Τα κακόφωνα τροπάρια της ελληνοκαπηλίας...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

​​Δυο-τρία τροπάρια όλα κι όλα έχουν καταφέρει να αποστηθίσουν οι χρυσαυγίτες. Είτε βουλευτές είναι, που κάνουν δηλώσεις απερχόμενοι από τα ανακριτικά γραφεία, είτε πυρηνάρχες, αυτά παπαγαλίζουν απολογούμενοι, με το προβαρισμένο μπροστά στον καθρέφτη επιθετικό στυλ τους·

σαν απαίδευτοι ψαλτάδες που διαθέτουν μαγνητόφωνο αντί μυαλού κάτω από το τριχωτό της κεφαλής και αδυνατούν να αυτοσχεδιάσουν, να πουν κάτι δικό τους, όχι ετοιματζίδικο. «Ο,τι πει ο αρχηγός», αυτό είναι το ειδωλολατρικό πιστεύω τους. Και είναι κομμάτι δύσκολο να υπολογίσει κανείς πόση διανοητική αδυναμία προϋποτίθεται ώστε να ειδωλολατρεύεται ένα μέγεθος όπως ο υπόδικος κ. Ν. Μιχαλολιάκος. Και τόσο μαζικά. Ισως γι’ αυτό δεν θραύεται εύκολα το μπετόν-αρμέ ποσοστό της Χ.Α. Επειδή το κυριότερο προαπαιτούμενο, πάνω από την ηθική καταδίκη, την πολιτική καταγγελία και τη δικαστική διερεύνηση, είναι η πνευματική αφύπνιση, άφαντη προς το παρόν.

Ζωγραφική: Mario De Paduanis. Ενωση Πτυχιούχων Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Εως 12 Ιουλίου.

Κάθε φορά λοιπόν που βλέπουν το φως της δημοσιότητας φωτογραφικά ή βιντεοσκοπικά ντοκουμέντα από την πλούσια (και καταφανώς ασύμπτωτη με τη δημοκρατία και τη νομιμότητα) δράση των χρυσαυγιτών, στους δρόμους εναντίον μεταναστών και «αλλοπίστων» ημεδαπών, στις γιορτές τους, που αναβιώνουν στο πιο πολεμοχαρές το αρχαιοφανές κιτς της δικτατορίας, ή στις κατασκηνώσεις που στήνουν πάνω σε βουνά και μέσα σε λαγκάδια για να σκληραγωγηθούν (μια και έχουν πληροφορίες ότι εξαφανίστηκαν τα κονσερβοκούτια, ο εστί μεθερμηνευόμενον ότι δεν θ’ αργήσει ο τρίτος γύρος), τα ίδια απολογητικά ψευτοεπιχειρήματα βγάζουν από τη φτωχή φαρέτρα τους.

«Και σπάστε τα κεφάλια»;

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Π​​ληκτρολογείς «ξύλο + Νέα Φιλαδέλφεια», για να δεις πώς καλύφθηκαν δημοσιογραφικά τα πρόσφατα ξυλοκοπικά επεισόδια. Και βλέπεις ξανά ότι τα ακροδεξιά αποτυπώματα στο Ιντερνετ πολλαπλασιάζονται καρκινικά. Πάνω πάνω στα ευρήματα είναι το εξής, που το διαβάζεις πριν προσέξεις ποιοι οι πατεράδες του:
«Πριν λίγο... Πολύ ξύλο στη Νέα Φιλαδέλφεια: Αεκτζήδες μπούκαραν σε κατάληψη και κυνηγάνε άπλυτους και Συριζαίους που προσπαθούν να ματαιώσουν την κατασκευή του γηπέδου....!!!»

