Άρθρο του Προέδρου της ΟΛΜΕ Θέμη Κοτσιφάκη για τους 2.122 εκπαιδευτικούς που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα ...

απο την AlfaVita...

2.122 εκπαιδευτικοί της Τεχνικής – Επαγγελματικής Εκπαίδευσης μπαίνουμε σήμερα σε διαθεσιμότητα και στον προθάλαμο της απόλυσης, ελέω μιας ανηλεούς κυβέρνησης και της τρόικας.

302 έμπειροι και προσοντούχοι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε διοικητικούς υπαλλήλους.

Το 33% των μαθητών (πάνω από 20.000 ανά έτος) στα ΕΠΑΛ και στις ΕΠΑΣ δεν θα βρίσκουν τις ειδικότητες που θα ήθελαν να σπουδάσουν στο δημόσιο σχολείο.

829 πολυδάπανα εργαστήρια στα τεχνικά σχολεία θα αχρηστευτούν.

Οι ιδιώτες σχολάρχες θριαμβολογούν. Δεν θα ξεχνούν να καλούν σε όλα τα εγκαίνια των νέων τμημάτων τους τον Υπουργό Παιδείας. Ίσως τον ανακηρύξουν και επίτιμο ευεργέτη τους.

153 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έβαλαν την υπογραφή στο έγκλημα. Κατά των 2122 εκπαιδευτικών (αλλά και των 302), των οποίων διαλύεται η εργασιακή και οικογενειακή ζωή. Κατά των χιλιάδων μαθητών και των οικογενειών τους. Άλλωστε ποιος νοιάζεται για τα φτωχά παιδιά του λαού μας; Τα δικά τους παιδιά δεν σπουδάζουν  στα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ….  Ήδη μετράμε  την απώλεια της συνάδελφου μας από τη Λάρισα, που είναι θύμα αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

Σήμερα, 31-7-13, ο Υπουργός Παιδείας, περήφανος ότι πράττει το εθνικό του καθήκον (να εξευμενιστούν οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι και οι ντόπιοι σφογγοκωλάριοί τους),  υπογράφει τη διαπιστωτική μας πράξη για την απόλυση 2.122 εκπαιδευτικών.

Όμως δεν κλαίμε. Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Δεν υποχωρούμε.

Και οι 2.424 παραμένουν συνάδελφοι μας εκπαιδευτικοί. Θα επιβάλουμε με κάθε μέσο την επαναφορά τους στη εκπαιδευτική τους θέση. Κανείς δεν είναι μόνος. Όλοι θα είμαστε από την 1η Σεπτέμβρη στα σχολεία.

Είμαστε μια μεγάλη αγκαλιά εργαζομένων που καθημερινά αγωνιούμε για αυτό που λέγεται εκπαίδευση (τι καταλαβαίνουν άραγε οι Υπουργοί, οι τροϊκανοί και οι υπηρέτες τους από αυτή την θεσπέσια διαδικασία;), και μαζί με τους μαθητές μας, μαζί με τους γονείς τους, μαζί με όλους τους εργαζόμενους, θα τους αναγκάσουμε με τους αγώνες μας να αποχωρήσουν.

Και τότε εμείς, ο λαός αυτής της χώρας, θα υπογράψουμε τη δική τους διαπιστωτική πράξη, την πράξη της ανατροπής τους. Και αυτή η ώρα είναι κοντά.

Κοτσιφάκης Θέμης

Πρόεδρος της ΟΛΜΕ

Τα κορίτσια των ΕΠΑΛ:Από τα όνειρα στην πραγματικότητα, δηλαδή στον εφιάλτη...

απο το Alter Thess...

