Το ελληνικό «υπόδειγμα»...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Αρκετοί ήταν αυτοί οι οποίοι από την έναρξη των μνημονιακών χρόνων έκριναν ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε ένα υπόδειγμα απαξίωσης της εργασίας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Σε οδηγητή για την εφαρμογή ίδιων ή παρόμοιων πολιτικών σε άλλες χώρες.
Με βασικό όχημα το δημόσιο χρέος και άλλοθι διασταλτικές έννοιες, όπως σταθερότητα, δημοσιονομική πειθαρχία, ανταγωνιστικότητα, μεταρρυθμίσεις κ.λπ.
Η εκτίμηση αυτή φάνταζε, τότε, να έχει ισχυρές δόσεις αντιμνημονιακής και αντιπολιτευτικής ρητορικής. Επιπλέον, να εκλαμβάνεται από πολλούς -δικαιολογημένα, μάλλον, μέσα σε ένα θολό τοπίο- περισσότερο ως προβολή υποψιών και φόβων, παρά ως τεκμηριωμένη πραγματικότητα. Στην πορεία η «ελληνική περίπτωση» έχει αναδειχθεί σε μοντέλο για τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη της λιτότητας. Τόσο αναφορικά με την υποτίμηση της εργασίας όσο και ως προπομπός για την εξαΰλωση του κοινωνικού κράτους.
Μια εξίσου καθοριστική με τα εργασιακά παράμετρος, αφού βασική επιλογή της ευρωπαϊκής ελίτ είναι η αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης μέσω της «εξυγίανσης». Κυρίως, με τη διαγραφή των υποχρεώσεων του κράτους για κοινωνική προστασία, πρόνοια και ασφάλεια. Αδιαφορώντας προκλητικά στην πράξη για τις συνέπειες αυτής της «απαλλαγής», στη μεγιστοποίηση της φτώχειας, του ανθρώπινου πόνου και της δυστυχίας.
Με φόντο αυτήν τη μεγάλη εικόνα η «δουλειά» στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη τελειώσει. Απομένουν εκκρεμότητες για να «τσιμενταριστεί» το ελληνικό μοντέλο. Γι΄ αυτό και η επιμονή, αν όχι το πάθος, της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Μπαρόζο τις προηγούμενες μέρες, του Γιούνκερ και των άλλων αξιωματούχων τις επόμενες για την «ολοκλήρωση» του προγράμματος. Είναι ενδεικτικό ότι από το σχέδιο της Κομισιόν με τον τίτλο «Οικοδομώντας την ανάπτυξη», που εγκρίθηκε προχθές από τη Σύνοδο Κορυφής και αναλαμβάνουν επισήμως να εκτελέσουν οι υπουργοί Οικονομικών στην επόμενη σύνοδό τους, απουσιάζουν οι συστάσεις προς την Ελλάδα (και την Κύπρο).
Για τη χώρα μας η Κομισιόν ουδέν έχει να «συστήσει», σε αντίθεση με όλες τις άλλες! Η περίφημη ευελιξία στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, για την οποία πολύς λόγος γίνεται, είναι κενή περιεχομένου για τη χώρα μας. Στα καθ΄ ημάς συνεπάγεται περισσότερες «δομικές μεταρρυθμίσεις» και εκπλήρωση των όποιων μνημονιακών προαπαιτούμενων. Οπως αυτά που προωθούνται ήδη με την ολοκλήρωση του συμπληρωματικού «πακέτου» εναντίον του κόσμου της εργασίας. Από παραπέρα ακρωτηριασμό εργασιακών δικαιωμάτων και του ασφαλιστικού συστήματος ως την εκχώρηση της ΔΕΗ και των αιγιαλών...

Τα μνημόνια έχουν ήδη επιτελέσει τον σκοπό τους...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

 ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ του πρωθυπουργού να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα, τα γεγονότα οδηγούν στο αντίθετο συμπέρασμα. Οι δηλώσεις του ότι τα μνημόνια θα είναι σε λίγο παρελθόν κι ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα έρχονται σε αντίθεση και με τη δήλωση Σόιμπλε και με την έκθεση του ΔΝΤ. Ο χρόνος θα δείξει εάν θα επιβεβαιωθούν οι δανειστές που μιλάνε για νέο μνημόνιο ή η κυβέρνηση που το αποκλείει.
Η πείρα των τεσσάρων χρόνων, πάντως, μας διδάσκει ότι όποτε είχαμε τέτοια διαφωνία, τελικώς έγινε αυτό που ήθελε η τρόικα.

Ο ανασχηματισμός, άλλωστε, είναι μία ένδειξη. Στα υπουργεία που συνδέονται με την εφαρμογή των εντολών της τρόικας παραμένουν ή τοποθετούνται «στρατιώτες του μνημονίου». Το διαβατήριο που έκανε τον Χαρδούβελη τσάρο της οικονομίας είναι το ίδιο που είχε στείλει τον Στουρνάρα στο υπουργείο Οικονομικών δύο χρόνια πριν. Και οι δύο τους είναι τέκνα του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», αλλά το καθοριστικό είναι οι προνομιακές σχέσεις τους με την εγχώρια ολιγαρχία του χρήματος και με το ευρωιερατείο.

Οπως, άλλωστε, δείχνει και η επιστολή του προς το ΔΝΤ, ο Σαμαράς έχει συνείδηση ότι ο Γολγοθάς δεν τελειώνει. Ο λόγος που δημοσίως φιλοτεχνεί μία παραπλανητική εικόνα είναι ότι εν όψει των εθνικών εκλογών θέλει να συντηρήσει κλίμα αισιοδοξίας για να συγκρατήσει εκλογικές δυνάμεις. Αυτός είναι ο λόγος που αποσιωπάται η έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, σύμφωνα με την οποία η τρόικα συμπεριφέρθηκε σαν χασάπης κι όχι σαν χειρουργός.

Πράγματι, το τίμημα που έχει πληρώσει η κοινωνία είναι δυσανάλογα υψηλό και το αποτέλεσμα αβέβαιο. Το δραματικό 27,8% της ανεργίας μόνο εν μέρει αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος. Οχι μόνο επειδή σχεδόν 72% των ανέργων είναι μακροχρόνια άνεργοι, αλλά και επειδή έχει υπολογιστεί ότι σχεδόν 1,5 εκατομμύριο από τα 3,5 εκατομμύρια εργαζομένων είναι απλήρωτοι για πάνω από έξι μήνες.

