Η Υπενθύμιση...

  Old Boy

Σάββατο βράδυ είναι, για του «φαλλού μου το φολκόρ» που λέει και το τραγούδι βασικά θέλω να γράψω, για ιστορίες πέρα απ' την Αφρική, αλλά έβλεπα τον Στραβελάκη λίγο νωρίτερα να λέει στο Mega την είδηση για το θάνατο του βαρυποινίτη και να μην του φτάνει η εισαγωγική του μνεία ότι ο νεκρός είχε πριν δύο μόλις μέρες φονεύσει έναν φύλακα, πατέρα δυο παιδιών, αλλά αφού παίζει το ρεπορτάζ για την έκθεση του ιατροδικαστή για το ξύλο σε όλο του το κορμί και το ηλεκτροσόκ, να μας το ξαναλέει καπάκι, να μας το υπενθυμίζει, να μας επισημαίνει πως «όλα αυτά για τον βαρυποινίτη, ο οποίος, να μην το ξεχνούμε, σκότωσε με αυτοσχέδιο μαχαίρι τον υπαρχιφύλακα, πατέρα δύο παιδιών, στις φυλακές Μαλανδρίνου».

Επιστημονικό επίπεδο μεσαίωνα - πολιτικό επίπεδο χούντας...

Old Boy...

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν η αστυνομία στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας κάνει έφοδο ψάχνοντας για ναρκωτικά στα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου.   Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν  η αστυνομία στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας κάνει έφοδο ψάχνοντας για ναρκωτικά στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν απομαγνητοφωνημένα κείμενα ολόκληρων τηλεφωνικών συνεντεύξεων και συνδιαλέξεων με δημοσιογράφους ελληνικών και ξένων ΜΜΕ περιλαμβάνει η δικογραφία για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης στις Σκουριές. Οι συνεντεύξεις που δίνονται τηλεφωνικά σε δημοσιογράφους που καλούν τα -κατά την Αστυνομία- μέλη της εγκληματικής οργάνωσης για να ενημερωθούν για τις εξελίξεις, αποτελούν και αυτές ενοχοποιητικό υλικό. 

---

Αντιγράφω το στάτους ενός φεϊσμπουκικού φίλου (κι αν τυχόν παρεξηγηθεί ο υπουργούλης και θελήσει να κυνηγήσει δικαστικά κανένα, τότε δεν είναι

κανενός φίλου κι έτσι τα λέω και δικό μου είναι):

«Τα πρωινά τις Παρασκευές πηγαινω στο Μητροπολιτικο Κοινωνικο Ιατρειο Ελληνικού οπου κανω εθελοντικη εργασια ως ... (και τα πρωινά τις Τρίτες πηγαινω στην ... ως αμισθος επιστημονικος συνεργατης στην προπτυχιακη κλινικη της ..., αφου πιο πριν περάσω μια βολτα πρωι πρωι απο το κυλικείο και πετάξω στον κάδο ολες τις Athens Voice που μολις έχουνε φέρει, καταπληκτικη αισθηση αν δεν το εχετε κανει καντε το). Μιας και δεν σας ειχα αναφερει το εβδομαδιαίο ωρολόγιο μου πρόγραμμα.
Tο Ιατρείο αυτό είναι μια κοινωνική δομή αλληλεγγύης με τεράστια σημασία εν καιρώ κρίσης που στηριζει τους μη προνομιούχους και με ακόμα πιο τεράστια σημασία σε ενδεχόμενη Κυβέρνηση της Αριστεράς, ειδικά τον πρώτο καιρό ανασύνταξης του χάους στο οποίο μας εχουνε φτάσει.
Θα μπορούσε κάποιος να πει λοιπόν οτι η τωρινή κυβέρνηση φοβάται πλέον ακόμα και την αλληλεγγύη προς όλους (ενω τα μοιράσματα σε άρειους απο τους χρυσαυγίτες ήταν μια χαρά) και γι αυτο μπούκαρε σήμερα στο Ιατρειο με τους μπάτσους (λογω ΑΝΩΝΥΜΗΣ καταγγελίας για ναρκωτικά, ναι οτι οι γιατροι δινουν ναρκωτικά σε ναρκομανείς, επιστημονικο επιπεδο μεσαίωνα, πολιτικό επίπεδο χούντας).
Δεν είναι καν αυτό παιδιά. Ειναι τόσο ηλίθιοι και επικίνδυνοι που ο Υπουργός Υγείας Αδωνης Γεωργιαδης (φανταζοσασταν ποτε 4-5 χρονια πριν οτι θα λεγατε μαζι αυτες τις 4 λεξεις? ουτε εγω) αποφάσισε να κανει ντου επειδη την Δευτέρα στον Χατζηνικολαου στριμωχτηκε απο μια ερωτηση Γιατρου του Μητροπολιτικού Ιατρείου. Σου λέει ετσι είσαι, τσάκω ενα ντου τωρα να μαθεις να εισαι σούζα στον υπουργούλη
Τακτικές μαφίας, τακτικές ρεβανσισμού, όμοιο με αυτόν που ανερυθρίαστα παραδεχτηκε ο Αδωνης οταν κλείνανε την ΕΡΤ (δεν μας φερόσασταν καλά, μας κρίνατε παραπανω απο οσο επιτρέπουμε, τωρα σας κλεινουμε ας προσέχατε) - ειχα ποσταρει τοτε και σχετικό βιντεάκι, για οποιον το επιθυμεί.
Και αυτό που ακούω συχνά να λέγεται αν δεν ήταν τόσο αστείοι θα ήταν επικίνδυνοι ή αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι θα ηταν αστείοι...
Ε δεν είναι πια αστείο.
Να τελειώνουμε με αυτούς οσο το δυνατόν συντομότερα».

H λάθος εποχή για να πεθάνεις...

Old Boy...

Ένας φίλος αναρωτιέται φωναχτά «Καλά, παλιά όταν υπήρχε απεργία πείνας δεν το ανέφεραν καθημερινά στις ειδήσεις;». Ναι, το ανέφεραν. Ανασύρω κάτι που είχα γράψει προ ετών:
Μια εντονότατη ανάμνηση που έχω από παιδί είναι ο θάνατος του Μπόμπι Σαντς. Ο Μπόμπι Σαντς ήταν φυλακισμένο από τους Άγγλους μέλος του ΙRΑ. Μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας, πέθανε σε ηλικία 27 ετών, στις 5 Μαϊου 1981. Γιατί όμως εντυπώνεται στη μνήμη ενός παιδιού ένας απεργός πείνας; Ίσως επειδή όλο τον προηγούμενο καιρό λένε στις ειδήσεις ότι κινδυνεύει να πεθάνει, κινδυνεύει να πεθάνει, και νομίζεις (μάλλον ξέρεις, είσαι σίγουρος) ότι όλα θα πάνε καλά (γιατί πώς αλλιώς, πώς να μην πάνε όλα καλά;), ότι δηλαδή δεν μπορεί, δεν θα τον αφήσουν να πεθάνει. Αλλά μια μέρα ανακοινώνουν πως αυτό ήταν και πάει, πέθανε. Άρα ο θάνατος υπάρχει (όχι ως απλή ανακοίνωση, πέθανε ο τάδε που πιθανότατα δεν είχες καν ακουστά, πέθανε κάποιος που ως χθες ζούσε, κάποιος που θα μπορούσε να σωθεί, κάποιος για τον οποίο είχες ενδιαφερθεί). Και μαζί του υπάρχει και το κακό, ή μάλλον αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις, αυτό που είναι πάνω από σένα στην ηλικία των 8 1/2 και το οποίο λέγεται πολιτική ή εθνικά δίκαια. Και στο αρχικό δυσκολοχώνευτο ενός ανθρώπου που στερείται εκουσίως την τροφή του, έρχεται το ακόμη πιο δυσκολοχώνευτο ενός κράτους που τον αφήνει να πεθάνει. Κάποιος λέει είμαι διατεθειμένος να πεθάνω και οι θεσμοί, η εξουσία, όλο αυτό το απρόσωπο "εμείς" του λέει, οκ, πέθανε. Σε αφήνουμε και δεν θα σε εμποδίσουμε. Έχουμε άλλες προτεραιότητες. Η ζωή σου είναι αναλώσιμη και διαπραγματεύσιμη. Είναι προτιμότερο να πεθάνεις από το να δεχτούμε τους όρους σου για τις συνθήκες φυλάκισής σου, είναι προτιμότερο να πεθάνεις από το να φανεί ότι υποχωρούμε στις απαιτήσεις ενός τρομοκράτη του ΙRΑ.
Άλλο το 1981 όμως κι άλλο το 2013. Το 2013 είναι η λάθος εποχή για να πεθάνεις. Καταρχάς τα σημερινά οκτάχρονα μπορούν να είναι ήσυχα ότι θα γλιτώσουν από όλη αυτή την αγωνία για το αν θα πεθάνεις ή όχι. Μπορείς να αργοπεθάνεις ήσυχα, διακριτικά, μακριά από τα τηλεοπτικά φώτα, ώστε το διάβημά σου να μην μολύνει καμία παιδική ψυχή.
Τα κανάλια που μιλούσαν για την απεργία πείνας του 81 τα έκλεισαν σε μια νύχτα, έχουν περάσει εβδομάδες και δεν τα επαναλειτουργούν παρά τις δικαστικές αποφάσεις, κι όλο αυτό βρήκε απέναντί του μια λαϊκή αντίδραση βελούδινη, ναζιάρα, εν τέλει αφασική.
Όταν λοιπόν κλείνουν την ΕΡΤ και τελικά σε επίπεδο πολιτών δεν τρέχει κάστανο, το να πεθάνει από απεργία πείνας ένας «κατηγορούμενος για αναρχία και τρομοκρατία» αναμένεται να προκαλέσει εντονότατο ξύσιμο των γεννητικών οργάνων στην καλύτερη περίπτωση και μια άγρια χαρά στη χειρότερη.
Κι αν το 2013 είναι η λάθος εποχή για να πεθάνεις, το καλοκαίρι του 2013, και δη όσο προχωράμε τον Ιούλιο και προσεγγίζουμε τον Αύγουστο, είναι η διπλά λάθος εποχή για να πεθάνεις. Βad timing, bro. Όλα θα τα πάρει το καλοκαίρι, με τα μισόλογα τα σβησμένα, τα καραβόπανα τα σχισμένα, μες στις αφρόσκονες και τα φύκια, όλα θα τα πάρει και θα τα πάει πέρα.
Τον Δεκέμβρη του 2008 δεν είχε πλακώσει ακόμη τα πάντα το γενικευμένο μίσος, η γενικευμένη λύσσα, τον Δεκέμβρη του 2008 η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής μπορούσε ακόμη να σκανδαλίσει και ήταν ακριβώς αυτός ο σκανδαλισμός με τον οποίο τρόμαξαν τόσο πολύ, τον οποίο εχθρεύτηκαν τόσο πολύ, γιατί αποδείκνυε πως κάτι ακόμα απέμενε υγιές, πως υπήρχε ένας ψυχικός πυρήνας που είχε μείνει ανέπαφος από τον σταρχιδισμό και την ιδιώτευση.
Το καλοκαίρι του 2013 είναι πια ο καθένας για την πάρτη του και εμείς εναντίον εσείς. Αλλά εννοείται αφού βγει ο Αύγουστος πρώτα, που όλα θα τα σκεπάσει, όλα θα τα πνίξει, όλα θα τα κυριεύσει.
Το να μην τηρεί η -δικαστική εν προκειμένω- εξουσία όμως τους κανόνες που έχουν τεθεί για να την περιορίζουν, το να παραβιάζει αυτά τα όρια και να κάνει επίδειξη ισχύος απέναντι σε κάποιον που κατ' αποτέλεσμα δεν αντιμετωπίζει ως πολίτη αλλά ως εσωτερικό εχθρό, έχει και αυτά τα δικά του όρια: ακόμη και τους εσωτερικούς εχθρούς δεν τους οδηγείς στην φυσική τους εξόντωση. Ειδάλλως, δεκατρία - ξεδεκατρία, καλοκαίρι - ξεκαλοκαίρι, το στίγμα και το όνειδος θα είναι διαρκές.

