάνουν τα πάντα για να οδηγήσουν τα παιδιά στην απαξίωση. Λίγες μόνο μέρες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και ενώ μαθήματα δεν έχουν γίνει ακόμα στην πραγματικότητα λόγω απεργιών κλπ, τα σχολεία κανονίζουν εκδρομές στη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, την Αράχωβα!

«Εγώ ελπίζω να τη ….βολέψω»...

Γεωργοτά Αγγελική , Πε 02, Κέρκυρα,  AlfaVita...

Τα τετράδια των μαθητών του Μαρτσέλο Ντ Όρτα λένε μόνο αλήθειες. Ήδη από το δημοτικό δημιουργείται η κοινωνία των βολεμένων και εξασφαλισμένων, αυτών που έχουν τη «θεσούλα» τους σίγουρη, όπως λέει και η φίλη μου η Μαίρη. Γιατί δυστυχώς, σήμερα 20 Σεπτεμβρίου 2013 ακόμα τρέφουμε την αυταπάτη ότι κάποιοι από εμάς δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε τη «θεσούλα μας», όποια και αν είναι αυτή.

Βαδίζουμε τοίχο -τοίχο μήπως και κάποιος βρει τα νώτα μας ακάλυπτα και μας πυροβολήσει. Και όσο υπάρχουν τοίχοι αισθανόμαστε μια ανακούφιση. Κοιμόμαστε ήσυχοι , αγκαλιάζουμε το μαξιλαράκι μας και περιμένουμε να ξημερώσει.  Αν τη γλιτώσαμε και σήμερα καλά είναι. Βολευτήκαμε…..

Λες και δεν υπάρχει αύριο. Λες και δεν γίνεται σε ένα λεπτό να ανατραπεί η ζωή μας , να έρθουν τα πάνω κάτω, οι τοίχοι να έχουν γκρεμιστεί και το στήθος μας να είναι έτοιμο να δεχτεί κάθε εύστοχη σφαίρα. 

Οι συνθήκες που βιώνουμε τις μέρες μας είναι εντελώς πέραν κάθε υπολογισμού και προγραμματισμού. Όλοι μας κάθε στιγμή κινδυνεύουμε να μείνουμε μετέωροι, άδεια σακιά ,μη εμπορεύσιμα για τους «διαχειριστές» μας. Δεν το φανταζόμουν ποτέ. Δεν πίστευα  ότι θα νιώθω έτσι, ένας αριθμός σε μια μηχανή και τίποτα άλλο.  Ένα αναλώσιμο υλικό. Να σπάω στα δόντια της μυλόπετρας. Προσβάλλεται κάθε λεπτό η αξιοπρέπεια μου, γίνομαι πιόνι ενός παιχνιδιού που δεν θέλω να παίξω.

Έρμη εκπαίδευση, σε ποια χέρια έπεσες...

Κλέαρχος Τσαουσίδης, απο την Αυγη...

Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί είναι τόσο δύσκολο να εξηγηθεί, ακόμη και σε καλοπροαίρετους, ότι κόμματα που πασχίζουν για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όπως π.χ. η Νέα Δημοκρατία με την ομογάλακτη Χρυσή Αυγή, ή το ερμαφρόδιτο ΠΑΣΟΚ με τους κατά δήλωσή τους υπεύθυνους «αριστερούς», είναι δυνατό να συμφωνήσουν ποτέ ότι τα δυο τουλάχιστον βασικά αγαθά, η εκπαίδευση και η υγεία, μπορούν να παρέχονται ίσα κι όμοια στον Γιαννάκη Βαρδινογιάννη (της οικογενείας) και στον Γιωργάκη Δημητρίου (Ρομά από τον Δενδροπόταμο). Το παράδειγμα ακραίο, αλλά η απάντηση, αν δεν είναι απλά ναι, τότε είναι όχι, όσες περιπλοκάδες κι αν προτάξουν όσοι φορούν τον φερετζέ του προοδευτισμού.
Η απεργία, λοιπόν, των εκπαιδευτικών, με τις όποιες μορφές της, είναι το έσχατο μέσο πάλης για να κρατηθεί το ελληνικό σχολείο μακριά από τον πλήρη ευτελισμό και την εκπόρνευση. Διότι τα πράγματα έφτασαν στο όριο της ανυπαρξίας.
Όταν προέκυπτε στο παρελθόν μια ακραία διχογνωμία για θέματα εκπαίδευσης, οι δυο πλευρές, αν μη τι άλλο, στηρίζονταν σε ισχυρό γνωστικό υπόβαθρο και αυτό που άλλοι αποκαλούν πατριωτισμό και άλλοι φιλαλληλία.
Είναι λοιπόν δυνατό να υπάρξει διάλογος με τα άτομα που προΐστανται του υπουργείου Παιδείας, τους κ.κ. Αρβανιτόπουλο και Κεδίκογλου (ο ξάδερφος) μαζί με την κ. Χριστοφιλοπούλου*; Και σε ποια βάση;