Το μέλλον είναι απρόβλεπτο...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ποια είναι τα προαπαιτούμενα; Και ποια είναι τα αντισταθμίσματα και τα συμφωνηθέντα των μνημονίων, που μένουν απαρέγκλιτα στο όνομα της σταθερότητας και της σωτηρίας της πατρίδας, αλλά και της Ευρωζώνης; Γιατί δεν τα ομολογούν ξεκάθαρα οι συγκυβερνώντες. Είπαν και δήλωσαν ότι το μήνυμα των εκλογών ελήφθη, γι' αυτό συνεχίζουν την πολιτική της λιτότητας και των απολύσεων.
Η απάντηση, για παράδειγμα, μπορεί να δοθεί από τη μείωση των εισιτηρίων στα «δημόσια» λεωφορεία. Μειώνονται οι τιμές των αστικών συγκοινωνιών, με προσθέσεις, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, για να «κερδίζεις από το σακάκι, αλλά να χάνεις από το παντελόνι και στο τέλος να μένεις χωρίς σώβρακο». Υπάρχει και χρησιμοποιείται κατά κόρον η πολιτική επικοινωνιακή αλχημεία, πόσο όμως μπορεί να κρατήσει και να εξαπατήσει, όταν τα φορολογικά βάρη έγιναν ο εκσυγχρονιστικός δυνάστης για τους μισθοσυντήρητους, τους συνταξιούχους και θηλιά στον λαιμό για τους μη έχοντες, και οι κατέχοντες συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν και να βγάζουν κέρδη από την κρίση, που δεν τους αγγίζει.
Ακούμε για αναπτυξιακή πολιτική, για αγορές και επενδυτές, σε ποιους τομείς γίνονται παραγωγικές επενδύσεις; Και πόσες θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί; Το 27% της ανεργίας δεν μπορούμε να το δούμε ως ποσοστό γενικώς και αορίστως. Κρύβονται πίσω του άνθρωποι, καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές. Κόβονται τα όνειρα των νέων που, είτε σπουδάσουν είτε όχι, αισθάνονται ότι είναι μάταιο. Αυτή η παράμετρος δεν λογίζεται από τους ιθύνοντες, που προκαλούν με την πολιτική τους ψυχολογικές παρακρούσεις στους νέους, οι οποίοι αναγκάζονται να ξενιτευτούν ή να δεχθούν τον φόβο, που όμως στρώνει τον δρόμο στο κοινωνικό εκφασισμό. Και, το χειρότερο, απαξιώνεται η παιδεία και η γνώση και επιβάλλεται με τις διάφορες μεταρρυθμιστικές συγχωνεύσεις η εργαλειακή εκπαίδευση που φτιάχνει εξειδικευμένους «ηλίθιους» και υποτακτικούς. Χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών είναι κενές και, από την άλλη, παίζεται το «παιχνίδι» των αξιολογήσεων. Αλήθεια ποιος θα μας σώσει από τους σωτήρες μας;
Το 60% των νέων στη χώρα μας είναι άνεργο και πάνω από πεντέμισι εκατομμύρια σε όλη την Ευρώπη. Δυστυχώς για τους νέους έχουν μπει στη λογική του «μη χείρον βέλτιστον» και εν πολλοίς στην ιδιώτευση και στον ατομικισμό. Δεν έχουν χειραφετηθεί και δεν δημιουργούν συλλογικότητες που οδηγούν στην αντίσταση. Οι συγκυβερνώντες και τραπεζομεσίτες της ζωής τους τούς έχουν καταστήσει εφεδρικό «προλεταριάτο», που σημαίνει πως αντί να επαναστατήσουν και να αλλάξουν αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα, περιμένουν να πάρουν τη θέση αυτού που εκβιάζεται και απολύεται. Τα μπάνια του λαού ήταν του παρελθόντος πολιτική ταχυδακτυλουργία. Το μέλλον είναι ζοφερό και αόρατο, αλλά και απρόβλεπτο...

Η αδύνατη εξίσωση...

απο την Αυγη...

Από την επομένη της πρόσφατης εκλογικής ήττας της, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου επιχειρεί να εξωραΐσει τη σκληρή μνημονιακή πολιτική. Υποστηρίζει ότι μπορούν να "διορθωθούν" πλευρές του Μνημονίου, ώστε να δοθεί προτεραιότητα στον άνθρωπο κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Ο νέος υπουργός Οικονομικών, ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι θα κινηθεί στη γραμμή Στουρνάρα.
Και στην πρώτη επαφή του με το Eurogroup εισέπραξε αυστηρές πιέσεις... "μετ' επαίνων"! Οι πιστωτές περιμένουν να συνεχιστεί πιο εντατικά, δηλαδή χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αντοχή της κοινωνίας, το πρόγραμμα των διαρθρωτικών αλλαγών. Κι όταν λένε διαρθρωτικές αλλαγές, εννοούν περαιτέρω διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και εγκατάλειψη της αρχής της κοινωνικής αναδιανομής, ώστε οι συντάξεις να μετατραπούν σε επιδόματα φιλανθρωπίας. Ακόμη, πιέζουν για την ουσιαστική κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων, προσχωρώντας στον αντικομματικό - αντικοινοβουλευτικό λαϊκισμό, με στόχο να νομιμοποιηθεί η ανοιχτή εξάρτηση των κομμάτων από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Με τέτοιες "διαρθρωτικές αλλαγές" αποδιαρθρώνεται ό,τι απέμεινε από το κράτος πρόνοιας, αλλά και βασικές πρόνοιες για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επιπλέον οι "διαρθρωτικές αλλαγές" ταυτίζονται με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καθώς οι όποιες "επενδύσεις" συνδέονται άμεσα με το γενικό ξεπούλημα. Και μέσα απ' αυτή τη διαδικασία αμφισβητούνται ζωτικά κοινωνικά δικαιώματα, που ανάγονται στη σφαίρα των δημοσίων αγαθών, των οποίων η ιδιωτικοποίηση απειλεί την ποιότητα ζωής, ακόμη και την ίδια την επιβίωση των απλών ανθρώπων. Το άμεσο μέλλον εκατομμυρίων πολιτών διαγράφεται σκοτεινό. Χωρίς δουλειά, χωρίς ασφάλιση, χωρίς θέρμανση, χωρίς ισότιμη πρόσβαση στο σχολείο, χωρίς νερό...

2010-2014: Τα «κεκτημενα»…που θα ανατραπουν!

του Γιαννη Μηλιου...

Μια σειρά προοδευτικών (καίτοι όχι ριζοσπαστών) οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων οι Αμερικανοί νομπελίστες Robert Solow, Joseph Stiglitz και Paul Krugman, αλλά και διάσημος πλέον Γάλλος Paul Piketty, τις προτάσεις του οποίου για τη φορολογία υποστηρίζει με θέρμη ο γηραιός Solow, υποστηρίζουν την τελευταία διετία ότι το πρόβλημα του σύγχρονου δυτικού καπιταλισμού είναι η άνιση κατανομή του εισοδήματος.
«Ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μια άνιση κοινωνία, και όπως όλα δείχνουν θα ενισχυθεί η δυναμική που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους» γράφει ο Solow (“Thomas Piketty is right”),[2] ενώ ο Stiglitz υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη είναι πλέον συμβατή με την επιδείνωση των όρων ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας: «Παρότι αυξανόταν το ΑΕΠ, οι περισσότεροι πολίτες έβλεπαν το βιοτικό τους επίπεδο να διαβρώνεται [...] Το οικονομικό μας σύστημα αποτυγχάνει για τους περισσότερους Αμερικανούς [...] πληρώνουμε ένα ψηλό τίμημα για την ανισότητα της κοινωνίας μας – ένα οικονομικό σύστημα που είναι λιγότερο σταθερό [...], με λιγότερη ανάπτυξη και με μια δημοκρατία σε διακινδύνευση» (The Price of Inequality, New York, 2012).
Αν όλα αυτά ισχύουν για τους Αμερικανούς ή τους Γάλλους, ισχύουν στο πολλαπλάσιο για τους Έλληνες, δηλαδή για την πλειοψηφία όσων ζουν σε αυτή τη χώρα. Τα «Μνημόνια», δηλαδή οι πολιτικές λιτότητας που τέθηκαν σε εφαρμογή από τις ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010, αποτελούν στην ουσία τους ένα μακρόπνοο και «ριζικό πρόγραμμα» συγκέντρωσης εξουσίας, πλούτου και εισοδήματος στα χέρια μιας μικρής ολιγαρχίας, ένα «πρόγραμμα» ταχύτατης διεύρυνσης και θεσμικής θωράκισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Το «πρόγραμμα» αυτό, για την κοινωνική πλειοψηφία σημαίνει:

