Νίκος Δήμου - Η δυστυχία του να είσαι άνευ σημασίας...

του Μανου Στεφανιδη...

Διαφημιστές και παλικάρια  /  Γίναμε μαλλιά κουβάρια

Μισώ τις ιδέες που δεν αγαπάνε τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους με όλες τους τις αδυναμίες. Πχ. τις ιδέες του Νίκου Δήμου.
Δήθεν μοντέρνες αλλά κατά βάθος αφόρητα ακαδημαϊκές εφόσον έχουν ηλικία μεγαλύτερη των δυο αιώνων και δεν έχουν βελτιωθεί διόλου. Βέβαια ο ίδιος μπορεί να καμαρώνει επαναλαμβάνοντας μισαλλόδοξες κοινοτοπίες ανάμεσα σε ημιμαθείς και αγράμματους όπως ο τέως αρχηγός του που πάντως πρόλαβε να το εξαποστείλει, άνευ συνοπτικών καν διαδικασιών, αποκαλύπτοντας συγχρόνως την παντελή έλλειψη δημοκρατίας που διέπει το μιντιακό αυτό μόρφωμα. Αλλά και τη βουβαμάρα της συγκεκριμένης ιντελιγκέντσιας που έσπευσε να το στηρίξει. Αυτό είναι το νέο ήθος που επαγγέλλονται; Που είναι ο Γραμματικάκης, η Κιντή; Πως δέχονται το εξαποστελλάριον του Δήμου χωρίς δεύτερη κουβέντα, επειδή απλώς είπε, άγαρμπα έστω, τη γνώμη του; Αλλά και τετριμμένες αλήθειες που ουδείς κατά βάθος αμφισβητεί;  Εκτός κι αν η πολιτική σπέκουλα προς το πόπολο και τα προεκλογικά στογγυλέματα υπερέχουν τόσο της επιστημοσύνης όσο και της ελευθεροστομίας. Ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριταί.

Ανα-Δημόντας...

Αει Σιχτιρ...

 

Εγραψε ο συνblogger Νίκος Δήμου ένα άρθρο. Οποιος εχει διαβάσει ιστορία δεν πέφτει και απο τα σύννεφα (εκτος και αν διαβάζετε Καργακο). Τελος παντων, οπως γίνεται πάντα σε αυτες τις περιπτώσεις πέσανε να τον φάνε διοτι ως γνωστον το 1821 ειναι ...ταινια με τον Παπαμιχαήλ, φεστιβάλ της χούντας, αποκλειστικότητα του Κασιδιάρη και saga της Marvel Comics. This is Sparta και τέτοια.

 

Τι είπε ο άνθρωπος (με τον οποιο παρεμπιπτόντως πολιτικά μας ψιλοχωρίζει ένα χάος, οποτε πλάτες δεν μπορει να πει κανεις πως του κάνω, σωστά;);

 

(για να μην ξεχνιόμαστε, εχω γράψει και γω δυο σχετικά ποστ με το 1821 τα οποία μπορείτε να δειτε εδώ και εδώ. Αφορμή τότε ήταν το -γενικώς μέτριο-σχετικό ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ)

Αντιγράφω, υπογραμμίζω και σχολιάζω-συμπληρώνω:

 

Πότε θα διδαχθούν τα παιδιά την αλήθεια για το 21;

 

Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτό – σίγουρα όχι σύντομα. Σήμερα πάντως ένα βιβλίο που θα έγραφε τα αληθινά συμβάντα του 21 θα καιγότανε στην πυρά και ένας καθηγητής που θα το δίδασκε, θα έχανε τη δουλειά του. Πριν πείτε "αηδίες" θυμηθείτε περιστατικά καύσης βιβλίων (Ανδρουλάκης), τραμπουκισμών σε ιστορικά συνέδρια (Ψωμιάδης), ντού και κλεισιματος θεάτρων (ΧΑ), δολοφονιών χαρακτήρα (ΛΑΟΣ και Ρεπούση) κτλ κτλ. Και αυτά όχι παλια, πολύ παλιά, παλιότερα αλλά λίαν προσφάτως.

Ας πούμε μερικές ιστορικά εξακριβωμένες αλήθειες:

10 αντιθέσεις στις θέσεις του Νίκου Δήμου για τον Φιλελευθερισμό....

oh-bondageupyours...