Απ' τα ψηλά στα χαμηλά

Είναι δυνατό από τον Γεώργιο Παπανδρέου προπολεμικά, τους Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο, Γεώργιο Ράλλη, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο, Νικόλαο Λούρο (υπουργοί Παιδείας του συντηρητικού φάσματος ως επί το πλείστον), να καταντούμε στον Κ. Αρβανιτόπουλο; Με υφυπουργούς τους Σ. Κεδίκογλου και Ε. Χριστοφιλοπούλου στις θέσεις που λάμπρυναν ο Λουκής Ακρίτας, ο Δημήτρης Τσάτσος και οι Ευάγγελος Παπανούτσος και Δημήτρης Μαρωνίτης ως γενικοί γραμματείς;

Εσύ;

Sotosblog...

Εσύ· εσύ που έλεγες όλο αυτόν τον καιρό ότι «κάτι πρέπει να κάνουμε, αλλά πού ’ν’ το;» θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που δήλωνες έτοιμος για όλα, αλλά όχι μόνος σου, γιατί μόνος σου, έλεγες, δεν μπορείς, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που διαμαρτύρεσαι, αλλά κρύβεσαι πίσω από ένα «δεν γίνεται τίποτε», θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που απορείς γιατί δεν κάνουμε κάτι, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που λες ότι πίνει την ψυχή σου το άγος της κοινωνίας του καναπέ, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που λες ότι φταίμε όλοι κι ότι είσαι έτοιμος να αναλάβεις το μερίδιο που σου αναλογεί, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που διερωτάσαι πού θα πάει αυτή η δουλειά, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που δηλώνεις ότι δεν πάει άλλο, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που με ρώταγες κάθε φορά «όμως, τι μπορούμε να κάνουμε;» θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;
Εσύ· εσύ που έσφιγγες τα χείλη επειδή έβλεπες ότι κανένας δεν μπαίνει μπροστά, ότι κανένας δεν προτάσσει τα στήθη του για ν’ ακολουθήσεις, θα τους στηρίξεις τους καθηγητές;

Οι απεργίες και η σταθερότητα του νεκροταφείου...

Του Γιωργου Κατρουγκαλου*, απο την Ελευθεροτυπια...

«Πολλοί λατρεύουν την τάξη. Για να φάνε βάζουν τραπεζομάντιλο πάνω στο τραπέζι, αν έχουν, ή σκουπίζουν με το χέρι τους τα ψίχουλα, όταν το χέρι τους δεν είναι κουρασμένο. Αλλά το τραπέζι τους στήνεται, και το σπίτι τους επίσης, σ' έναν κόσμο που βουλιάζει μες στο βούρκο. (...) Α, τι ωφελεί, χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη, να κρατάς τα νύχια των χεριών σου καθαρά;». Μπ. Μπρεχτ, «Πολλοί λατρεύουν την τάξη», 1933.

Ομοβροντία άρθρων και αναλύσεων στα συστημικά ΜΜΕ προσπαθούν να μας δείξουν πόσο επικίνδυνες είναι οι απεργίες των καθηγητών και των άλλων εργαζομένων, γιατί θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα, στην οποία τάχα μας έχει οδηγήσει η κυβερνητική πολιτική.
Οι ίδιοι κύκλοι εμφανίζουν τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις της περιόδου, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως συνταγματική εκτροπή και συνεπώς ως διπλή απειλή: όχι μόνο κατά της οικονομίας, αλλά και της δημοκρατίας.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν είναι απλώς μακριά από την πραγματικότητα, ουσιαστικά την αντιστρέφουν απολύτως.
Στο πρώτο σκέλος τους προσπαθούν να διασώσουν το διαβόητο success story, παρά την προφανή του κατάρρευση. Η μόνη σταθερότητα στην οποία οδηγεί η κυβερνητική πολιτική, είναι αυτή του νεκροταφείου.
Η οικονομία εξακολουθεί να είναι παγιδευμένη στη σπείρα αργού θανάτου που την έχει οδηγήσει η συνταγή του Μνημονίου: το χρέος διογκώνεται, ενώ η παραγωγική βάση της χώρας συνεχίζει να συρρικνώνεται.
Τα πρόσθετα έσοδα από τον τουρισμό δεν μπορεί να κρύψουν την καθίζηση των εσόδων από τη ναυτιλία, την υποχώρηση των εξαγωγών, τη σημαντική και συνεχιζόμενη πτώση της βιομηχανικής παραγωγής και της μεταποίησης, την εξαφάνιση ουσιαστικά της οικοδομικής δραστηριότητας και των μικρεμπόρων.