• Απώλεια δικαιωμάτων και ικανότητας διαπραγμάτευσης, δηλαδή απώλεια κοινωνικής ισχύος, καθώς καταργούνται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και σειρά θεσμών κοινωνικής προστασίας oργιάζει ανεξέλεγκτα η μαύρη αγορά εργασίας, η αυθαίρετη αθέτηση εργοδοτικών υποχρεώσεων, ακόμα και σύγχρονες μορφές δουλεμπορίου (βλ. Ta Νέa,17/72014).

Αρχίζει το ματς...

Sotosblog...

Η ανεργία αυξάνεται κι άλλο σύμφωνα με τη Στατιστική Αρχή, ενώ μειώνεται σύμφωνα με τον υπουργό Εργασίας. Επίσης, η ανεργία μειώνεται πριν από τις εκλογές, αλλά αυξάνεται αμέσως μετά σαν τον Τιραμόλα, ενώ ενδιαμέσως ο Σαμαράς εξαγγέλλει κοντά ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας.

Όλα πάνε πρίμα, αν και ανακοινώνεται ότι από το 2015 θα εισαχθεί… LOL ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τους τελείως κατεστραμμένους, πιλοτικά σε δύο Δήμους (Κηφισιάς κι Εκάλης πρώτα), μέχρι να ισχύσει για όλους τους Δήμους, όταν με το καλό θα έχουμε καταστραφεί όλοι μας, όσην ώρα πάμε τόσο πρίμα και σίγουρα θα πάμε ακόμα πιο πρίμα, κατάπριμα!
Πριν από τις εκλογές ο Σαμαράς σκίζει Μνημόνια, αλλά μετά τις εκλογές βγαίνουν στη φόρα επιστολές του οι οποίες τον διαψεύδουν και τις οποίες είχε μόλις στείλει προς τους Μνημονιάρχες, με την υπογραφή του φαρδιά-πλατιά από κάτω.
Η νέα κυβερνητική εκπρόσωπος αμφισβητεί αυτές τις επιστολές, παίζει με τις ημερομηνίες προσπερνώντας το περιεχόμενό τους, τις χαρακτηρίζει παλαιότερες κατά ένα μήνα, και καταλήγει ουσιαστικά να επιβεβαιώνει μες την άρνησή της μιαν ακόμα προεκλογική εξαπάτηση.
Νέα μέτρα ανακοινώνονται, ενώ νέα μέτρα δηλώνεται ότι δεν θα ληφθούν, αλλά κόβονται οι επικουρικές συντάξεις, τρίζοντας ξανά τα δόντια στις κύριες συντάξεις με βάση τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, και αρχίζουν οι ομαδικές απολύσεις.
Η Μέρκελ λέει ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει, ενώ εδώ παρακολουθούμε την κυβέρνηση σε απευθείας σύνδεση με τα νεκροταφεία της χώρας για να την βλέπουμε που τελεί εκεί το μνημόσυνο της κρίσης δημοσία δαπάνη.

Δεμένοι και με την υπογραφή τους...

του Σταυρου Καπάκου, απο την Αυγη...

Πριν από έναν χρόνο περίπου, κατά την πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά την αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση, ο Αντώνης Σαμαράς έθετε στις προτεραιότητες της κυβέρνησης την "αποφυγή λήψης νέων μέτρων".
Στις 2 Αυγούστου 2013 η "Αυγή" αποκάλυψε την επιστολή Σαμαρά, Στουρνάρα, Προβοπουλου προς την Κομισόν, με την οποία δεσμεύονται πως "αν χρειαστεί, θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα για την επίτευξη των στόχων". Έκτοτε "κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι" και όλος ο κόσμος γνωρίζει πλέον ότι ελήφθησαν νέα επώδυνα μέτρα, για τα οποία η κυβέρνηση κάθε φορά έσκιζε τα ιμάτιά της ότι θα ήταν τα τελευταία.
Και σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι μέχρι το τέλος του Ιουνίου πρέπει να έχουν περικοπεί οι επικουρικές συντάξεις και το εφάπαξ και μέχρι το τέλος του χρόνου να έχουν ολοκληρωθεί οι αναλογιστικές μελέτες για τα ασφαλιστικά ταμεία και, αν χρειαστεί, να περικοπούν εκ νέου οι κύριες συντάξεις, καθώς εφαρμόζεται η αρχή του μηδενικού ελλείμματος. Και δεν είναι τα μόνα μέτρα, καθώς έρχονται πολλά ακόμη, είτε με τον μανδύα των μεταρρυθμίσεων είτε ως φορολογικές αλλαγές είτε ως εκποίηση της δημόσιας περιουσίας με τις ιδιωτικοποιήσεις. Το Μνημόνιο δεν είναι στιγμιαίο, είναι διαρκείας...
Στη νέα επιστολή Σαμαρά, Στουρνάρα, Προβόπουλου προς την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, με ημερομηνία 14 Μαΐου 2014, δηλαδή πριν από τις εκλογές, που αποκάλυψε η χθες η "Αυγή", δεσμεύτηκαν και πάλι: "Είμαστε έτοιμοι να λάβουμε οποιαδήποτε μέτρα τα οποία μπορεί να αποδειχθούν αναγκαία", προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του Μνημονίου. Η δέσμευση αυτή είναι πλέον συνήθης, αφού πηγάζει από τις μνημονιακές υποχρεώσεις σαν αυτές που... σχίζει καθημερινά ο πρωθυπουργός.
Η δέσμευση αυτή είναι δυστυχώς αυτονόητη, καθώς η κυβέρνηση δέχθηκε τη λογική του ισοδύναμου αποτελέσματος στις συμφωνίες που έκανε με τους δανειστές. Επομένως, αν κάποια μέτρα δεν αποδώσουν όσο έχουν υπολογιστεί, δεν εξετάζεται αν φταίει για παράδειγμα το βάθεμα της ύφεσης εξαιτίας της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, αλλά επιβάλλονται νέα για να αναπληρωθούν οι απώλειες, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην κοινωνία και την οικονομία.