Για έναν περίεργο λόγο που αδυνατώ να καταλάβω ο Νίκος Δήμου θεωρείται σοβαρός φιλελεύθερος διανοούμενος, του οποίου ο λόγος έχει βαρύτητα και ουσία. Έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορα κείμενα του(στη Lifo, τα λογοτεχνικά του κείμενα δεν τα ξέρω και δεν μπορώ να τον κρίνω για αυτά.) από τα οποία, πέραν λογικών σφαλμάτων, συγχύσεων και γνωστικού ελλείμματος δεν μπόρεσα να εντοπίσω κάτι παραπάνω.

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι το γνωστό κείμενο του «10 θέσεις για τον Φιλελευθερισμό» στο οποίο προσπαθεί να παρουσιάσει τι είναι ο Φιλελευθερισμός σε συνοπτικές θέσεις.

Τις θέσεις αυτές θα τις δείτε στο παρόν κείμενο με μαύρα bolt γράμματα και τις δικές μου αντί-θέσεις ακριβώς κάτω από κάθε θέση με κόκκινα γράμματα. 

1. Ο Φιλελευθερισμός είναι η πολιτική θεωρία που βάζει την ελευθερία πάνω από την ισότητα. 

Η Φιλελεύθερη θεώρηση δεν βάζει την ελευθερία πάνω από την ισότητα ή την ισότητα πάνω από την ελευθερία. Ουσιαστικά λέει ότι απαραίτητο στοιχείο της ελευθερίας είναι η ισότητα, όχι σε οντολογικό επίπεδο, αλλά πολιτικό και νομικό. Άλλωστε οι κλασσικοί φιλελεύθεροι στοχαστές αντιλήφθηκαν νωρίς ότι εάν η ισότητα και η ελευθερία εκληφθούν ως αντιθετικά στοιχεία, το αποτέλεσμα θα ήταν ακριβώς αντίθετο από το βασικό πρόταγμα του Φιλελευθερισμού που είναι η ελευθερία του ατόμου. Και αυτό γιατί η ανισότητα είναι η βάση της ανελευθερίας.

Οι χρυσαυγίτες του πνεύματος...

του Νίκου Γεωργιόπουλου  απο την Προοδευτικη Πολιτικη  ©ppol...

Ποιος είναι ο πολιτικός λόγος της «χρυσής αυγής» (ΧΑ); Αυτός ο οποίος χωρίζει την πραγματικότητα σε βολικά σχήματα, ώστε να δημιουργηθούν δυο αντίπαλα στρατόπεδα. Το ένα στρατόπεδο έχει μια φυσική θέση ισχύος γιατί έχει κατασκευαστεί με βάση το κυρίαρχο ιδεολόγημα του κατασκευαστή. Το αντίπαλο στρατόπεδο βολικά έχει όλα τα στοιχεία του κακού. Έτσι στα νοητικά κατασκευάσματα της ακροδεξιάς υπάρχουν πάντα κακοί μετανάστες, σιωνιστές που επιβουλεύονται τα όσια και τα ιερά και γενικά κατασκευάσματα που εξυπηρετούν το θυμικό και όχι τη λογική.

Δεν σας φταίει η Μέρκελ...

Old Boy...
 Ι. Το Ακάθαρτο Εθνικό Προϊόν. Αν έγραφε κάποιος για την Τουρκία ή το Ισραήλ:  «Η χώρα αυτή είναι βόθρος! Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την γύρω περιοχή», πώς θα τον χαρακτήριζες;
Χρυσαυγίτη; Απροκάλυπτο ρατσιστή; Αποθρασυμένο φασίστα; Νεάντερνταλ;

Αν το γράψει για την Ελλάδα, όπως ο Νίκος Δήμου, γιατί άραγε είναι τόσο διαφορετικό; Επειδή είναι Έλληνας; Ρατσισμός μπορεί να νοηθεί μόνο εις βάρος άλλων λαών; Όταν αυτού του είδους η "κριτική" και οι αφορισμοί σαφέστατα δεν περιλαμβάνουν εσένα τον ίδιο και δεν συνιστούν αυτοκριτική, αλλά τους μετέρχεσαι ακριβώς για να εκφράσεις τη διαφοροποίηση σου από τη μεγάλη μάζα των συμπατριωτών σου για την οποία έχεις αυτήν την άποψη, γιατί ο λόγος σου δεν είναι ευθέως ρατσιστικός;

«Η χώρα αυτή είναι βόθρος! Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη»: δεν πρόκειται απλώς για μια -ακραία έστω- καταδίκη νοσηρών φαινομένων, αλλά μπαίνει μαζί της και η διαχωριστική γραμμή. Δεν είμαστε μια μηχανή παραγωγής σκατών σκέτα. Είμαστε μια μηχανή παραγωγής σκατών η οποία μολύνει με το ακάθαρτο εθνικό προϊόν της την αρία Ευρώπη, που διαφθορά και σκατό δεν ξέρει τι σημαίνει. Είναι τόσο προηγμένη, που, ό,τι τρώει, μένει μέσα της και μοσχοβολά, χωρίς να μετατραπεί ποτέ σε περίττωμα. Η δυστυχία να είσαι σε μια χώρα που ο λαός της χέζει.