ώς εδώ με όσα καταρρακώνουν την αξιοπρέπειά μας...

Ροβέρτος Πελτιάν, απο το Περιοδικο Χρονος...

Διορίστηκα ως μαθηματικός στο δημόσιο σχολείο το 2001 μετά από συμμετοχή σε εξετάσεις του Α.Σ.Ε.Π. Από τότε μέχρι σήμερα δίδαξα σε σχολεία, εκτός από ένα διάστημα που είχα εκπαιδευτική άδεια και έκανα μεταπτυχιακό στη Διδακτική των Μαθηματικών. Δίδαξα σε όλων των ειδών τα σχολεία. Σε Λύκεια και σε Γυμνάσια, σε Πειραματικά, σε Αθλητικά, σε σχολεία σε πόλεις, σε κωμοπόλεις, κοντά στα σύνορα,σε αγροτικές και σε αστικές περιοχές. Από την αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα. Οι δυσκολίες αυτές αφορούσαν όλες τις παθογένειες του ελληνικού σχολείου, που είναι και ευρύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας.
Σχετικά με τη διδασκαλία των Μαθηματικών μπορώ συνοπτικά και ενδεικτικά να αναφέρω ορισμένα από τα προβλήματα:
Το πρόβλημα διαχείρισης μιας τεράστιας ύλης για τις εξετάσεις στην Γ΄ Λυκείου (και όχι μόνο), τη λειτουργία του Λυκείου, αλλά πολλές φορές και του Γυμνασίου ως προπαρασκευή για το Πανεπιστήμιο, γεγονός που διαφοροποιεί τους μαθητές σε μία τάξη και δημιουργεί πολλές ταχύτητες γνωσιακές και ενδιαφερόντων. Το πρόβλημα της πρόσβασης σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που θα χρησίμευαν στην καλύτερη κατανόηση των μαθηματικών εννοιών, αλλά και ως ερευνητικό εργαλείο για την επίλυση προβλημάτων από τους μαθητές, Η καθημερινή αντιμετώπιση κουρασμένων μαθητών ειδικά στις μεγάλες τάξεις του Λυκείου, εξοντωμένων από την εντατικοποίηση της ημερονύχτιας προετοιμασίας τους για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Η παντελής έλλειψη σύνδεσης των Μαθηματικών με τη ζωγραφική, με τη μουσική, με τα προβλήματα της καθημερινής ζωής, ώστε να θεμελιωθεί στη συνείδηση των μαθητών η σημασία τους στη ραχοκοκαλιά του εκπαιδευτικού συστήματος. Η έλλειψη εκπαιδευτικής στρατηγικής και εκπαιδευτικών στόχων από την πλευρά των διοικητικών και εκπαιδευτικών προϊσταμένων. Η εγκατάλειψη και αδιαφορία από την πλευρά του υπουργείου για το διδακτικό έργο και τη βοήθεια που χρειάζονται οι εκπαιδευτικοί προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά τους.

Παλίρροια...

Τα κουρελια τραγουδαμε ακομα...

Ενώ μέχρι την χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας θεωρούσαμε ότι βαδίζαμε σε στέρεο έδαφος, ξαφνικά νοιώσαμε τα πόδια μας να βουλιάζουν στο νερό. Καταλάβαμε τότε ότι οι, έως εκείνη τη μέρα, πολιτικές που εφαρμόστηκαν μόνο στέρεες δεν ήταν. Αντίθετα το πολιτικό έδαφος δεν ήταν παρά μια προέκταση της θάλασσας και πλέον πλησίαζε η ώρα της παλίρροιας. 

