Οι μάσκες και οι κουκούλες...

kathimerini.gr ...

Tου Παντελη Mπουκαλα

Τρεις δεκαετίες πριν, όταν ηγεμόνευε το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Μητσοτάκης δήλωνε επιμόνως πως, αν βρεθεί στα πράγματα, θα ξηλώσει τη «17 Νοέμβρη» σε λίγα εικοσιτετράωρα. Ηταν η εποχή που κυριαρχούσαν σενάρια περί εμπλοκής υψηλών (ή και υψηλότατων) στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην προστασία της τρομοκρατικής οργάνωσης. Ορισμένοι μάλιστα διατείνονταν ότι οι πράσινοι όχι απλώς την προστάτευαν, αλλά και την καθοδηγούσαν, χρησιμοποιώντας την για άθλιους σκοπούς. Και ήρθε κάποτε στα πράγματα ο κ. Μητσοτάκης, αλλά το αίνιγμα της «17Ν» παρέμεινε άλυτο και η τρομοκρατική οργάνωση συνέχισε την αιματηρή δράση της, ώσπου εξαρθρώθηκε επί ΠΑΣΟΚ – τυχαία. Το πνεύμα της παλιάς μητσοτακικής δήλωσης ζήλεψε ο νυν πρόεδρος της Ν.Δ., ο οποίος, μετά τη νέα καταστροφή του αθηναϊκού κέντρου από ωμούς πυρπολητές, που, όπως και στη Μarfin, αδιαφορούσαν για το αν έθεταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είπε ότι, μόλις έρθει στα πράγματα, θα βγάλει την κουκούλα των «γνωστών αγνώστων» σε λίγα εικοσιτετράωρα. Οπως και ο ενδοπαραταξιακός πολέμιός του, ο κ. Σαμαράς μάς αφήνει να καταλάβουμε ότι κάποιοι στον κρατικό μηχανισμό ή στα (πράσινα) κυβερνητικά κλιμάκια ξέρουν ποιοι σαρώνουν την Αθήνα, δεν τους αποκαλύπτουν όμως. Και όχι μόνο δεν τους αποκαλύπτουν, αλλά τους καθοδηγούν, εκμεταλλευόμενοι τη δράση τους και εντάσσοντάς την σε σχέδια σκοτεινά. Σαν πολιτευόμενοι που είναι, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Σαμαράς θα έχουν μπει βέβαια σε καφενείο για δυο χειραψίες και τρία χαμόγελα. Και ακόμα κι αν εξαντλείται εκεί η σχέση τους με τους ιερούς χώρους του καφέ, της τράπουλας και της πολιτικολογίας, σίγουρα θα ξέρουν ότι κάθε θαμώνας οφείλει με τη σειρά του να πει με πάθος τη μοιραία φράση: «Μωρέ, κάντε με εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα και θα δείτε». Και είναι τόσο σίγουροι ότι θα φέρουν τα πάνω κάτω, που δεν τους τρομάζει το απειλητικό τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη, ξέρετε: «Οσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν, τους κυνηγάει ο λαός απ’ τα καλά που κάνουν». Αλλο πράγμα ωστόσο είναι η μικρή και ανεπίσημη Βουλή των καφενείων, όπου η συνείδηση όλων είναι ελεύθερη, και άλλο η επίσημη Βουλή, όπου οι αρχηγοί επιτρέπουν στη συνείδηση των βουλευτών τους να λειτουργεί μόνο καθ’ υπαγόρευση. Οταν λοιπόν ένας πολιτικός που κατά τα γκάλοπ βρίσκεται κοντά στην πρωθυπουργία λέει δημόσια, με ύφος πολεμικό, «κάντε με εμένα πρωθυπουργό και θα αποκαλύψω αμέσως τους κουκουλοφόρους», πρέπει η στάση του να ανταποκρίνεται στο βάρος των λόγων του. Πρέπει δηλαδή να εξηγήσει δυο–τρία τινά εδώ και σήμερα, όχι μετεκλογικά: τους ξέρει ήδη τους κουκουλοφόρους αλλά θα τους αποκαλύψει όταν ανέβει στον θώκο, αφήνοντάς τους έτσι με λυμένα χέρια ένα δίμηνο, μπορεί και παραπάνω; Και είναι υπεύθυνη μια τέτοια στάση; Ή μήπως θα τους μάθει μόλις γίνει πρωθυπουργός και πάρει στα χέρια του τους απόρρητους φακέλους, μόλις σπάσει τους κωδικούς και «ανακρίνει» τους