Κάποιοι ονειρεύονται ένα νέο 1965 μισό αιώνα αργότερα...

Τρυπιο Ευρω...

Λένε πως οι κυβερνήσεις σχηματίζονται κατ' εικόνα κι ομοίωση της κοινωνίας, πως αντανακλούν είτε το βάθος είτε τη ρηχότητά της. Κι εν μέρει έχουν δίκιο, αν υπολογίσουμε πως οι περισσότεροι "ανασχηματισμένοι" υπουργοί είναι εκλεγμένοι βουλευτές.
Αρνούμαι, όμως, ακόμα και τώρα να δεχθώ ότι το μεγαλύτερο κομμάτι τού ελληνικού λαού μπορεί να ταυτίζεται με μαριονέτες τής τραπεζικής κι επιχειρηματικής ελίτ, με "ανανήψαντες" ακροδεξιούς, πολιτικά βαμπίρ και τηλεμαϊντανούς. Η Ελλάδα που γνωρίζω δεν αποτελείται αποκλειστικώς από Χαρδουβέληδες, Βορίδηδες, Λοβέρδους και Γιακουμάτους. Ναι, υπάρχουν αρκετοί σαν αυτούς στην καθημερινότητά μας, μόνο που βρίσκονται και πολλοί άλλοι που εκπροσωπούν επάξια επαγγελματικές κατηγορίες με σημαντικότερη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο από τους επαγγελματίες λακέδες τής ελίτ, τους κρυφονεοφασίστες και τους δημοσιογράφους που με τη συμπεριφορά τους ευτελίζουν ακόμα περισσότερο το επάγγελμά τους. Πώς και γιατί να έχει εμπιστοσύνη το πόπολο σε αυτά που διαβάζει κι ακούει όταν αυτός που τα γράφει και τα λέει σήμερα υποτίθεται πως είναι όσο το δυνατό αντικειμενικότερος κριτής τής εξουσίας και την ακριβώς επόμενη ημέρα ένα ακόμα πιόνι της;...

Πορτογαλία: η τρόικα έφυγε, η λιτότητα όχι..

Κωστής Μαργιόλης, απο Το Περιοδικο...

Το success story αλά πορτογαλικά

Το successstory αλά πορτογαλικά λέει ότι η μικρότερη από τις δυο χώρες της Ιβηρικής χερσονήσου τα κατάφερε και μετά από τρία χρόνια σκληρής λιτότητας απαλλάχτηκε από την κηδεμονία των δανειστών.
Επισήμως η τρόικα εγκατέλειψε τη Λισαβόνα στις 17 Μαΐου, όμως τα έργα και οι ημέρες που αφήνουν πίσω τους οι εκπρόσωποί της μόνο θριαμβολογίες δεν δικαιολογούν. Η ανεργία παραμένει υψηλή, η επισφαλής και η μαύρη εργασία αυξάνονται, οι νέοι μεταναστεύουν στις πρώην αποικίες της Αφρικής, το 25% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 400  ευρώ το μήνα, ενώ το ξεπούλημα λιμανιών, αεροδρομίων και  δημοσίων επιχειρήσεων σε κινεζικά και άλλα «επενδυτικά κεφάλαια» συνεχίζεται. Άλλωστε ο πορτογάλος πρωθυπουργός δεν υποσχέθηκε τίποτε άλλο στους συμπατριώτες του παρά να παραμείνει πιστός  «στο μακρύ δρόμο των μεταρρυθμίσεων». Ώστε υπάρχει «κρίση» και μετά τα μνημόνια;

 Την ίδια μέρα που οι τρεις «απόστολοι» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου άφηναν τα γραφεία τους στη Λισαβόνα, ο πρωθυπουργός Πέντρο Πάσος Κοέλιο παρουσίαζε σε ειδική σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου ένα πολυσέλιδο κείμενο με τον εύηχο τίτλο «Ο δρόμος προς την ανάπτυξη». Σχεδόν δυο εβδομάδες μετά, στις 29 Μαΐου, η κεντρική τράπεζα της Πορτογαλίας δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή της για την οικονομική συγκυρία. Τα δύο κείμενα περιέγραφαν το ίδιο πράγμα με κάπως διαφορετική διατύπωση. Με περισσότερο τεχνοκρατική αργκό η Τράπεζα και με πιο ευσύνοπτο τρόπο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης προαναγγέλλουν τη συνέχιση της «δομικής προσαρμογής της οικονομίας η οποία παραμένει ανολοκλήρωτη». Δεν πρόκειται πάντως για υπερβάλλοντα ζήλο, αφού η χώρα είναι έτσι κι αλλιώς δέσμια των συμβατικών υποχρεώσεών της, οι οποίες αναφέρουν ότι η Πορτογαλία θα βρίσκεται υπό οικονομική επιτήρηση μέχρι να αποπληρώσει το 75% από τα 78 δισ. ευρώ που δανείστηκε για «να διασωθεί». Κάτι που μεταφράζεται, σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις οικονομικών αναλυτών, σε 20 ακόμα χρόνια «μνημονιακών πολιτικών χωρίς μνημόνια».

Ελλάς Γκουέρνικα...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Η Ελλάδα δεν έχει Σύνταγμα, έχει Μνημόνιο.
Το Σύνταγμα δεν τηρείται, όχι μόνον απ’ την κυβέρνηση, αλλά εν τέλει κι απ’ τους Ελληνες (όλους όσοι νοιώθουν το καθήκον να το υπερασπίζονται), ενώ το Μνημόνιο τηρείται κατά γράμμα. Και αριθμούς.
Το Σύνταγμα μαραζώνει και πεθαίνει, ενώ το Μνημόνιο ανανεώνεται και θεριεύει.
Το Κοινοβούλιο έχει υποβαθμισθεί σε Κολοβό, όπου ο κ. Πρωθυπουργός δεν πατάει, οι δε νόμοι «ψηφίζονται» με προεδρικά διατάγματα, επείγουσες και κατεπείγουσες διαδικασίες, κρυφίως, νύκτωρ, με άσχετες τροπολογίες, διά αντιπερισπασμών, με αποπληροφόρηση και παραπληροφόρηση.  Ενόσω «μιλούσαμε» για το γάλα, υπερψηφιζόταν το κώνειο και η ηρωίνη.
Η Δικαιοσύνη, εξαρτημένη απ’ την κυβέρνηση,  δεν εμπνέει τον λαό με την ισχύ της (ως η έσχατη καταφυγή των πολιτών), απονέμεται με βραδύτατους ρυθμούς, συχνά μεροληπτεί και παρακολουθεί αδρανής την καταβαράθρωση του πολιτεύματος.
Η διάκριση των τριών εξουσιών δεν υφίσταται. Ενδιάμεσα (αντι)θεσμικά (παρα)μορφώματα διαχέουν τις  ευθύνες, συσκοτίζουν τις αρμοδιότητες κι αποτρέπουν κάθε είδους απολογισμό. ΜΚΟ, Ανεξάρτητες Αρχές και offshore εταιρείες καθαιρούν τη δημοκρατία σε ένα (βρώμικο) παίγνιο με τη σκιά της. Σκιά σκοτεινή, ολιγαρχική, τυραννική, παρακρατική.
Η Ελλάδα είναι χώρα υπόδουλη. Φόρου (για το Χρέος) Υποτελής. Προτεκτοράτο, που κυβερνάται από ανδρείκελα, εντολοδόχους ξένων δυνάμεων, υπό την επιστασία Γκαουλάιτερ. Η χώρα έχει ήδη μεταβληθεί σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου δεν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα και η ζωή των ανθρώπων δεν αξίζει φράγκο για το κράτος, ενώ κοστίζει πολύ φθηνά στα αφεντικά τους.
Η χώρα σπαράχθηκε και σπαράζεται, δηώνεται και λεηλατείται, σαν να έχει χάσει πόλεμο. Το ΑΕΠ κατακρημνίσθηκε κατά 50 δισ., το Χρέος έχει μετατραπεί σε Λερναία Υδρα, μια δόση να πληρώνεις, δύο να αναφύονται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τα ιδιωτικά χρέη -χρέη αξίας γύρω στα 70 δισ. δεν εξυπηρετούνται- τη στιγμή που τα δημόσια έσοδα υπολείπονται κατά 1 δισ. τον μήνα, με αύξουσα τάση.