O Mεγάλος Ηλίθιος...

Old Boy...

Πριν δυο χρόνια είχα γράψει αυτό εδώ το κείμενο, το οποίο σήμερα γνώρισε μια ανέλπιστη νέα ζωή, καθώς το αντέγραψαν σχεδόν κατά λέξη εδώ (είναι ολόιδιο, με την εξαίρεση της αρχής των δύο κειμένων και μιας - δυο ακόμη λέξεων στη συνέχεια), με τη μόνη διαφορά πως τώρα είναι γραμμένο στο εντελώς αντίθετο κόντεξτ: τα εννοεί δηλαδή μέχρι κεραίας αυτά που λέει.

Σκέφτομαι πως η αντιγραφέας πέτυχε με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια αποδεικνύοντας πως είναι ταυτόχρονα και ρατσίστρια και λογοκλόπος και ηλίθια.

Αλλά μετά δεν μπορώ να αναρωτηθώ μήπως ο Μεγάλος Ηλίθιος της υπόθεσης είμαι εγώ και η μεγάλη ηλιθιότητα η εκτεταμένη χρήση της ειρωνείας που έκανα τα προηγούμενα χρόνια, αδυνατώντας να καταλάβω ότι το ίντερνετ είναι πολύ περίεργο πράγμα, είναι μια τεράστια χοάνη που μέσα της το κόντεξτ εξαφανίζεται πανεύκολα, με ένα απλό copy paste ή share.

Από την άλλη, κείμενα σαν το κλεμμένο δεν ήταν ακριβώς ειρωνικά. Λειτουργούσαν περισσότερο σαν καθρέφτης της πιο σκοτεινής πλευράς που έχουμε, προσπαθώντας να μπουν στη θέση μεγάλης -πολύ μεγάλης- μερίδας συμπολιτών μας και να διαβάσουν τον τρόπο σκέψης τους.

Και το γεγονός πως -όπως εν τέλει αποδεικνύεται- τον διαβάζουν τόσο αυθεντικά, πιθανώς να σημαίνει κάτι πιο δυσοίωνο από την ηλιθιότητά μου, πιθανώς να σημαίνει πως για να καθρεφτίζεται ο άλλος στον δικό σου οχετό, πάει να πει πως κουβαλάς λίγο από τον οχετό μέσα σου, πάει δηλαδή να πει πως αυτό που γράφεις ως ξόρκι, είναι ένα ξόρκι σκέψεων και συναισθημάτων που είναι ίσως και δικά σου, αλλά τα απωθείς ή -πολύ πιο βολικά- τα προβάλλεις στους άλλους, στους άλλους που σπεύδουν δυο χρόνια αργότερα να τα οικειοποιηθούν.

Και εύλογα...

Old Boy...

Εκείνο που πραγματικά δεν επιτρέπω να ακουστεί ποτέ από την τωρινή ή κάποια επόμενη μνημονιακή κυβέρνηση είναι το: «Ως εδώ. Δυστυχώς δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε να κάνουμε τόσες θυσίες για την παραμονή στην ευρωζώνη, δυστυχώς το κόστος είναι πλέον μεγαλύτερο από τα οφέλη και οι προοπτικές για τη χώρα είναι καλύτερες με ένα δικό της νόμισμα (ή κάποια ενδιάμεση, μεταβατική λύση)».
Και μολονότι αν ειπωθεί ποτέ αυτό, το εντελώς πιθανότερο είναι να ειπωθεί στην ίδια αταλάντευτη ως τώρα λογική, τη λογική δηλαδή του πειθήνιου εντολοδόχου των δανειστών, τη λογική του κάνω ό,τι μου λένε, μολονότι αν ειπωθεί ποτέ αυτό, το εντελώς πιθανότερο είναι να ειπωθεί επειδή θα έχει αποφασιστεί από τους δανειστές ότι δεν πρέπει να είμαστε πια μέλη της ευρωζώνης, προσωπικά θα έχω την ίδια ακριβώς αντίδραση ακόμη και αν ειπωθεί ως ειλικρινής επανεκτίμηση της κατάστασης, ως αυθεντική μεταβολή γνώμης, ως διαπίστωση ότι ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος.
Με άλλα λόγια στη συνείδησή μου νομιμοποιώ την παρούσα ή την όποια επόμενη μνημονιακή κυβέρνηση που θα προκύψει από την παρούσα Βουλή, να πάρει μέτρα όχι εντεκάμιση, όχι δεκατριάμιση, αλλά εκατόν εντεκάμιση και εκατόν δεκατριάμιση δισεκατομμυρίων ευρώ. Τις νομιμοποιώ στο όνομα της αποφυγής του απόλυτου κακού (βάσει του οποίου προέκυψε η παρούσα Βουλή) να συνεχίσουν να κάνουν ό,τι, μα ό,τι, μα ό,τι απαιτείται προκειμένου να μείνουμε στην ευρωζώνη. Να μη διανοηθεί όμως κανείς τους να αλλάξει το τροπάριο. Να μη διανοηθεί κανείς τους να πει πως όλα έχουν ένα όριο. Το «Όλα έχουν ένα όριο» έπαιζε με τα χρώματα της άλλης ομάδας. Με τα χρώματα της δικής τους ομάδας έπαιζε το «Δεν θα κάνουμε το παραμικρό που θα διακινδυνεύσει την παραμονή μας στο ευρώ», έπαιζε το «Γιατί κύριε;», έπαιζε το «Ομολογουμένως εξαιρετικά δυσάρεστες οι θυσίες για τα μνημόνια, αλλά δεν υπάρχει καμία σύγκριση, το εκτός ευρώ είναι απόλυτη καταστροφή». Η δική τους ομάδα είχε θέσει ως όριο το ευρώ αντί για την επίπτωση των μέτρων στην κοινωνία. Η επίπτωση είχε φανεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τα προηγούμενα χρόνια, όπως είχε άλλωστε προοικονομηθεί με τον πλέον αναμφίβολο για τα τέσσερα επόμενα, για τα οποία μας ζήτησαν να τους εκλέξουμε.
Θα μου πεις -και εύλογα- πόση σκασίλα έχουν τι νομιμοποιείς και τι δε νομιμοποιείς στη συνείδησή σου; Θα μου πεις -και εύλογα- αν αύριο μεθαύριο αποφασίσουν να το αλλάξουν το τροπάρι και να πουν «Δεν πάει άλλο έτσι, δραχμή και τα μυαλά στα κάγκελα», τι νομίζεις; Ότι θα το σκεφτούν δύο φορές πριν το πουν; Ότι θα διστάσουν μην τυχόν και δεν τους νομιμοποιείς; Ότι τρομάζουν στη σκέψη σου; Ότι τους έδωσες ποτέ την αίσθηση πως δεν μπορούν να κάνουν οτιδήποτε θελήσουν και να πουν οτιδήποτε επιθυμήσουν, οσοδήποτε διαμετρικά αντίθετο κι αν είναι με αυτό που έλεγαν χθες;
Ό,τι θέλουν λοιπόν να πουν και όταν το θέλουν, θα το πουν. Κι εσύ και τότε θα ποστάρεις.

Ήρθαν...

Old Boy...

Βρέθηκα πριν λίγα βράδια με μερικούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Κι όταν βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με ενδιαφέροντες ανθρώπους, προτιμώ να μένω σιωπηλός και να ακούω. Όταν πάλι βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με όχι και τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, προτιμώ να μένω σιωπηλός και να προσποιούμαι πειστικά ότι ακούω. Τεχνικά αυτό καλείται «poker silence», καθώς εκείνος που βρίσκεται απέναντί σου δεν μπορεί να γνωρίζει αν τον θεωρείς ενδιαφέροντα ή όχι. Το πιθανότερο πάντως είναι πως δεν χολοσκάει, αφού κοινό γνώρισμα τόσο αυτών που έχουν όσο και αυτών που δεν έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν, είναι πως βασικά θέλουν να το πουν. Ας το πουν λοιπόν. Μπορούν να είναι σίγουροι ότι δεν θα τους διακόψω. Στο σημείο αυτό πρέπει να παρατηρήσω πως φαίνεται να υπάρχει μια βασική ανθρωπολογική διαφορά ανάμεσα στην εποχή του Ηγεμόνα από τη Δυτική Λιβύη και τη σημερινή. Τότε για τους λιγομίλητους ανθρώπους διεδιδόταν ότι θάταν βαθείς στις σκέψεις και πως ως τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά. Σήμερα η σιωπή σου αντί για τεκμήριο βάθους εκλαμβάνεται ως εντυπωσιακό παράδοξο: καλά, μόνο να γράφει μπορεί, να μιλήσει όχι;
Ας φύγουμε όμως από δυσεπίλυτα θέματα, όπως το τι είμαι ή δεν είμαι ικανός να κάνω εγώ, και ας πάμε σε ευκολάκια, όπως το τι είναι ή δεν είναι ικανός να κάνει ο άνθρωπος ως είδος. Πριν λίγα βράδια λοιπόν, η συζήτηση είχε πάει (με αφορμή ένα βιβλίο ονόματι  «Το τιμωρό χέρι του λαού»), σε θηριωδίες που συνέβαιναν στην κατοχή και στον εμφύλιο, σε αντίποινα που γίνονταν σε οικογένειες και μικρά παιδιά κλπ. Αλλά και πριν την κατοχή, για μια γενικότερη βίαιη ιστορία της Αθήνας, που έχει περίπου αποσιωπηθεί από το εκπαιδευτικό μας σύστημα και δεν αποτελεί τμήμα του δημοσίου διαλόγου και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ιστορική μας συνέχεια.
Και κάπως έτσι, τα αντίποινα σε οικογένειες σου ακούγονται σήμερα ως κάτι εντελώς αδιανόητο και ξένο, σου ακούγονται σήμερα ως κάτι που συνέβη σε μια περίοδο - ανώμαλη παρένθεση, σου ακούγονται σήμερα ως κάτι που μπορούσε να συμβεί μόνο από κτήνη. Αντίστοιχα περίπου ισχύουν για τις θηριωδίες που συμβαίνουν σήμερα σε άλλες γωνιές του κόσμου, μερικές από τις οποίες όχι και ιδιαίτερα μακρινές γεωγραφικά. Μακρινές όμως στην αντίληψή μας για το ποιοί είμαστε εμείς και ποιός είναι ο κόσμος στον οποίο εμείς ζούμε. Στον κόσμο στον οποίο εμείς μάθαμε και ήταν ο μόνος γνωστός μας «περάσαμε πολύ γρήγορα από την απαξίωση της ζωής στη δαιμονοποιηση του θανάτου» (όπως είπε ένας από τους ενδιαφέροντες ανθρώπους) και «ο θάνατος νοούνταν μόνο σαν η αρρώστια σε βαθιά γηρατειά και με κατάληξη σε κάποιο νοσοκομείο» (όπως πρόσθεσε ένας άλλος).
Μπορεί όμως να απέχουμε πολύ από τον κόσμο των θηριωδιών της κατοχής ή των τωρινών θηριωδιών σε άλλα μέρη της γης, αλλά επίσης απέχουμε -λιγότερο, πάντως απέχουμε- από τον πρόσφατο δικό μας κόσμο. Τρία καλοκαίρια πριν η ίδια συζήτηση θα διεξαγόταν σε διαφορετικά συμφραζόμενα. Και ακόμη και αν έγραφα ποστ με τις ίδιες τωρινές σκέψεις, θα ήταν σκέψεις που θα χουχούλιαζαν στην θαλπωρή της θεωρίας και μόνο. Αν έγραφα δηλαδή ότι δεν υπάρχει τίποτα που να αποκλείει εξ ορισμού πως μια μέρα εγώ κι εσύ θα σκοτώσουμε παιδιά, αν έγραφα ότι δεν υπάρχουν κτήνη παρά μόνο αποκτηνωμένοι άνθρωποι, αν έγραφα ότι η ανώμαλη παρένθεση δεν ήταν τα χρόνια της δεκαετίας του σαράντα, αλλά ίσως το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, αν έγραφα ότι η ανωμαλία δεν είναι η κτηνωδία ως τμήμα της κυκλικότητας των εποχών, αλλά η εξάλειψή της και η αναγωγή της σε αδιανόητο, θα τα έγραφα φορώντας ζώνη ασφαλείας.
Παραπομπή σε κάτι που διάβασα: «Ο Ιμρε Κέρτες (βραβείο Νομπέλ 2002) στο βιβλίο του «Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου χωρίς πεπρωμένο» αφηγείται ότι, όταν επέστρεψε στην πατρίδα από τα στρατόπεδα των ναζιστών, τον ρώτησαν με αγωνία οι εναπομείναντες τι θα μπορούσαν να κάνουν ... Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η κουραστική επανάληψη μιας λέξης με την οποία περιέγραφαν κάθε αλλαγή: έτσι "ήρθαν" λόγου χάρη τα σπίτια με το εβραϊκό αστέρι, "ήρθε" η 15η Οκτωβρίου, "ήρθαν" οι φασίστες, "ήρθε" το γκέτο, "ήρθε" η απελευθέρωση. Λες και δεν μπορούσαν πια να αντιληφθούν τις λεπτομέρειες, δεν εκτυλίσσονταν όλα με τη συνηθισμένη διαδοχή λεπτών, ωρών, ημερών και μηνών, αλλά κατά κάποιον τρόπο μεμιάς, κάπως μέσα σε μια δίνη».