Την τελευταία μέρα των μαθημάτων, όπως κάθε χρονιά,  ήρθαν  κορίτσια, κυρίως,  να με αποχαιρετήσουν για το καλοκαίρι.  Αποχωριστήκαμε λέγοντας, «καλό καλοκαίρι»  « ραντεβού το Σεπτέμβριο». «Εγώ,  κυρία όχι»  μου λέει η Ματίνα,  «θα πάω σε άλλο σχολείο. Θα πάω σε επαγγελματικό λύκειο».  «Για ποια ειδικότητα»  τη ρωτάω.   «Βρεφονηπιοκόμος και μετά θα δώσω εξετάσεις να πάω στα ΤΕΙ» μου λέει και συνεχίζει μετά από μια μικρή παύση, «δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς προσόντα» …
«Σωστά»,  της απαντώ. « Έτσι είναι…»
Η Ματίνα, όμως, δεν θα βρίσκει τη σχολή της τον Σεπτέμβριο.  Τουλάχιστον στο Δημόσιο Σχολείο, όπου θα σπούδαζε αυτό που ονειρευόταν δωρεάν.
Οι καταργήσεις των 50 ειδικοτήτων των  ΕΠΑΛ  των ΕΠΑΣ και οι διαθεσιμότητες των 2000 εκπαιδευτικών έχει και μια άλλη  αόρατη  πλευρά: Πρόχειρες εκτιμήσεις  λένε ότι πάνω από το  80% του μαθητικού δυναμικού αυτών των ειδικοτήτων είναι μαθήτριες. Μερικές δε ειδικότητες όπως αυτές της Αισθητικής, Βρεφονηπιοκόμων  αγγίζουν το 100%, ενώ της κομμωτικής το 90%, των Νοσηλευτών/ Ιατρικών εργαστηρίων  περίπου 70%, Οδοντοτεχνιτών  και  βοηθών Φυσιοθεραπευτών  περίπου 50% κλπ… Οι εργαζόμενες δε καθηγήτριες είναι περισσότερες από τους  άνδρες συναδέλφους  τους.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από την επισήμανση αυτή, είναι ότι εκτός των άλλων καταστροφικών αποτελεσμάτων που επέφεραν οι συμφωνημένες από την κυβέρνηση και την τρόικα καταργήσεις των ειδικοτήτων και  απολύσεις των εκπαιδευτικών,  είναι ότι οι  εκπαιδευτικές και οι εργασιακές ευκαιρίες των κοριτσιών των φτωχότερων οικονομικά στρωμάτων δέχονται  ένα ακόμη  πλήγμα.
Τις τελευταίες δεκαετίες,  με το μαζικό σχολείο,  κατακτήθηκαν  πολιτικές, που στο όνομα του εξισωτισμού,  είχαν επηρεάσει περισσότερο τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων. Το μαζικό σχολείο προώθησε, θεωρητικά τουλάχιστον, την ισότητα των ευκαιριών (άσχετα αν η  ισότητα αποτελεσμάτων απείχε πολύ) . Από τη δεκαετία του  ‘ 70 αυξήθηκε ο μαθητικός πληθυσμός, ελαττώθηκε η σχολική διαρροή, μειώθηκαν οι διακρίσεις μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, μόλο που δεν έπαψε να αναπαράγεται η παραδοσιακή θεώρηση για τους γυναικείους ρόλους με τη διατήρηση στο κέντρο του αναλυτικού προγράμματος του προσανατολισμού προς την οικογένεια και τις αξίες της.
Τα μορφωτικά προσόντα των γυναικών έχουν αυξηθεί, αλλά αυτό δεν είναι ταξικά ισοκαταμερισμένο. Φαίνεται ότι  ενώ τα  κορίτσια της μεσαίας τάξης έχουν μια πορεία εξατομικευμένη και ιδιαίτερα πιεστική και ανταγωνιστική, όπως και τα αγόρια, για τα κορίτσια της εργατικής τάξης και των φτωχότερων στρωμάτων υπάρχουν λιγότερες μελλοντικές προοπτικές.  Τα κορίτσια αυτά σε μεγάλο ποσοστό προσανατολίζονται  σε στόχους που σχετίζονται με την τυπική εκπαίδευση, την απασχόληση αλλά και την προσωπική ζωή. Φαίνεται να έχουν αποδεχθεί μια μελλοντική απασχόληση κατάλληλη με τη φροντίδα παράλληλα των παιδιών και την οικογενειακή ζωή, φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με το ταξικό τους πεπρωμένο.