επικεφαλής των αστυνομικών και των μυστικών υπηρεσιών; Οπότε, προς τι τα υπονοούμενα για τους κυβερνητικούς εταίρους του; Η ιδέα του κ. Σαμαρά για τους «γνωστούς αγνώστους» είναι η ιδέα των ΜΜΕ: απολιτική, κομφορμιστική, μηχανιστική, αστυνομικίστικη. Είναι σαν να πιστεύουν όλοι τους πως αυτοί οι «τρακόσιοι–τετρακόσιοι», όπως λέγεται συνήθως, είναι ίδιοι με τα χρόνια, με ελάχιστες προσθαφαιρέσεις. Είναι δηλαδή μισή χιλιάδα μπαχαλόμαγκες που, ευκαιρίας δοθείσης, παίζουν το παιχνιδάκι της επανάστασης και μιας απαλλοτρίωσης που σε τίποτα δεν διαφέρει από το πλιάτσικο, και οι οποίοι ούτε αριθμητικά διαφοροποιήθηκαν ούτε ως προς τα γνωρίσματά τους. Και όμως. Και περισσότεροι είναι πια, και η ηλικία εισόδου στα κλειστά γκρουπ κατέβηκε από τη μια και ανέβηκε από την άλλη (αφού βγήκαν στο κουρμπέτι, από ανία ή απόγνωση, δεκαπεντάχρονοι αλλά και σαρανταπεντάχρονοι), και οι Ελληνες δεν είναι μόνοι, αφού δρουν μαζί με αλλοδαπούς, ορισμένους εκ των οποίων τούς μισθώνουν ενίοτε ημεδαπά ρεμάλια που εκτός από κουκούλα φορούν και μάσκα αντιεξουσιαστή. Μόνο ο χαρακτηρισμός, «γνωστοί άγνωστοι», έχει μείνει ίδιος με τα χρόνια κι εκείνη η μιντιακή υπόνοια πως κάποιοι τους ξέρουν μα δεν τους αποκαλύπτουν. Γιατί οι «γνωστοί άγνωστοι» του ’80 δεν είναι ίδιοι με τους απλώς συνονόματούς τους του μιλένιουμ, των Ολυμπιακών, του 2008, τους σημερινούς. Τίποτα δεν έχει μείνει ίδιο. Ολα έχουν ανατραπεί, μαζί και οι αυταπάτες. Γιατί να μείνουν ίδιοι αυτοί; Ουδείς άλλωστε μπορεί να πιστεύει ότι γεννιούνται εκτός κόσμου και δεν ανατρέφονται από την ίδια την κοινωνία, σύμφωνα με τους δρόμους που παίρνει ή αποκλείει αυτή κάθε φορά και σύμφωνα με τις αξίες που λατρεύει. Σε ηθικοπνευματικό επίπεδο, η κοινωνική αδιαφορία ενός κουκουλοφόρου για κάποιο κτίριο είναι ίδια με την εθνική αδιαφορία ενός «ευγενούς» που, όσο φλυαρεί περί χρέους φορώντας τη μάσκα του πατριώτη, ασφαλίζει τα λεφτά του στο εξωτερικό. Αν ο κ. Σαμαράς έβγαζε πενήντα ή εκατό κουκούλες, δεν θα βλέπαμε πενήντα ή εκατό ανθρώπους–ρεπλίκες, όμοιους στα πάντα – και σίγουρα δεν θα βλέπαμε εξωγήινους, πλάσματα δηλαδή που δεν είναι εικόνες της δικής μας κοινωνίας και δεν της μοιάζουν. Και πρακτοράκια θα αναγνωρίζαμε (αλλά δεν είναι αποκλειστικά δουλειά του παρακράτους η υπόθεση αυτή, όπως με τη δική της ιδεολογική μηχανική πιστεύει η Αριστερά), και ποινικούς θα βλέπαμε, και κοινούς εκβιαστές καταστηματαρχών, και απελπισμένους νεόπτωχους που εννόησαν κυριολεκτικά το παπανδρεϊκό «θα μας πάρουν με τις πέτρες», και εφήβους μαγεμένους από το θέαμα του εξεγερμένου εαυτού τους, και άστεγους με όλες τις σημασίες της λέξης, και αρχηγίσκους που ορκίζονται στην αντιεξουσία εξουσιάζοντας, και σπεσιαλίστες του δρόμου δοσμένους στο ατέλειωτο παιχνίδι της εκδίκησης. Θα βλέπαμε επίσης πολλούς, μάλλον όλο και περισσότερους, αφοσιωμένους στη βία, αλλά πια σε μια βία χωρίς κανένα ιδεολογικό περιτύλιγμα ή επίχρισμα. Επιστρέφουν στην κοινωνία τον κυνισμό που εισέπραξαν; Αν συμβαίνει αυτό, δέκα θα «αποκαλύπτει» ο κ. Σαμαράς, εκατό θα κατεβαίνουν στους φραγμένους από τα εξαθλιωτικά Μνημόνια δρόμους, ίσως και δίχως κουκούλα.