Μεμιάς, κάπως μέσα σε μια δίνη, χωρίς να την αντιλαμβανόμαστε πλήρως και χωρίς να μπορούμε να ξεχωρίσουμε περιόδους, πράξεις, ευθύνες, παραλείψεις που την προκάλεσαν, εγκαταστάθηκε μοιρολατρικά η κρίση.
Οι μεταβατικές περίοδοι αυτό ακριβώς κάνουν: διολισθαίνουν σιγά - σιγά τα όρια. Αφήνεις να «έρθουν» η μία μετά την άλλη αλλαγές που έξω από τη δίνη ούτε θα δεχόσουν να τις συζητήσεις. Ό,τι ήταν εξευτελιστικό την άνοιξη του 2010, τον Αύγουστο του 2012 είναι πια συνηθισμένη υπόθεση. Το κακό έγινε, η αφήγηση του κόσμου άλλαξε σελίδα, δεν έχει νόημα πια να επικεντρωνόμαστε στις λεπτομέρειες, ας πιούμε το ποτήρι μέχρι το τέλος, ας βάλουμε πλαφόν 1500 ευρώ ανά ασθενή, τι άλλο είναι παρά μια ακόμη λεπτομέρεια;
«Η ειρωνεία είναι πως κατηγορούσαν τον υπαρκτό σοσιαλισμό ότι αποδεχόταν να θυσιάσει τον μεμονωμένο άνθρωπο στο όνομα ενός γενικότερου καλού, μιας ιδέας τελικής γενικής ευημερίας και τώρα η νεοφιλελεύθερη και η μονεταριστική εκδοχή του καπιταλισμού αποδέχεται να θυσιάσει τον μεμονωμένο άνθρωπο στο όνομα άλλων αφηρημένων ιδεών» (θα πει -πολύ λιγότερο μπακάλικα απ' ό,τι αντιγράφω από μνήμης- ένας άλλος ενδιαφέρων άνθρωπος).
Βέβαια το θέμα με την πολιτική αυτό ακριβώς είναι: πως ο καθένας θα πει ότι είναι οι δικές σου θεωρητικές αγκυλώσεις που κάνουν το κακό. Η από εκεί πλευρά θα πει ότι η καλή - ειρηνική - μη κτηνώδης παρένθεση των τελευταίων πολλών δεκαετιών είναι η παρένθεση εκείνη, που ακριβώς επειδή εξασφάλισε στον μέσο δυτικό άνθρωπο έναν κόσμο στον οποίο το να σκοτώνεις παιδιά μοιάζει αδιανόητο, είναι μια παρένθεση εντός της οποίας πρέπει να μείνουμε προσκολλημένοι πάση θυσία. Πως αν σήμερα μας ζητούν να ζήσει όποιος μπορεί και όποιος δεν μπορεί ας πεθάνει, δεν παύουν να είναι οι Ευρωπαίοι αυτοί που μας το ζητούν, η Δύση εις την οποία ανήκουμε, η Δύση και η Ευρώπη στην οποία χρωστάμε τα πάντα, η Δύση η οποία διασφαλίζει πως για μερικά δις ψωροπερικοπών ακόμα δεν θα αλληλοσφαζόμαστε.
Δεν ξέρω πού θέλω να καταλήξω. Μάλλον στο ότι από τη στιγμή που βλέπεις τα παιδιά στην παιδική χαρά ως τη στιγμή που τα σκοτώνεις δεν μεσολαβεί ένας μαγικός ζωμός που σε κάνει κτήνος, αλλά μια σειρά από αποφάσεις που «έρχονται» και τις νομιμοποιείς, αποφασίζοντας πως αξίζει να θυσιαστεί και αυτό και εκείνο και το άλλο, και ο άλφα και ο βήτα και ο γάμα, προκειμένου να μείνει η χώρα στο ευρώ ή να μπορούμε να πληρώσουμε και τον άλλο μήνα μισθούς και συντάξεις.

Banker run...

Old Boy...

Ένας υπουργός που μετά από μέρες περισυλλογής δεν αποδέχτηκε τελικά την πρόταση υπουργοποίησης που είχε όμως αρχικά αποδεχθεί, ένας υφυπουργός που παρανόμως υπουργοποιήθηκε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί, ένας πρωθυπουργός στα πιτς αμέσως μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του και πριν από μια πολύ κρίσιμη σύνοδο κορυφής, μια ανακοίνωση εκπροσώπησης της χώρας στην ίδια σύνοδο που δεν έστεκε και τους την επέστρεψαν πίσω ως απαράδεκτη: αν μπορεί να βγει ένα βασικό πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι τουλάχιστον δεν μας κυβερνά το μπάχαλο των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε σχήμα λόγου πως πουθενά αλλού και ποτέ άλλοτε νεοσχηματισθείσα κυβέρνηση δεν δίνει τόσο αμέσως και τόσο πολλά σημάδια διαλυμένης διαδήλωσης. Ασθένειες αληθινές και ασθένειες διπλωματικές, το Αρτεμίσιο και η παράκαμψη του Αχλαδόκαμπου, ύμνοι επί ύμνων για τον Βασίλη Ράπανο, τον «αριστερό οικονομολόγο», την προσωπικότητα διεθνούς κύρους που δίνει ελπίδα στους Έλληνες, τον μεγάλο πατριώτη και τον παλιό αντιστασιακό, ύμνοι επό ύμνων που δεν μετατρέπονται σε «Και τι την πέρασες τη χώρα, να μετανιώνεις για μια υπουργοποίηση στην οποία έχεις συναινέσει;», όχι, απλά οι ύμνοι δίνουν τη θέση τους στον προβληματισμό για το ποιός θα μπορέσει να καλύψει το δυσαναπλήρωτο κενό του, ποιός θα είναι τόσο άξιος ώστε να μπει στη θέση που ποτέ δεν κατέλαβε. Γιατί είναι προφανές ότι ένας εκπρόσωπος του τραπεζικού λόμπι δεν θα βρεθεί ποτέ υπόλογος για τον τρόπο που πολιτεύεται. Δεν θα του ζητήσει κανείς τα ρέστα. Χθες ήθελε, σήμερα δεν θέλει. Η πατρίς ευγνωμονούσα τους τραπεζίτες της και ανακεφαλαιοποιούσα τις τράπεζες της.
Και δόξα τω θεώ, αντικαταστάτες υπάρχουν. Κυκλοφορούν ήδη στο δίκτυο παλιές περισπούδαστες αναλύσεις και προβλέψεις του Στουρνάρα για το πόσο πιο ευοίωνο θα είναι οικονομικά το 2010 από το 2009, αφού η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή κρίση μοιάζει να λαμβάνει τέλος, άλλες για παλιότερα χρόνια, μια σειρά προβλέψεων που δεν έχει σημασία αν διαψεύδονται, γιατί από τον Λουκά Παπαδήμο ως τον Βασίλη Ράπανο, κρίθηκε ποιό είναι το μοντέλο του οικονομάνθρωπου στον οποίο πρέπει να απευθυνόμαστε με δέος, είναι το μοντέλο εκείνο που μας έβαλε στο ευρώ, διαβλέποντας πόσο ευεργετικές συνέπειες θα είχε η ένταξη της οικονομίας μας στην ευρωζώνη, είναι το μοντέλο εκείνο που όσο κι αν δεν επαληθεύονταν οι χρησμοί του για μια σειρά ζητήματα, εκείνο τελικά δίκιο είχε: το δίκιο του ανθρώπου που εκπροσωπεί εκείνους που κάνουν κουμάντο στο παιχνίδι.
Αλλά πλέον και μετά τις εκλογές του Ιουνίου, επιπρόσθετα και το δίκιο του ανθρώπου που εκπροσωπεί ένα λαό που έκατσε και τα έβαλε κάτω και διάλεξε. Διάλεξε αντί για το αριστερό χάος, το σταθερό τιμόνι των έμπειρων κυβερνητικά δυνάμεων, διάλεξε αντί για τους μονομερείς εμπρηστές τους πεπειραμένους διαπραγματευτές και ποιός άλλος θα αναδιαπραγματευτεί σθεναρά το μνημόνιο, από έναν από τους μεγάλους αρχικούς θιασώτες του;
Οι γάζες στη μύτη του Νίκολσον είναι ίσως η πιο γνωστή κινηματογραφική μεταφορά ευνουχισμού. Οι γάζες στο πρόσωπο του νεοεκλεγέντος πρωθυπουργού μας, η ακινησία που του συστάθηκε και η εξαφάνισή του από το προσκήνιο τις προηγούμενες και επόμενες μέρες, είναι μια απόλυτα εύγλωττη πολιτική μεταφορά.
Μα δεν είναι φάουλ να ασχολείσαι έτσι με την υγεία των ανθρώπων; Όπως το πάρει κανείς. Στον Ράπανο δεν το καταλόγισε κανείς το φάουλ της χρησιμοποίησης της υγείας του ως πρόσχημα. Για τον Σαμαρά δικαιούται κανείς να υποθέσει ότι δεν έκανε την εγχείριση πριν τις εκλογές για να μην τις χάσει, επειδή σε συμβολικό επίπεδο θα έγραφε άσχημα, επειδή οι λαοί τον θέλουν τον ηγέτη τους όρθιο και μαχητή. Το συμβολικό επίπεδο λοιπόν έχει και την πίσω όψη του. Και πόσο φάουλ είναι να αναρωτηθεί κανείς αν δεν μπορούσε να περιμένει για λίγο ακόμη, αν δεν μπορούσε να αναβάλλει την εγχείριση για λίγες μέρες, για να πάει τουλάχιστον στις Βρυξέλλες, ώστε να δώσει το πραγματικό αλλά και συμβολικό παρόν;
Αποκαρδιωτική εικόνα κυβέρνησης, αποκαρδιωτική εικόνα εκπροσώπησης χώρας. Αλλά αυτούς διαλέξαμε, με γεια μας και χαρά μας. 