Αντανακλαστικά; Αριστα. Ούτε πολεμικό απεσταλμένο να είχε στείλει στο μέτωπο της Νέας Φιλαδέλφειας ο χρυσαυγίτης «Στόχος» (αυτός ο πατήρ). Ειδησεογραφική ουδετερότητα; Αστεία πράγματα. Ο χαρακτηρισμός «άπλυτοι» (τον οποίο συνηθίζουν και ευγενέστερες πένες όταν αναγκάζονται να κατεβούν από το ύψος τους και να γράψουν για τίποτε αναρχοκουλτουριαραίους) τα λέει όλα. Αλλωστε, είναι και τα (τέσσερα) αποσιωπητικά στο τέλος και τα τρία θαυμαστικά, που διαλαλούν τη χαρά των «φιλάθλων» χρυσαυγιτών για το ξύλο που έφαγαν οι «άπλυτοι». Γιατί τους έδειραν, με λοστάρια, κυβόλιθους και ό,τι άλλο συνηθίζει να παίρνει μαζί του όποιος βγαίνει βόλτα στη γειτονιά (αυτό το παραμύθι πλάσαραν, πως ήταν αγανακτισμένοι περίοικοι); Μα επειδή οι εθνοπροδότες και θρησκειοκτόνοι είναι αρνητές της «νέας Αγιασοφιάς» που οραματίστηκαν όσοι άφησαν την ΑΕΚ να εξαθλιωθεί, για να έρθουν έπειτα καβάλα στ’ άλογο, σαν σωτήρες της. Ποντάρουν και αυτοί, όπως και οι πολιτικοί με τους οποίους συναλλάσσονται, στην όλο και βραχύτερη συλλογική μνήμη.

Οι θερινές αγωνίες της Αριστεράς...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Συνήθως οι εσωκομματικές εργασίες, άγονες τελετές όπως είναι, αποσπούν το ελάχιστο ενδιαφέρον που αποσπά και η σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου· ίσως γι’ αυτό οι υπουργοί συνέρχονται όλο και πιο αραιά υπό τον πρωθυπουργό, για ν’ ακούσουν εθιμικές παραινέσεις.
Μολαταύτα το πολιτικό ενδιαφέρον των τελευταίων ημερών, στο επίπεδο της ειδησεογραφικής κάλυψης και του δημοσιογραφικού σχολιασμού, μονοπώλησαν όσα έγιναν στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και στο αντίστοιχο όργανο της ΔΗΜΑΡ.

Το ενδιαφέρον δεν οφείλεται στη φαινομενικά υποτονική πολιτική παραγωγή λίγο πριν εξαντληθεί ο πρώτος καλοκαιρινός μήνας, όταν ακόμα και οι φρέσκοι υπουργοί αγχώνονται με το πού θα παραθερίσουν ινκόγκνιτο. Οσα συμβαίνουν εντός των δύο κομμάτων της Αριστεράς δεν αφορούν αποκλειστικά τον μικροχώρο τους, όπως συνέβαινε ελάχιστα χρόνια πριν. Συνδέονται με την ισχυρή πιθανότητα κυβερνητικής αλλαγής στις επόμενες εκλογές, τους πολιτικούς όρους και το ιδεολογικό περιεχόμενό της, καθώς και με τις συμμαχίες που θα (ή δεν θα) οδηγήσουν σ’ αυτήν.

Διαφορετικό το μέγεθος των δύο κομμάτων, διαφορετικό και το εκλογικό αποτέλεσμα που έχει να διαχειριστεί κάθε ηγεσία. Κοινό τους γνώρισμα, η ύπαρξη ισχυρών μειοψηφικών τάσεων, που συναρτάται και με τη διαφορετική πολιτική κουλτούρα που ασπάστηκε από ένα σημείο και έπειτα η μη δογματική Αριστερά: την αναγνώριση του δικαιώματος των στελεχών να υπερασπίζουν δημοσίως, δηλαδή πολιτικά, τη διαφορετική γνώμη τους, όσο κι αν ενοχλούν τα ηγετικά κλιμάκια· και μάλιστα χωρίς να φοβούνται ότι θα προπηλακιστούν με την εκτόξευση όλων εκείνων των εις -στής απαξιωτικών χαρακτηρισμών, στην κατασκευή των οποίων ήταν ανέκαθεν ευρηματικοί οι μηχανισμοί, που έδιναν θρησκευτική αξία στο Δόγμα (ρεφορμιστής, ρεβιζιονιστής, οπορτουνιστής κ.ο.κ.). Για το δικαίωμα αυτό, λιγοστοί φωτισμένοι αριστεροί είχαν το κουράγιο να πολεμήσουν ακόμα και στις βαριές μέρες της εξορίας τους σε ξερονήσια. Και ένας από τους κύριους λόγους που το ΚΚΕ δεν θέλει καμία σχέση με τον «ρεφορμιστικό», «οπορτουνιστικό» κ.ο.κ. ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φόβος της ηγεσίας του πως η (ωραία ωστόσο) ασθένεια της εσωκομματικής δημοκρατίας είναι μεταδοτική.