Κουκουλοφόροι σε εύφλεκτο τοπίο...

kathimerini.gr ...

Tου Σταυρου Λυγερου

Την περασμένη Κυριακή είδαμε ένα ξαναπαιγμένο πολλές φορές έργο. Υπακούοντας προφανώς σε εντολές, τα ΜΑΤ είχαν ως προτεραιότητά τους τη διάλυση των συγκεντρωμένων στο Σύνταγμα κι όχι την προστασία της ευρύτερης περιοχής με προληπτική δράση. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Πολλοί βολεύονται με τη θεωρία ότι οι κουκουλοφόροι είναι παρακρατικοί. Η θεωρία αυτή είναι ένας εύκολος τρόπος παράκαμψης του προβλήματος. Πιθανότατα, στους κόλπους των κουκουλοφόρων υπάρχουν και πράκτορες. Είναι λάθος, όμως, να ερμηνεύεται το φαινόμενο αποκλειστικά με όρους συνωμοσίας. Στην πραγματικότητα, με την πάροδο των χρόνων, στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο έχει διαμορφωθεί ένας σκληρός πυρήνας επαγγελματιών της βίας. Ανήσυχοι και εξεγερμένοι νεαροί, που έλκονται από την αισθητική της καταστροφής και βιώνουν τις συγκρούσεις σαν τελετουργία μύησης, συνήθως μεταλλάσσονται σε τεχνικούς της βίας. Στην «τηλεοπτική δημοκρατία» μας, άλλωστε, αυτοί που κάνουν καριέρα δεν είναι οι ειρηνικοί διαδηλωτές, ακόμα κι αν ο όγκος τους θα έπρεπε να δημιουργεί μείζον πολιτικό γεγονός. Κυνηγώντας το θέαμα, τα κανάλια έχουν μετατρέψει τους κουκουλοφόρους σε αναμφισβήτητους πρωταγωνιστές. Εχουν όλες τις προδιαγραφές: χωρίς πολιτική πλατφόρμα, χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς, είναι απρόσωποι, dark, ριψοκίνδυνοι, καταστροφείς και με διάθεση να βεβηλώσουν τα «ιερά και τα όσια». Ολα αυτά συνθέτουν ένα ελκυστικό πρότυπο κυρίως για ατίθασους νέους, που βιώνουν τις μάχες του δρόμου σαν το μεγάλο πάρτι της ασυδοσίας. Η σύγκρουση με τα ΜΑΤ έχει καταντήσει ο μόνος τρόπος για να μπουν, έστω και με κουκούλα, στο προσκήνιο. Οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να λάβουν δραστικά μέτρα, γεγονός που αποτελεί μια ένδειξη ότι βολεύονται ή τουλάχιστον δεν ενοχλούνται σημαντικά από την ύπαρξη του φαινομένου. Ισως, θεωρούν ότι οι «κακοί» είναι αναγκαίοι σε κάθε σενάριο, επειδή ενεργοποιούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και κατ’ επέκταση διευρύνουν τα περιθώρια κινήσεων της εξουσίας. Για την ακρίβεια, έχει αποδειχθεί ότι οι ομάδες των κουκουλοφόρων είναι ένα πολύ χρήσιμο στην εξουσία πολιτικό εργαλείο. Αυτό, όμως, που οι κυβερνήσεις δεν κατανοούν είναι ότι αυτό το θεώρημα ίσχυε όταν ο κοινωνικός ιστός ήταν σταθερός. Προ Μνημονίου, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ήταν ένα είδος άτυπης διαπραγμάτευσης με την εκάστοτε κυβέρνηση, που προσέδιδε ευστάθεια στην κοινωνική ισορροπία. Στις συνθήκες κρίσης, με την εξουσία απονομιμοποιημένη, με το πολιτικό σύστημα σε αποσύνθεση και με τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια να πολλαπλασιάζονται, το κοινωνικό τοπίο καθίσταται ολοένα και πιο εύφλεκτο. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την κοινωνική δυναμική, αλλά είναι εμφανές ότι ακόμα και μια ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκαλέσει κοινωνική έκρηξη. Το γεγονός αυτό αλλάζει και τον παραδοσιακό τρόπο που λειτουργεί το τρίγωνο διαδηλωτές-κουκουλοφόροι-ΜΑΤ παρότι επιφανειακά μοιάζουν όλα ίδια. Σ’ αυτό το εύφλεκτο κοινωνικό τοπίο, δεν αποκλείεται καθόλου οι κουκουλοφόροι να λειτουργήσουν σαν «πυροκροτητής».