To Xρονικό μιας Προαναγγελθείσης Ευθύνης...

Old Boy...

Το πιθανότερο είναι πως λένε αλήθεια: όποιος κι αν ερχόταν πρώτος εκείνοι θα συνεργάζονταν. Ωστόσο αν με τον ΣΥΡΙΖΑ θα συνεργάζονταν με πολύ λιγότερο από μισή καρδιά, με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστούν με σχεδόν πλήρη καρδιά.
Γιατί η έμφαση δεν ήταν ποτέ στo «αριστερά». Η έμφαση ήταν πάντα στο «της ευθύνης». Η ΔΗΜΑΡ από τη γέννησή της -ή μάλλον από την σύλληψη και την κυοφορία της- ετεροπροσδιοριζόταν: είμαστε μια διαφορετική αριστερά, είμαστε η συζητήσιμη, η μετριοπαθής, η μη παλαβή αριστερά. Είμαστε η ΔΗΜΑΡ. Δηλαδή; Δηλαδή δεν είμαστε ΣΥΡΙΖΑ. 
Επιτέλους φύγαμε από αυτούς τους άλουστους για να μην είμαστε αναγκασμένοι να τους συγχρωτιζόμαστε, φύγαμε από αυτούς που σπάνε, καίνε και λένε μαξιμαλιστικά και μηδενιστικά όχι σε όλα.
Ήρθαμε για να πούμε ναι σε πολλά. Ήρθαμε για να κάνουμε επιτέλους πολιτική. Ήρθαμε για να λερώσουμε τα χέρια μας. Ήρθαμε για να βάλουμε αναχώματα και να κερδίσουμε μικρές σημαντικές νίκες.

Θα προτιμούσες δηλαδή Βορίδη και Άδωνι; Μανιτάκης και Ρουπακιώτης in your face. Έτσι το κάνει η αριστερά, έτσι αλλάζει ο κόσμος, Κεμάλ. 

Υπάρχουν βέβαια ενστάσεις. Θα μπορέσει  το κόμμα που επανδρώνει ο Σταμάτης Μαλέλης και ο Νίκος Μπίστης, ο Γιάννης Μπέζος και ο Γιάννης Κακουλίδης, να συνυπάρξει με τους εκπροσώπους του συστήματος; Ή μήπως ο Φώτης Κουβέλης έκανε ένα ιστορικό λάθος αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία της ΔημΑρ μετατρέποντάς την σε από ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΕ;
Όλα αυτά είναι πολυτελείς συζητήσεις όμως τώρα.
Η ΔημΑρ είχε βάλει εφτά σημεία στο τραπέζι και προφανώς κατάφερε να συμφωνήσουν οι εταίροι της στα περισσότερα από αυτά, ώστε να πετύχει την πολυπόθητη προγραμματική σύγκλιση και το σχηματισμό της προοδευτικής κυβέρνησης που μας υποσχέθηκε.
Προοδευτικής και γενικότερα ελπιδοφόρας όπως μαρτυρεί η στελέχωσή της.
Πάμε τώρα με φουλ δυνάμεις για τη σταδιακή απαγκίστρωση, πάμε με την εθνική διαπραγματευτική μας ομάδα, Αντώνης, Βαγγέλης και Φώτης μαζί να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη χώρα, αλλά αυτή τη φορά με κόκκινη γραμμή την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ.
Σαμαράς και Βενιζέλος θα παίξουν επίθεση και ο Κουβέλης θα προσέχει να μη γίνει μπροστά το μοιραίο λάθος και ριψοκινδυνεύσει ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας.
Γιατί δεν ντρεπόμαστε να το πούμε, για μια μερίδα της αριστεράς το ευρώ είναι φετίχ, η Ευρώπη είναι φετίχ, η ευθύνη είναι φετίχ, οι καλοί τρόποι είναι φετίχ, η συνεννόηση είναι φετίχ, οι συγκλίσεις είναι φετίχ, η διαθεσιμότητα είναι φετίχ και οι εκλεκτικοί μας συγγενείς είναι αυτοί ακριβώς με τους οποίους σχηματίζουμε κυβέρνηση, αφού θα προτιμούσαμε εννοείται να ήταν η Πασοκάρα το μεγάλο κόμμα στην υπόθεση, θα προτιμούσαμε η ΕΡΕ να είναι η σφήνα, αλλά τι να κάνουμε σε ώρες κρίσης θα λερώσεις τα χέρια σου λίγο περισσότερο απ΄ότι θα 'θελες και σε κάθε περίπτωση καλύτερα με κοιλαρά παρά με γάτο και σε κάθε περίπτωση δεν είναι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, είναι μια μέρα όμορφη, είναι η μέρα που εκπληρώνεις τη βαθύτερη σου επιθυμία, την επιθυμία να κάνεις την αριστερούλικη παρέμβασή σου σε μια δεξιά κοινωνία που γουστάρεις και θες να ζεις, την επιθυμία να σε νομιμοποιήσουν οι σοβαροί παίκτες, οι νικητές του παιχνιδιού, την επιθυμία να πάρεις ένα κομμάτι από την πίτα όχι για να το φας, αλλά για να το αλλάξεις, για να αλλάξεις αυτήν την κώχη την μικρή που σου αναλογεί.
Γιατί αν συνεργαζόμασταν με τον ΣΥΡΙΖΑ, πέραν της βαριάς καρδιάς θα είχαμε και μια βαριά ευθύνη: να μην τον αφήσουμε να αλλάξει -εάν βέβαια το εννοούσε κι αυτός- συνολικά την πίτα. Η πίτα πρέπει να παραμείνει ως έχει. Ο κόσμος μας είναι καμωμένος καλώς. Για να μην τον πούμε καπιταλιστικό που είναι κακόηχο, τον λέμε ευρωπαϊκό.

Η φωνή...

Old Boy....

Ο σκηνοθέτης έχει εντολές να δείχνει συχνά στο σημείο που είναι παραταγμένοι δίπλα δίπλα και χειροκροτούν όρθιοι ο Καραμανλής, η Νατάσα, ο Ανδριανός, ο Πολύδωρας, η Ντόρα, ο Ψυχάρης. Και αφού αποφασίσαμε με μια φωνή ότι το δημοσίευμα των γερμανικών Financial Times ήταν προβοκατόρικο ώστε να θυμώσει ο αδούλωτος λαός και να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, δεν βλέπω γιατί αυτή η επιλογή προσώπων να είναι λιγότερο προβοκατόρικη. Δηλαδή αν έβαζαν την πιο γκεμπελική από τις συνιστώσες και της έλεγαν, ορίστε, έλα κάνε το προπαγανδιστικό σου παιχνίδι και διάλεξε εσύ ποιούς θες να φαίνονται μπροστά μπροστά ώστε να ξενερώσει οριστικά ο αμφιταλαντευόμενος λαός και να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, θα άφηνε κανέναν τους απ' έξω; Άντε να προσέθετε και τον Βουλγαράκη.

---

Τον παλιό καλό καιρό -πριν γίνω δηλαδή προπαγανδιστής- θα τα έχωνα και προς την άλλη πλευρά. Αν μη τι άλλο, θα επεσήμαινα πως από το πολύ κλείσιμο του ματιού στους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας θα αποκτήσει τικ που θα ζηλεύει ο Ζίζεκ και θα φθονεί ο Κασιδιάρης. Πως αν κρατούσαν δυο βδομάδες ακόμη οι εκλογές, οι αρχικοί επικοί τόνοι για την καταγγελία του μνημονίου θα έφταναν από την πολλή αναπροσαρμογή να κλειδώσουν με τις θέσεις του Θάνου του Τζήμερου. 

---

Προπαγάνδα όμως κάνω και τώρα, απλά λίγο πιο πλάγια. Κλείνω κι εγώ το μάτι στον φοβισμένο ψηφοφόρο και του λέω, μη φοβάσαι, δεν δαγκώνουν. Γαβγίζουν αλλά ως εκεί. Είσαι ασφαλής από τον ριζοσπαστισμό τους. Οι ρίζες δεν θα σπάσουν, αν οι εκλογές μπορούσαν να σπάσουν τις ρίζες θα ήταν παράνομες και τα λοιπά και τα λοιπά. 

---

Αλλά σοβαρά τώρα. Την Κυριακή παίζει να γραφτεί Ιστορία. Κανείς δεν περίμενε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο και προφανώς πρώτος απ' όλους δεν το περίμενε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά είναι εδώ. Με τις ελλείψεις του, την απειρία του, τους συμβιβασμούς του. Αλλά και με την τόλμη του, το σθένος του, την εντελώς αναπάντεχη δύναμη και δυναμική του, που δεν είναι δική του, είναι δύναμη και δυναμική ενός λαού που μπήκε -όχι χωρίς να έχει και ο ίδιος μερίδιο ευθύνης- στον πειραματικό σωλήνα και κατά τη διάρκεια του πειράματος άρχισε να αντιδρά με τρόπο απρόβλεπτο, άρχισε δηλαδή να αντιδρά ως λαός αληθινά ευρωπαϊκός, ως λαός που επέλεξε να δείξει πίστη στη δημοκρατία, όταν όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι η δημοκρατία έχει πλέον εντελώς περιορισμένη σημασία, αφού το διακύβευμα έχει δήθεν φύγει από το πολιτικό και τις πολιτικές επιλογές, αφού το διακύβευμα μεταφέρθηκε δήθεν στην οικονομική σφαίρα, αφού οι αποφάσεις που θα πάρει το κράτος του δεν εξαρτώνται δήθεν από τον ίδιο που τις νομιμοποιεί ως πολίτης, αλλά μόνον από τις υποχρεώσεις που αυτό έχει έναντι των δανειστών του. 