Οι νεοφιλελεύθερες  πολιτικές έφεραν μεγάλη αύξηση της ανεργίας των νέων και διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τα κορίτσια όμως των ασθενέστερων τάξεων δεν δείχνουν να θέλουν να στηρίζονται στην οικονομική υποστήριξη των ανδρών της οικογένειας δηλαδή των πατεράδων και των συζύγων.  Οι συγκεκριμένες υλικές συνθήκες της ζωής τους πια, όλο και περισσότερο, τις ωθούν να αυτονομούνται –όσο είναι δυνατόν- και να θέλουν να αποκτήσουν ένα προσόν παραπάνω για  να ξεφύγουν από τις συνηθισμένες δουλειές που τις περιμένουν, όπως αυτό της πωλήτριας, της καθαρίστριας, αν βέβαια, καταφέρουν να ξεφύγουν από την ανεργία.
Άλλα κορίτσια , επίσης από μη προνομιούχες κατηγορίες, εμφανίζονται, σε μεγαλύτερη έκταση από ό,τι ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, να έχουν περισσότερο μακροπρόθεσμα σχέδια για την εκπαίδευση και την ανεξαρτησία. Θέλουν  να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο ΤΕΙ. Άλλα, αφού τελειώνουν το Γενικό Λύκειο γράφονται σε ΕΠΑΛ ή ΕΠΑΣ για να αποκτήσουν μια δεξιότητα, μια και ο δρόμος για τα ΑΕΙ είναι αδύνατος  για αυτά.
Η πρόσβαση στα επαγγέλματα «φροντίδας», όπως της νοσοκόμας, της βρεφονηπιοκόμου, είναι ένα μέσο επαγγελματικής ανέλιξης, που νιώθουν πως τις επιτρέπει να ξεφύγουν από τις χαμηλού κύρους εργασίες που συναντούν συνήθως στον κοινωνικό και οικογενειακό τους περίγυρο. Για τα κορίτσια αυτά η εκπαίδευση θεωρείται   μέσο για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας. Κι αυτό ανεξάρτητα από το εάν το αποτέλεσμα συχνότατα δεν είναι παρά  άσκηση στην εξάρτηση και  στη χαμηλή αμοιβή -σαν να μετατρέπουν το ταξικό τους πεπρωμένο σε επιλογή.
***
Η Καίτη ήθελε να σπουδάσει στο ΕΠΑΛ αισθητική και να σταδιοδρομήσει σε «δική» της δουλειά. Ίσως και να  κατάφερνε κάποτε να προχωρήσει στο γνωστό «λαμπερό» κόσμο, όπου υπήρχαν δυνατότητες για ατομική δημιουργία, προοπτικές  για «άπειρα χρήματα» και η γοητεία να έχει κανείς τη δική του επιχείρηση…   Όνειρα κοριτσιών που επικεντρώνουν τη δημιουργικότητα στα ρούχα, στα μαλλιά, στην αισθητική, με την ψευδαίσθηση των ίσων ευκαιριών, με την ψευδαίσθηση ότι και οι γυναίκες των λαϊκών τάξεων μπορούν να περιποιούνται και αυτές τον εαυτό τους και ότι αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων γυναικών.
Οι τίτλοι σπουδών, λοιπόν, για τα κορίτσια της Κομμωτικής, της Αισθητικής  και των άλλων ειδικοτήτων,  έδειχνε να έδιναν μια ευκαιρία. Ίσως, το όνειρο έλεγε, να μπορούσαν  να εξασφαλίσουν μια ανταλλακτική αξία στην αγορά εργασίας και μια τόση δα ευκαιρία, μέσα σε ένα πλαίσιο τρομακτικής  ανεργίας που στις νέες γυναίκες αγγίζει το 70%.
Η ισοπεδωτική κατάργηση μέσα σε ένα απόγευμα διέλυσε τις αυταπάτες της απομάκρυνσης των μαθητριών αυτών από την μοίρα τους.
Κι αυτό δεν ήταν παράπλευρη απώλεια, αλλά συνειδητό ταξικό έγκλημα. Το χτύπημα, σε κάθε τομέα, πάντοτε ξεκινάει από το πιο αδύνατο σημείο της τάξης. Και οι λαϊκές τάξεις έχουν τα κορίτσια τους ως τέτοιο. Αν είναι έτσι, καταλαβαίνουμε πως αυτό που διακυβεύεται είναι πολύ περισσότερο από αυτό, το καθόλου λίγο, ούτως ή άλλως, που φαίνεται.
Ευη Πάτκου, καθηγήτρια Γυμνασίου