Για να ψηφίσουμε. Για να ζήσουμε....

Του Σταύρου Παναγιωτίδη, Barikat.gr...

Εκλογές. Και για να καταλάβουμε στη σημασία τους, πρέπει να συμφωνήσουμε πολύ γρήγορα στο τι γίνεται σε αυτή τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Για να δούμε.

Σημείο συμφωνίας πρώτο: Ζούμε στην εποχή των Μνημονίων
Από το 2010 κι έπειτα, τα αλλεπάλληλα Μνημόνια έφτιαξαν ένα νέο πλαίσιο ζωής στην Ελλάδα, μία νέα χώρα. Αλλαγές στα εισοδήματα, στις εργασιακές σχέσεις, στους θεσμούς και στη δημοκρατία. Η κυβέρνηση καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, μειώνει τον κατώτατο μισθό, ορίζει έναν ακόμη χαμηλότερο για τους νέους, επιβάλει με τα προγράμματα voucher την εργασία των νέων για πέντε μήνες χωρίς δικαιώματα. Σαν ένα ντόμινο, μειώνονται και οι υπόλοιποι μισθοί, αυξάνονται οι απλήρωτες ώρες εργασίας, η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία και η ανεργία. Είναι ο νόμος της αγοράς σε δράση, μπροστά στα μάτια μας. Ή αλλιώς, όταν τα πράγματα ζορίζουν για κάποιους από εμάς, σε λίγο θα ζορίσουν για όλους. Νόμοι χιλιάδων σελίδων έρχονται στη Βουλή για ψήφιση σε μία ημέρα, η ΕΡΤ κλείνει με ένα διάταγμα, η αστυνομία αιματοκυλάει διαδηλώσεις, αποφασισμένα δημοψηφίσματα απαγορεύονται και το αποτέλεσμά τους αγνοείται, η αστυνομία πολιορκεί ένα ολόκληρο χωριό στη Χαλκιδική που θέλει να ζήσει χωρίς κυάνιο στον αέρα και το νερό του και εισβάλει νύχτα στα σπίτια, η δημοκρατία γίνεται λάστιχο και απαξιώνεται και φαίνεται στα μάτια των πολιτών άχρηστη. Αντανακλαστικά, ανεβαίνει ο φασισμός. Ή αλλιώς, κανείς δεν υπερασπίζεται κάτι που δεν πιστεύει πως υπάρχει.

Εγώ ο άλλος, εσύ...

Στάθης στον enikos.gr...

Σήμερα επίτρεψέ μου, με όλον τον σεβασμό, να μιλήσουμε εσύ κι εγώ σε προσωπικό τόνο. Κλαψουρίζει στα διαφημιστικά του σποτ το ΠΑΣΟΚ ότι σήκωσε μόνο αυτό το βάρος της πολιτικής των μνημονίων για να σώσει τη χώρα - ντροπή! Σηκώνει -κι όχι μόνο του, αλλά με τον κ. Σαμαρά μπλεγμένον στο κόλπο απ’ την αρχή, από τις Κάννες- το βάρος της προδοσίας να τσιμεντώσει την Ελλάδα στο γύψο της υποτέλειας,
στον βραχνά του χρέους, στην αγωνία τη; ανημποριάς, να τελειώνουμε με το ΠΑΣΟΚ, με την οίηση του κάθε Καψή που βγαίνει στα κανάλια με τις πλάτες της διαπλοκής και περιπαίζει κατάμουτρα εκατομμύρια ανέργους, υποσιτισμένα παιδιά και ατιμασμένους απ’ το κράτος τους και τη φάρα τους γέροντες. Οχι άλλο Βενιζέλο, όχι άλλη ξεφτίλα της λογικής και ταπείνωση της ηθικής. Οχι άλλη Ν.Δ., όχι στο άγος Γεωργιάδη, στα ουρανομήκη ψέματα Σαμαρά, στα νταηλίκια Βορίδη, όχι άλλο Μπαλτάκο.
Τα ψέματα της Ν.Δ. είναι αιματοβαμμένα. Από αυτοκτονίες, από νυχτερινούς εφιάλτες όταν ξέρεις ότι θα χάσεις τη δουλειά σου. Τα ψέματα του Σαμαρά και της Ν.Δ. είναι στοιχειωμένα από κλειστά μαγαζιά και πετσοκομμένους μισθούς. Να τελειώνουμε με τους καραγκιόζηδες που κάνουν εγκλήματα λες και πηγαίνουν βόλτα τα παιδιά τους στο πάρκο. Με τα ανδρείκελα που πήγαν το χρέος στα ουράνια και το ΑΕΠ στα τάρταρα.
Για ποια σταθερότητα μιλούν; της νευρικής ακαμψίας; Ποιους συνεχίζουν να εκβιάζουν και να απειλούν; αυτούς που έχουν καταληστεύσει, αυτούς των οποίων διαλύθηκαν και διαλύονται οι οικογένειες; Γιατί θα είναι «ατύχημα» να αλλάξει κυβέρνηση ο λαός; δεν ντρέπονται; Αυτοί που έχουν κάνει το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας κουρελόχαρτο, σκούζουν ότι θα είναι «ατύχημα» η αποκατάστασή του. Οντως όμως θα είναι «ατύχημα» κάτι τέτοιο: για τους ίδιους και τα αφεντικά τους, για όσους έχουν να λογοδοτήσουν για σκάνδαλα και μίζες, για όσους έφαγαν τον άμπακο με θαλασσοδάνεια που θα κληθούν να επιστρέψουν.

Μαύρο στη μαύρη γλίτσα...