---

Ό,τι όμως και να γίνει την Κυριακή, ακόμη και αν αναβληθεί το γράψιμο της Ιστορίας, ακόμη κι αν τελικά επιλέξουμε να μας κυβερνήσουν δυνάμεις της ελπίδας και της προοπτικής σαν τη Ντόρα τη μικρή κωλομπαρίστρια, τον Ανδριανό, τον Βύρωνα και τον Ψυχάρη, ακόμη κι αν τα αληθινά αδυσώπητα στοιχεία της αύξησης της ανεργίας και των αυτοκτονιών ηττηθούν από το «Γιατί κύριε;» ενός εικαζόμενου μπαμπούλα, έχει ήδη συμβεί κάτι πολύτιμο. Κι αυτό το πολύτιμο πράγμα είναι πως αν αφήσεις τη δημοκρατία να λειτουργήσει, έστω και υπό καθεστώς ασφυκτικών πιέσεων, αυτή θα λειτουργήσει, αυτή θα δώσει σε ένα λαό τη φωνή που πήγαν να του την στερήσουν παρά φύση, αντικαθιστώντας την πολιτειακή οντότητα του κράτους του με μια οικονομίστικη οντότητα χρεοκοπημένου οφειλέτη ομολόγων. Είμαστε πολίτες λοιπόν ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού κράτους. Και ως τέτοιοι θα σκεφτούμε, θα κρίνουμε και θα αποφασίσουμε.

The rain in Spain stays mainly in the plain...

Old Boy...

Θα είναι λάθος να νομίσει πάντως κανείς πως πήγαν χαμένα αυτά τα 2 1/2 χρόνια εξαντλητικής επιχειρηματολογίας για το ΠΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ είχε στηθεί το ελληνικό κράτος και λειτουργούσε η ελληνική κοινωνία.

Θα είναι λάθος να νομίσει πάντως κανείς ότι δεν έχουμε εσωτερικεύσει πλέον ΟΛΟΙ ΜΑΣ πόσο μα πόσο η εξαίρεση του κανόνα υπήρξαμε και σε τι ανεπανάληπτα σαθρότατες βάσεις είχαμε χτίσει τα πάντα.

Θα είναι λάθος να νομίσει πάντως κανείς ότι έστω και τώρα είμαστε ικανοί να δούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο της ευρωζώνης.

Ποδοπάτησέ μας κτήνος, αρκεί να μη βγούμε απ' το ευρώ και καταστραφούμε.

Κάνε μας αλοιφή, καλύτερα η δική σου νομισματική αλοιφή, παρά η μοίρα της υποσαχάριας Αφρικής.

Τώρα που αλλάζει το ευρωπαϊκό περιβάλλον προς το συγκλονιστικά καλύτερο, τώρα περισσότερο παρά ποτέ πρέπει να δείξουμε τη βούλησή μας να παραμείνουμε κάτω από τα πόδια σου.

Να μείνουμε στην ευρωζώνη όσο αυτή αντέξει, μέχρι την τελευταία της πνοή, αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της γενιάς μας, αυτή και η μεγάλη στρατηγική της ευθύνη.

Να ξέρουμε τουλάχιστον ότι δεν έχουμε βγάλει τα μάτια μας μόνοι μας, να ξέρουμε ότι μας τα έλιωσε ο ελέφαντας.

Και αν τυχόν η ευρωζώνη διαλυθεί και αποσυντεθεί σε πολλές ταχύτητες, να βρούμε την καινούρια εσωτερικευμένη ενοχή, πως ναι, φυσικά και ήμασταν η εξαίρεση, φυσικά και το dna μας κι η νοοτροπία μας δεν είναι αληθινά ευρωπαϊκά, φυσικά και απέχουμε παρασάγγας από τις ορθολογικές δυτικές κοινωνίες, για την ακρίβεια απέχουμε τόσο πολύ ώστε υπήρξαμε ο μπαλκάνιος, ανατολίτικος ιός που μόλυνε ανεπανόρθωτα το άριο ευρωπαϊκό σώμα, το οποίο αφού απαλλαχθεί από εμάς θα ξανάβρει την υγειά του, ενώ εμείς θα γινόμαστε ο «Νίγηρας του Βορά», όπως ίσως θα τιτλοφορείται το επόμενο βιβλίο του Στέλιου Ράμφου, με εκτενή εισαγωγή της Κριστίν Λαγκάρντ.

Η καρδιά της Ευρώπης...

Old Boy...
Oμολογώ ότι έχω διαψευστεί διπλά. Πρώτον δεν πίστευα ότι θα προκηρυχθούν τώρα εκλογές και δεύτερον αφού προκηρύχθηκαν πίστευα ότι η ψυχολογική τρομοκρατία θα έφτανε σε πρωτοφανή επίπεδα. Κι όμως, αντί για την ασταμάτητη απειλή του χάους στο οποίο θα πέσουμε αν δεν ψηφίσουμε τα σωστά κόμματα, ζούμε μάλλον βουβή προεκλογική περίοδο. Και δεν μπορώ να ταιριάξω αυτό το σκηνικό με το σκηνικό της προηγούμενης διετίας, δεν μπορώ κυρίως να το ταιριάξω με αυτό το όργιο που προηγήθηκε λίγο πριν ψηφιστεί το δεύτερο μνημόνιο, όταν το γάλα, τα φάρμακα, το πετρέλαιο και ο αέρας που αναπνέουμε θα εξαφανίζονταν άπαξ δια παντός, αν δεν πειθαρχούσαμε.
Τώρα ξαφνικά μας αφήνουν να αποφασίσουμε εμείς για την τύχη της χώρας; Τόσο εμπιστοσύνη μας έχουν; Τόσο εμπιστοσύνη έχουν πως όσο και να καταρρακωθούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, θα καταφέρουν να σχηματίσουν μαζί κυβέρνηση για έναν τελευταίο γύρο, για μια τελευταία -κοινή αυτή τη φορά- παράσταση; Έχουν μετρήσει τα ποσοστά και έχουν αποφανθεί πως και στην χειρότερη εκδοχή τους βγαίνουν, έστω και οριακά; Έχουν καβάντζες σε μικρότερα κόμματα;
Γιατί δεν μας τρομοκρατούν αρκετά; Γιατί δείχνουν να μην μας φοβούνται; Επειδή υπάρχει τελικά το επαρκές εκείνο ποσοστό των ψηφοφόρων που φοβάται περισσότερο;
Άκουγα χθες στην τηλεόραση έναν δημοσκόπο να λέει ότι αυτές οι εκλογές είναι πρωτοφανείς επειδή σημειώνεται στις μετρήσεις απίστευτη κινητικότητα των ψηφοφόρων και δεν υπάρχει πλέον η διαχωριστική γραμμή δεξιάς - αριστεράς. Κι εμένα μου έχουν πει φίλοι και γνωστοί για το δίλημμά τους, και σε σένα θα έχουν πει φίλοι και γνωστοί για το δίλημμά τους, ίσως να είσαι κι εσύ ο ίδιος ένας από αυτούς που έχουν δίλημμα ανάμεσα στα πιο φαινομενικά ασύμβατα μεταξύ τους κόμματα. Πολλά από αυτά τα διλήμματα, ναι, είναι μεταξύ κατ' αρχάς δεξιών και κατ' αρχάς αριστερών κομμάτων ή και πολύ δεξιών και πολύ αριστερών κομμάτων. Τι σημαίνει όμως αυτό; Πως το στοιχείο που ξεχωρίζει σε αυτές τις εκλογές είναι η κατάργηση της διαχωριστικής γραμμής δεξιάς - αριστεράς; Μπούρδες.
Η διαχωριστική αυτή γραμμή έπαψε να υπάρχει δυο δεκαετίες τώρα. Υπήρχε μάλλον, αλλά αφορούσε τους πολύ λίγους που εξακολουθούσαν να ψηφίζουν αριστερά. Οι υπόλοιποι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είτε με οπαδικά κατάλοιπα, είτε με τη δύναμη της συνήθειας, είτε αποσκοπώντας σε προσωπικά οφέλη. Ψήφιζαν θεωρώντας ότι η Ιστορία έχει τελειώσει, ότι η πολιτική είναι ένα είδος αυτονόητου μονόδρομου. Η τελευταία εικοσαετία μας γέμισε με απολιτίκ πολίτες. Όσο εύκολο ήταν για τους πολιτικούς που κυβερνούσαν να κυβερνούν, έτσι εύκολο ήταν και για τους πολίτες να ψηφίζουν ή να απέχουν.
Οι δύσκολες αποφάσεις για τους πολιτικούς ήρθαν το 2010. Οι δύσκολες αποφάσεις για τους πολίτες έρχονται το 2012. Ό,τι αποφάσισαν οι πολιτικοί έχει ένα κόστος. Αν υποτεθεί -που μπορεί για πάρα πολλούς από αυτούς να υποτεθεί βάσιμα- πως αποφάσιζαν ό,τι αποφάσιζαν χωρίς τύψεις και χωρίς ποτέ να προβληματιστούν αληθινά αν έπρεπε τηρήσουν άλλη στάση πλην της απόλυτης υπακοής, δεν παύει να ισχύει πως πήραν αποφάσεις που τους έβαλαν σε ένα δυνητικό κίνδυνο για το τομάρι τους.
Ήρθε η ώρα λοιπόν και για τον κάθε πολίτη να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Ήρθε η ώρα που εξ αντικειμένου θα πάψει να ψηφίζει χαλαρά ή να απέχει χαλαρά. Η ζωούλα του έχει ανατραπεί και όλα αυτά τα οποία σνόμπαρε, όλα αυτά με τα οποία δεν ασχολιόταν επί δυο δεκαετίες επειδή «όλοι ίδιοι είναι» και επειδή «η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή», τον καλούν τώρα να ασχοληθεί. Και να αποφασίσει. Να αποφασίσει ανάμεσα σε δύο όχι πια ίδιους δρόμους. Nα αποφασίσει έχοντας μπροστά του ένα σαφές διακύβευμα: Είτε τη συνέχιση της απόλυτης υπακοής στις επιταγές των δανειστών, είτε τη ρήξη με τις επιταγές των δανειστών. Είτε τη συνέχιση ενός αποδεδειγμένα καταστροφικού προγράμματος επειδή όλες οι υπόλοιπες εναλλακτικές μοιάζουν πιο επικίνδυνες, είτε την ανάληψη του υπαρκτού κινδύνου επειδή αυτό κάνουν οι άνθρωποι όταν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο επικίνδυνο και στο βέβαια κακό: προτιμούν να εξαντλήσουν ό,τι δυνατότητες και ευκαιρίες έχουν -οσοδήποτε λίγες κι αν είναι- προκειμένου να αποτρέψουν το κακό. Κι αν δεν το αποτρέψουν, τουλάχιστον προσπάθησαν, τουλάχιστον δεν παραδόθηκαν αμαχητί.
Τα εκατομμύρια λοιπόν των πολιτών που μια ζωή ψήφισαν δικομματισμό και τώρα πια δεν θα ψηφίσουν ή και όσοι μια ζωή απείχαν και τώρα συνειδητοποιούν πως δεν τους παίρνει να απέχουν, είναι απόλυτα λογικό να προβληματίζονται ποιό ακριβώς κόμμα θα ψηφίσουν, είναι απόλυτα λογικό να αμφιταλαντεύονται ανάμεσα σε ανόμοια μεταξύ τους κόμματα.Όχι επειδή έπαψε δήθεν να υπάρχει η διαχωριστική ιδεολογική γραμμή δεξιάς - αριστεράς, αλλά επειδή πάρα πολλοί από αυτούς καλούνται να ψηφίσουν συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά ότι τελικά υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, ότι η πολιτική δεν είναι μονόδρομος, ότι η πολιτική είναι αποφάσεις όπου σταθμίζεις ανάμεσα σε αντίρροπες θεμελιώδεις επιλογές. Και τη θεμελιώδη πολιτική επιλογή τους την έκαναν: ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΙ. 
Αρκεί αυτό; Πώς στέκει να παλαντζάρει κανείς ανάμεσα σε τόσο διαφορετικούς ιδεολογικά πολιτικούς σχηματισμούς; Στέκει επειδή το πολιτικό κενό της τελευταίας εικοσαετίας δεν μπορεί να καλυφθεί από την μια στιγμή στην άλλη, στέκει επειδή ο απολιτίκ πολίτης δεν θα αποκτήσει στέρεο ιδεολογικό προσανατολισμό εν μια νυκτί, ακόμη κι αν πρόκειται για τη μακρά νύκτα της τελευταίας διετίας.
Αν με ρώταγες λοιπόν, θα έλεγα πως τώρα περισσότερο από ποτέ η διαχωριστική γραμμή έχει εμφανιστεί ξανά, πως σε όλη την Ευρώπη η δεξιά επελαύνει και σαρώνει με τα προγράμματα λιτότητας όλους τους λαούς, όχι μόνο το μαύρο ελληνικό πρόβατο, όχι μόνο τα γουρούνια του νότου, όλους, ακόμη και εκείνους που μας έδειχναν με το δάκτυλο. Όλους. 
Θα έλεγα πως αν εδώ, στη χώρα που ξεκίνησαν τα προγράμματα και βρίσκεται σε θέση να αντιλαμβάνεται πρώτη τις συνέπειές τους, 
όταν επιτέλους δόθηκε στη δημοκρατία ο λόγος, οι πολίτες απάντησαν στα οικονομικά διευθυντήρια των ελίτ ότι αυτό το πράγμα δεν δουλεύει, ότι η πορεία πρέπει να αναστραφεί, ότι ο προσανατολισμός πρέπει να πάψει να είναι αυτός του δεξιού μονόδρομου, ότι στην ζωή δεν υπάρχει μονόδρομος αλλά ελευθερία επιλογών,
τότε ο κάθε ένας και η κάθε μία από μας έχει την μοναδική ιστορική ευκαιρία με την ψήφο του όχι να αποξενώσει την Ελλάδα από την Ευρώπη, αλλά αντίθετα να καταστήσει την Ελλάδα την καρδιά της νέας Ευρώπης, την αφετηρία ώστε μέσω αυτής η δημοκρατία να αρχίσει επιτέλους να κλονίζει ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα που έχει αποστεί από τους πολίτες του και ενεργεί εις βάρος των πολιτών του.
Αριστερά λοιπόν, για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αριστερά, για μια δημοκρατία όχι άβουλων και φοβισμένων ανθρώπων που αισθάνονται πολλοί μικροί για να αλλάξουν τη μοίρα τους, αλλά για μια δημοκρατία πολιτών που αναδέχονται κινδύνους, γιατί τίποτα που αξίζει στη ζωή δεν κατακτιέται χωρίς ρίσκο, γιατί η Ιστορία άλλαζε πάντοτε πορεία επειδή κάποιοι τολμούσαν.