ΙΙ. Ή να έχεις πελάτες ή να μην έχεις.

«Τα αποκαλυπτόμενα κρούσματα ευρείας διαφθοράς όχι για να σχολιαστούν μόνα τους, αλλά για να χρησιμοποιηθούν ως επιχείρημα "Δεν σας φταίει η Μέρκελ"», μέρος δεύτερο. Μετά το Νίκο Δήμου και ο Φώτης Γεωργελές γράφει -πολύ πιο εμπεριστατωμένα και μερικές κλάσεις καλύτερα, για να είμαστε στοιχειωδώς δίκαιοι- για όσα έρχονται τελευταία στο φως. «Οι αριθμοί είναι ασύλληπτοι. 50.000 walking dead που εισέπρατταν συντάξεις, 40.000 ανάπηροι που δεν εμφανίστηκαν, 50.000 προνοιακά επιδόματα που δεν προσήλθαν προς απογραφή, 17.000 συντάξεις του ΟΓΑ χωρίς δικαιολογητικά. Από τον πρώτο μόλις έλεγχο γίνεται φανερό ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σ’ ένα όργιο λεηλασίας που στοίχιζε πολλά δις στο ελληνικό Δημόσιο». Το άρθρο μιλάει και ξαναμιλάει για τις πελατειακές σχέσεις, το πελατειακό κράτος, την κομματική πελατεία. Στο σκέλος που αναφέρεται στη συστημικότητα του φαινομένου δυσκολεύεσαι να διαφωνήσεις. Ναι, της πουτάνας γινόταν και προφανώς γίνεται ακόμα. Ώρα να καταλογιστεί λοιπόν η ηθική χρεοκοπία για αυτό το πελατειακό κράτος. Ποιός να είναι ο ηθικά υπόλογος για αυτά τα φαινόμενα, ποιός να επέτρεψε να λειτουργεί έτσι το σύστημα, ποιός να ωφελήθηκε από αυτά τα φαινόμενα; Με ένα όχι ευκαταφρόνητο λόγικο άλμα, το όσκαρ της ηθικής χρεοκοπίας παίρνει (ο φάκελος ανοίγει, καρδιοχτύπια στα πλήθη) ... ηηηη..... Αριστερά. Η Αριστερά ακούει το όνομά της με κατάπληξη, σαν αυτή που έχει συνήθως η Μέριλ Στριπ όταν ακούει να βγαίνει από τον φάκελο το δικό της. Δεν το περίμενε με τίποτα. Οι συνυποψήφιοί της χειροκροτούν με ζήλεια, μεταμφιεσμένη σε δέος για το ανυπέρβλητο εκτόπισμά της.

Υπολείμματα αξιοπρέπειας...

Του Άρη Χατζηστεφάνου « UNFOLLOW Απαντήσεις κ.ά.

Ο Νίκος Δήμου ταξίδεψε στο Ντουμπάι και, όπως το παρουσίασε στην στήλη του στη Lifo, γνώρισε ένα υπόδειγμα ανάπτυξης: την πολιτεία του μέλλοντός (μας). Απαντάει ο Άρης Χατζηστεφάνου

«Τι είναι το Ντουμπάι; Mε δυο λέξεις θα έλεγα: το αντίθετο της Ελλάδας. Πριν από δυο δεκαετίες δεν είχαν τίποτα – τώρα έχουν τα πάντα. Κι εμείς…

Ήταν ένα χωριό. Ούτε κάτι να δεις ούτε να κάνεις. Σήμερα, ο πιο δραστήριος τουρίστας θέλει έναν μήνα σκληρή δουλειά για να περιηγηθεί όλα του τα αξιοθέατα.

Έφτιαξαν αξιοθέατα εκεί που είχαν μόνο άμμο – κι εμείς που είχαμε τόσα τα έχουμε απαξιώσει (και μαζί όλη τη χώρα). Έχουν περισσότερους ουρανοξύστες απ’ οποιοδήποτε μέρος στον κόσμο (και τον ψηλότερο, στα 900 μέτρα), σχεδιασμένους από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες: ένα σκηνικό επιστημονικής φαντασίας.