Ιστορίες προσφύγων και η Ιστορία σαν πρόσφυγας...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Π​​όσοι άραγε από τους αναρίθμητους πρόσφυγες ανά τον κόσμο να πληροφορήθηκαν πως η προχθεσινή ημέρα, Παρασκευή, 20 Ιουνίου, ήταν αφιερωμένη στην ταπεινότητά τους, κατά το ετήσιο έθιμο, που αποσκοπεί στην κάποια άμβλυνση των προσφυγικών προβλημάτων αλλά και στον μετριασμό των τύψεων της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας και των ηγεσιών της;
Και πόσοι να χάρηκαν μαθαίνοντας ότι, σύμφωνα με πρόγραμμα της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, η τετριμμένη ιστοριούλα κάποιου απ’ όλους αυτούς μπορεί να γίνει ευρύτερα γνωστή; Να βρει δηλαδή τη θέση της στο διαδικτυακό οικουμενικό χωριό –ποιος ξέρει, ακόμα και να μεταποιηθεί σε σενάριο για ταινία– αν έχει την τύχη να αναλάβει τη διάδοσή της κάποιος διάσημος ηθοποιός, τραγουδιστής, πολιτικός, δημοσιογράφος, ποδοσφαιριστής, ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Ελάχιστοι. Μπορεί και κανένας από όλους αυτούς που, κυνηγημένοι από το φάσμα του πολέμου –το φάσγανό του μάλλον–, εγκαταλείπουν την εστία τους και μετακινούνται προς ένα από τα σημεία του ορίζοντα, σαν κουκκίδες σε άλλη μία μαζικότατη οικουμενική μετανάστευση. Και όχι τόσο επειδή ελπίζουν πως η ζωή τους θα γίνει ανθρωπινότερη αλλά με την προσδοκία ότι ο θάνατός τους έστω θα είναι πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Ελάχιστοι έχουν τον τρόπο ή την επιθυμία να τα μάθουν όλα τούτα, που όσο αναγκαία κι αν είναι, περισσότερο παρηγορούν όσους τα αποφασίζουν παρά τους αποδέκτες τους. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι’ αυτό. Αντίθετα, καθόλου σίγουροι δεν είμαστε ούτε καν για τον αριθμό των προσφύγων σήμερα, στα μισά του 2014, αφού πληθαίνουν κάθε μέρα, έτσι όπως πολλαπλασιάζονται οι πηγές πανικού· στις υπό διαρκή κρίση αφρικανικές και ασιατικές χώρες, ο πληθυσμός των οποίων υποχρεώνεται σε εσωτερική ή διακρατική εκτόπιση, προστέθηκε ήδη μία ευρωπαϊκή: η Ουκρανία.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το σύνολο των προσφύγων ανήλθε στα 15 εκατομμύρια, των δε εκτοπισμένων είναι τρεις φορές μεγαλύτερο. Οι αριθμοί αυτοί ωστόσο αφορούν το 2012. Και αν ενάμισι ή δύο χρόνια δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινότητα όσων κατοικούμε στις αργόρυθμες δυτικές δημοκρατίες μας, σαν κακοδιάθετοι υποδοχείς τού αλλότριου πόνου, αντιστοιχούν σε πυκνές δεκαετίες για τη ζωή των ανθρώπων που γεννιούνται κάπου στην Ασία ή την Αφρική: στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία, στο Σουδάν, στη Λιβύη, που έτσι όπως «εκδημοκρατίστηκε», έγινε κι αυτή παραγωγός φυγάδων.

ΖΟΥΓΚΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΡΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ...

Τεσσερα αρθρα απο τα Ενθεματα της Αυγης για τον κιτρινισμο και  τον φασισμο  δηλαδη για τον Μ. Τριανταφυλλόπουλο (κι οχι μονο)...

των:
Στρατή Μπουρνάζου
Δημήτρη Χριστόπουλου
Δημήτρη Τρίμη
Παντελή Μπουκάλα

Πίσω γορίλες! Δεν είναι «κίτρινος»· είναι φασίστας και εκβιαστής

του Στρατή Μπουρνάζου

Έργο του Ιερώνυμου Μπος (λεπτoμέρεια), 1515

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε ο εκβιασμός (γιατί περί αυτού, και μόνο αυτού πρόκειται), μία σκέψη τρυπάει βασανιστικά το μυαλό μου:

«Ο πιο κομπλεξικός λαός στον κόσμο»...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Προφανώς και δεν «είμαστε ο πιο κομπλεξικός λαός στον κόσμο». Για τον απλούστατο λόγο ότι τέτοια ανάποδα καλλιστεία ούτε έχουν γίνει ποτέ, ώστε να μας δοθούν τα πρωτεία, ούτε είναι εφικτό να γίνουν. Και, εννοείται, όχι επειδή λείπει η τεχνογνωσία, αλλά επειδή η ανθρωπογνωσία δεν έχει καμία σχέση με τέτοιους αφελείς διαγωνισμούς. Αλλο τώρα αν εμείς συνηθίσαμε -βασισμένοι σε μια ψευδαισθησιογόνο «πατριδογνωσία»- να πιστεύουμε πως αριστεύουμε σε όλα, αφήνοντας πολλούς παρασάγγες πίσω μας τους υπόλοιπους λαούς.


Ο εθνικός μας σκόρερ Αγγελος Χαριστέας, στο τιτίβισμά του λίγο μετά την ήττα της Εθνικής μας από την Κολομβία, εύλογα ενοχλημένος από τη σωρεία των ειρωνικών σχολίων, απέδωσε την πρωτιά της κομπλεξικότητας στον ελληνικό λαό. Πάρα πολύ γρήγορα όμως, και μάλλον απελπισμένος από τον εναντίον του επικοινωνιακό βομβαρδισμό, υποχρεώθηκε να παλινωδήσει και, με δεύτερο τουίτ, να πει ότι απέσυρε το αρχικό γιατί ουδείς κατάλαβε τι εννοούσε έτσι όπως το είχε γράψει. Αλλά συνήθως η μισή αλήθεια είναι ένα μισαδάκι που δεν είναι καθόλου αληθινό. Αν ο ποδοσφαιριστής της Εθνικής του 2004 ήθελε να φανεί ωφέλιμος, ίσως περισσότερο κι απ’ ό,τι με το νικηφόρο γκολ του στον τελικό του Γιούρο στην Πορτογαλία, θα έπρεπε να επιμείνει. Οχι στην αρχική του διάγνωση περί πρωταθλήτριας χώρας στο κόμπλεξ, αλλά στην υποκείμενη άποψή του ότι ναι, δεν είμαστε λαός άμωμος, ανεπίληπτος, ιδανικός. Οτι τα προβληματάκια μας τα έχουμε. Και ότι, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν έχουμε κόμπλεξ ανωτερότητας ή κόμπλεξ κατωτερότητας, αλλά ότι αυτά τα δύο συνυπάρχουν, κι όχι για να αλληλοεξουδετερωθούν αλλά για να αλληλοτροφοδοτηθούν· ότι, συνήθως, συναισθηματικά μετακινούμαστε ταχύτατα από το ύψος στο βάθος και τούμπαλιν· πως ό,τι μας συναρπάζει τη μια στιγμή και το αποθεώνουμε, αμέσως έπειτα το περιγελούμε με σχεδόν μαζοχιστική αγριότητα· πως υψώνουμε αγάλματα μόνο και μόνο για να έχουμε τη μάλλον φτηνή χαρά να τα γκρεμίσουμε όταν τα βαρεθούμε ή πάψουν να μας κάνουν τη δουλειά για την οποία τα προορίσαμε. Ενα παράδειγμα και ο Χαριστέας: Οποτε σκόραρε ήταν Αγγελος, οιονεί θεϊκός απεσταλμένος. Και όποτε -σαν άνθρωπος κι αυτός- έχανε κάποια ευκαιρία, ήταν άμπαλος· ο πιο άμπαλος απ’ όλους τους άμπαλους.