Η ασφάλεια της συντεταγμένης συντριβής...

Old Boy... 
 To πρώτο μνημόνιο το ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ και Ντόρα, το δεύτερο ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Ντόρα.

Το πρώτο, το δεύτερο και όλα όσα τα ακολουθήσουν, θα τα ψηφίσεις ή δεν θα τα ψηφίσεις εσύ. 

Μέχρι την ημέρα των εκλογών, ό,τι έχει γίνει έχει γίνει χωρίς να ερωτηθεί ο Έλληνας πολίτης. Ένας πολίτης που δεν σταμάτησε επί δύο και πλέον έτη να αγανακτεί, να μιλάει για χούντες που δεν τελείωσαν το εβδομήντα τρία, να κάνει λόγο ακόμη και για κρεμάλες.

Είναι καιρός λοιπόν να τελειώσουν τα ψέμματα για όλους μας. Είναι καιρός να μετρηθούμε πόσοι είμαστε από εδώ και πόσοι από εκεί, όχι με φωνές αλλά στην πράξη.
Η διαφορά είναι ότι, αν το από εδώ στρατόπεδο είναι ομογενοποιημένο πλέον κανονικά και με τη βούλα, αν η διαφορά που χωρίζει το ΠΑΣΟΚ από τη ΝΔ είναι η διαφορά που χωρίζει την Άρια από την Αγάτσα, αν η διαφορά που χωρίζει τη Ντόρα από τον Μάνο είναι ότι τη την μεν Ντόρα την προβάλλουν εντελώς δυσανάλογα σε σχέση με την εκλογική της απήχηση 2 1/2 χρόνια τώρα όλα τα κανάλια, τον δε Μάνο τον προβάλλει εντελώς δυσανάλογα σε σχέση με την εκλογική του απήχηση 100 χρόνια τώρα ο Σκάι, αν η διαφορά που χωρίζει το μνημονιακό ΛΑΟΣ από το αντιμνημονιακό ΛΑΟΣ είναι μια κωλοτούμπα (ανά νανοσεκόντ) δρόμος,

το από εκεί στρατόπεδο είναι κατατμημένο σε κόμματα που εκπροσωπούν -από λίγο έως πάρα πολύ- διαφορετικές θέσεις. Μπορεί να διαφωνώ με αρκετές από αυτές τις θέσεις, αλλά σε αυτή τη φάση όποιος ψηφίσει μη μνημονιακά κόμματα κάνει κατά τεκμήριο την ίδια βασική πολιτική επιλογή με μένα. Με την ρητή και κατηγορηματική εξαίρεση της Χρυσής Αυγής. Μεγαλύτερος εχθρός κι από το δρόμο των μνημονίων είναι ο δικός της. Τελεία. 

Σε αυτές τις εκλογές δεν δικαιούται να δηλώσει κανείς εξαπατημένος. Ο δρόμος του μνημονιακού στρατοπέδου είναι σαφέστατος. Όχι μόνο δοκιμάστηκε σε βάθος χρόνου τέτοιο ώστε να πείσει και τον πλέον δύσπιστο, αλλά και έχει προδιαγραφεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο η συνέχιση της πορείας του. Κάθε ψήφος που του χαρίζεται, είτε θετικά, είτε δια της αποχής ή των άκυρων και λευκών, είναι μια ψήφος αποφασιστικής σημασίας.

Ο δρόμος του από εκεί στρατοπέδου κάθε άλλο παρά σαφής είναι, κάθε άλλο παρά προδιαγεγραμμένος. Τον βάφτιζαν τόσο καιρό και θα τον βαφτίσουν τις επόμενες εβδομάδες, με όλα τους τα μέσα και με κάθε τρόπο, ως ένα δρόμο που οδηγεί στο χάος και την καταστροφή. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι αν νομιμοποιείται ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος να φοβηθεί από αυτό που θα του πούνε, αν νομιμοποιείται να μην εμπιστευθεί τον αχαρτογράφητο δρόμο.

Ναι, νομιμοποιείται. Αυτό σημαίνει δημοκρατία. Να βάζεις κάτω τα δεδομένα και να εκτιμάς τι προτιμάς. Αν όλα όσα έχουν προηγηθεί δεν σε πείθουν ότι ακόμη και ο πλέον αχαρτογράφητος δρόμος είναι προτιμότερος από τον χαρτογραφημένο σε μνημόνια, αν όλα όσα έχουν προηγηθεί δεν σε πείθουν πως έχεις την μοναδική ιστορική ευκαιρία να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, να σηκώσεις κεφάλι και να πεις παύω να φοβάμαι, αναδέχομαι το ρίσκο, θέλω να πω «όχι» στη ασφάλεια της συντεταγμένης συντριβής, δεν θα συντριβώ εθελόδουλα, δεν μπορεί να απαιτείται από ένα λαό να εγκρίνει ένα σχέδιο που του κάνει κακό, δεν μπορεί ποτέ κανείς λαός να καλείται να επιλέξει ανάμεσα στο δήθεν μικρότερο από τα δύο κακά, το να επιλέγεις εν γνώσει σου το κακό φοβούμενος το υποτιθέμενο μεγαλύτερο δεν σε καθιστά σώφρονα πολίτη, όπως προσπαθούν να στο πουλήσουν, αλλά έναν οριστικά παραδομένο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που έχει παραδώσει την μοίρα του στα χέρια φανταστικών δυνάμεων που νομίζει ότι βρίσκονται υπεράνω της συλλογικής δύναμης των λαών,

αν λοιπόν όλα όσα έχουν προηγηθεί εξακολουθούν να μην σε πείθουν, τότε, ναι, είναι σαφέστατο δημοκρατικό σου δικαίωμα να φοβηθείς και να ψηφίσεις την εξακολούθηση του ίδιου δρόμου. 

Δικαίωμά σου όμως παύει να είναι να ενοχληθείς μετεκλογικά για οτιδήποτε επιβληθεί ως μέτρο. Θα τους έχεις πει εσύ ο ίδιος ότι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια έχουν κάθε δικαίωμα να το επιβάλλουν. Και καλά θα κάνουν να στο επιβάλλουν. Θα έχεις συμφωνήσει μαζί τους πως άλλη επιλογή δεν υπήρχε, πως προτιμάς να σου το κάνουν αυτοί το κακό με τον τρόπο που ξέρουν, πως δεν αντέχεις την ευθύνη να εξερευνήσεις αν υπάρχει άλλη επιλογή από τον μονόδρομο του επιβεβλημένου κακού.

Χρυσοχοϊδική Αυγή..

Old Boy...

Οι σκέψεις για την απλή απαγόρευση αντιασφυξιογόνων μασκών μυρίζoυν πολύ "αριστερή ιδεολογική ηγεμονία". Να μοιράζουν στον πληθυσμό δακρυγόνα και να καθίσταται υποχρεωτικός ο εκούσιος αυτοψεκασμός. Όποιος πριν από κάθε διαδήλωση δεν αυτοψεκάζεται σε βαθμό λιποθυμικό, θα διαπράττει νέο ιδιώνυμο κακουργηματικού χαρακτήρα και θα οδηγείται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης λαθροημεδαπών, τα οποία θα έχουν ψυχιατρική κατεύθυνση, αφού εκεί θα κλείνονται βασικά παλαβοί αριστεροί. Η θεραπεία τους θα κυμαίνεται μεταξύ της λύσης του "Κουρδιστού Πορτοκαλιού" και αυτής της "Φωλιάς του Κούκου". Για τους αμετανόητους θα παραμένουν πάντα ακροβολισμένοι έξω από κάθε στρατόπεδο ελεύθεροι σκοπευτές, το αγαθοποιό έργο των οποίων θα επαινούν και επικοινωνούν φιλελεύθεροι στοχαστές στη πλατιά μάζα των δημοκρατών πολιτών.