Πένθος ...

του Νικου Σουλη απο το Mediasoup ...

Πένθος όχι μόνο για μία ανθρώπινη ζωή που χάθηκε στο πεζοδρόμιο.. σε έναν αγώνα δίκαιο.. άλλωστε για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
Σήμερα σιωπούν οι ποιητές και οι ρήτορες... Είδα αδέλφια να ματώνουν... το χέρι να σηκώνουν και βάναυσα να χτυπούν τον αδελφό.
Δεν είδα μπάτσους αγρίους... Είδα αυτούς που λέγαμε.. ως χτες "δολοφόνους".. να υπακούουν σε εντολές περιφρουρητών.. έτσι ονόμασαν εαυτούς οι συναγωνιστές του ΠΑΜΕ.
Πρώτα από όλα.. σιωπή γιατί οι πεντακόσιες χιλιάδες της Τετάρτης την Πέμπτη γίνανε διακόσιες μόνο. Ύστερα είδαμε αίματα.. κεφάλια ανοιγμένα.. κραυγές μίσους.. πέτρες παντού.. ασφυξία!
Ο εχυρός του λαού μέσα στη Βουλή έστηνε γλέντι τρανό! Τελικά είμαστε ένας λαός από ηττοπαθείς λαιφοστυλίστες... Είμαστε ένας λαός από Αντουαννέτες που αγωνίζεται για το παντεσπάνι του..
Εκείνοι που πεινάνε δεν έχουνε λόγο.. γιατί δεν έχουν "αισθητική". Ίσως γράφουν ανορθόγραφα συνθήματα.. και δεν είναι καθόλου σικ!!!
Αναλάβαμε εμείς... το πλήθος που κουράστηκε από την υπερκατανάλωση.. να ξεχυθούμε σε δρόμους χωρίς ιδέες.. μα με ελπίδες... και δίψα για δικαιοσύνη.
Μας ένωσε ο κοινός εχθρός... ο Παπανδρέου..
Ο πιο ξεκάθαρα προδότης της Πατρίδας μας... ο πραγματικός εχθρός του Λαού, που ως τώρα κρύβοταν στο προσωπείο του ηλίθιου... έδειξε τα ματωμένα του νύχια.. και την οργάνωση του πονηρού του σχεδίου εκποίησης της χώρας. Αφόπλισε κάθε αντίπαλο του στο εσωτερικό του κόμματος... τρομοκράτησε τους βουλευτές του... τις κότες του θα έλεγα.. και ύστερα αφού εξωστράκισε και την τελευταία Κατσέλη.. που περιέσωσε το σπουδαίο της όνομα.. τον Πατέρα της Πέλλο και τη μητέρα της Αλέκα.. Ευτυχώς Λουκά σε διέγραψε.. είναι το πρώτο σου παράσημο!
Το βαθύ Πένθος όμως βρίσκεται εκεί.. που έπεσε η τελευταία πέτρα σε κεφάλι αγνού διαδηλωτή..
Δεν παραιτήθηκε κανείς... ούτε η Αλέκα Παπαρήγα.. υπεύθυνη με έναν τρόπο για τον πρώτο νεκρό της.. δεν σκέφτηκε ότι έβαλε τα μέλη του κόμματος.. έστω τα μέλη του ΠΑΜΕ σε δουλειά μπάτσου.. που απαιτεί εκπαίδευση; Έστειλε στον τάφο εν δυνάμει όλα τα παιδιά της.. και συγχρόνως θόλωσε την εικόνα του πραγματικού εχθρού του Λαού.. Εθεώρησε το δικαίωμα διαδήλωσης παρά το κοινοβούλιο δικό της.. απέκλεισε μαχητές να γκρεμίσουν το τείχος της ντροπής στημένο από τα γουρούνια δολοφόνους.. κρατώντας το δικαίωμα της εξέγερσης μόνο για τα μούτρα της.
Έτσι.. βοήθησε το έργο του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο.. και την αστυνομία να ερημώσει την πόλη.
Πόση γοητεία ασκεί ο Παπανδρέου σαν όνομα στους κομμουνιστές; Και στη Βάρκιζα ο Παπανδρέου λεγότανε.. και πάλι Παπανδρέου. Σε κάθε αλλαγή... Παπανδρέου.. και στην Απαλλαγή.. απαλλαγή από Παπανδρέου ήτανε...
Από σήμερα πρέπει το πλήθος να συγκεντρώνεται και να παραμένει βουβό...
Πένθος αδέλφια μου.. η Πατρίδα μας παραδίδεται σε χέρια ξένων.. επισήμως..
Οι είκοσι θα αποφασίσουν για το κελί μας.. και οι Στάλιν θα αποφασίζουν για τους αγώνες μας..
Οι προβοκάτορες.. θα ευθύνονται πάντα για τους νεκρούς μα.. έτσι κανείς δεν πρόκειται ποτέ να τιμωρηθεί... και τίποτε άλλο ΣΙΩΠΗ, η σιωπή ίσως σας θάψει. η σιωπη ισως σας θαψει.