Αχρείαστοι άνθρωποι ... καλό καλοκαίρι...

απο το Ιστολογιο του Γιωργου Σαρρη...

Δεν πάνε ούτε 2 βδομάδες από την τελευταία μέρα του σχολείου πριν το καλοκαίρι.

Κάθε χρόνο και σ'αυτό το σχολείο μαζεύονται οι καθηγητές, τα παιδιά τους, ο φύλακας, όποιοι μαθητές τους φέρει ο δρόμος και δεν ξέρω κι εγώ ποιός άλλος και κάνουν ένα κάτι σα γλέντι αποχαιρετισμού για το καλοκαίρι.
Ψυχή της φάσης ...πολλοί, αλλά πιο πολύ απ'όλους ο Στέργιος, ο φύλακας του σχολείου.
Έφερε και φέτος την ψησταριά, τα κάρβουνα, βοήθησε τους καθηγητές στο στήσιμο της αυλής, ανάλαβε το ψησιμο, τις μουσικές και τα ηχεία και στο τέλος μαζί με τους άλλους χόρεψε! Αυτό είναι και το καλύτερό του άλλωστε. Ο Στέργιος σαν καλός Θεσσαλός που είναι, εκτός από φύλακας κάνει και χρέη δάσκαλου παραδοσιακών χορών στις εθνικές γιορτές ή όπου αλλού χρειαστεί.
Χαμογελαστός, με το κορμί στητο και το γκριζόσπρο γενάκι του να γελάει και να χορεύει μαζί του.
Με είχαν πάρει τηλέφωνο κατά τη μία. Πάρε  κιθάρα κι έλα. Είπα να μη χαλάσω χατίρι και πήγα.
Κι εκεί τους ξαναείδα όλους. Την Ιωάννα, την Κατερίνα, τη Ντίνα, την Άντα, τα παιδιά τους, η κόρη της Άντας κάπου 10 χρονώ χορευε από την αρχή ως το τέλος με το σορτσάκι και το μπλέ φανελάκι με τα τιραντάκια και τη χαζεύαμε, και τους άλλους που προσπαθούσα να θυμηθώ τα ονόματά τους. Τους είδα να τρώνε και να πίνουνε όλα αυτά που έφερε ο καθένας απ' το σπίτι, κάποιος είχε φέρει κι ένα αρνί από το χωριό, δε θυμάμαι ποιός, τους είδα να γελάνε, να ξορκίζουνε τα άσχημα και να σκέφτονται το καλοκαίρι που ήτανε δίπλα ακριβώς μπας και σκορπίσει το γκρίζο σύννεφο που κανενας δεν ήθελε να συζητάει αλλά όλοι το κουβεντιάζανε. Τους είδα όλους λοιπον σ' ένα γλέντι ρεφενέ αλά παλαιά στην αυλή του σχολείου, τελευταία μέρα της χρονιάς.
Έμεινα κανα διωρο, τραγουδήσαμε, κουβεντιάσαμε για τα μικρά και τα μεγάλα καθενός, της υγείας, της δουλειάς, τα οικογενειακά όσα χωρούσαν.
Κι 'υστερα έφυγα. Χαιρετηθήκαμε, καλό καλοκαίρι, καλές διακοπές στο χωριό κλπ.
Ποιος ξέρει τι τους περιμένει κι αυτούς σκεφτόμουνα, αλλά δεν είπα τίποτα εκείνη τη μέρα.