Όταν το Κράτος αποφασίζει να σου πετάξει δακρυγόνα και εσύ έχεις βρει τον τρόπο να τα αντιμετωπίζεις, τότε περιφρονείς έναν από τους πυλώνες διατήρησης της δημόσιας τάξης τις τελευταίες δεκαετίες, τότε με την πράξη σου αυτή κάνεις μια δήλωση προς το Κράτος όπου του λες τι ακριβώς; Ότι αρνούμαι αυτό που εσύ κρίνεις ότι πρέπει να αναπνεύσω; Ότι αρνούμαι το μέσο που εσύ κρίνεις ως πρόσφορο για να με καταστείλεις; Με ποιό δικαίωμα; Τι άλλο υποδηλώνει αυτή η άρνησή σου παρά μια συνολικότερη άρνηση του τρόπου λειτουργίας του πολιτεύματος, του ίδιου του πολιτεύματος, του μονοπωλίου της κρατικής βίας, της ευχέρειας της κρατικής βίας να επιλέξει με ποιόν τρόπο θα εξειδικευθεί επάνω σου;

Η ακροδεξιοποίηση της προεκλογικής ατζέντας είναι ο μόνος τρόπος απομνημονιοποίησής της και ο αποτελεσματικότερος τρόπος να χτυπηθεί η Αριστερά, η οποία θα σπεύσει να τσιμπήσει και να επαναλάβει τα δικά της; Πολύ πιθανόν. Αλλά η ακροδεξιοποίηση δεν είναι μόνο ένα τέχνασμα. Είναι και μια υπαρκτή πολιτική αλλαγή, είναι και μια συνειδητή μετατόπιση θέσεων και πρακτικών, είναι η σταδιακή νομιμοποίηση της κρατικής βαρβαρότητας, έτσι ώστε να διαγράψει ολόκληρη τη διαδρομή από το αδιανόητο στο απαράδεκτο, από το απαράδεκτο στο αναγκαίο κακό, από το αναγκαίο κακό στο απόλυτα θεμιτό και από το απόλυτα θεμιτό στο αυτονόητο. 

Δεν σας φταίει η Μέρκελ...

Old Boy...
 Ι. Το Ακάθαρτο Εθνικό Προϊόν. Αν έγραφε κάποιος για την Τουρκία ή το Ισραήλ:  «Η χώρα αυτή είναι βόθρος! Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την γύρω περιοχή», πώς θα τον χαρακτήριζες;
Χρυσαυγίτη; Απροκάλυπτο ρατσιστή; Αποθρασυμένο φασίστα; Νεάντερνταλ;

Αν το γράψει για την Ελλάδα, όπως ο Νίκος Δήμου, γιατί άραγε είναι τόσο διαφορετικό; Επειδή είναι Έλληνας; Ρατσισμός μπορεί να νοηθεί μόνο εις βάρος άλλων λαών; Όταν αυτού του είδους η "κριτική" και οι αφορισμοί σαφέστατα δεν περιλαμβάνουν εσένα τον ίδιο και δεν συνιστούν αυτοκριτική, αλλά τους μετέρχεσαι ακριβώς για να εκφράσεις τη διαφοροποίηση σου από τη μεγάλη μάζα των συμπατριωτών σου για την οποία έχεις αυτήν την άποψη, γιατί ο λόγος σου δεν είναι ευθέως ρατσιστικός;

«Η χώρα αυτή είναι βόθρος! Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη»: δεν πρόκειται απλώς για μια -ακραία έστω- καταδίκη νοσηρών φαινομένων, αλλά μπαίνει μαζί της και η διαχωριστική γραμμή. Δεν είμαστε μια μηχανή παραγωγής σκατών σκέτα. Είμαστε μια μηχανή παραγωγής σκατών η οποία μολύνει με το ακάθαρτο εθνικό προϊόν της την αρία Ευρώπη, που διαφθορά και σκατό δεν ξέρει τι σημαίνει. Είναι τόσο προηγμένη, που, ό,τι τρώει, μένει μέσα της και μοσχοβολά, χωρίς να μετατραπεί ποτέ σε περίττωμα. Η δυστυχία να είσαι σε μια χώρα που ο λαός της χέζει.

ΙΙ. Ή να έχεις πελάτες ή να μην έχεις.

«Τα αποκαλυπτόμενα κρούσματα ευρείας διαφθοράς όχι για να σχολιαστούν μόνα τους, αλλά για να χρησιμοποιηθούν ως επιχείρημα "Δεν σας φταίει η Μέρκελ"», μέρος δεύτερο. Μετά το Νίκο Δήμου και ο Φώτης Γεωργελές γράφει -πολύ πιο εμπεριστατωμένα και μερικές κλάσεις καλύτερα, για να είμαστε στοιχειωδώς δίκαιοι- για όσα έρχονται τελευταία στο φως. «Οι αριθμοί είναι ασύλληπτοι. 50.000 walking dead που εισέπρατταν συντάξεις, 40.000 ανάπηροι που δεν εμφανίστηκαν, 50.000 προνοιακά επιδόματα που δεν προσήλθαν προς απογραφή, 17.000 συντάξεις του ΟΓΑ χωρίς δικαιολογητικά. Από τον πρώτο μόλις έλεγχο γίνεται φανερό ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σ’ ένα όργιο λεηλασίας που στοίχιζε πολλά δις στο ελληνικό Δημόσιο». Το άρθρο μιλάει και ξαναμιλάει για τις πελατειακές σχέσεις, το πελατειακό κράτος, την κομματική πελατεία. Στο σκέλος που αναφέρεται στη συστημικότητα του φαινομένου δυσκολεύεσαι να διαφωνήσεις. Ναι, της πουτάνας γινόταν και προφανώς γίνεται ακόμα. Ώρα να καταλογιστεί λοιπόν η ηθική χρεοκοπία για αυτό το πελατειακό κράτος. Ποιός να είναι ο ηθικά υπόλογος για αυτά τα φαινόμενα, ποιός να επέτρεψε να λειτουργεί έτσι το σύστημα, ποιός να ωφελήθηκε από αυτά τα φαινόμενα; Με ένα όχι ευκαταφρόνητο λόγικο άλμα, το όσκαρ της ηθικής χρεοκοπίας παίρνει (ο φάκελος ανοίγει, καρδιοχτύπια στα πλήθη) ... ηηηη..... Αριστερά. Η Αριστερά ακούει το όνομά της με κατάπληξη, σαν αυτή που έχει συνήθως η Μέριλ Στριπ όταν ακούει να βγαίνει από τον φάκελο το δικό της. Δεν το περίμενε με τίποτα. Οι συνυποψήφιοί της χειροκροτούν με ζήλεια, μεταμφιεσμένη σε δέος για το ανυπέρβλητο εκτόπισμά της.

Για έλα λίγο στη θέση του...

Old Boy...

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος βγαίνει από το Eurogroup. Μας ενημερώνει για τα ερωτήματα που του τέθηκαν στη συνεδρίαση και τα οποία αφορούσαν «όλο τον ελληνικό δημόσιο βίο». Ανάμεσα σε εκείνα που οι εθνολόγοι υπουργοί οικονομικών ρώτησαν τον αντιφύλαρχο της (ουδέποτε τελικά αληθινά εκδιαφωτισθείσας και εξορθολογισθείσας) θυμικής φυλής μας, είναι και το εξής αφοπλιστικό: «Πώς αντιλαμβάνεται ο κάθε εργαζόμενος τις ευθύνες του σε σχέση με τον κάθε άνεργο;». Ήταν καιρός να φτάσουμε στην πηγή του προβλήματος, ήταν καιρός να εξατομικευθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός. Τώρα πια οι κακοδαιμονίες της ελληνικής οικονομίας δεν εξηγούνται μόνο με την κάθε συντεχνία που κοιτάζοντας το συμφέρον της βλάπτει το σύνολο της κοινωνίας, τώρα πια είναι και ο κάθε εργαζόμενος που κοιτάζοντας τον εαυτούλη του βλάπτει τους ατυχέστερους συμπολίτες του. Τώρα πια οι νον στοπ διετείς οιμωγές για τον πολυαγαπημένο ιδιωτικό τομέα που τον στραγγάλιζε ο επονείδιστος δημόσιος, δίνουν τη θέση τους στην κίντερ έκπληξη διαπίστωση ότι τον ιδιωτικό τομέα τον στραγγάλιζε και ο ίδιος ο ιδιωτικός. Προς Θεού, όχι όλος ο ιδιωτικός, όχι το ιερό σκέλος της εξίσωσης. Το πρόβλημα έγκειται στο ανίερο σκέλος της εξίσωσης, το σκέλος του εργαζομένου. Του κάθε παρτάκια μισθωτού δηλαδή, που εξακολουθούσε να έχει την απαίτηση να προστατεύεται όπως όριζαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, χωρίς να συλλογίζεται τις ευθύνες του απέναντι στον κάθε άνεργο.

Και μπορεί η ανεργία να σπάει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ στα χρόνια του μνημονίου, αλλά προφανώς ο αντιφύλαρχος δεν γύρισε να ρωτήσει την Λαγκάρντ, τον Ρεν, τον Σόιμπλε και τον Γιούνκερ πώς αντιλαμβάνονται τις δικές τους ευθύνες σε σχέση με τον κάθε άνεργο. Τι ευθύνη να έχουν άλλωστε αυτοί συγκριτικά με εσένα που επέμενες να ζητάς τον κατώτατο; Σοβαροί να είμαστε. Και εκτός του ότι θα ήταν άδικο να τους έκανε μια τέτοια επίθεση, θα ήταν και επικίνδυνο. Όπως κατ' επανάληψη έχει τονίσει, οι διαπραγματεύσεις μαζί τους είναι σαν την Λερναία Ύδρα: ένα θέμα τους θέτεις, δύο σου ανοίγουν. Αν τους κακολογούσε, θα ακολουθούσε το επόμενο στην ατζέντα καταλυτικό ερώτημα για τις στρεβλώσεις της ελληνικής κοινωνίας: «Πως αντιλαμβάνεται ο κάθε σπιτωμένος τις ευθύνες του σε σχέση με τον κάθε άστεγο;».

Ας αφήσουμε λοιπόν τις γενικότητες και ας στρέψουμε το βλέμμα μέσα μας, ώστε πρώτα απ' όλα να δούμε τι κάναμε εμείς οι ίδιοι λάθος και φέραμε τον τόπο εδώ που τον φέραμε. Εργαζόσουν διεκδικώντας όλα τα δικαιώματά σου; Κι ο άνεργος; Αν είχες αναλογιστεί το κακό που του κάνεις θα έπρεπε εσύ να απαιτείς περισσότερη απορρύθμιση και ελαστικότητα. Αυτή είναι η νεότερη ερμηνευτική εγκύκλιος για το τι συνιστά το «πάρτι που τέλειωσε»: πριν ευθυνόμαστε επειδή «ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας», τώρα επειδή διατηρούσαμε ακόμη λίγες δυνάμεις, αδιαφορώντας για όλους εκείνους που τις είχαν χάσει και είχαν παραδοθεί στην εξαθλίωση.