Παρόλα αυτά δεν πανικοβληθήκαμε. Αρχίσαμε να κουνάμε το κεφάλι μας δεξιά και αριστερά με την ελπίδα να βρούμε καμιά βάρκα. Και όσο ψάχναμε, ελπίζοντας ότι θα τη βρούμε, δεν το κουνούσαμε από τη θέση μας. Περιμέναμε πρώτα να κουνηθεί η γη η ίδια.

Τελικά όταν το πήραμε απόφαση ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά, παραιτηθήκαμε και από αυτή την ελπίδα και αρχίσαμε να ελπίζουμε ότι η στάθμη του νερού δεν θα ανέβαινε και άλλο. Θα σταμάταγε με κάποιο μαγικό τρόπο.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Περιμένουμε τον μάγο να λύσει το πρόβλημα.

Μονάχα όταν το νερό θα φτάσει στο σαγόνι μας θα πάψουμε να ελπίζουμε και θα αρχίσουμε να κολυμπάμε. Μόνο τότε θα καταλάβουμε πως η βάρκα ήμαστε εμείς οι ίδιοι. Αρκεί να ξέρουμε να κολυμπάμε.

Την Δευτέρα οι εκπαιδευτικοί της χώρας ξεκινάνε απεργία διαρκείας. Για όλους μας το νερό έχει φτάσει στο σαγόνι.  Απλώς αυτοί το κατάλαβαν. Το ζητούμενο είναι αν ξέρουν να κολυμπάνε. Ή αν θυμούνται ακόμα να κολυμπάνε…

Ησύχασε Μαρίνα. Δείξε υπευθυνότητα...

pnevmantilogias...

Ησύχασε Μαρίνα. Δείξε υπευθυνότητα.
Μην κλαις για το δίχρονο κοριτσάκι σου και τον χρόνια άνεργο άντρα σου που αφήνεις πίσω. Δείξε υπευθυνότητα. Μάζεψε τα μπογαλάκια σου και φύγε όπου η πατρίδα σε καλεί. Δείξε υπευθυνότητα. Ίσιωσε το πλατύ σου χαμόγελο, σβήσε τα φλογερά σου μάτια και δίδαξε αλφαβήτα και αρίθμηση στο μακρινό νησί. Δείξε υπευθυνότητα. Οι δανειστές θα πληρωθούν και φέτος. Ησύχασε. Στο λέει ο υπουργός σου.
Ησύχασε. Δεν βλέπεις γύρω σου τους ήσυχους; Τον Παναγιώτη, τον Κώστα, την Κατερίνα και τη Γεωργία;  Ήσυχα σε κοιτούν με απάθεια (όχι δεν είναι συγκαλυμμένη συμπάθεια) την ώρα που προγραμματίζουν τις εφημερίες της εβδομάδας. Δείξε υπευθυνότητα, Μαρίνα. Δε βλέπεις τους υπεύθυνους γύρω σου; Η Ελένη, η Μαίρη και ο Γιάννης με υπεύθυνη αδιαφορία υπογράφουν την υπεύθυνη δήλωση καταδίκης σου, Μαρίνα (ναι, το ξέρω και της δικής τους καταδίκης).
Ησύχασε Μαρίνα. Οι καλοί μας εργατοπατέρες οργανώνουν 48ωρη απεργία για σένα. Δείξε υπευθυνότητα. Το σχολείο σου έκλεισε και περισσεύεις. Μην το παίρνεις προσωπικά. Ησύχασε. Δεν είσαι αριθμός, αλλά θα ήταν καλό να ήσουν νούμερο, αν σου είχε μείνει ίχνος υπευθυνότητας.
Ησύχασε. Δείξε υπευθυνότητα.

Birds in Cave, 1971 Miro

Γράμμα της ΟΛΜΕ προς τους συναδέλφους...

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!  ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΟΣ!

Είναι άλλο πράγμα να διδάσκεις στην ιστορία, το πώς απάντησαν σε διλήμματα ζωής, απλοί καθημερινοί άνθρωποι, που μετά τους έντυσαν με τις δάφνες των ηρώων, κι άλλο να πρέπει εσύ να απαντήσεις, για τη δική σου ζωή! Έρχεται όμως στη ζωή του καθένα μας, μια τέτοια στιγμή!

Στις 4 και 5 του Σεπτέμβρη οι καθηγητές στις Γενικές Συνελεύσεις αποφάσισαν απεργία διαρκείας.