Το Σαββατοκύριακο πέσανε τα πρωτα τηλέφωνα. Ο Στεργιος τέλος. Ολοι οι σχολικοί φύλακες δε χρειάζονται είπανε. Απολύονται... ή μάλλον πιο κομψά "τιθενται σε διαθεσιμότητα". Ας τα ρημάξουνε τα σχολεία, και φυσικά θα τα ρημάξουνε κρίση πούναι, ποιος νοιάζεται τώρα. Ακου φύλακες... Στο δρόμο όλοι.
Κι ύστερα χθές. Από το απόγευμα αναστάτωση και τηλέφωνα.
"Τι γίνεται ρε γαμώ το..." ρωτούσε η Άννα, "...άκουσα ότι καταργούνε ειδικότητες από το σχολείο, είμαστε μέσα κι εμεις;". "Τι θα κάνω, τα παιδιά..." Κι ύστερα άλλοι, ούτε ήξερα ποιος ήταν κάθε λίγο που έψαχνε να βρει άκρη για το ξαφνικό.
Σε λίγο άρχισε να ξεκαθαρίζει. Το non paper του υπουργείου που καταργούσε 46 ειδικότητες! Για την αναμόρφωση κλπ. και οι γνωστές μαλακίες για να ψήνονται οι άσχετοι και οι δειλοί.
46 ειδικότητες κι άλλες 2500 χιλιάδες αχρείαστοι άνθρωποι που μαζί με τους φύλακες κάνουν 4500 ή κάτι τέτοιο. Αυτή τη φορά δεν ήταν αριθμοί. Ηταν άνθρωποι που τρώγαμε μαζί και γελούσαμε πριν λίγες μέρες. Που λέγανε, θα δούμε ρε παιδί μου, δύσκολα πολύ αλλά ...ελπίζουμε. Κι εγώ μέσα μου αναρωτιόμουνα αν έπρεπε να αρχίσω να λέω για την ελπίδα που δε βγάζει πουθενά αν δεν... αλλά είπα άστο μέρα που είναι. Ηταν και τα παιδιά που παίζανε και χορεύανε και χαλάγανε τον κόσμο δίπλα μας.
Τωρα η Άντα, ο Κώστας, ο Στέργιος, η Ελένη και τόσες χιλιάδες άλλοι που δεν τους ξέρω, με οικογενειες και παιδιά, με δάνεια, με αρρώστους και προβλήματα, με αγχη μικρά και μεγάλα, τόσες χιλιάδες άνθρωποι είναι στον αέρα. Ποιον αέρα δηλαδή, στην κόλαση κυριολεκτικά... Οσο για τους υπόλοιπους αυτοί ζουν από χτες  με ένα μόνιμο κόμπο στο στομάχι περιμένοντας με μαύρη αγωνία τις επόμενες "γενναίες" κινήσεις της κυβέρνησης και της ΕΕ που μας προσέχει.
Και όλοι οι άλλοι έχουν παρει πια το μήνυμα. Κανένας μα κανένας δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του "εκτός ζώνης κινδύνου". Οσο ηλίθιος και να είναι κανείς δε μπορεί να μη βλέπει ότι η επόμενη καμπάνα που ποιος ξέρει πότε θ'ακουστεί μπορεί μια χαρά να είναι για κείνον. Succes story ...με σάρκα και οστά.
Το χαροδρέπανο της απόλυσης πρέπει να τους απειλεί διαρκώς όλους! Αυτό θα πει πια ισότητα και δημοκρατία! Τόπε κι ο Σαμαράς, αυτοί "τολμήσανε και σπάσανε αυγά..." που να σπάσουνε το κεφάλι τους.
Θα δουν άραγε και γρήγορα όλοι αυτοί τι πρέπει να κάνουν;

 Κάποιοι χθες το βράδι δεν έκλεισαν μάτι. Κι ήταν χιλιάδες.
Κάποιοι άλλοι κοιμήθηκαν μια χαρά σχεδιάζοντας τι θα κάνουν στις διακοπές.
Για άλλους οι διακοπές θα είναι πραγματικές διακοπές. Μόνιμες... και τραγικές.
Ένας κόσμος χωρισμένος στα δυο με το χαντάκι που τον χωρίζει να βαθαίνει κάθε μέρα πιο πολύ.
Άνθρωποι περισσεύουν και στις οθόνες τα κοράκια των μεγάλων αφεντικών προσπαθούν να μας πείσουν ότι το δίκαιο είναι κάποιοι να πεθάνουν. Τι καλό μπορεί να έχει ένας κόσμος όπου περισσεύουν άνθρωποι.
Τι έχει να μας δώσει πια ένας "κόσμος" που κόβουν κομμάτια του και τα πετάνε στα σκουπίδια;
Πόσοι έχουν αρχίσει να βλέπουν καθαρά πια ότι το μέλλον μας δε μπορεί να είναι αυτός ο κόσμος;
   
Καλό καλοκαίρι Στέργιο, καλό κουράγιο Άντα, καλό καλοκαίρι κοριτσάκι που χόρευες και δε θυμάμαι το όνομά σου. Καλή τύχη...

ΥΓ: Σήμερα άκουσα ότι στο σάιτ του Υπ.Διοικητικής μεταρρύθμισης μπορεί να δει κανεις ότι οι ΔΥ είναι 560000. Κάπου πάνω από το 5% του πληθυσμού δηλαδή και είναι οι λιγότεροι σε όλη την Ευρώπη. Τι θέλουν λοιπόν;
Τα παιδιά των ΕΠΑΛ στη 2α Λυκείου επιλέγουν ειδικότητα. Οσα διάλεξαν κάποια από τις 46 που καταργήθηκαν... δεν ξέρω. Πάντως τα ιδιωτικά ΙΕΚ πανηγυρίζουν. Ηταν άλλωστε μαζί τους προχθές και ο Υπουργός Παιδείας. Η ανάπτυξη που λέγαμε...