Ο
Βύρωνας ήταν υπέρ της ένταξης μιας ανεξάρτητης Ελλάδας μέσα στο
οικονομικό και διπλωματικό σύστημα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής. Άρα,
με τα σημερινά δεδομένα, θα υποστήριζε τα δάνεια από την τρόικα και τα
συνεπαγόμενα μέτρα που επιβάλλονται στη Ελλάδα […]. Σε άλλη συνέντευξη
που έκανα, με ρώτησαν αν θα ήταν, με τα σημερινά δεδομένα,
«μνημονιακός». Μάλλον ναι. Άρα θα τον αντιπαθούσαν οι… αντιμνημονιακοί.
Ρόντρικ Μπίτον, Ελευθεροτυπία, 18.1.2014
Πορτρέτο του Βύρωνα από τον Τόμας Φίλιππς, 1835.
Κάποιος θα
μπορούσε αρχικά να ισχυριστεί ότι επώνυμοι υποστηρικτές, άμεσοι ή
έμμεσοι, των ελληνικών μνημονίων, έχοντας αναγνωρίσει την περαιτέρω
συρρίκνωση των μειοψηφικών προσκείμενων και συνειδητοποιώντας το στέρεμα
της δεξαμενής για άντληση νεόκοπων ομοφρόνων, έχουν πλέον πανικόβλητοι
αποσκιρτήσει από το επίγειο παρόν και αναζητούν απεγνωσμένα τη σωτηρία
τους εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στους βωβούς από καιρό ήρωες του
παρελθόντος.
Αυτό είναι
το ένα σκέλος ενός τέτοιου εγχειρήματος. Το άλλο είναι κατά πόσο μια
ανάλογη επίκληση συμβιβάζεται με τη λογική αλλά και στοιχειοθετείται από
τη σχετική πραγματολογική εξέταση των ιστορικών γεγονότων και την
παρεπόμενη ερμηνεία. Και με αυτό θα ασχοληθώ, με αφορμή τις
«προκλητικές» δηλώσεις (Ελευθεροτυπία, 18.1.2014) του Ρόντρικ
Μπίτον, καθηγητή της Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και
Λογοτεχνίας στην έδρα Κοραή του King’s College του Πανεπιστήμιου του
Λονδίνου, πανεπιστημικού δασκάλου και ερευνητή με πολυσχιδές και
βαθυστόχαστο έργο, και συνεργάτη του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας.