Η ώρα της προσωπικής ευθύνης έχει  φτάσει.  Τον ύπνο μας δεν πρέπει να τον ταράζει άλλο ο φόβος και το άγχος για το πού θα βρεθούμε αύριο, αν θα είμαστε οι επόμενοι της διαθεσιμότητας-απόλυσης,  αν θα πάρουμε το βαλιτσάκι μας για άλλη γη κι άλλα μέρη, αν σήμερα μπορούμε και διδάσκουμε το ένα μάθημα και αύριο όχι,  αν  σήμερα διδάσκουμε σε ένα σχολείο και αύριο σε δύο ή τρία, γιατί όσο αυξάνουν τους μαθητές στα τμήματα, εμείς θα πλεονάζουμε. Δεν μπορούμε να αντικρίζουμε το διπλανό συνάδελφο υπολογίζοντας μόρια και σειρά τοποθέτησης για το αν είμαι εγώ ή αυτός που φεύγει.

 Πώς θα μπούμε στην τάξη, όταν ξέρουμε πως 15.000 μαθητές μας πετάχτηκαν έξω από τα σχολεία τους ή αναγκάστηκαν να αλλάξουν βίαια ειδικότητα; Όταν ξέρουμε πως χιλιάδες μαθητές θα εγκαταλείψουν, έστω κι αυτό το κουτσουρεμένο, πληγωμένο και λειψό σχολείο, για να οδηγηθούν στη μερική κατάρτιση και τη μαθητεία; Όταν ξέρουμε ότι θα σπρωχτούν σε ένα μέλλον απλήρωτης παιδικής εργασίας, εκεί όπου το μόνο τους  «μορφωτικό εφόδιο» θα είναι η υποταγή στον εργοδότη και η προετοιμασία τους για να γίνουν οι σύγχρονοι δούλοι του 21^ου αιώνα;

Η δουλειά μας έχει βαρύ φορτίο. Όχι γιατί  το αποδεικνύει η  ΟΥΝΕΣΚΟ, δείχνοντας πόσες ώρες γραφείου αντιστοιχούν  σε μία διδακτική ώρα, αλλά γιατί το αποδεικνύει η ίδια η ιστορία. Η εκπαίδευση ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή, για  ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Απεργία, για όλα τα όμορφα…

Αριστερο  blog...

Γιώτα Ιωαννίδου, γραμματέας ΚΕΜΕΤΕ/ΟΛΜΕ

Αν επισκεφτεί κανείς το μουσείο του μεταξοσκώληκα στο Σουφλί, θα δει φωτογραφίες των μαντηλοφορεμένων εργατριών του προηγούμενου αιώνα, όρθιες, να εργάζονται και να υπομένουν... Εργατριών; Αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, θα ξεχωρίσει κορίτσια 10-12 χρόνων. Που εργάζονταν 10-12 ώρες...

Τι θα έλεγε ένας προοδευτικός άνθρωπος εκείνης της εποχής; Ότι η θέση ενός παιδιού δεν είναι ούτε στο χωράφι, ούτε στα γίδια, ούτε στα εργοστάσια. Αντίθετα, «το παιδί θα έπρεπε να μάθει γράμματα». Μα και ο αγράμματος μεροκαματιάρης γονιός, θα έλεγε με τον δικό του τρόπο: «Διάβασε παιδί μου να γλυτώσεις, διότι άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο».

Φυσικά, υπήρχαν και τότε, οι «άλλοι». Εκείνοι που ήθελαν τα παιδιά στο χαμαλίκι, για να φουσκώνει ο μπεζαχτάς τους. Και εκείνοι οι δύσμοιροι γονείς, που αιχμάλωτοι της δικής τους ανάγκης, αμορφωσιάς και φόβου, τραβολογούσαν τα ίδια τα παιδιά τους από τα χέρια του δάσκαλου, φωνάζοντας πως «με τα γράμματα δε γέμισε κανένα στομάχι».

Η Ελλάδα, αλλά και όλη η ανθρωπότητα μόχθησε, πόνεσε, μάτωσε για να πάνε τα πράγματα μπροστά. Και δεν πήγαν παντού, ούτε την ίδια στιγμή.