Στάθης στο enikos.gr

Μεγάλο ρεύμα έχει η Χρυσή Αυγή! Κατεβάζει υποψήφιους δημάρχους μόνον σε δέκα δήμους σε όλη την επικράτεια! Ούτε καν σε έντεκα!
Συνεχίζει περιφερόμενος ανά τας οδούς και τας ρύμας άδων ο κ. Ευ. Βενιζέλος: «Αν δεν με ψηφίσετε, θα φύγω» - του το επαναλαμβάνουμε για μιαν ακόμη φορά μπας και το καταλάβει ο υπερτιμημένος αυτός πλην όμως βραχύνους: «Γι’ αυτό δεν σε ψηφίζουμε, χρυσέ μου, για να φύγεις»
- τίποτα, τον χαβά του ο νουνεχέστατος: «Θα πάω να το πω (σ.σ.: μαρτυριάρικο) στον... Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι δεν με ψηφίσατε και φεύγω!» - γιατί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χρυσέ μου; «Για την ενότητα του έθνους» - ορίστε;!!; Τι σχέση έχει η ενότητα του έθνους με το μαύρισμα που θα φας, ω εσύ ογκόλιθε της ευφυΐας; Ω του ξεπεσμού ω του οδυρμού: «Δεν αξίζει του ΠΑΣΟΚ να γίνεται το πτυελοδοχείο της μεταπολίτευσης» θρηνεί ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης, υποψήφιος ευρωβουλευτής της Ελιάς - τι του αξίζει; Ο θαυμασμός των ανέργων; Οι προσευχές των αυτοχείρων; Το βραβείο Εφιάλτης για την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Υποτέλειας; Το Οσκαρ Τζακ ο Αντεροβγάλτης για τα χαράτσια και τους φόρους που έχει επιβάλει; Οταν το ΠΑΣΟΚ έφτυνε την Ελλάδα κατάμουτρα χάριν της Διαπλοκής και των «νταβατζήδων», τι διαφορετικό από πτυελοδοχείο πίστευε ότι θα γίνει;
Το ΠΑΣΟΚ τελειώνει και μαζί του υπάρχει η ελπίδα να τελειώσει όλη αυτή η γλίτσα που άπλωσε επί δεκαετίες στην ελληνική κοινωνία. Ως άλλος Μίδας αυτό το κόμμα ό,τι άγγιζε το έκανε χρυσάφι για τους Δυνατούς και γλίτσα για την κοινωνία, όλη αυτήν τη γλίτσα των δύο μέτρων και δύο σταθμών, της ζωής χωρίς αρχές, της οίησης, της χρήσιμης αμορφωσιάς, του ευρωλιγουρισμού, των κολλητηλικίων - όλη αυτή η γλίτσα που τα χωρούσε όλα, που τα χώνευε όλα, που δηλητηρίαζε ό,τι δεν ήλεγχε, όλος αυτός ο χυλώδης Σταλινισμός του «εκσυγχρονισμού», υπάρχει η ελπίδα να πάρει τέλος.

«Εθνικοποίηση» των μνημονίων...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Εχουν δίκιο Σαμαράς και Βενιζέλος ότι τα μνημόνια τελείωσαν και ήταν περαστικά. Λεπτομέρεια είναι ότι δεν τελείωσαν, αλλά τελειώνουν το 2016. Προϋπόθεση, βεβαίως, για να εξακολουθούν να έχουν δίκιο είναι ότι δεν θα χρειαστεί νέα δανειακή σύμβαση.
Ας δεχθούμε ότι πράγματι έτσι θα συμβεί. Τα απειλητικά δημοσιονομικά κενά θα καλυφθούν και το τρομακτικό δημόσιο χρέος θα μεταλλαχθεί σε εξυπηρετήσιμο.
Σε αυτή την υποθετική περίπτωση δεν θα έχουμε νέα «προγράμματα». Μόνο που οι μνημονιακές πολιτικές έχουν ήδη «εθνικοποιηθεί». Το μνημόνιο, που δεν θα υπάρχει ως κάποιο συγκεκριμένο «σώμα», αναγνωρίζεται ως νομικό καθεστώς. Αφού δεν το συνιστούν μόνο επαχθή μέτρα και πάγιες δανειακές υποχρεώσεις. Αλλά κυρίως μια ολοκληρωμένη νεοφιλελεύθερη αντίληψη και πρακτική για την κοινωνία και την οικονομία. Το γεγονός ότι κυβέρνηση και Βρυξέλλες το ονομάζουν αυτό «δημοσιονομική πειθαρχία» ουδεμία σημασία έχει.
Αυτό το μνημόνιο-καθεστώς εδραιώνεται και νομιμοποιείται βήμα- βήμα κι εσπευσμένα, μέσα στον αχό της προεκλογικής περιόδου.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα έγινε νόμος το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιο­νομικής Στρατηγικής 2015-2018». Πριν ακόμη ολοκλη­ρωθεί η ψήφισή του ενέσκηψε και το σχέδιο νόμου για τις «Αρχές Δημοσιονομικής Διαχεί­ρισης και Εποπτείας - Δημόσιο Λογι­στικό». Ετσι, επισφραγίζονται τα μνημό­νια ως καθε­στώς πλέον. Με το τελευταίο επαναβε­βαιώ­νεται πανηγυρικά ότι η χώρα μας θα βρί­σκεται υπό ενισχυμένη εποπτεία των Βρυξελ­λών (Κομισιόν) και της Φρανκφούρτης (Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα) μέχρι να αποπλη­ρώσει το 75% των δανείων που έχει πάρει.
Αυτό σημαίνει ότι οι «πιο αυστηροί και δεσμευτικοί κανόνες», που μπαίνουν σε ισχύ για όλα τα κράτη-μέλη με τη δέσμη κανονισμών του 2013 (Tow Pack), στα καθ' ημάς θα εφαρμοστούν με τον ίδιο τρόπο μόνο έπειτα από ένα τέταρτο του αιώνα (για την ακρίβεια το 2039)! Εφόσον όλα πάνε καλά και σύμφωνα με τα ισχύοντα «προγράμματα προσαρμογής» (διάβαζε λιτότητα).

Το μνημόνιο δεν είναι μια παρένθεση...

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου, απο το Red NoteBook...

To μεγαλύτερο κόλπο που έπαιξε ο διάβολος ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει». Έτσι λέει ο Κέβιν Σπέισι στο έργο «Οι συνήθεις ύποπτοι», που είναι βέβαια φράση από τον Μπωντλαίρ. Το μεγαλύτερο κόλπο που θα παίξει αυτή η Κυβέρνηση, είναι να πείσει τον κόσμο ότι το μνημόνιο δεν υπάρχει, ότι είναι κάτι περαστικό και –όπως είπε χθες ο κ. Σαμαράς
– ότι έχει κλείσει τον κύκλο του. «Το μνημόνιο δεν είναι μια παρένθεση. Δεν είναι καν μόνο τα μέτρα. Δεν είναι καν μόνο η δανειακή σύμβαση. Έχει μια φιλοσοφία για την οικονομία, για τη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία και –εάν δεν μπορέσουμε να το σταματήσουμε– θα γίνει καθεστώς.
Ποιος είναι ο βασικός στόχος του μνημονίου, από τον οποίο προκύπτει ότι είναι καθεστώς; Είναι να έχουμε για όλα τα επόμενα χρόνια μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, που ολοένα και θα αυξάνονται. Από €4,2 δισεκατομμύρια το 2014, στα €7 δισεκατομμύρια το 2016 και στα €11,5 δισεκατομμύρια το 2018.
Ένα θέμα είναι εάν αυτό είναι εφικτό. Μας λέει η κυρία Πατριανάκου ότι είναι εφικτό, γιατί υποστηρίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού ότι θα εξαρτηθεί από τους ρυθμούς ανάπτυξης. Όμως, αυτό που λέει το Γραφείο Προϋπολογισμού είναι ότι η μόνη χώρα που κατάφερε αυτό το επίτευγμα, της ύπαρξης για πολλά χρόνια πλεονάσματος, είναι η Νορβηγία, μια πετρελαιοπαραγωγός χώρα.
Όμως, δεν είναι το βασικό θέμα αν είναι εφικτά αυτά τα πλεονάσματα, αλλά εάν είναι εφικτά συγχρόνως με τους στόχους της ανάπτυξης άνω του 3% που θέτει το Μεσοπρόθεσμο. Γιατί αυτό που κάνουν τα πλεονάσματα είναι ότι στερούν βασικούς πόρους από αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Και αυτό είναι να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση και το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Παίρνοντας, λοιπόν, τους πόρους από τα πλεονάσματα που τα δίνουμε στους πιστωτές, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα δύο προβλήματα.
 Όταν έθεσα αυτό το επιχείρημα στην Επιτροπή, ο κ. Βορίδης έδειξε ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τα συμφέροντα των πλουσίων χωρών.

Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ως διαρκής μνημονιακή πολιτική...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Το Μνημόνιο ως γνωστόν κάνει τέσσερα πράγματα. Πρώτον, τη βίαιη εξισορρόπηση των δημόσιων οικονομικών με περικοπές δαπανών και αύξηση φόρων. Δεύτερον, τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τρίτον, ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση της δημόσιας γης.
Τέταρτον, θεσμικές μεταρρυθμίσεις που επιδιώκουν το άνοιγμα των αγορών όπου κυριαρχούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες.
Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, αυτό μπορεί να ισοσκέλισε τα δημόσια οικονομικά, αλλά με κόστος την απώλεια του 25% του ΑΕΠ, την εκτίναξη της ανεργίας στο 30% και τον πλήρη εκτροχιασμό του δημόσιου χρέους, παρά το κούρεμα, την επιμήκυνση και τη μείωση των επιτοκίων που έγιναν σε διαδοχικές φάσεις.
Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την περίοδο 2014-2018, που κατέθεσε η κυβέρνηση, συνεχίζει να κάνει ακριβώς αυτά, θεωρώντας ότι η πολιτική θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Προβάλλει τέσσερις ισχυρισμούς: Πρώτον, ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. Δεύτερον, ότι ο προϋπολογισμός θα αποκτήσει μόνιμο πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ ή άλλως 9 δισ. μέχρι το 2016 και θα το διατηρήσει στη συνέχεια, και αυτό θα συμβεί χωρίς να υπάρξουν νέα μέτρα πέρα από τα τρέχοντα για το 2014. Τρίτον, ότι η ανεργία θα αποκλιμακωθεί ραγδαία. Τέταρτον, ότι το χρέος μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς πρόβλημα μέχρι το 2020, η δε συζήτηση περί μη βιωσιμότητάς του είναι παραπλανητική.
Πρόκειται για μια παραμυθένια αφήγηση που εκπορεύεται από την κεντρική ιδέα ότι το Μνημόνιο δουλεύει, ότι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα αποδώσει και ότι κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης ή χαλάρωση κάποιων εκ των όρων του Μνημονίου, πολύ περισσότερο η εγκατάλειψή του, στερείται νοήματος. Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει θέσει το Μνημόνιο στον επιταχυντή και είναι απόλυτα ταυτισμένη με την ιδέα της υπέρμετρης εφαρμογής της φιλοσοφίας του, πέρα από συμβατικές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Σιγή ασυρμάτου...

Ουδέν Σχόλιον...

     ..έχει επιβληθεί στα ΜΜΕ και στα χείλη κυβερνητικών, σε ό,τι αφορά μνημονιακά θέματα και προσταγές.

     Λέξεις όπως ''τρόϊκα'', ''εφαρμοστικοί νόμοι'', ''μνημόνιο'', ''Τόμσεν'', και λοιπές βρισιές, έχουν απαγορευτεί για το επόμενο 25ήμερο.
     Έχουν αντικατασταθεί από ''ανάπτυξη'', ''έξοδος στις αγορές'', ''πλεόνασμα'', ''κοινωνικό μέρισμα'', ''ελάφρυνση'', ''παροχές''.

     Καμία κουβέντα για τις κοντά 100.000 απολύσεις που θα γίνουν στο Δημόσιο έως το 2018!  Άχνα για την νέα μείωση συντάξεων και μισθών! Άκρα του τάφου σιωπή για τα νέα μέτρα ύψους πάνω από 7,5 δις για τα επόμενα τρία χρόνια!
     Για όλα αυτά που προβλέπει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα  (αυτή είναι η διατύπωση για το ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ), αυτοί που το συμφώνησαν και έχουν δεσμευτεί ότι θα το εφαρμόσουν, τάχα δεν έχουν ιδέα!

     Θα τα ανακαλύψουν ξαφνικά ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ,
     ..όπου εντελώς ''ξαφνικά'' όλοι οι δείκτες θα ξαναπάρουν την κατηφόρα, και όπου η οικονομία μας εκεί που πήγαινε με υπερηχητικές ταχύτητες, άξαφνα θα ''επιβραδύνει'' πάλι σαν μουλάρι στον ανήφορο,
     ..και ''δυστυχώς'' και ''παρά την θέλησή τους'', νέα μέτρα και πάλι θα χρειαστούν για ''να μην πάνε χαμένες οι ως τώρα θυσίες του ελληνικού λαού''!
     Βεβαίως ''αυτά θα είναι και τα τελευταία μέτρα που θα χρειαστούν'' καθώς ''η οικονομία μας έχει πιά θωρακιστεί πλήρως'',  ''χάρη στις προσπάθειες και την εργατικότητα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού ξεχωριστά''!

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Οι Μεγάλες Αγορές και η Μεγάλη Εβδομάδα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Αν η περασμένη εβδομάδα χαρακτηρίστηκε από την έξοδο της χώρας στις Αγορές, η Μεγάλη που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την εθιμική έξοδο των κατοίκων της χώρας, νηστευόντων (εκ πίστεως ή εξ ανάγκης) και μη, στις προεόρτιες αγορές. Πολλές και σοβαρές οι διαφορές ανάμεσα στις δύο εξόδους. Οι ίδιες που χωρίζουν τις φαντασμαγορικά ηγεμονικές Αγορές των Μητροπόλεων από την ταπεινή αγορά της γειτονιάς μας.