Μη βιαστείτε να πείτε: να τι κάνει το πετρέλαιο! Το Ντουμπάι ΔΕΝ έχει πετρέλαιο. Έχει φτιάξει ένα ενδιαφέρον τουριστικό προϊόν κι ένα εκπληκτικό επιχειρηματικό περιβάλλον. Έτσι, όλη η υφήλιος επενδύει εκεί – και τα αδελφά εμιράτα τα πετροδολάριά τους.

Το Ντουμπάι ζει απ’ τον τουρισμό και το εμπόριο. Σαράντα εκατομμύρια επισκέπτες είχε τον περασμένο χρόνο. (Με μόνιμο πληθυσμό δύο εκατομμύρια.) Οι μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου έχουν εκεί γραφεία, από τα οποία ελέγχουν όλη τη δουλειά τους σε Ασία και Αφρική. Τα λιμάνια (φτιάχνουν και δεύτερο τεράστιο) και τα αεροδρόμια (επίσης) είναι διαμετακομιστικοί σταθμοί για το διεθνές εμπόριο. Από τη στιγμή που θα ξεφορτωθεί ένα κοντέινερ από το πλοίο, θέλει μόνο μία ώρα για να πετάει προς τον προορισμό του. Φορολογία στις εταιρείες (και τα άτομα); Καμία. Παιδεία και περίθαλψη: δωρεάν.

Παράδεισος; Όχι βέβαια. Πολλά τα τρωτά: από το κλίμα μέχρι το πολίτευμα. Αλλά υπόδειγμα ανάπτυξης. Και πολυπολιτισμικής συνύπαρξης (80% των κατοίκων δεν είναι ντόπιοι). Και καθαριότητας. (Τα πάντα λάμπουν!) Και οργάνωσης.

Κατάθλιψη σε πιάνει. Κάποτε είχαμε τον Τρίτο Κόσμο για παρηγοριά στη σύγκριση. Εδώ ο Τρίτος έγινε πρώτος. Κι εμείς κάπου στον Καιάδα της ανθρωπότητας.

Σκέψου να είχαν Ακρόπολη και Δελφούς, Μύκονο και Σαντορίνη… Αλλά ίσως επειδή δεν τα είχαν πρόκοψαν τόσο πολύ και τόσο γρήγορα…»

Όχι, κύριε Δήμου, το Ντουμπάι δεν είναι το αντίθετο της Ελλάδας. Είναι το μέλλον που οραματίζονται για εμάς οι νέοι –μη εκλεγμένοι– κυβερνώντες μας. Ένα σκηνικό επιστημονικής φαντασίας, όπως λέτε, βγαλμένο όμως από τη Μητρόπολη του Φριτς Λαγκ και το Ντελικατέσεν του Ζαν-Πιέρ Ζενέ. Είναι η χώρα όπου 300.000 εργάτες-σκλάβοι έχτιζαν τους λαμπερούς σας ουρανοξύστες. Κάθε βράδυ στοιβάζονταν κατά 30-40 σε μικρά δωμάτια ή κοιμόντουσαν στα γιαπιά και το πρωί διάβαζαν στις ινδικές και πακιστανικές εφημερίδες για έναν ακόμη συνάδελφό τους που αυτοκτόνησε αφήνοντας μια ζωή χωρίς παρόν και μέλλον. (Μήπως και στην Ελλάδα όμως δεν αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες κατά 40% μετά το Μνημόνιο;…) Τα αξιοθέατα που δεν προλαβαίνει να δει ο τουρίστας είναι μάλλον τα κιτς εμπορικά κέντρα, όπου χαζεύεις τσάντες και παπούτσια, ή οι προθάλαμοι των πεντάστερων ξενοδοχείων όπου «ψωνίζεις» ιερόδουλες από την Κεντρική Ασία και την Αφρική. Το Ντουμπάι ήταν και παραμένει η Disneyland του Μίλτον Φρίντμαν, το Ελντοράντο της Σωματεμπορίας και ένα κέντρο κατασκόπων για τον Περσικό Κόλπο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Δημοσιεύτηκε στη στήλη «Απαντήσεις», στο UNFOLLOW #2 (Ιανουάριος 2012), το οποίο κυκλοφορεί στα περίπτερα ως τις 16 Φεβρουαρίου. Το τεύχος #3 θα κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου.