Για την αξιολογηση...

το ειδα εδω...

Ίσως να είμαστε η τελευταία ελεύθερη γενιά...

Laternative...

Λένε συνήθως πως οι καιροί πέρασαν και δε θα ξαναζήσουμε μαύρες στιγμές του παρελθόντος. Διαβάζαμε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν σε δικτατορίες και νιώθαμε σίγουροι πως δε θα βιώσουμε ποτέ ανάλογες καταστάσεις. 

Κατά μία έννοια είχαμε ένα δίκιο. Οι δικτατορίες δε θα επανέλθουν ξανά με τον ίδιο τρόπο. Δε θα δούμε πάλι τανκς στους δρόμους, ούτε βλάχους με στρατιωτικές στολές να δίνουν εντολές αλλά ούτε και παπάδες να χειροτονούν τον κάθε δικτάτορα, όπως έχουμε δει σε ντοκουμέντα. Ο κόσμος τα γνωρίζει πλέον αυτά. Όχι πως θα αντιδρούσε ηρωικά σε μία ενδεχόμενη κατάλυση της δημοκρατίας. 

Το φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα (του οποίου οι συνέπειες είναι ακόμα εμφανείς στην Λατινική Αμερική) γνωρίζει πως οι ακραίες εναλλαγές μίας κοινωνίας μπορεί να οδηγήσουν σε εύκολη κατάρρευση του οποιουδήποτε καθεστώτος. Οι βίαιες εναλλαγές φέρνουν και βίαιες αντιδράσεις. Δυστυχώς όμως μαζί με την αφύπνιση ενός μέρους της κοινωνίας, το κατεστημένο προχωράει αρκετά βήματα μπροστά καταφέρνοντας έτσι να αφοπλίσει πιο εύκολα τον κάθε λαό. 

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ζούμε ένα πείραμα καταστολής που εφαρμόζεται σ' ένα υποτιθέμενο δημοκρατικό καθεστώς.

Κοπάνες…

Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ...

Σε ξυπνούσε η μάνα 7 το πρωί. Χωρίς αβρότητες. Σταθερά και ίσως λίγο βάναυσα. Σηκωνόσουν. Τα βιβλία βιαστικά στην τσάντα σακίδιο με τα συνθήματα, γραμμένα με μαρκαδόρο. Επαναλήψεις πρωινές και άλλα τέτοια δεν κάναμε. Πρωινό στο ποδάρι. Ξαναδιαβάσματα πρωί; κομμένα. Αυτά ίσως τα έκαναν οι καλύτεροι μαθητές της τάξης. Εμείς ήμασταν πάντα στους λίγο λιγότερο καλούς. Αυτούς που “έχουν δυνατότητες, αλλά δεν διαβάζουν, και κάνουν και φασαρία, αλλά καλό παιδί”.  Τέλος πάντων διέσχιζες γειτονιά, κεντρικό δρόμο, πλατεία. Για να καταλήξεις στο Καφε Ζαχαροπλαστείον “Ο Φάρος”. Εκεί μαζεύονταν η υπόλοιπη παρέα. Οι αλητάμπουρες καθώς θα έλεγε, η καθώς πρέπει γειτονιά, κέντρο της πόλης βλέπεις … κι εμείς νομίζαμε ότι καλά κρυβόμασταν, ήταν πάροδος βλέπεις. Ερχόταν ο καφές, ελληνικός σκέτος. Κι ανάβαμε τσιγάρο. Ό,τι είχαμε. Συχνά με τα ΚΕΝΤ και τα Dunhill που βουτάγαμε απλά από τη βαλίτσα του ναυτικού πατέρα.  Αργότερα… Sante’ σκέτο χρόνια και χρόνια.  Κι ερχόταν η καθοριστική στιγμή. Κοπάνα ή όχι;

Τι έχεις πρώτη ώρα; το Λ. κι είμαι αδιάβαστος, γάμησέ τα. Κι είναι και σκληρός ο Λ. δεν μασάει. Εσύ; τον Αποστόλη.  Ε… εντάξει είναι ο Αποστόλης θα σου την πει, αλλά μετά όλα εντάξει. Εσύ; τη Μ. πω πωωωω. Κάντηνα δεν το συζητάμε.  Έτσι ξεμπερδεύαμε από την πρώτη ώρα.  Παράταση του καφέ. Και μετά “τύπος και υπογραμμός”.  Το πράγμα έμπλεκε για τις επόμενες ώρες.  Δίωρο ή ολοήμερη; Μεταφορά στην καφετέρια “L’Etoile” στο λιμάνι, άντρο ακολασίας (μια φορά μέχρι και το απουσιολόγιο του Γ1 βρέθηκε εκεί και τη φάγαμε, και αποβολή και απ’ όλα).

Τι συμβαίνει με τα Ελληνόπουλα;

Νεα Μετρα...
Η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας αντικατοπτρίζεται πολύ καθαρά στα χάλια της παιδείας. Η έκθεση του ΟΟΣΑ, που έδειξε μια μεγάλη πτώση σε σειρά τομέων και κατηγοριών (συμπεριλαμβανομένων των μαθηματικών και της κατανόησης κειμένου κατηγορίες στις οποίες η χώρα μας κάποτε ήταν από τις καλύτερες στον αναπτυγμένο κόσμο) σε διάστημα τριετίας, απλώς επιβεβαιώνει τη ζημιά που έχει γίνει - από τα Μνημόνια και όχι μόνο.
Έχουμε επαναλάβει πολλές φορές ότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι ηθικό και κοινωνικό. Έτσι αν και τα όσα έχουν γίνει στον χώρο της παιδείας έχουν σαφέστατα το αντίκτυπό τους, τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αφήνουν και αυτά το στίγμα τους τόσο στα παιδιά, όσο και σ' όλοκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα. Και τ' αποτελέσματα είναι απτά. Οι γονείς (που για πολλά χρόνια βασίζονταν στις υλικές τους απολαβές για την ενθάρρυνση της καλής σχολικής επίδοσης των παιδιών τους με στόχο την είσοδο σ' ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα), δεν μπόρεσαν να υποκαταστήσουν τις περικοπές αυτές με άλλους τρόπους (όπως η χρήση προσωπικού τους χρόνου για βοήθεια στα παιδιά τους), ούτε μπόρεσαν να ξαναβρούν (και να κυνηγήσουν στο όνομά των παιδιών τους) την χαμένη σημασία της μόρφωσης και της πνευματικής καλλιέργειας, έχοντας καταλήξει να χρησιμοποιούν το σχολείο ως "πάρκιγκ" και όχι ως μέσο για ένα καλύτερο αύριο. Τα παιδιά βλέποντας ένα κόσμο να καταρρέει γύρω τους, απαξιώνουν την μόρφωση και τη γνώση, θεωρώντας ότι δεν τους προσφέρουν τίποτα, μην έχοντας την απαραίτητη βοήθεια από το σπίτι. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές χαμένοι στο δικό τους κόσμο, διεκπαιρεώνουν απλώς τα καθήκοντά τους, έχοντας (προς υπεράσπισή τους) να παράξουν έργο σε σχολεία-ζούγκλες, που η αδιαφορία βασιλεύει, οι υποδομές διαλύονται και τα προγράμματα αλλάζουν με κάθε υπουργό... Το δε κράτος προσπαθεί να μειώσει το κόστος της παιδείας, θεωρώντας ως πάρεργο το χτίσιμο της αυριανής Ελλάδας, ξοδεύοντας άπειρο χρόνο να ευχαριστήσει την τρόικα, απολύοντας εκπαιδευτικούς και κλείοντας σχολεία. Σ' αυτό το περιβάλλον και η πτώση 17 θέσεων φαντάζει μάλλον μικρή...

Έλληνες μαθητές, οι πιο δυστυχισμένοι του πλανήτη...

news.gr...

Άσχημα ήταν τα νέα που επιφύλασσε η έκθεση του ΟΟΣΑ για τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στους τομείς των μαθηματικών, της ανάγνωσης και των φυσικών επιστημών. Για την εκτενέστερη ενημέρωση των αναγνωστών παρουσιάζονται και άλλα ευρήματα σχετικά με τους Έλληνες μαθητές

που δεν αναδείχθηκαν μέσα από τα μέχρι στιγμής δημοσιεύματα ενώ ενδιαφέρον έχει να δει κανείς ποιων χωρών οι μαθητές τους έχουν τις ίδιες περίπου επιδόσεις με τους Έλληνες.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στις εννέα τελευταίες χώρες με βάση το ποσοστό των μαθητών που δηλώνουν χαρούμενοι στο σχολείο ενώ και στα ερωτήματα αν η προσπάθεια στο σχολείο βοηθά στο να βρει κανείς μία "καλή" θέση εργασίας ή να εισαχθεί σε ένα καλό πανεπιστήμιο πάλι η Ελλάδα είναι στις τελευταίες τρεις θέσεις με βάση τις απαντήσεις των μαθητών. Επίσης υψηλό είναι το ποσοστό των Ελλήνων μαθητών που κάνουν "κοπάνες".

Πάντως μέσα από την αναλυτική παρουσίαση των στοιχείων διαπιστώνει κανείς ότι Ελλάδα και Τουρκία έχουν παραπλήσιες επιδόσεις με τους Τούρκους να υστερούν ελαφρά ενώ καθόλου καλά δεν τα πήγαν οι Κύπριοι μαθητές.

Η επέτειος του «ΟΧΙ» στην εποχή του «ναι»...

Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μόνο το 1/4 των σημερινών μαθητών έχει ικανοποιητική γνώση των ιστορικών γεγονότων σχετικά με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940...

Οσοι αναπνέουν την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες γνωρίζουν καλά ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές γι΄αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ισως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν.

Μαθητές στη φυλακή;

Ρεμπελισκος...

Εντάξει, έφοδος των ΜΑΤ σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Το δέχτηκες, που ξέρεις τι κάνουν εκεί αναρχικοί. Σάμπως έχεις πάει εκεί ποτέ;Ούτε για την υπερβολική βία στις διαδηλώσεις έχεις κάτι να πεις, αφού ούτε εκεί έχεις κατέβει, αλλά και να κατέβαινες “δεν θα σε πείραζε κανένας αν δεν έκανες κάτι κακό”. Οκ, ούτε για τους κατοίκους στις Σκουριές έχεις να πεις κάτι, αφού εκεί κι αν δεν πρόκειται να πας ποτέ, και δεν σε νοιάζει τι γίνεται πέρα από το οικοδομικό σου τετράγωνο, το έχουμε καταλάβει. Αλλά δέχεσαι να συλλαμβάνουν παιδιά επειδή κάνουν κατάληψη διαμαρτυρόμενα για τις περικοπές και τις συγχωνεύσεις στην Παιδεία;
Πριν λίγες ημέρες έξι παιδιά συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για την κατάληψη στο σχολείο τους, το 1ο ΕΠΑΛ Λαμίας. Την Τετάρτη συνελήφθησαν μαθητές από το ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας. Συλλαμβάνονται παιδιά, επειδή αντιστέκονται στα νομοσχέδια της κυβέρνησης, που και εσύ ο ίδιος κατακρίνεις. Πως είναι δυνατόν να κωφεύεις άλλο;
Αν μη τι άλλο, άκου τα παιδιά:
Εμείς οι μαθητές του ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας θέλουμε να καταγγείλουμε τη φασιστική συμπεριφορά του διευθυντή μας αλλά και τη συμπεριφορά του διευθυντή του ΙΕΚ απέναντί μας.
Επίσης θέλουμε να καταγγείλουμε την εισβολή της αστυνομίας στην κατάληψη του σχολείου μας, σήμερα 15-10 τα ξημερώματα, μετά από μήνυση του διευθυντή ΕΠΑΛ και ΙΕΚ και τη σύλληψη 10 συμμαθητών μας στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες και ορίστηκε δικάσιμος.

ΟΛΜΕ: Γράμμα προς τους μαθητές....

απο την AlfaVita...

Μαρία, Γιάννη, Πέτρο, Ελένη, Ανίσα, Βλαντισλάβ…

Αγαπητή μας μαθήτρια, αγαπητέ μας μαθητή
Έχει περάσει πια αρκετός καιρός από τότε που αυτές οι μέρες του Σεπτέμβρη ήταν για όλους μας μια γλυκιά επιστροφή στο σχολείο, με τις ανταλλαγές των καλοκαιρινών εμπειριών, με το σχεδιασμό και τις αποφάσεις για την καινούργια σχολική χρονιά,με την ανανέωση της υπόσχεσης πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να ζήσουμε όμορφα.

 

Έχει περάσει πια αρκετός καιρός, από τότε που οι κυβερνήσεις των μνημονίων και όσοι τις υπηρετούν, αποφάσισαν να διαλύσουν το Δημόσιο Σχολείο,  να το μετατρέψουν σε μια άχρωμη και σκληρή επιχείρηση, που θα χωράει μόνο τα παιδιά των λίγων. Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι φυσικό και λογικό. Περιμένουν από μας να «συνηθίσουμε» την καταστροφή. Όμως κι οι δυο μας ξέρουμε, ότι αυτό είναι δύσκολο να συμβεί. Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι. Αλλά και γιατί σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε- κι εμείς κι εσύ- από το να είμαστε άνθρωποι. Από έναν καλύτερο κόσμο. Από τη δύναμη της νεανικής σου ορμής και δημιουργικότητας, από την έντονη επιθυμία ν΄ αλλάζεις τα πράγματα γύρω σου κόντρα στις συνήθειες και τον εφησυχασμό των μεγάλων.

Εκπαιδευτική «Ηρωδιάδα»...

ΕΡΕΥΝΑ, Του Χρήστου Κάτσικα, στην Εφημεριδα των Συντακτων...

→Μεθοδεύεται έξωση 50.000 μαθητών από το νέο Λύκειο και μείωση των θέσεων εισακτέων κατά 30% μέχρι το 2015.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, μέσα στο πρώτο 10ήμερο του Σεπτεμβρίου θα ψηφιστούν οι αλλαγές στη δευτεροβάθμια Γενική και Επαγγελματική Εκπαίδευση και οι μαθητές που θα φοιτήσουν τη νέα σχολική χρονιά (2013/14), σε λίγες μέρες δηλαδή, στην Α΄ τάξη του Λυκείου, θα είναι οι πρώτοι που θα πάρουν μέρος, στο τέλος της χρονιάς, σε νέου τύπου εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές διαφοροποιούνται από όλες τις προηγούμενες σε δυο καθοριστικά σημεία. Πρώτον, οι μαθητές θα εξετάζονται σε θέματα τα οποία σε ποσοστό 50% θα προέρχονται από μια απρόσωπη Κεντρική Τράπεζα Ερωτήσεων και όχι από τον διδάσκοντα. Δεύτερον, η βαθμολογία και αυτής της τάξης και των επόμενων τάξεων του Λυκείου θα «μετράνε» στις παραμέτρους εισόδου στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου οι μαθητές θα διαγωνίζονται σε εξετάσεις πανελλαδικού τύπου και όποιος καταφέρνει και «επιζήσει σχολικά», μετά το τέλος του Λυκείου, θα δίνει πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή του στην ανώτατη εκπαίδευση.

Με τις πανελλαδικού χαρακτήρα εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου επιδιώκεται να καλλιεργηθεί η αυταπάτη ότι το σύνολο της διαδικασίας θα είναι απόλυτα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, αποκρύπτοντας έντεχνα το γεγονός ότι όσο «αντικειμενικό» κι αν είναι το διαδικαστικό μέρος της διαδικασίας, τα υπόλοιπα στοιχεία που «συναρμολογούν» τη λογική του, και διαμορφώνουν την κρίση για την επιλογή/πρόκριση – απόρριψη του μαθητικού πληθυσμού δεν μπορούν να «απογαλακτιστούν» από τις ανισωτικές λειτουργίες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τα κορίτσια των ΕΠΑΛ:Από τα όνειρα στην πραγματικότητα, δηλαδή στον εφιάλτη...

απο το Alter Thess...

Την τελευταία μέρα των μαθημάτων, όπως κάθε χρονιά,  ήρθαν  κορίτσια, κυρίως,  να με αποχαιρετήσουν για το καλοκαίρι.  Αποχωριστήκαμε λέγοντας, «καλό καλοκαίρι»  « ραντεβού το Σεπτέμβριο». «Εγώ,  κυρία όχι»  μου λέει η Ματίνα,  «θα πάω σε άλλο σχολείο. Θα πάω σε επαγγελματικό λύκειο».  «Για ποια ειδικότητα»  τη ρωτάω.   «Βρεφονηπιοκόμος και μετά θα δώσω εξετάσεις να πάω στα ΤΕΙ» μου λέει και συνεχίζει μετά από μια μικρή παύση, «δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς προσόντα» …
«Σωστά»,  της απαντώ. « Έτσι είναι…»
Η Ματίνα, όμως, δεν θα βρίσκει τη σχολή της τον Σεπτέμβριο.  Τουλάχιστον στο Δημόσιο Σχολείο, όπου θα σπούδαζε αυτό που ονειρευόταν δωρεάν.
Οι καταργήσεις των 50 ειδικοτήτων των  ΕΠΑΛ  των ΕΠΑΣ και οι διαθεσιμότητες των 2000 εκπαιδευτικών έχει και μια άλλη  αόρατη  πλευρά: Πρόχειρες εκτιμήσεις  λένε ότι πάνω από το  80% του μαθητικού δυναμικού αυτών των ειδικοτήτων είναι μαθήτριες. Μερικές δε ειδικότητες όπως αυτές της Αισθητικής, Βρεφονηπιοκόμων  αγγίζουν το 100%, ενώ της κομμωτικής το 90%, των Νοσηλευτών/ Ιατρικών εργαστηρίων  περίπου 70%, Οδοντοτεχνιτών  και  βοηθών Φυσιοθεραπευτών  περίπου 50% κλπ… Οι εργαζόμενες δε καθηγήτριες είναι περισσότερες από τους  άνδρες συναδέλφους  τους.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από την επισήμανση αυτή, είναι ότι εκτός των άλλων καταστροφικών αποτελεσμάτων που επέφεραν οι συμφωνημένες από την κυβέρνηση και την τρόικα καταργήσεις των ειδικοτήτων και  απολύσεις των εκπαιδευτικών,  είναι ότι οι  εκπαιδευτικές και οι εργασιακές ευκαιρίες των κοριτσιών των φτωχότερων οικονομικά στρωμάτων δέχονται  ένα ακόμη  πλήγμα.
Τις τελευταίες δεκαετίες,  με το μαζικό σχολείο,  κατακτήθηκαν  πολιτικές, που στο όνομα του εξισωτισμού,  είχαν επηρεάσει περισσότερο τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων. Το μαζικό σχολείο προώθησε, θεωρητικά τουλάχιστον, την ισότητα των ευκαιριών (άσχετα αν η  ισότητα αποτελεσμάτων απείχε πολύ) . Από τη δεκαετία του  ‘ 70 αυξήθηκε ο μαθητικός πληθυσμός, ελαττώθηκε η σχολική διαρροή, μειώθηκαν οι διακρίσεις μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, μόλο που δεν έπαψε να αναπαράγεται η παραδοσιακή θεώρηση για τους γυναικείους ρόλους με τη διατήρηση στο κέντρο του αναλυτικού προγράμματος του προσανατολισμού προς την οικογένεια και τις αξίες της.
Τα μορφωτικά προσόντα των γυναικών έχουν αυξηθεί, αλλά αυτό δεν είναι ταξικά ισοκαταμερισμένο. Φαίνεται ότι  ενώ τα  κορίτσια της μεσαίας τάξης έχουν μια πορεία εξατομικευμένη και ιδιαίτερα πιεστική και ανταγωνιστική, όπως και τα αγόρια, για τα κορίτσια της εργατικής τάξης και των φτωχότερων στρωμάτων υπάρχουν λιγότερες μελλοντικές προοπτικές.  Τα κορίτσια αυτά σε μεγάλο ποσοστό προσανατολίζονται  σε στόχους που σχετίζονται με την τυπική εκπαίδευση, την απασχόληση αλλά και την προσωπική ζωή. Φαίνεται να έχουν αποδεχθεί μια μελλοντική απασχόληση κατάλληλη με τη φροντίδα παράλληλα των παιδιών και την οικογενειακή ζωή, φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με το ταξικό τους πεπρωμένο.
Οι νεοφιλελεύθερες  πολιτικές έφεραν μεγάλη αύξηση της ανεργίας των νέων και διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τα κορίτσια όμως των ασθενέστερων τάξεων δεν δείχνουν να θέλουν να στηρίζονται στην οικονομική υποστήριξη των ανδρών της οικογένειας δηλαδή των πατεράδων και των συζύγων.  Οι συγκεκριμένες υλικές συνθήκες της ζωής τους πια, όλο και περισσότερο, τις ωθούν να αυτονομούνται –όσο είναι δυνατόν- και να θέλουν να αποκτήσουν ένα προσόν παραπάνω για  να ξεφύγουν από τις συνηθισμένες δουλειές που τις περιμένουν, όπως αυτό της πωλήτριας, της καθαρίστριας, αν βέβαια, καταφέρουν να ξεφύγουν από την ανεργία.
Άλλα κορίτσια , επίσης από μη προνομιούχες κατηγορίες, εμφανίζονται, σε μεγαλύτερη έκταση από ό,τι ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, να έχουν περισσότερο μακροπρόθεσμα σχέδια για την εκπαίδευση και την ανεξαρτησία. Θέλουν  να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο ΤΕΙ. Άλλα, αφού τελειώνουν το Γενικό Λύκειο γράφονται σε ΕΠΑΛ ή ΕΠΑΣ για να αποκτήσουν μια δεξιότητα, μια και ο δρόμος για τα ΑΕΙ είναι αδύνατος  για αυτά.
Η πρόσβαση στα επαγγέλματα «φροντίδας», όπως της νοσοκόμας, της βρεφονηπιοκόμου, είναι ένα μέσο επαγγελματικής ανέλιξης, που νιώθουν πως τις επιτρέπει να ξεφύγουν από τις χαμηλού κύρους εργασίες που συναντούν συνήθως στον κοινωνικό και οικογενειακό τους περίγυρο. Για τα κορίτσια αυτά η εκπαίδευση θεωρείται   μέσο για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας. Κι αυτό ανεξάρτητα από το εάν το αποτέλεσμα συχνότατα δεν είναι παρά  άσκηση στην εξάρτηση και  στη χαμηλή αμοιβή -σαν να μετατρέπουν το ταξικό τους πεπρωμένο σε επιλογή.
***
Η Καίτη ήθελε να σπουδάσει στο ΕΠΑΛ αισθητική και να σταδιοδρομήσει σε «δική» της δουλειά. Ίσως και να  κατάφερνε κάποτε να προχωρήσει στο γνωστό «λαμπερό» κόσμο, όπου υπήρχαν δυνατότητες για ατομική δημιουργία, προοπτικές  για «άπειρα χρήματα» και η γοητεία να έχει κανείς τη δική του επιχείρηση…   Όνειρα κοριτσιών που επικεντρώνουν τη δημιουργικότητα στα ρούχα, στα μαλλιά, στην αισθητική, με την ψευδαίσθηση των ίσων ευκαιριών, με την ψευδαίσθηση ότι και οι γυναίκες των λαϊκών τάξεων μπορούν να περιποιούνται και αυτές τον εαυτό τους και ότι αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων γυναικών.
Οι τίτλοι σπουδών, λοιπόν, για τα κορίτσια της Κομμωτικής, της Αισθητικής  και των άλλων ειδικοτήτων,  έδειχνε να έδιναν μια ευκαιρία. Ίσως, το όνειρο έλεγε, να μπορούσαν  να εξασφαλίσουν μια ανταλλακτική αξία στην αγορά εργασίας και μια τόση δα ευκαιρία, μέσα σε ένα πλαίσιο τρομακτικής  ανεργίας που στις νέες γυναίκες αγγίζει το 70%.
Η ισοπεδωτική κατάργηση μέσα σε ένα απόγευμα διέλυσε τις αυταπάτες της απομάκρυνσης των μαθητριών αυτών από την μοίρα τους.
Κι αυτό δεν ήταν παράπλευρη απώλεια, αλλά συνειδητό ταξικό έγκλημα. Το χτύπημα, σε κάθε τομέα, πάντοτε ξεκινάει από το πιο αδύνατο σημείο της τάξης. Και οι λαϊκές τάξεις έχουν τα κορίτσια τους ως τέτοιο. Αν είναι έτσι, καταλαβαίνουμε πως αυτό που διακυβεύεται είναι πολύ περισσότερο από αυτό, το καθόλου λίγο, ούτως ή άλλως, που φαίνεται.
Ευη Πάτκου, καθηγήτρια Γυμνασίου

Πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί, πλεονάζοντες μαθητές...

Ανδρέας Ζαφείρης, απο την Αυγη...

Σε καθεστώς διαθεσιμότητας τέθηκαν και επισήμως, από τη Δευτέρα 22 Ιουλίου, 2.000 καθηγητές τεχνικών ειδικοτήτων που καταργήθηκαν από τα επαγγελματικά λύκεια και σχολές.
Κοντά σε αυτούς και είκοσι χιλιάδες μαθητές, που θα αναζητούν από τον Σεπτέμβριο την ειδικότητα στο σχολείο τους και δεν θα τη βρίσκουν. Με αυτό τον τρόπο το πιο δυναμικό κομμάτι της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης παραδόθηκε βορά στον ιδιωτικό τομέα, καθώς οι τομείς Υγείας, Πρόνοιας και Αισθητικής - Κομμωτικής δεν απαιτούν μεγάλες επενδύσεις σε εργαστήρια σε σχέση με άλλους τομείς (π.χ. Μηχανολόγοι), άρα είναι πολύ εύκολο να καλυφθούν οι εκπαιδευτικές ανάγκες χωρίς ιδιαίτερες επενδύσεις από τον ιδιωτικό τομέα.
Το σχέδιο της μαύρης εικόνας παντού συνεχίζεται και στην εκπαίδευση. Έπονται 7.500 υποχρεωτικές μετατάξεις εκπαιδευτικών. Και έτσι απολύθηκαν ήδη 10.000 αναπληρωτές (που κάποιους θα τους επαναπροσλάβουν μέσω κονδυλίων ΕΣΠΑ με 400 ευρώ). Ο Σεπτέμβριος του 2013 θα βρει το δημόσιο δωρεάν σχολείο υπό αναίρεση ως φιλοσοφία και υπό διάλυση ως δομή. Χωρίς καθηγητές, με ελάχιστα ποσά για λειτουργικές δαπάνες.
Στην άμμο του Έβρου έχει χαθεί εκείνη η στιγμή που για πρώτη φορά ακούστηκε η λέξη «λαθρομετανάστης». Ήταν η στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία θα έπρεπε να μάθει ότι μπορεί να υπάρχουν και λαθραίοι άνθρωποι. Τώρα ήρθε μια άλλη αντίστοιχη στιγμή. Δίπλα στους λαθραίους ανθρώπους να στοιχηθούν και οι πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί. Πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί, πλεονάζοντες δάσκαλοι, πλεονάζοντες γιατροί. (Αλλά ποτέ πλεονάζοντες τραπεζίτες, golden boys, γραμματείς υπουργείων, ΜΑΤατζήδες, "επώνυμοι" δημοσιογράφοι.)
Όσοι περισσότεροι, τόσο καλύτερα για την οικονομία της υποτέλειας. Είναι ξεκάθαρο ότι στην ανθρωπο-λογιστική τους, η παιδεία μετριέται σαν ένα οποιοδήποτε εμπόρευμα. Με τα δράμια. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, πρέπει να περικόψουμε δαπάνες. Από τη μόρφωση, βέβαια. Ποτέ από τα πλεονάσματα της υψηλής επιχειρηματικότητας.
Οι πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί προϋποθέτουν συγχωνεύσεις σχολείων, καταργήσεις ειδικοτήτων και την περαιτέρω αύξηση των μαθητών ανά τμήμα. Το υπουργείο δήλωσε ότι δικαιούται 1,5 τ.μ. ο κάθε μαθητής. Λίγο λιγότερο χώρο από όσο δικαιούνταν ένας σκλάβος σε ένα δουλεμπορικό πλοίο του 18ου αιώνα. Και (πάλι καλά) λίγο περισσότερο από έναν κρατούμενο στο Νταχάου. Πλεονάζοντες καθηγητές, πλεονάζοντες μαθητές. Εδώ κινδυνεύουν οι τράπεζες, εδώ τρίζουν τα θεμέλια των εθνικών μας ευεργετών... Πρέπει να τους σώσουμε.
Γιατί χρειάζεται να μορφώνονται τα παιδιά μας σήμερα; Υπάρχει ο Θέμος Αναστασιάδης, να τους διδάσκει ελληνική γλώσσα στην εκπομπή του. Ο Στουρνάρας, να τους μαθαίνει Μαθηματικά, και ο Άδωνις Ιστορία. Φυσική, Χημεία... δεν χρειάζονται. Υπάρχουν οι εκπομπές αστρολογίας στη μεσημεριανή ζώνη της ιδιωτικής, υγιούς τηλεόρασης. Καληνύχτα, δάσκαλε. Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν πλεονάζεις εσύ. Πλεονάζει η Παιδεία.
Η κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο θα κλείσει τα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί έχουν υποχρέωση να τα ανοίξουν. Να τα κρατήσουν ανοιχτά και όρθια. Με όρους κινήματος. Με διαδικασίες κοινωνικών συμμαχιών. Μαζί με τους μαθητές και τους γονείς. Αλλά και μαζί με όλη την κοινωνία. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να περιγράψουν όχι μόνο την ανάγκη για ένα δημόσιο δωρεάν σχολείο, αλλά και για ένα σχολείο που θα αρνείται το εξεταστικοκεντρικό σχολείο - φυλακή του παρόντος, ένα σχολείο που θα μπορεί σε αυτό ο μαθητής να αναγνωρίζει τις ανάγκες του, τις επιθυμίες του, τα όνειρά του. Και αυτή η περιγραφή δεν μπορεί να γίνει μόνο με αποφάσεις συνεδρίων ή κειμένων πεφωτισμένων παιδαγωγών, αλλά και από τη διάδραση στην ίδια την κινηματική διαδικασία. Διάδραση μεταξύ των ζωντανών, εν κινήσει τμημάτων του εκπαιδευτικού και του μαθητικού κινήματος, στην πορεία συγκρότησης ενός σύγχρονου παιδαγωγικού-λειτουργικού αντίλογου.
Τον Σεπτέμβριο, εκεί, στα ανοιχτά κινηματικά σχολεία του εκπαιδευτικού και μαθητικού κινήματος, θα γραφεί ο επίλογος μιας πολιτικής, αλλά και ένας πρόλογος. Και αυτός ο πρόλογος θα έχει χιλιάδες συντάκτες.
*Ο Ανδρέας Ζαφείρης είναι εκπαιδευτικός.

Η παιδεία του φόβου...

Της Μαριαννας Τζιαντζη...

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα σχολεία, το φάντασμα του φόβου. Όχι του φόβου των μαθητών για το βαθμό ή την τιμωρία αλλά ο φόβος του εκπαιδευτικού μήπως χαρακτηριστεί επίορκος, πλεονάζων, αχρείαστος.

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό, λέγαμε κάποτε, όμως τώρα το αλλοτινό θεριό της έδρας φοβάται τον μαθητή που θα τον καρφώσει στους γονείς του, φοβάται τον γονέα που θα καρφώσει το δάσκαλο στον σχολικό σύμβουλο, φοβάται τον αξιολογητή, φοβάται και τη σκιά του.

Οι καταγγελίες έχουν πάρει τη μορφή επιδημίας. Δεν καταγγέλλουν οι πάνω τους κάτω, αλλά οι κάτω τον διπλανό τους. Εφόσον δεν μπορούν να τα βάλουν με το σύστημα, πολλοί τα βάζουν με όποιον θεωρούν του χεριού τους, με τον πιο βολικό αδύνατο κρίκο είτε αυτός είναι συνάδελφος είτε μετανάστης. 

Ένα από τα «επιτεύγματα» των μνημονιακών κυβερνήσεων είναι η καλλιέργεια του φθόνου, του μίσους των καταπιεσμένων απέναντι στους (φαινομενικά) λιγότερο καταπιεσμένους. Δεν είναι κρίμα κι άδικο, μας λένε, να απολύονται μόνο οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα και όχι του Δημοσίου; Η στάση αυτή, που καλλιεργήθηκε από κόμματα και ΜΜΕ, βαφτίστηκε «κοινωνικός αυτοματισμός», όμως η λέξη κανιβαλισμός θα ταίριαζε καλύτερα.

Όπλο στα χέρια της εξουσίας γίνονται οι ίδιοι οι γονείς που οι καταγγελίες τους (βάσιμες ή μη) μπορεί να στοιχίσουν σε έναν εκπαιδευτικό ο τη θέση του. Όπλο γίνονται τα ίδια τα παιδιά που, όταν ακούν στο σπίτι τους γονείς να χαρακτηρίζουν τους δημόσιους υπαλλήλους «κοπρίτες και αργόσχολους», μαθαίνουν να γράφουν τον δάσκαλο στα παλιά τους παπούτσια.

Το πρόβλημα της πειθαρχίας μες στην τάξη, όπως και το πρόβλημα της σχολικής βίας, είναι υπαρκτό και οι αιτία δεν είναι μόνο το άγχος, η κατάθλιψη και η οικονομική πίεση που δέχεται η οικογένεια, αλλά και η τεχνητή, η καλλιεργημένη εχθρότητα της κοινωνίας απέναντι στον δάσκαλο.

Καθηγητές ζαρωμένοι, αγχωμένοι, εξαθλιωμένοι και φοβισμένοι θα εκπαιδεύσουν μια γενιά χαμένη πριν καν αυτή προλάβει να μπει στο παιχνίδι της επιβίωσης. Αυτή η απεργία δεν γίνεται «μέσα» στις εξετάσεις. Αυτές τις μέρες δίνει εξετάσεις η ίδια η κοινωνία που κινδυνεύει να μείνει μεταξεταστέα στο μάθημα του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 12/5/2013)

ΟΛΜΕ: Γράμμα των καθηγητών προς τους μαθητές τους...

Ανοιχτό γράμμα των καθηγητών προς τους μαθητές τους  μεσω  left.gr..

Φίλε μαθητή/ φίλη μαθήτρια,

Θα ήθελα να σου εξηγήσω για ποιους λόγους αναγκαστήκαμε εμείς, οι καθηγητές σου, να ξεκινήσουμε αυτό τον δύσκολο απεργιακό αγώνα. Αυτό βέβαια δεν είναι αρκετό. Θα ήθελα να μάθω κι εγώ τη γνώμη σου, ιδίως αν είναι διαφορετική από τη δική μου. Σου ζητώ όμως πρώτα να ξοδέψεις δυο λεπτά για να με ακούσεις.

Σε συναντώ καθημερινά στην τάξη, ανταμώνουμε στους διαδρόμους και στις σκάλες, στη αυλή του σχολείου μας.  Με ενώνουν μαζί σου κοινές έγνοιες για το μάθημα της ημέρας, οι χαρές και οι λύπες της σχολικής καθημερινότητας.  Ακόμα κι αυτά που κάποιες στιγμές φαίνεται να μας χωρίζουν συχνά γίνονται αφορμή για να  συνδεθούμε στενότερα.

Κάποιες φορές στο σχολείο κυριαρχεί η ένταση, οι κραυγές δυναμώνουν, οι παλάμες σφίγγουν, το βλέμμα αγριεύει. Θα έχει περάσει, ασφαλώς, από το νου σου ότι τις περισσότερες φορές αυτές οι συγκρούσεις έχουν τη ρίζα τους έξω από το σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, στην καθημερινή ζωή. Και υπάρχουν λόγοι γιʼ αυτό. Ιδίως στις μέρες μας, η επιβίωση συχνά γίνεται ένας καθημερινός εφιάλτης.

Οι γονείς συζητούν ολοένα στο σπίτι για νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, για μεγαλύτερη φτώχεια, για το φόβο της απόλυσης. Οι μεγαλύτεροι φίλοι σου ομολογούν πόσο δύσκολο είναι να βρεις μια όποια δουλειά, κι ας έχεις ένα σωρό πτυχία. Μόνη διέξοδο βλέπουν στη μετανάστευση. Αλλά και συ ο ίδιος παρατηρείς το χαρτζιλίκι σου να  λιγοστεύει, το σπίτι σου μέρα τη μέρα να αδειάζει. Και την ίδια ώρα οι υπουργοί μας κάνουν λόγο για νέες περικοπές και νέα μέτρα, που σχεδιάζει να επιβάλει η τρόικα, ή για δημόσια περιουσία που πρέπει να ξεπουληθεί.

Αυτά, φίλοι μαθητές, είναι προβλήματα που κι εμείς οι καθηγητές σας αντιμετωπίζουμε, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Ο μισθός μας μειώθηκε μέχρι το μισό, το διδακτικό μας ωράριο αυξήθηκε, οι συνθήκες εργασίας χειροτέρεψαν, οι διορισμοί νέων εκπαιδευτικών σταμάτησαν. Ταυτόχρονα, πολλά δημόσια σχολεία καταργούνται και συγχωνεύονται, άλλα δεν έχουν θέρμανση, εξοπλισμό, αίθουσες και εργαστήρια. Με τα τελευταία μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση, μπορούν να μας ξεσπιτώνουν και να μας στέλνουν από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη οποτεδήποτε, χωρίς να νοιάζονται πώς θα τα βγάλουμε πέρα με τέτοιους μισθούς. Μπορούν ακόμη να μας απολύουν με το παραμικρό.

Μετά από αυτά τα τελευταία μέτρα το ποτήρι ξεχείλισε. Πήραμε την απόφαση πως πια δεν πάει άλλο. Το ξέρουμε πως δεν είναι εύκολο να απεργούμε σε μέρες που κάποιοι από σας δίνουν κρίσιμες εξετάσεις για το μέλλον τους. Όμως δεν διαλέξαμε εμείς αυτή την περίοδο για να συγκρουστούμε, αλλά η κυβέρνηση, που προώθησε αυτά τα μέτρα. Ούτε είναι εύκολο για μας σε τέτοιες συνθήκες να στερηθούμε το μισθό μιας πολυήμερης απεργιακής περιόδου. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε άλλη διέξοδο.

Στην τηλεόραση συχνά θα ακούς ότι τάχα η απεργία μας έχει στο στόχο της εσένα. Αυτοί που τα λένε αυτά έχουν κάνει ήδη την επιλογή τους. Πήγαν με εκείνους τους λίγους, που συνεχίζουν να κερδίζουν ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Είναι αυτοί που διαπομπεύουν τους γονείς σου και όλους τους εργαζόμενους σαν τους τεμπέληδες της Ευρώπης. Μην επιτρέπεις σʼ αυτούς να μιλούν στο όνομά σου.  Μην τους αφήνεις να σε χρησιμοποιούν σαν όπλο ενάντια στο δίκαιο αγώνα όλων μας για ένα καλύτερο μέλλον.

Σκέψου πως έχουμε ένα κοινό στόχο, που μας φέρνει από την ίδια πλευρά. Θέλουμε να βάλουμε τέρμα σε αυτή την πολιτική, που διαλύει τη χώρα, που καταστρέφει το παρόν και το μέλλον μας. Έχουμε επιλέξει να σταθούμε από την πλευρά του δίκιου και της αξιοπρέπειας. Και θα το κάνουμε, όσο περνάει από το χέρι μας.

Δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Αλλά, πίστεψέ μας, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ο καθηγητής/η καθηγήτριά σου

Μάιος 2013

Ψυχολογία ηπειρώτη επιτηρητή....

  Αυθόρμητες μεταβολές...


Πρωί εξετάσεων, αυτής της θεσμοθετημένης ταλαιπωρίας των εφήβων, που η νεοελληνική κοινωνία όρισε ως τελετουργικό μύησης στον κόσμο των «μορφωμένων» ενηλίκων.. Ξυπνάω από έναν φριχτό εφιάλτη. Πάντα, το πρωινό των εξετάσεων ξυπνάω από εφιάλτες, είναι το παράσημό μου από την εποχή των «δικών μου» Πανελλαδικών. Στο εξεταστικό κέντρο οι επιτηρητές μαζευόμαστε από νωρίς. Κάποιες σκόρπιες, αμήχανες κουβέντες μεταξύ μας, κάποια βλέμματα που δείχνουν ότι δεν είμαι ο μόνος που ξύπνησε με εφιάλτη. Ο Πρόεδρος της επιτροπής μας ανακοινώνει τις αίθουσες στις οποίες θα επιτηρήσουμε και μας επισημαίνει για μια τελευταία φορά το σωστό τρόπο να κολλάμε το μαύρο αυτοκόλλητο πάνω από το όνομα του υποψηφίου. Είμαστε 20 επιστήμονες μαζεμένοι σ’αυτήν την αίθουσα και συζητάμε για το σωστό τρόπο να κολλήσεις το μαύρο αυτοκόλλητο. Το μαύρο αυτοκόλλητο είναι πολύ σημαντικό. Αν δεν μπει σωστά το μαύρο αυτοκόλλητο, τότε «το μέλλον ενός παιδιού θα καταστραφεί». Το μαύρο αυτοκόλλητο είναι ο βασιλιάς των αυτοκόλλητων…
Μοιράζονται οι φάκελοι, πηγαίνουμε στις αίθουσες. Απ’έξω ακούγονται οι οδηγίες του Προέδρου προς τους συγκεντρωμένους υποψηφίους, και έπειτα η προσευχή στον Κύριο ημών. Ο Κύριος ημών θα βοηθήσει τους υποψηφίους να τα πάνε καλά στις εξετάσεις. Όμως ο Κύριος ημών θα βοηθήσει μόνο τον έναν στους τρεις υποψηφίους, και γι’αυτό η προσευχή στον Κύριο ημών πρέπει να είναι πάρα πολύ πειστική.
Τα παιδιά μπαίνουν σιγά-σιγά και κάθονται στις θέσεις τους. Παράξενο. Δεν χρειάζεται να τους δώσω οδηγίες. Έχουν υπολογίσει από πριν τη θέση τους στην αλφαβητική σειρά και κάθονται μεθοδικά στο αντίστοιχο θρανίο. Τόσα χρόνια, και δεν μου έχει τύχει να καθίσουν σε λάθος θρανίο. Τα ίδια παιδιά που λίγες μόνο μέρες πριν δεν μπορούσαν με τίποτα να φτιάξουν μια γραμμή της προκοπής στην πρωινή συγκέντρωση (και γιατί?) τώρα κάθονται σιωπηλά, και πάντα στο σωστό θρανίο. Αν δεν ελέγξω ότι τα παιδιά κάθισαν στο σωστό θρανίο, τότε «το μέλλον ενός παιδιού θα καταστραφεί». Αυτά τα θρανία δεν είναι τα ίδια με κείνα που πάνω τους δίνουμε τη ζωή μας κάθε μέρα. Δεν έχουν ζωγραφιές, δεν έχουν «ο Δημήτρης αγαπάει τη Μαρία», έχουν μόνο το αυτοκόλλητο με τον μοναδικό κωδικό του υποψηφίου. Αυτά τα θρανία είναι οι βασιλιάδες των θρανίων…
Μα ούτε και τα παιδιά είναι τα ίδια. Είναι παγωμένα και φοβισμένα. Είναι 18 χρονών παιδιά, είναι η Ζωή η ίδια, και είναι παγωμένα και φοβισμένα. Και ξέρεις φίλε, δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από ένα φοβισμένο παιδί. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να αξίζει το φόβο ενός παιδιού. Τίποτα!
Τα θέματα αργούν. Κάποιοι παίζουν με το καπάκι του μπουκαλιού με νερό που έχουν μαζί τους. Το στρίβουν από δω, το στρίβουν από κει, το βγάζουν και το ξαναβάζουν. Αυτό το καπάκι είναι ο μόνος τους φίλος εκείνη τη στιγμή, είναι το μόνο που μπορεί να τους ηρεμήσει. Αυτό το καπάκι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Αυτό το καπάκι είναι ο βασιλιάς των καπακιών…
Έχω ένα ταλέντο: λέω κρύα αστεία. Το χρησιμοποιώ. Έχω ένα κρύο αστείο για κάθε παιδί και κανα-δυο για όλη την αίθουσα. Συνήθως τα παιδιά μου στο σχολείο δεν γελούν με τα αστεία μου. Αγαπιόμαστε όμως, κι έτσι με αντιμετωπίζουν συγκαταβατικά, μπορεί ακόμη και να υποκριθούν ότι γελάνε για να μου κάνουν το χατίρι. Μερικά μου το ξεκόβουν να μην τολμήσω να πω κι άλλο, αλλά κι εγώ μπορεί να τιμωρήσω μερικούς ταραξίες λέγοντάς τους ένα έξτρα ανέκδοτο στο διάλειμμα. Σήμερα όμως όλοι γελάνε με τα αστεία μου. Το έχουν ανάγκη να γελάσουν, γιατί για λίγο σταματάνε να τρέμουν κι ο φόβος υποχωρεί. Τα σημερινά μου αστεία είναι πολύ πετυχημένα. Τα σημερινά μου αστεία είναι οι βασιλιάδες των αστείων…
Κάπου στο γραφείο του Προέδρου, μέσω του ειδικού συστήματος έρχονται τα θέματα. Φωτοτυπούνται σε μηχάνημα που έχει καλοσυντηρηθεί (αν χαλάσει στα μέσα της χρονιάς, μπορεί να μείνει χαλασμένο για μέρες, αλλά στις εξετάσεις όχι, όχι, ποτέ!) και γίνεται ο έλεγχος. Οι υπεύθυνοι ελέγχουν τις φωτοτυπίες προσεχτικά. Οι φωτοτυπίες πρέπει να είναι καθαρές. Οποιαδήποτε τυχαία κουκίδα πάνω στη φωτοτυπία των θεμάτων μπορεί να αλλοιώσει ένα σημείο στίξης, ένα μαθηματικό σύμβολο. Οποιαδήποτε τυχαία κουκίδα πάνω στη φωτοτυπία των θεμάτων «μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός παιδιού». Αυτές οι συγκεκριμένες τυχαίες κουκίδες είναι οι βασιλιάδες των κουκίδων…
Μοιράζω τα θέματα. Τα παιδιά ξαναπαγώνουν. Το πρόσωπο του αγοριού στο τρίτο θρανίο χαλάρωσε (Χρήστο τον λένε, πάντα θέλω να μαθαίνω τα ονόματά τους. Μιλάω ακόμη στο δρόμο με παιδιά που έτυχε να επιτηρήσω πριν χρόνια). Τον είδα που γρήγορα πήγε στο δεύτερο θέμα και το τσέκαρε: είναι μάλλον μέσα σ’αυτά που ξέρει καλά. Όμως γυρνώντας προς την έδρα, βλέπω την Ξένια στο πρώτο θρανίο να έχει κοκκαλώσει. Θέλω να της πω να ηρεμήσει, να κοιτάξει ήρεμα τα θέματα και να απαντήσει ψύχραιμα όσα ξέρει. Δεν επιτρέπεται όμως, γιατί η εξέταση έχει αρχίσει, και αν το κάνω θα σημαίνει ότι τη βοήθησα, και αν τη βοηθήσω τότε είναι σαν να αδικώ ένα άλλο παιδί. Το να συμβουλεύσεις ένα παιδί να ηρεμήσει, «μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός παιδιού». Αν μπορείς να υπερασπιστείς με οποιοδήποτε λογικό σύστημα τη φράση που μόλις έγραψα, σε παραδέχομαι.
Στο μεταξύ έχω ρίξει μια γρήγορη ματιά στα θέματα. Αν δεν έχεις κάνει αυτή τη δουλειά μπορεί να σου φανεί περίεργο αυτό που θα σου πω, αλλά κοιτάζοντας τα θέματα βλέπω μέσα τους ονόματα παιδιών, παιδιών που είχα στο σχολείο. Ξέρω ότι ο Γιώργος μπορεί να την πατήσει στις αριθμητικές πράξεις, είναι επιπόλαιος και φέτος τα νούμερα στις πράξεις δεν είναι τόσο απλά. Η Άννα θα κολλήσει στην κετόνη (ένωση Γ, στο τρίτο θέμα φέτος). Δεν με ακούει, ενώ τις έχω πει εκατό φορές ότι οι αντιδράσεις του καρβονυλίου είναι πολύ σημαντικό ζήτημα. Τώρα όμως με έπιασε ένα ξαφνικό άγχος. Βλέπω ότι στο τέταρτο θέμα, στο τελευταίο ερώτημα, η λύση δεν είναι αυτή που φαίνεται αρχικά, και σκέφτομαι το Μιχάλη. Μιλάμε για απίστευτο παιδί, μόνο που είναι βιαστικός ο μπαγάσας και ξέρω ότι δεν θα τη δει την παγίδα πάνω στη φούρια του. Αν δεν απαντήσει σ’αυτό το τελευταίο ερώτημα μπορεί να χάσει οριακά την Ιατρική, που είναι ο καημός του. Αν δεν απαντηθεί το τελευταίο ερώτημα, τότε «το μέλλον ενός παιδιού θα καταστραφεί». Το τελευταίο ερώτημα είναι ο βασιλιάς των ερωτημάτων…
Ήρθε όμως η ώρα! Ο πρώτος υποψήφιος παραδίδει το γραπτό του. Το ελέγχω ξανά και ξανά, ακόμη και στις σελίδες που έμειναν λευκές, μήπως και υπάρχει κάποιο διακριτικό, κάτι που θα δώσει το σήμα σε ένα βαθμολογητή στην άλλη άκρη της Ελλάδας ότι πρέπει να βάλει κάτι παραπάνω (νομίζω ότι ούτε οι παράνομοι μηχανισμοί των Κομμουνιστών δεν έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις). Διαγράφω προσεχτικά τα κενά, και πιάνω να κολλήσω το αυτοκόλλητο. Τόσα χρόνια το κοροϊδεύω, και τόσα χρόνια τρέμω μη και δεν το κολλήσω σωστά. Φέρνω σε πέρας αυτό το τιτάνιο καθήκον και με έχει λούσει ήδη κρύος ιδρώτας. Σπάω ελαφρώς το πρωτόκολλο: «καλά αποτελέσματα φίλε!». «Σας ευχαριστώ κύριε!», μου απαντάει. «Κύριος» , σκέφτομαι από μέσα μου. Παιδί μου, δεν θέλω να’μαι «κύριός» σου, «κύριο» έχουν μόνο τα σκυλιά του κάναπέ. «Κύριος», μόνο και μόνο επειδή για τρεις ώρες στεκόμουν από πάνω σου. Αν ήξερες ότι κάθε φορά που επιτηρώ, είναι σα να πεθαίνω, θα ξέχναγες και τον πληθυντικό και τις αστικές ευγένειες, που άλλους μπορεί να τους κάνουν να φαίνονται σημαντικοί, αλλά εμένα όχι. Δεν θέλω να’μαι «κύριός» σου, μα σύντροφος και συνοδοιπόρος, όπως προσπαθώ να είμαι για τα παιδιά στο δικό μου σχολείο. Αν ήξερες μόνο τι σκέφτομαι…
Κλείνω. Στην τηλεόραση μιλάνε για μένα. Με λένε κοπανατζή και ανίκανο. Λένε ότι παίζω με την ψυχολογία σου. Λένε ότι σου καταστρέφω (πάλι) το μέλλον. Λένε ότι δεν σέβομαι το ιερό σου δικαίωμα να συντριβείς στις μυλόπετρες των Πανελλαδικών. Αυτό το ιερό δικαίωμα δεν είναι σαν τα άλλα δικαιώματα. Αυτό το ιερό δικαίωμα «μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός παιδιού». Αυτό το ιερό δικαίωμα είναι ο βασιλιάς των ιερών δικαιωμάτων…
Καλή αντάμωση φίλε! Ξέρεις πού…

Υπάρχει μαθητής που να στηρίζει την απεργία των καθηγητών;

απο την AlfaVita...

Τις τελευταίες ημέρες, οι πάντες παρακολουθούν (καλύτερα παρακολουθούμε) τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την επικείμενη απεργία που κήρυξε το Δ.Σ της ΟΛΜΕ, αλλά και το προγραμματισμένο "ντύσιμο" των καθηγητών στις αποχρώσεις του χακί, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες τάσεις της μόδας, μιας μόδας που επιβάλλεται από διαφόρους κύκλους συμφερόντων, που θέλουν τους πάντες υπάκοους και εν τέλει συνένοχους, στην Ελλάδα των Μνημονίων, της πείνας, της μιζέριας και της ανέχειας. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα της επιστημόνικης εξειδίκευσης και της πανεπιστημιακής κατάρτισης, η οποία με μαθηματική ακρίβεια, εν Ελλάδι, σε οδηγεί, όχι σε μια προσωπική και επαγγελματική καταξίωση, αντιθέτως σε οδηγεί στην ανεργία και στην απαξίωση, σε δουλειά του ποδαριού με κατώτατο μισθό έναντι μηδενικού τιμήματος ("ξέρεις θα σε δοκιμάσω 2-3 βδομάδες και μετά έχει ο Θεός"), μια από τις πιο κοινότυπες φράσεις στην Ελλάδα της κρίσης ή καλύτερα της εκμετάλλευσης του μόχθου και του ιδρώτα με το πρόσχημα της κρίσης. Στην Ελλάδα, που έχει μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα στοκατζίδικα εργαζόμενων στην Ευρώπη. Ευκαιρία ψάχνει η κυβέρνηση να ξεπουλήσει όσο-όσο αυτό το ανθρώπινο στοκ (όσο κυνικό και αν ακούγεται), στους επενδυτές-"ευεργέτες" (κατά πολλούς "δημοσιογράφους"), όπως ξεπούλησε τον ΟΠΑΠ, τον ΟΤΕ και αύριο θα ξεπουλήσει το νερό για να το πούμε νεράκι.

Εάν την Παρασκευή 17/5, τα πράγματα έχουν την έκβαση που επιδιώκει η κυβέρνηση, ίσως να δούμε ζωντανά, πως θα εξελιχθεί μια διαδικασία-παρωδία. Μια παράσταση, που ξεχειλίζει από υποκρισία. Πως γίνεται σήμερα να θες το καλό μου και την ηρεμία μου, όταν εδώ και 4 χρόνια, δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει αναστατωθεί από το επονομαζόμενο "Δόγμα του Σοκ" (ας μην υπερβάλλουμε, τα "τζάκια" δεν έχουν καταλάβει τίποτε). Τόσες μειώσεις μισθών, τόσες απολύσεις, τόσες φοροεπιδρομές, τόσοι λογαριασμοί απλήρωτοι. Τα πάντα στο ελληνικό νοικοκυρίο, κατά τη κυβέρνηση και τους κονδυλοφόρους της ήταν μέλι-γάλα, μέχρι τη στιγμή που οι "αναρχικοί-ταραχοποιοί-βολεμένοι-λεφτάδες-φοροφυγάδες" καθηγητές, αποφάσισαν να ΔΙΑΜΑΡΤΗΡΗΘΟΥΝ. Να διεκδικήσουν τα αυτονόητα! Τα δίκαια τους! Τι να πω! Δεν είχαμε καθόλου σκοτούρες! Τώρα ήρθε και έδεσε!

Με ενοχλεί που θες το καλό μου, ενώ εσύ το παιδάκι σου αγαπητέ πολιτικέ/(μεγαλό)δημοσιογράφε (σσ. ποιά η διαφορά;) το πηγαίνεις στα ιδιωτικά σχολεία και στα κολλέγια, στας Οξφόρδας και στα Harvard, στα LSE και στα Yale; Νοιάζεσαι τι ποιότητα παιδείας θα λαμβάνει ο μαθητής και ως πολιτικός τι συνθήκες εξασφαλίζεις για την διεξαγωγή του μαθήματος; Δεν διασφαλίζεις τίποτα, αντιθέτως αφαιρείς τα μέσα που χρειάζονται για την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος. Οι Πανελλαδικές που θα δώσω σαν υποψήφιος την Παρασκευή, είναι κατα κοινή παραδοχή-de facto-ένας διαγωνισμός αποστήθισης. Λίγη σημασία έχει αν θα έχω αποκομίσει επαρκείς γνώσεις και τα κατάλληλα εφόδια για να βγω στη κοινωνία, με έναν καλώς διαμορφωμένο χαρακτήρα. Έχω τη πεποίθηση, πως οι κυβερνώντες, θέλουν ένα σχολείο, όπου ο μαθητής θα είναι "παπαγαλάκι", ενώ ο λειτουργός-παιδαγωγός-καθηγητής, με όσα θέλει να κάνει η κυβέρνηση, θα κάνουν την παρουσία του τυπική, για να τηρούνται τα προσχήματα. Όταν θες υπεράριθμες τάξεις-στάβλους, μέσα στα 40 λεπτά που είναι μια διδακτική ώρα, ο καθηγητής από παιδαγωγός θα μετατραπεί σε ένα κανονικό mp3-player που θα "αναπαραγάγει" σε fast forward την ύλη που έχει διανεμηθεί απο το Υπουργείο Παιδείας (και τώρα που μιλάμε αυτό γίνεται, αλλά σε χαμηλότερες στροφές). Τι απορίες να λύσει, τι συμβουλές να δώσει ο καθηγητής. Πόσο πάτο έχει πια αυτό το βαρέλι;

Στις ειδήσεις, παρατηρώ βγαίνουν συμμαθητές μου, που (μόνο) κατακρίνουν τις εν λόγω κινητοποιήσεις και (μόνο) γονείς που κάνουν το ίδιο. Πες πως δικαιολογημένα και αυθόρμητα λένε όσα λένε και ομολογουμένως με το δίκιο τους. Γιατί δεν έχουν βγάλει τόσες μέρες στα κανάλια, έναν υποψήφιο, έναν γονίο, που να στηρίζει τον αγώνα των καθηγητών; Γιατί προβάλλουν τόσο αυτόν τον κοινωνικό κανιβαλισμό; Θα ήταν σωστό, καθηγητές και μαθητές, χέρι-χέρι να διαδήλωναμε, ενάντια σε όλα αυτά που έρχονται και να αντισταθούμε σε περαιτέρω ευτελισμό του θεσμού του σχολείου. Όπως στην Ισπανία! Αυτό φοβούνται. Φοβούνται αυτό που λέμε: "Η Ισχύς εν τη ενώσει". Τέλος, στην ερώτηση αν υπάρχουν μαθητές που να στηρίζουν την απεργία των μαθητών, σας λεώ: ΕΓΩ! 

Ας το φωνάξουμε δυνατά: ΕΜΕΙΣ!

Αντώνης Μ., Μαθητής Γ΄ Λυκείου.

Αυτοι που ταχα νοιαζονται για τους μαθητες μας...

του Γιαννη Γιαννοπουλου, απο την ΕΛΜΕ Ηλειας...

«Ωδή στα παπαγαλάκια»
Αυτοί που αφορίζουν τους καθηγητές και τάχα νοιάζονται για τους μαθητές μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η κυβέρνηση άφηνε τα σχολεία χωρίς καθηγητές, τους μαθητές χωρίς βιβλία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν παιδιά μεταφέρονταν σε καρότσες αγροτικών από γονείς για να πάνε στο σχολείο γιατί δεν γινόταν η δωρεάν μεταφορά των μαθητών,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χρόνια ολόκληρα μαθητές περνούσαν τα σχολική τους ζωή σε διαλυμένες λυόμενες αίθουσες, στη διπλοβάρδια, σε ακατάλληλα κτίρια,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι αποσπάσεις ημετέρων σε γραφεία άσχετα με την εκπαίδευση δημιουργούσαν κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο παραδεχόταν ότι ακόμα και τώρα στη λήξη του διδακτικού έτους οι μαθητές μας κάνουν λιγότερες από τις προβλεπόμενες ώρες σε κάποια μαθήματα γιατί «αδυνατεί» να προσλάβει αναπληρωτές,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι γονείς αναγκάζονταν να δίνουν χρήματα για πετρέλαιο στα σχολεία των παιδιών τους, αφού η κυβέρνηση έχει πετσοκόψει κατά 60% τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η πρόσθετη διδακτική στήριξη, η ενισχυτική διδασκαλία, οι σχολικές βιβλιοθήκες σταμάτησαν να λειτουργούν επειδή αυτό προτάσσει η δημοσιονομική προσαρμογή,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν τα αθλητικά σχολεία καταργήθηκαν «εν μία νυκτί» αλλά τιμούν στα κανάλια τους ολυμπιακούς αγώνες του εμπορίου και του ντόπινγκ,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν όλα τα μουσικά σχολεία της χώρας υπολειτουργούν, χωρίς εκπαιδευτικούς μουσικούς αλλά χαιρετίζουν τους «διάσημους» μουσικούς όταν φέρνουν νούμερα στα κανάλια τους,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χίλια σχολεία συγχωνεύονταν-έκλειναν, αναγκάζοντας μαθητές και μαθήτριες να ξυπνούν από τα χαράματα και να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο ζητούσε να μετρηθούν με τον πήχη οι αίθουσες διδασκαλίας υπολογίζοντας 1,5 τ.μ ανά μαθητή δηλαδή λιγότερο από ότι τα αμνοερίφια σε στάβλισμα που είναι 2 τ.μ/ζώο, για να στοιβάξει περισσότερους μαθητές στις τάξεις.
ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΝ για τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα υποσιτιζόμενων παιδιών στα σχολεία σαν αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής που διαλύει τις λαϊκές οικογένειες αλλά προβάλλουν τα συσσίτια με τα σάπια φρούτα του υπουργείου και τις φιέστες της Χρυσής Αυγής μόνο για έλληνες,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τη μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που αφιερώνουν δεκάδες ώρες για μαθήματα αλληλεγγύης σε μαθητές ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος και καταγωγής, για προγράμματα πολιτιστικά, περιβαλλοντικά, αγωγής υγείας, πέρα από το σχολικό ωράριο, για πρόβες τα απογεύματα, Σάββατο, Κυριακές με μοναδική αμοιβή το χαμόγελο των μαθητών τους,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους 12.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που σε ένα μήνα από τώρα θα γίνουν άνεργοι αορίστου χρόνου παρότι για σειρά ετών όργωναν απ’ άκρο σ’ άκρο την Ελλάδα, καλύπτοντας πάγιες ανάγκες του δημόσιου σχολείου,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους 10.000 μόνιμους εκπαιδευτικούς που τεχνητά θα χαρακτηριστούν πλεονάζοντες από την αύξηση του ωραρίου, θα μετατεθούν βίαια σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας εγκαταλείποντας την οικογένεια τους και θα αποτελέσουν τη μαγιά για τις επόμενες απολύσεις του κυρίου Μανιτάκη,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις απολύσεις, την ανθρωποφαγία, τον ατομικισμό και τη χειραγώγηση που κρύβονται πίσω από την αξιολόγηση αλλά με συντονισμένη ιδεολογική ρύπανση προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για το νέο σχολείο της αγοράς,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τη στημένη βιομηχανία επιόρκων που εξυπηρετούν το μοντέλο άμεσων απολύσεων της τρόικας θέτοντας σε «αυτοδίκαιη» αργία εκπ/κούς, δημιουργώντας κλίμα τρομοκρατίας και στερώντας κάθε δικαίωμα υπεράσπισης της αξιοπρέπειάς μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για την έκθεση της UNESCO που αντιστοιχίζει 1 ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή με 4 ώρες εργασίας γραφείου, ούτε ότι στην Ελλάδα το διδακτικό ωράριο είναι στον ευρωπαϊκό μέσο όρο,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για την διδακτική προετοιμασία που απαιτείται, τη διόρθωση γραπτών, τις εφημερίες, τη διοικητική και γραμματειακή υποστήριξη, τους πολλαπλούς ρόλους που αναλαμβάνουμε στο σχολείο ελλείψει εξειδικευμένου προσωπικού,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους μισθούς της ντροπής όταν ο κατώτατος μισθός του έλληνα καθηγητή είναι το 19% του αντίστοιχου Λουξεμβούργιου, το 31% του Γερμανού ή το 45% του Ισπανού,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις δαπάνες για τη δημόσια παιδεία που θα φτάσουν να είναι μόλις το 2,23 % του ΑΕΠ ποσοστό χαμηλότερο και από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις πανελλαδικές εξετάσεις της ανεργίας που καταδικάζουν άμεσα όλους τους αποφοίτους των καθηγητικών σχολών σε ισόβια ανεργία αλλά και συνολικά τους νέους επιστήμονες σε μαζική μετανάστευση,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ τέλος για όλα αυτά που ψηφίστηκαν στα μνημόνια της ντροπής που καταδικάζουν τη νέα γενιά που τάχα υπερασπίζονται, σε μισθούς κάτω από 450 ευρώ, με ατομικές συμβάσεις εργασίας, σε ένα εφιαλτικό μέλλον.
Για όλα αυτά ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ και ούτε θα μιλήσουν ποτέ ξεκάθαρα, οι ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι των καναλαρχών–εργολάβων-τραπεζιτών-εφοπλιστών. Όταν αναγκάζονται να μας δώσουν βήμα στα κανάλια τους, θα πνίξουν έντεχνα τις φωνές μας μέσα στη στημένη αρένα του σύγχρονου τηλεοπτικού «διαλόγου», για να απομείνει μόνο η δική τους φωνή, αυτή του ιεροεξεταστή για την αναγγελία της προαποφασισμένης καταδικαστικής απόφασης… Όποιοι αντιστέκονται, αρνούνται το νέο μεσαίωνα των μνημονίων και διεκδικούν, θα σπιλώνονται, θα λοιδορούνται, θα τσακίζονται. Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, στο μετρό, οι χαλυβουργοί, οι ναυτεργάτες, οι καθηγητές. Έχει αρχίσει λοιπόν συντονισμένα ο κοινωνικός κανιβαλισμός, θα κράζουν τα παπαγαλάκια στα δελτία των οκτώ των παράνομων καναλιών τους, θα πετούν λάσπη από τα ραδιόφωνά τους, θα στάζουν χολή οι πένες στις παλιοφυλλάδες τους. Όπλο τους η επικοινωνία, όπλο δικό μας να είναι η κοινωνία.
Όταν το δημόσιο σχολείο κατεδαφίζεται δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Δεν επιλέξαμε εμείς το χρόνο των αναγκαίων απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά η κυβέρνηση ποντάροντας στον εκβιασμό. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή θα πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και με θάρρος θα απαντήσουμε μαζικά στους δρόμους του αγώνα, μαζί με όλους αυτούς που δεν στρέφονται ενάντια στους άλλους εργαζόμενους αλλά σε όσους σπέρνουν τη φτώχεια με τις πολιτικές τους, με αυτούς που ακόμα πιστεύουν στη δημόσια παιδεία και στο ρόλο του εκπαιδευτικού. Για ένα σχολείο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, με υψηλής ποιότητας μόρφωση για όλα τα παιδιά, με παιδαγωγική αξιοπρέπεια και σταθερή εργασία.
Γιαννόπουλος Γιάννης
Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ηλείας.

Όταν αγωνιούν τα «Νέα» για τους μαθητές, ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει...

Γιωργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...
"Μην παίζετε με το μέλλον μας! Κραυγή αγωνίας των υποψηφίων!", λένε τα σημερινά «Νέα», τα οποία φιλοξενούν συνεντεύξεις μαθητών, με αφορμή την ενδεχόμενη απεργία των καθηγητών κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών εξετάσεων. Όντως αγωνιούν οι μαθητές που δίνουν Πανελλαδικές, αγωνιούν οι γονείς τους, αγωνιούν οι φίλοι και οι συγγενείς. Και πώς να μην αγωνιούν, όταν είναι όμηροι ενός αποτυχημένου και εντέλει εφιαλτικού συστήματος που κρίνει τύχες παιδιών μέσα σε ένα τρίωρο.
Σύστημα παντελώς αντιπαιδαγωγικό, ολετήρας σωμάτων και ψυχών κι όμως ίδιο κι απαράλλαχτο  για πάνω από τρεις δεκαετίες.

Όταν σε έχουν πείσει ότι το μέλλον σου εξαρτάται από τις Πανελλαδικές, είναι φυσικό να αντιδράς ενστικτωδώς σε όποιον εμποδίζει τη διαδικασία, ακόμη κι αν αναγνωρίζεις  ότι έχει χίλια δίκια. Αυτό το ξέρουν άπαντες οι ενδιαφερόμενοι, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ, Τα Νέα, η Καθημερινή, το ΜΕΓΚΑ, ο ΣΚΑΙ και έχουν λάβει ήδη θέσεις μάχης για σύγκρουση μέχρις εσχάτων, την οποία πιθανότατα θα  κερδίσουν, ακόμη κι αν χρειαστεί να καταφύγουν σε επιστράτευση των απεργών. Κατηγορούν  τους εκπαιδευτικούς ότι παίζουν παιχνίδια στις πλάτες των παιδιών, όταν οι ίδιοι ετοιμάζονται να παίξουν τα  ρέστα τους. Σχεδόν παρακαλάνε να γίνει απεργία μέσα στις Πανελλαδικές, για να κάνουν επίδειξη πυγμής, για να εφαρμόσουν το νόμο και την τάξη εις βάρος εκείνων που έχουν εξουθενώσει οικονομικά, ψυχικά, ηθικά.

Οργίζονται οι μαθητές, τουλάχιστον οι μαθητές που φιλοξενούν τα «Νέα», αλλά οργίζονται με λάθος ανθρώπους. Θα έπρεπε να οργίζονται πρωτίστως με τα ίδια τα «Νέα»,  την εφημερίδα  που μαζί με πολλά άλλα ΜΜΕ  έχει  βάλει το χεράκι της,  για να γίνει  το μέλλον των παιδιών αμφίβολο και σκοτεινό. Διέλυσαν εσκεμμένα και με σχέδιο την Παιδεία, όλοι μαζί, υπουργοί, μιντιάρχες, σχολάρχες, και τώρα ετοιμάζονται να ρίξουν το λίθο του αναθέματος σε δασκάλους και καθηγητές. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις: Κακοπληρωμένοι και συκοφαντημένοι εκπαιδευτικοί, χιλιάδες διδακτικά κενά, καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολείων, αίθουσες παγωμένες, χωρίς θέρμανση, χωρίς τα βασικά αναλώσιμα που απαιτούνται  για την εκπαιδευτική διαδικασία. Εσκεμμένα και με σχέδιο.

Κι όταν φύγεις από το σχολείο  ή το πανεπιστήμιο, όταν απαλλαχθείς από τους δασκάλους σου, τότε θα βγεις, φίλε μου, μόνος και απροστάτευτος στη  ζούγκλα που σου ετοίμασαν τα «Νέα» και η παρέα τους. Στην ανεργία του 60%, στα 350 ευρώ που θα σου δίνει ο Βενιζέλος, για να δουλεύεις οκτώ ώρες την ημέρα, στα διακόσια ευρώ των stage της ΝΔ, στην δωδεκάωρη μαύρη εργασία, εκεί όπου στο τέλος του μήνα το αφεντικό σε αφήνει απλήρωτο κι αν του κουνηθείς, σε διώχνει για να πάρει κάποιον άλλον στη θέση του. Άμα δεν γουστάρεις, πάρε το δρόμο της ξενιτειάς, όπως τον πήραν οι παππούδες σου πριν από πενήντα χρόνια, με μια πλάκα του Καζαντζίδη στο βουργιάλι τους. Τουλάχιστον εκείνοι  δεν είχαν τον Άρη Πορτοσάλτε να τους κατηγορεί για μιζέρια και  να ονομάζει τον ξεριζωμό τους «κινητικότητα στην αγορά  εργασίας».

Το ψωμί της κινητικότητας είναι πικρό, το νερό της θολό και το στρώμα σκληρό.

Θυμός...

Ιχνηλασιες...

Ας έρθει όποιος καρεκλοκένταυρος νομίζει οτι μπορεί, να κάτσει για μια ώρα σε κάποια από τα σχολεία που διδάσκουμε κάποιοι...

Να έρθει να δει νηστικούς μαθητές, μαστουρωμένους μαθητές, μαθητές χωρίς οικογένεια, μαθητές που δουλεύουν στα δεκαέξι τους μέχρι 7 το πρωί και μετά έρχονται για μάθημα, γονείς που δεν έχουν τα εισιτήρια για να έρθουν να δικαιολογήσουν απουσίες, άρρωστους συναδέλφους που δεν μπορούν να πάνε στον γιατρό επειδή δεν βγαίνουν οικονομικά, εξωσχολικούς που τους κυνηγάμε μόνοι μας με ρίσκο της σωματικής μας ακεραιότητας επειδή θέλουν να πουλάνε πρέζα μέσα στο προαύλιο, σαλταρισμένους συναδέλφους στα όρια της κατάθλιψης, συναδέλφους που δουλεύουν σαν τα σκυλιά και δεν ζητάνε τίποτα κι ας ξέρουν οτι του χρόνου δεν θα είναι στο σχολείο.