Η αναστήλωση των τηλεεικόνων...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Θα το αντέξουμε και αυτό. Eίναι στη φύση μας. Υπομονή χρειάζεται. Και καλή καρδιά. Ωστε να ξεχάσουμε και τα τελευταία ημισοβαρά κριτήρια, πολιτικής υφής, βάσει των οποίων θα ’πρεπε να αξιολογούνται υπουργοί και υφυπουργοί. Και να αντιμετωπίσουμε τον ανασχηματισμό φλεγματικά αφενός, με τις μεθόδους της AGB αφετέρου.
Περίπου σαν να αφορά μιαν άλλη χώρα, του μύθου ή των παραμυθιών, όπου οι κατεξοχήν ανασχηματιστές, πρόεδρος και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, έχουν ακόμα το περιθώριο να πειραματίζονται για να διακριβώσουν ποια η σχέση των πολιτών με το χιούμορ, ιδιαίτερα το μαύρο. Αλλά και ποια εντέλει η αντοχή της κοινωνίας στη συστηματική εναντίον της επίθεση από το συμπαγές στρατόπεδο της αβελτηρίας. Μια αβελτηρία που δεν τη νίκησε ούτε το Αγιο Πνεύμα.

Ενας ανασχηματισμός που (γεγονός σπάνιο) προαναγγέλλεται επισήμως, από τον πάντοτε επειγόμενο κ. Βενιζέλο, και όχι διά της διασποράς φημών, και (γεγονός ακόμα πιο σπάνιο) προκαλεί ελαφρά θυμηδία ακόμα και σε αρκετούς από αυτούς που θέλει να συγκινήσει και να ενθουσιάσει, δεν έχει ελπίδες ότι θα περπατήσει. Στην προκειμένη περίπτωση αποδεικνύονται ανεπαρκή τα συνήθη κλισέ της αντιπολιτευτικής υποδοχής των ανασχηματισμών (του τύπου «ανακύκλωση φθοράς», «ώδινεν όρος...» κτλ.). Επί της ουσίας προέκυψε μια «κυβέρνηση Β΄ Αθηνών», με την κατεσπευσμένη (υφ)υπουργοποίηση της φωνακλάδικης τετράδας Ντινόπουλου - Βούλτεψη - Γιακουμάτου - Παπακώστα. Και όχι επειδή η πολυπληθής Β΄ Αθηνών αντιμετωπίζει πολλά και σοβαρά προβλήματα. Αλλά επειδή η κυβέρνηση, η Ν.Δ. μάλλον, αντιμετωπίζει προβλήματα στη Β΄ Αθηνών, η οποία κρίνει εν πολλοίς το εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι αυτό που λένε «προτεραιότητες», «εθνική οπτική» ή «αδιαφορία για το κομματικό κόστος».

Το ΠΑΣΟΚ, πολύ γερό κάποτε στην ψιμυθιωτική ρητορική, πόνταρε σε διάφορους ωραίους όρους για να ζωγραφίζει προληπτικώς με χρώματα φωτεινά τους ανασχηματισμούς του: από τη θρυλική «αναδόμηση», εύρημα του Ανδρέα Παπανδρέου, έως τη λιγότερο διάσημη, πάντως ποιητικότερη «αναπτέρωση». Για να περιγραφεί το προχθεσινό ανακατασκευαστικό εγχείρημα, ίσως η καταλληλότερη λέξη είναι η «αναστήλωση». Και μάλιστα όχι γενικά και αόριστα, αλλά ειδικά η «αναστήλωση των εικόνων».