Ενώ τώρα η κίνηση προς τις λαϊκές και τα κρεοπωλεία γίνεται σιωπηρά ή με κοφτά δισύλλαβα γκρίνιας, μία εβδομάδα πριν, ο θόρυβος υπήρξε πολύς και πανηγυρικός. Περίπου στον τόνο τού «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» ή του «εν τυμπάνω και χορώ, εν χορδαίς και οργάνω» των Ψαλμών. Με αποκορύφωμα τη σωτηριώδη έλευση της κ. Μέρκελ, προς τιμήν της οποίας διαλύθηκε η πρωτεύουσα. Για τον φόβο των Ιουδαίων, διαδηλωτών και λοιπών; Παραδόξως, ναι. Το «παραδόξως» τίθεται εδώ επειδή, σύμφωνα με τα κυβερνητικά λεγόμενα, η Γερμανίδα καγκελάριος ερχόταν σαν (αρχ)Αγκελα καλών ειδήσεων. Για να δώσει τούτη τη φορά, και όχι για να λάβει. Οπότε η φυσική, αυθόρμητη υποδοχή προβλεπόταν πάνδημη, μετά βαΐων και άνευ κλάδων κακώς εννοουμένων. Και ήρθε η καγκελάριος. Και πράγματι έδωσε: ευχές και λεκτική συμπόνια. Και όντως δεν έλαβε τίποτα – μόνο διαβεβαιώσεις για τη σεβαστική τήρηση ενός προγράμματος που αυτή το εννοεί και το επιβάλλει ως πρόγραμμα λιτότητας (και δη τιμωρητικής), εμείς δε το μεταφράζουμε «πρόγραμμα εξυγίανσης», για να γλυκάνουμε τουλάχιστον την ακοή μας.

«Αγιες μέρες που είναι», πολλοί θα βρουν δανεικά για να βγουν στα σούπερ μάρκετ, αλλά χρόνο μονάχα ο ψιλικατζής σου σού δανείζει, σαν γνώριμος· ο χρόνος αυτός όμως έχει όριο.

Μεγαλοβδόμαδο χωρίς ευαγγέλια...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Για να κρατάμε ανοιχτά τα μάτια μας: - Τo 2010 οι πολίτες κλήθηκαν να πανηγυρίσουν τη σύναψη του μεγαλύτερου εξωτερικού δανείου στην Ιστορία! Οποιος δεν συμμεριζόταν την αισιοδοξία της κυβέρνησης και της χρηματοπιστωτικής ελίτ ανήκε στους «εσωτερικούς» εχθρούς. Το πρώτο μνημόνιο, που αν δεν μας το επέβαλλαν, έπρεπε να το επινοήσουμε μόνοι μας, ήταν κάτι σαν νέα μεγάλη ιδέα του έθνους. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά...

• Δύο χρόνια μετά κι αφού προηγήθηκε η χρεοκοπία της χώρας, ήχησαν πάλι χαρμόσυνα εμβατήρια για το νεο εθνοσωτήριο PSI και το ακόμη μεγαλύτερο δάνειο. Οι ελληνικές τράπεζες αναγορεύτηκαν ως οι πιο ισχυρές της Ευρώπης. Οποιος διαφωνούσε ανήκε στις «μοιρολογίστρες», στο «λόμπι» της δραχμής, και ήθελε μια Ελλάδα χωρίς καύσιμα, φάρμακα, με άδειες αυτόματες ταμειακές μηχανές και «μάχες» έξω από τα τραπεζικά καταστήματα. Ισως και εμφυλίους πολέμους....
• Μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012 και εν μέσω κοινωνικών ερειπίων η χώρα «γύριζε σελίδα», «έβγαινε από την κρίση» και άφηνε πίσω της το δεύτερο μνημόνιο. Στα τέλη του «ιστορικού» Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο πρωθυπουργός καλούσε τους πολίτες να πάρουν μέρος στην επιθεώρηση «Η Ελλάδα τώρα ξεκινάει» (το βιντεάκι με πρωταγωνιστή τον Α. Σαμαρά είναι αναρτημένο ακόμη στο Youtube).
Στο μεταξύ η χώρα, ως αποικία χρέους, κινούνταν στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης για το ένα τρίτο των κατοίκων της και υπό διαρκή κηδεμονία, αν όχι επικυριαρχία στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρωζώνης. Οικονομική και πολιτική...
Υστερα από όλα αυτά καλούμαστε τώρα να προϋπαντήσουμε με χορούς και τραγούδια την «έξοδο στις αγορές». Ακούγεται από την ίδια χορωδία με τα ίδια όργανα ξανά η ωδή της χαράς. Σε συνθήκες τρισχειρότερες από οικονομική και κοινωνική άποψη. Αφού πρώτα τα μνημόνια και οι πολιτικές λιτότητας έγιναν καθεστώς για το προβλεπτό (και δρομολογημένο) μέλλον.

Αλεξης Τσιπρας: Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την κ. Μέρκελ...

απο το Alter Thess... Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών....
Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την κ. Μέρκελ. Η Ευρώπη ή θα υπηρετεί τον κόσμο  της εργασίας ή θα διαλυθεί.
Η επίσκεψη Μέρκελ στην πρωτεύουσα των μνημονίων, επαναφέρει στο προσκήνιο το αδιέξοδο που δημιούργησαν όσοι παρέλαβαν την Ευρώπη των λαών και την μετέτρεψαν σε εργαλείο των αγορών.
Οι αρχικές διακηρύξεις και προθέσεις πολύ γρήγορα μπήκαν στο συρτάρι. Αντικαταστάθηκαν από συνθήκες που εξυπηρετούσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και όχι τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το χειρότερο όλων σε αυτήν την μακρά πορεία μετάλλαξης, είναι ότι το κέντρο λήψης των αποφάσεων έφυγε από τους πολίτες και τις κυβερνήσεις και μεταφέρθηκε σε τεχνοκράτες, κλειστά συμβούλια και κερδοσκόπους. Πρωταγωνιστές αυτής της Ευρώπης-καζίνο είναι οι δύο μεγάλες «πολιτικές οικογένειες» της Ευρώπης. Λαϊκό κόμμα και (πρώην) Σοσιαλιστές συμπεριφέρθηκαν ως ιδιοκτήτες όχι ενός κοινού μέλλοντος, αλλά ως  χρηματιστηριακοί σύμβουλοι και νεοφιλελεύθεροι ταλιμπάν.
Σήμερα η Ευρώπη της κ. Μέρκελ, δεν εμπλέκεται απλά στην δίνη της κρίσης, είναι η δημιουργός και επιταχυντής  της κρίσης. Το «επ’ ωφελεία των λαών» έχει αντικατασταθεί με το «επ’ ωφελεία των αγορών». Το κοινό νόμισμα από εργαλείο της ευρωπαϊκής ενοποίησης μετατράπηκε σε όχημα της γερμανικής ηγεμονίας.
Η κυρία Μέρκελ έρχεται να κάνει προεκλογική εκστρατεία για τον εκλεκτό της στην Ευρώπη και τον προστατευόμενο της στην Ελλάδα. Η κ. Μέρκελ θα δει μία πόλη-φάντασμα, αστυνομοκρατούμενη, με απαγορευμένες και κόκκινες ζώνες. Δεν θα δει τα αποτελέσματα της πολιτικής της.
Η Ελλάδα βιώνει την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.