Δραματικό φαινόταν το δήθεν ερώτημα: «γράμματα ή δουλειά»; Αλλιώς: «Ψωμί ή παιδεία»;

Πιο ομολογημένη αποτυχία για μια κοινωνία που νομιμοποιούσε  ένα τέτοιο ερώτημα και το έθετε ως βάση των αξιών της, δεν θα μπορούσε να έχει υπάρξει!

Το παιδί της κάθε εποχής ήξερε και κάτι άλλο όμως. Το χωράφι, το ορυχείο, το εργοστάσιο, το μαραγκούδικο, ακόμη και στα καλύτερά τους, σήμαινε να μαθαίνεις «να ακούς» και βασικά να λες «ναι», να είσαι υπό επιτήρηση, στις προσταγές του φόβου και του περιορισμού.

Το σχολείο, αντίθετα, ακόμη και το πιο αυταρχικό, στα χειρότερά του,  είχε πάντα μια χαραμάδα ελευθερίας, διαφυγής, διαμόρφωσης ελεύθερων κριτικών συλλογισμών.

Σκασμός? δάσκαλε...

Αυθόρμητες μεταβολές...

Σήμερα, με τις ευλογίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας, ξεκίνησε και επίσημα η σχολική χρονιά για τους μαθητές και τις μαθήτριές μας. Σαν ομοσπονδία που προχωρά σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διάρκειας πράξαμε το αυτονόητο: απευθυνθήκαμε με δύο ξεχωριστές επιστολές στις άλλες δύο ζωντανές δυνάμεις του Σχολείου, τα παιδιά μας και τους κηδεμόνες τους, για να ζητήσουμε συμπαράσταση και συμπόρευσή. Οι δύο αυτές επιστολές προκάλεσαν έναν απίστευτο σάλο. Ξαφνικά, κάποιοι γύρω μας παρουσιάζουν την εντελώς παράλογη απαίτηση να «βγάλουμε το σκασμό», να αφήσουμε τη λάσπη που δεχόμαστε αναπάντητη, ν’αφήσουμε την κοινωνία να «ενημερώνεται» αποκλειστικά από τα πιστοποιημένα ΜΜΕ και τους πολιτικούς που υπερψήφισαν τα Μνημόνια. Αυτό συνοδεύεται από μια θεωρητικοποίηση, σύμφωνα με την οποία ο εκπαιδευτικός πρέπει «να κάνει το μάθημά του και τίποτε άλλο». Πέραν του ότι αυτό το σχήμα παρουσιάζει μια ολότελα αγράμματη και κρετίνικη άποψη για το τι ακριβώς σημαίνει «κάνω το μάθημά μου», εισάγει τον απίστευτο παραλογισμό να απαιτεί από έναν ουσιαστικά διανοούμενο να κουτσουρέψει το αποτέλεσμα της διανοητικής του εργασίας προκειμένου να του επιτραπεί να σταθεί μπροστά στους κατ’εξοχήν αποδέκτες του, δηλαδή τους μαθητές και τις μαθήτριές του.
Όσο όμως και να διαφωνώ με τις απόψεις αυτές, ακόμη και με τον έντονο τρόπο που εκφράστηκαν σαν σχόλια στις ιστοσελίδες που ανήρτησαν τις επιστολές της ΟΛΜΕ (κι εγώ έντονα μιλάω στο κάτω-κάτω, ζωντανοί άνθρωποι είμαστε!), δεν μπορώ να πω ότι μου προκάλεσαν κάποια ιδιαίτερη έκπληξη. Δεν θέλω να επεκταθώ στο γιατί, θα σου θυμίσω μόνο τον αφορισμό του μπάρμπα-Τσάρλυ «οι κυρίαρχες ιδέες σε μια κοινωνία είναι εκείνες της κυρίαρχης τάξης».
Εκείνο που με προβλημάτισε ήταν το απίστευτο μίσος κάποιων σχολίων που ζητούσαν από την απόλυσή μας μέχρι και τη φυσική μας εξαφάνιση με ένα σωρό γαρνιτούρες και διακοσμητικά. Αυτοί οι κοινωνικά πρωτόγονοι άνθρωποι ζητούν από την κυβέρνηση να «μην δείξει κανένα έλεος» απέναντι στους δασκάλους των παιδιών τους, τους οποίους και εξύβρισαν με τους πιο χυδαίους τρόπους. Το μένος κάποιων ήταν τέτοιο που πραγματικά αναρωτιέμαι πώς τόσα χρόνια άφηναν τα παιδιά τους στα χέρια ημών των απεχθών τεράτων.