Ας έρθουν να δουν πόσα βάζουν οι συνάδελφοι από την τσέπη τους για να φέρνουν χαρτί για φωτοτυπίες, πως βάφουν τους τοίχους με δικά τους έξοδα για χρώματα και υλικά, πως ανώνυμα ανοίγουν κοινό ταμείο για να ταΐζουν ανήμπορους οικονομικά μαθητές, πως συντηρούν τα μηχανήματα του σχολείου, τις κλειδαριές, τα καζανάκια, τα φρεάτια, τα σπασμένα παράθυρα και τις χαλασμένες πόρτες και καρέκλες, πως αγοράζουν υλικά για τους μαθητές, όλα απο την τσέπη τους κι ας είναι μόνιμα άδεια

Ναι ξέρω, δεν είναι όλοι έτσι, αλλά πείτε μας ρε παλικάρια της εξουσίας, ΟΣΟΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΠΟΣΗ ΛΥΣΣΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΚΕΡΑΣΟΥΝ;

Ας έρθετε να δείτε τι ώρα φεύγουμε και τι ώρα πάμε, πως περνάμε, τι κάνουμε, τι καταφέρνουμε και πως τα βγάζουμε πέρα. Δεν το βλέπω όμως...

Ας έλθετε ρε αν τολμάτε, να ρωτήσετε τους μαθητές μας στην τελική

Κι ελάτε μετά να μας πείτε για μειώσεις μισθών και αυξήσεις ωραρίων

Αλλά να μας κοιτάτε στα μάτια ρε ξεφτίλες...

(Το ανέβασα ως "Σπύρος" σαν τσατισμένο σχόλιο εδώ αλλά για κάποιο λόγο, το εμφανίζει ως σχόλιο "Ανώνυμου". Ας είναι. Δεν είναι η πατρότητα της λύσσας το θέμα. Σε ότι με αφορά, είναι η λύσσα αυτή καθ΄αυτή το θέμα. )

Υ.Γ.
Από την μεγάλη μου τσατίλα χθες βράδυ, ξέχασα μόνο να σημειώσω πως την ίδια λύσσα θα ήθελα να φιλοδωρήσω και όλους εκείνους που τσουβαλιάζουν ξεδιάντροπα και ακυρώνουν προσωπικότητες που καταθέτουν ψυχή κάθε ημέρα στα σχολεία της χώρας.
Ας μου τύχει ένας τέτοιος κατά πρόσωπο, να δει ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ και τι σημαίνει "αναξιοπρεπής συμπεριφορά δημοσίου υπαλλήλου"...


Και που ΄στε ρε καλοθελητές· και σήμερα στο σχολείο ήμασταν και αύριο εκεί θα είμαστε και δουλεύαμε, για να συμμαζέψουμε το χάος επειδή δεν προλαβαίνουμε ούτε να κατουρήσουμε όταν έχουμε 500 και βάλε παιδιά γύρω μας.
Δεν θέλουμε μπράβο ρε, να μην μας σκοτίζετε θέλουμε και να μην μας σπρώχνετε στα άκρα
Και δεν είναι η αύξηση ωραρίου κατά δύο ώρες που με θυμώνει.
Σιγά τα ωά...
Έτσι κι αλλιώς, ούτε που ξέρω πόσες ώρες πια είμαι στο σχολείο ή δουλεύω για το σχολείο από το σπίτι.
Είναι που δεν ξέρετε την τύφλα σας για το τι γίνεται στα σχολεία και με τι αλχημείες και ακροβατικά καταφέρνουμε να τα κάνουμε να λειτουργήσουν
Παρ΄όλα αυτά όμως, έχετε "άποψη" και λόγω θέσης βγάζετε "πορίσματα", κάνετε "προτάσεις" και νομοθετείτε "στα ξεκούδουνα" που λένε στο χωριό μου
Ευτυχώς που τουλάχιστον οι μαθητές μου, οι γονείς τους, οι φίλοι μου και αυτοί που με ενδιαφέρει η γνώμη τους, βλέπουν, ξέρουν και καταλαβαίνουν

Και σας στολίζουν σε κάθε ευκαιρία

Για εσάς καρφάκι δεν μου καίγεται

Ξεφτίλες...

«Οι νέοι… που τους έλεγαν αλήτες»...

απο το Κουτι της Πανδωρας...

Ό,τι και να κάνουν οι Δυνατοί, όσο κι αν διαλύουν «ετούτα εδώ τα μάρμαρα», τα όνειρα συνεχίζουν να παίρνουν εκδίκηση. Έρχονται, λοιπόν, αφορμές που αποδεικνύουν ότι ο τόπος αυτός παραμένει ωραίος. Έχει ακόμη κάποιους μαθητές που μπορούν να προσφέρουν πολλά. Μια ένδειξη μεγάλης μαγκιάς: θυσίασαν κάτι δικό τους απολύτως υποκειμενικά εγωιστικό για να το προσφέρουν σε κάποιους άλλους. Γιατί δεν υπάρχει ηρωισμός για την πάρτη μου αλλά μόνο να θυσιάζεσαι για κάποιον άλλον.

Μαθητές της τρίτης τάξης του Λυκείου Δεμενίκων της Πάτρας. Προσέφεραν τα λεφτά, τα οποία είχαν συγκεντρώσει για τη πενθήμερη εκδρομή τους, στην οικογένεια 15χρονου μαθητή του 11ου γυμνασίου. Παλεύει με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που είναι δύσκολο από πλευράς υγείας και οικονομικών να αντιμετωπιστεί.
Έδωσαν τα χρήματα τόσο σεβαστικά που το έκαναν μέσω της Διεύθυνσης του Σχολείου για να φτάσουν στην οικογένεια του πιτσιρικά. Δεν ήταν απλά μια πράξη φιλανθρωπίας. Ήταν κάτι περισσότερο. Μια χειρονομία ευγενική, με σεβασμό πραγματικό, όχι σαν… παστίλια για τον πόνο του άλλου, αλλά πράξη για τον πόνο του άλλου.
Μάλιστα, επιχειρηματίας της πόλης προσφέρθηκε να πληρώσει ο ίδιος τα έξοδα της εκδρομής των μαθητών. Και όμως, ζήτησαν να δοθούν και αυτά τα χρήματα στον μαθητή. Επέλεξαν να μην πραγματοποιήσουν την εκδρομή. Όσοι ζουν στην περιοχή, γνωρίζουν καλά ότι τα Δεμένικα δεν είναι κάποια πλούσια περιοχή και τα χρήματα για την πενθήμερη συγκεντρώθηκαν από το υστέρημα των οικογενειών.
Η τοπική κοινωνία «πήρε μπόι» από τη γενναιόδωρη κίνηση των νεολαίων. Ακούστηκαν φωνές που είπαν να μπουν τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις. Σαν να φτάσαμε να μην μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ωραιότητα χωρίς να την τοκίσουμε. Χωρίς να της δώσουμε κάτι γι’ αυτό. Τα παιδιά έκαναν αυτό που αισθάνθηκαν να κάνουν. Αρκεί η χαρά ότι υπάρχουν αυτά τα παιδιά.
Όσο και αν δυσαρεστεί τους κρατούντες αυτό, είναι πολλά τα παιδιά σαν και αυτά της Πάτρας. Μα, δεν υπάρχει η εξουσία όχι εκείνη που θα τα κάνει γνωστά, αλλά αυτή της «επιβολής» μιας πραγματικά λαϊκής πολιτικής ώστε να μην χρειάζονται αυτές οι χειρονομίες.
Σε λίγες μέρες θα ανταγωνιστούν με άλλους μαθητές για να μπουν στις σχόλες. Και ίσως να δείξουν την ίδια αγάπη και το ίδιο ήθος και μετά, στην εργασία, την τέχνη τους. Ώσπου να αφήσουμε τη δική μας ζωή στα δικά τους χέρια για να φτιάξουν εκείνη την κοινωνία που δεν θα χρειάζεται κανένα παιδί να στερηθεί την εκδρομή του για να γίνει καλά το παιδί που είναι άρρωστο. Γιατί όταν είναι απαραίτητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι η κοινωνία άρρωστη. Έως τότε όλα παίζονται. Όλα ξεχνιούνται…

Ο Χρυσαυγίτης μαθητής μου...

Σοφία Λαμπίκη, facebook,  μεσω   The Insider...

Μπαίνεις στην τάξη. Ό,τι και να αναφέρεις κάποια στιγμή θα φωνάξει ΓΙ ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΧΑ.Σίγουρα 3-4 ακόμα θα συμμετάσχουν στις φωνές.

Οι υπόλοιποι διαφωνούν αλλά δεν μιλούν, το βλέπεις στα μάτια σου ότι φοβούνται.

Ποιοί ειναι αυτοί οι θορυβώδεις εθνικιστές νεαροί; Συνήθως οι παραβατικοί, οι με λιγότερες μαθησιακές δυνατότητες.

Τί κάνεις;

Πρώτα απ΄όλα σταματάς τις φωνές όλων και τοποθετείς τα πράγματα σε επίπεδο Νομων Διεθνών και Ευρωπαικών.

Εξηγείς ότι υπάρχει νομοθεσία που προστατεύει ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους.

Ουρλιάζουν 'μα τί μας λέτε;' 'ποιος τα λέει αυτά΄

Μένεις άτεγκτος στη Νομιμότητα, σταθερός σαν βράχος.

Όποιος παρανομεί, τιμωρείται τους λες, δικαίωμα σου να είσαι παράνομος αλλά θα υποστείς τις συνέπειες, θα πάς μέσα.

"Μας παίρνουν τις δουλειες, να φύγουν"

Μιλάς με οικονομικούς όρους, εξηγείς τι θα συμβεί αν ως δια μαγείας εξαφανιστούν 1.200.000 άνθρωποι απ΄τον τόπο.

Εξηγείς ότι δεν είναι ο στόχος μας να πάρουμε απ΄τον άλλον μια δουλειά σκλάβου αλλά να αμείβονται όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπώς και να έχουν ΟΛΟΙ δουλειά.

εδώ μιλάνε κι οι άλλοι μαθητές, αφηγούνται ιστορίες με μεροκάματα και αλλοδαπούς.

Τέλος μιλάς για το υπέρτατο αγαθό και την μόνη αξία την Ζωή, όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη Ζωή, κανείς δεν μπορεί να επιλέξει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

Οι φωνές έχουν καταλαγιάσει,,ο Χρυσαυγίτης μαθητής σε κοιτά με μίσος, μουρμουρίζει, 'ψέματα λέτε, δεν σκοτώνουν οι χρυσαυγίτες, φαί μοιράζουν"

-και τα βίντεο παιδί μου, αυτά με τα μαχαίρια και την γριά γυναίκα που την διώχνουν;;;

- ψεύτικα είναι όλα.

- και γιατί παιδί μου να συνωμοτήσει όλη η ελλάδα εναντίον ενός κόμματος που πήρε 7%;αμελητέα ποσότητα, ένα τίποτα είναι.

Χτυπά κουδούνι., πάει η ώρα, ανάθεμα κι αν έπιασε τόπο τίποτα.

Δεν θα τη βγάλουμε τη χρονιά σίγουρα ...