Αν μέχρι την κρίση το καπιταλιστικό όνειρο σού ψιθύριζε να κοιτάς διαρκώς προς τα πάνω, να σε σκανδαλίζει η τυχόν επιτυχία του άλλου και να θες να γίνεις πλούσιος κι εσύ, η αφήγηση στον καιρό της κρίσης σου υπαγορεύει έναν προς τα κάτω σκανδαλισμό. Το «Γιατί αυτός και όχι εγώ;» παίρνει αντίστροφη φορά. Δεν είναι αμαρτία να μην έχει ο άλλος να φάει κι εσύ ακόμα να έχεις; Δεν είναι αμαρτία να μην έχει ο άλλος την παραμικρή διαπραγματευτική δύναμη και εσύ να έχεις; Δεν πρέπει να έρθεις λίγο στη θέση του; Να έρθεις όμως όχι μεταφορικά και ψυχικά. Αυτά είναι ξενέρωτα πράγματα. Να έρθεις πρακτικά και υλικά.

Σου λένε και σου ξαναλένε πόσο είχαν αυξηθεί οι κατώτατοι μισθοί προ κρίσης. Δεν στο λένε τόσο ως οικονομικό επιχείρημα όσο ως ηθικό. Στο λένε μέχρι να εσωτερικεύσεις το δίδαγμα και να κραυγάσεις από αγανάκτηση: «Όχι, ρε γαμώτο. Πώς αφήσαμε και έγινε τέτοιο κακό;». Τα χρόνια του Μπομπ Γκέντολφ και της Unicef, ήταν η εποχή της ενοχής απέναντι στον τρίτο κόσμο. Τα χρόνια του Πολ Τόμσεν και των Ηedge Funds, είναι η εποχή της ενοχής που δεν είχαμε γίνει εγκαίρως τρίτος κόσμος, ενώ αυτό μας έπρεπε βάσει χρεών, ελλειμμάτων και ανταγωνιστικότητας.

(Κείμενο γραμμένο για το τρίτο τεύχος του Unfollow,

 που θα βρίσκεται μέχρι την Πέμπτη στα περίπτερα)

Σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Old Boy...

"Δέχτηκα τηλεφώνημα από τον αντιπρόεδρο της Βουλής κ. Ευάγγελο Αργύρη ο οποίος με ρώτησε για ένα έμβασμα του συζύγου μου στο εξωτερικό τον Μάρτιο του 2011. Το ποσό αυτό προέρχεται από πώληση μετοχών στις ΗΠΑ το οποίο έπρεπε να περάσει από την Ελλάδα. Το ποσό αυτό προορίζεται για αγορά πλοίου και αποτελεί μία απολύτως νόμιμη επιχειρηματική δραστηριότητα του συζύγου μου".

----

Η Ντόρα έπαιζε, παίζει και θα παίζει με την Ελλάδα του Ευρώ. Ό,τι κι αν λέτε, κι όσες φαρσοκωμωδίες κι αν στήνετε, δεν θα την εντάξετε στην Ελλάδα της Δραχμής. Το πλοίο του Ισίδωρου την πάει σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε. Μένει μονάχη στο παρόν της να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται από το τελευταίο σοβιετικό κράτος της Ευρώπης. Το παλεύει, το προσπαθεί, αλλά υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να βγούμε από το Ευρώ ώστε να αγοράσουν κοψοχρονιά τη χώρα, με τα κεφάλαια που έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό. Αντιστέκεται σε αυτές τις δυνάμεις και επειδή πείθει, επειδή ο λαός βλέπει πως κάτι νέο και ελπιδοφόρο γεννιέται, ανταμείβοντάς την στις δημοσκοπήσεις, την χτυπούν ύπουλα μέσω του συζύγου της. Σεξιστικό μέσα σε όλα τα άλλα, συγγενική ευθύνη μέσα σε όλα τα άλλα, ο σιχαμένος λαϊκίστικος ελληνικός πολιτικός λόγος στο αποκορύφωμά του. Ισίδωρε, αγόρασε το πλοίο, πάρε το κορίτσι σου κρουαζιέρα και φύγετε μακριά από αυτή τη χώρα που δεν σώζεται με τίποτα.

Γνωστά και έγκριτα δημόσια πρόσωπα...

Old Boy...

1) Η εποχή των αδιανόητων είναι εδώ.

Σοβαρό εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα αποτελεί η ύπαρξη νομοθετημένου κατώτατου μισθού, επισημαίνει σε ανάλυσή της η ALPHA BANK και χαρακτηρίζει «αδιανόητη» τη στάση της πολιτείας να συνεχίζει να επιβάλει με νόμο τους κατώτατους μισθούς.

Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό που έχουν πάρει τα πράγματα, το επόμενο αδιανόητο θα είναι η στάση της πολιτείας να συνεχίζει να απαγορεύει με νόμο την παιδική εργασία και το μεθεπόμενο αδιανόητο η στάση της πολιτείας να συνεχίζει να απαγορεύει με νόμο το δουλεμπόριο.

Πρόσεξε ότι από όλα τα υπόλοιπα επίθετα του λεξιλογίου επιλέγεται το «αδιανόητη». Αδιανόητο είναι πλέον ό,τι δεν θυμίζει ντικενσιανή κοινωνία. Μόνο εντός του Ντίκενς μπορεί να κινηθεί η σχολή σκέψης τους. Ο Ντίκενς είναι το μόνο πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης στο οποίο ευθέως και απερίφραστα πλέον αναφέρονται, αφού αυτό μας πρέπει βάσει της χαμηλής μας ανταγωνιστικότητας, των χρεών και των ελλειμμάτων μας.

Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό που έχουν πάρει τα πράγματα, το αληθινά αδιανόητο θα είναι να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι τα επόμενα χρόνια θα φέρουν κάτι διαφορετικό από τελειωτική κατάλυση της δημοκρατίας και μεγαδόσεις αίματος χυμένου σε εξεγέρσεις.

2) Όπως άλλωστε και η εποχή των αρχείων.

Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Φώτης Μακρής, σαν τον ταχυδρόμο που χτυπάει πάντα δύο φορές, αρχειοθετεί δύο φορές. Όταν αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά οι Πεπόνης και Μουζακίτης μουλάρωσαν και επέμειναν στις καταγγελίες τους, τι έκανε ο Τύπος; Βγήκε να τους επαινέσει; Όχι, βγήκε να τους εγκαλέσει για ανακολουθία, χαρακτηρίζοντάς τους περίπου ασόβαρους. Αφού είχατε σωπάσει στην αρχή, τι ακριβώς θέλετε τώρα, μπορούσες να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις. Και εν πάση περιπτώσει έχετε ονόματα κύριοι; Πείτε τα. Μιλήστε με ονόματα ή σωπάστε για πάντα. Ε, οι άνθρωποι καταπώς φαίνεται μίλησαν και με ονόματα, αλλά εντάξει, είτε παρεξήγησαν συμπεριφορές που είναι μη αξιόποινες και δεν συνιστούν "επιχειρησιακά επιλήψιμες παρεμβάσεις στο έργο τους". Τέλος καλό, όλα καλά.

Ο κ. Μακρής αναφέρει επί λέξει στο δεκασέλιδο πόρισμά του: «Ο Γρηγόρης Πεπόνης αναφέρει ότι στις 30 Νοεμβρίου 2011 τον επισκέφθηκε στο γραφείο του γνωστό και έγκριτο δημόσιο πρόσωπο (δημοσιογράφος) και τον πληροφόρησε ότι γνωστός μεγαλοοικονομικός παράγοντας του εξέφρασε απειλές για το πρόσωπό του εξ αιτίας του ότι εκκρεμεί στα χέρια του συγκεκριμένη προκαταρκτική εξέταση…».

Η σύσταση του δημοσιογράφου, σύμφωνα με το πόρισμα Μακρή, προχώρησε ακόμα περισσότερο, αφού ο δημοσιογράφος φέρεται να είπε ότι «ο διοικητικής της υπηρεσίας ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ ήταν δικός του άνθρωπος (σ.σ. του επιχειρηματία) και παρακολουθούσε τις κινήσεις του κατά πόδας». Το περιστατικό αυτό το θεώρησε σοβαρό. Το ανακοίνωσε στους προϊσταμένους του και στον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ προς λήψη μέτρων για την προσωπική του ασφάλεια κατά τη διεξαγωγή της υπηρεσιακής του αποστολής. Στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων για την ταυτότητα του συναδέλφου τους που φέρεται να μετέφερε τη σύσταση ή τις απειλές ο κ. Μακρής δήλωσε άγνοια, ενώ εκτίμησε ότι ο επιχειρηματίας είναι τραπεζίτης.

Οι άλλες δύο υποθέσεις για τις οποίες οι δύο εισαγγελείς κατήγγειλαν ότι δέχθηκαν πιέσεις είναι η έρευνα που διεξάγουν για τα CDS (τα ασφάλιστρα κινδύνου) που αποδίδονται σε υπεράκτια εταιρεία που σύμφωνα με δημοσιεύματα συνδέθηκε με την οικογένεια Παπανδρέου, αλλά και για τις καταγγελίες Κουσελά, του πρώην υφυπουργού οικονομικών για τη λίστα των φοροφυγάδων.

Επίσης αναφέρει ο κ Πεπόνης ότι το τελευταίο δεκαήμερο του 2011 και ενώ βρισκόταν με τον συνάδελφό του στο γραφείο του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ν. Παντελή, επόπτη τους, τους επισκέφθηκε κάποιος συνταξιούχος αρεοπαγίτης και τους ζητούσε πληροφορίες για την πορεία της διεξαγόμενης εξέτασης.

Γνωστό και έγκριτο δημόσιο πρόσωπο (δημοσιογράφος), του οποίου και το όνομα τελικά να μαθευτεί, πάλι δεν θα τρέχει τίποτα. Γιατί;
Επειδή υπάρχουν δύο ειδών σκάνδαλα στο δημόσιο βίο της χώρας:

- Εκείνα για τα οποία υπάρχουν σκοτεινά σημεία και πάνω στα οποία μπορεί να ανθεί ανέξοδα η σκανδαλολογία

- Κι εκείνα που έχουν βγει σχεδόν ολοκληρωτικά στο φως. Εκεί ο σκανδαλισμός παύει, εκεί η αποκεκαλυμμένη συμπεριφορά περιγράφεται ως κοινό μυστικό, όπου μάλιστα εγκαλείσαι ως υποκριτής αν το παίζεις και σκανδαλισμένος. Έλα μωρέ δεν ήξερες; Έλα μωρέ δεν ήξερες ότι οι ΗΠΑ παρακολουθούν τα τηλέφωνα; Έλα μωρέ δεν ήξερες ότι τα μεγάλα κόμματα δεν ζουν μόνο από τις επιχορηγήσεις αλλά τα παίρνουν και μαύρα; Έλα μωρέ δεν ήξερες ότι τα πολιτικά γραφεία μπορούν και να παίρνουν τσάμπα τα τηλεφωνικά τους κέντρα από τις μεγάλες εταιρίες;

Έτσι δεν θα είναι αδιανόητο να διαρρεύσει το όνομα του γνωστού και έγκριτου δημοσιογράφου. Αδιανόητο θα είναι να βγει να απολογηθεί για αυτό. Απλά θα μας εξηγήσει ότι τίποτα το μεμπτό δεν υπήρχε στη συζήτηση που έκανε με τους εισαγγελείς.
Aς μην σκανδαλιζόμαστε λοιπόν με αυτά τα πράγματα. Ας σκανδαλιζόμαστε που υπάρχουν ακόμα κατώτατοι μισθοί, ας σκανδαλιζόμαστε που δεν έχουμε γίνει ακόμα πέμπτος κόσμος.