Ε άει σιχτίρ... ΠΑΜΕ ...

Η Αυγή online...
Θανάσης Καρτερός...

Εκατό φορές μέχρι σήμερα τα καλόπαιδα με τις κουκούλες διέλυσαν με τις μολότοφ και τις αγριότητες ειρηνικά συλλαλητήρια. Προσκάλεσαν και προκάλεσαν με κρυμμένα πρόσωπα, τα άλλα καλόπαιδα, της αστυνομίας, με επίσης κρυμμένα πρόσωπα, σε ένα τσαμπουκά θύματα του οποίου υπήρξαν συχνά ειρηνικοί διαδηλωτές -ποιος ξεχνάει τη Marfin;-και πάντα οι ειρηνικές διαδηλώσεις. Και δεκάδες φορές μέχρι σήμερα είτε πιάστηκαν στα πράσα με επαναστατική κουκούλα και ασφαλίτικη ταυτότητα είτε απαθανατίστηκαν σε βίντεο τη στιγμή που κρύβονται πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ.
Προχθές, σε συνεργασία με τους κουκουλοφόρους του Παπουτσή, έσπασαν, ρήμαξαν, έκαψαν, δυσφήμισαν και τελικά διέλυσαν μια πρωτοφανή σε όγκο και παλμό συγκέντρωση. Παρέδωσαν το Σύνταγμα, πλατεία ειρηνικής διαμαρτυρίας, στη βαναυσότητα των δυνάμεων καταστολής. Με αποτέλεσμα ακόμα και το Mega να ανακαλύψει το «κόμμα της βίας», παραλείποντας φυσικά να θυμίσει ότι στο κόμμα αυτό ανήκουν όχι μόνο οι κουκούλες της βλακείας και της προβοκάτσιας, αλλά και οι κουκούλες της αστυνομίας και της κρατικής καταστολής.
Για τι πράγμα ακριβώς μιλάμε εδώ; Για ιδέες; Για επανάσταση; Ή για μια βία διορατική στην τυφλότητά της και στοχοπροσηλωμένη στη γενικότητά της, που υπηρετεί τα σχέδια της κρατικής βίας και χέρι-χέρι πηδάνε καλές προθέσεις και πολιτικούς στόχους; Διότι αν ξέρουμε για τι μιλάμε, τότε θα ρωτήσουμε: τι θες εσύ, οπαδός της μολότοφ και του ανταρτοπόλεμου με τους μπάτσους στη δική μας ειρηνική εκδήλωση; Γιατί χρησιμοποιείς παιδιά, γυναίκες, διαδηλωτές, ως ασπίδα για τον πόλεμό σου; Είμαστε αναλώσιμοι, μαλάκες, τούβλα, και μας αναθέτεις ρόλο αναχώματος;
Ε, χθες τα καλόπαιδα βρήκαν το μάστορά τους. Αυτή τη φορά κάποιοι αποφάσισαν να τους δώσουν την κουκούλα στο χέρι. Κάποιοι αντιστάθηκαν με βία στη βία τους εν ονόματι μιας διαδήλωσης ειρηνικής, με ειρηνικούς διοργανωτές χωρίς κουκούλα. Μπορεί η εικόνα να ξένισε πολλούς και άλλοι να γκρίνιαζαν ότι το Σύνταγμα δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ. Φυσικά το Σύνταγμα δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ. Χθες όμως ανήκε στους ειρηνικούς διαδηλωτές και δεν θα κατηγορήσουμε κανένα ΠΑΜΕ γιατί προσπάθησε να το διαφυλάξει από τη βία της κουκούλας. Στο κάτω-κάτω, όταν η αστυνομία συνεργάζεται προκλητικά με την κουκούλα, είναι δουλειά των διαδηλωτών (και του ΠΑΜΕ φυσικά) να υπερασπίζονται και τον κόσμο που διαδηλώνει και τις κινητοποιήσεις τους. Ή όχι;