Υπουργείο Πελατειακής Μετακλητότητας...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Οσο κι αν θεωρείς κομμάτι της δουλειάς σου το διάβασμα, βιαστικό έστω, το δυνατόν περισσότερων εφημερίδων και ιστοσελίδων, αλλά και την παρακολούθηση τηλεοπτικών συζητήσεων που από το πρώτο τέταρτο δείχνουν ότι το μόνο που θα σου προσφέρει ο εσκεμμένος θόρυβός τους είναι η απογοήτευση, θα σου ξεφύγουν πολλά. Αναρίθμητοι πλέον οι πομποί ειδήσεων κάθε είδους,
τείνουν να εξισωθούν με τους αποδέκτες, με τους περισσότερους μάλιστα από τους καινοφανείς να μην ακολουθούν το παραδοσιακό δημοσιογραφικό τυπικό· δυσχεραίνουν έτσι τη χρήση του υλικού τους, αφού συχνά οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο αυθεντικό και το φαρσικό σβήνουν, έξυπνα ή βάναυσα.

Με καθυστέρηση λοιπόν ανακάλυψα σε διαδικτυακό σεργιάνι μια είδηση από εκείνες που σε κάνουν να πεις αυτόματα «μένω άναυδος». Κι αν στο ανέκδοτο ο άλλος απαντά ακαριαία «κι εγώ Αστυδάμαντος», παίζοντας με τον ήχο των λέξεων, στην προκειμένη περίπτωση θα έλεγε κι αυτός ότι μένει άναυδος. Αποσβολωμένος. Αποστομωμένος. Πρώτα έκπληκτος και κατόπιν τσαντισμένος. Ποια η εκκωφαντική είδηση, που έμεινε στην αφάνεια σχεδόν έναν χρόνο και ανασύρθηκε πριν από λίγες μέρες: Σύμφωνα με δημοσιευμένη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως απόφαση του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αριθμ. πρωτ. Φ.908/91309/Η/08.07.2013, ο κ. Γεώργιος Ανατολάκης διορίζεται δέκατος τρίτος και τυχερός στο πολιτικό γραφείο του κ. Κ. Αρβανιτόπουλου (αυτός είναι ο υπουργός, για όσους δεν το θυμούνται, καθώς και για όσους θέλουν να το ξεχάσουν).

Και ποιος ο κ. Γεώργιος Ανατολάκης, θα αναρωτηθούν όσοι ενδιαφέρονται ελάχιστα για το ποδόσφαιρο, όσοι δεν παρακολουθούν από κοντά τα κοινοβουλευτικά καθέκαστα καθώς και όσοι αποφάσισαν πως είναι χάσιμο χρόνου να καταγράφουν λεπτομερώς το ακατάπαυστο πηγαινέλα στους ορόφους και τα διαμερίσματα της «γαλάζιας πολυκατοικίας». Είναι ο κ. Γιώργος Ανατολάκης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, από τις τελευταίες φουρνιές βετεράνων, όχι δηλαδή της γενιάς του Μποτίνου ή του Γιούτσου. Ο χαρακτηρισμός «σκληροτράχηλος μπακ» ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του, όπως και τα συνώνυμα «ογκόλιθος», «βράχος», κ.λπ. Γενικά, ήταν του δόγματος «ή η μπάλα θα περάσει ή ο αντίπαλος παίκτης, όχι πάντως και τα δύο μαζί».

Υποθέσεις κατόπιν εορτής και κάλπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Τίποτα πιο κοινότοπο από το ότι η γραμμένη Ιστορία δεν ξαναγράφεται. Ούτε από καλοπιάσματα καταλαβαίνει ούτε από ξόρκια. Οι «πίσω της σελίδες» μένουν ασυγκίνητες στις αναδρομικές επιδιορθωτικές επεμβάσεις και στις αργοπορημένες υποθέσεις. Κι ωστόσο το ανθρώπινο μυαλό είναι φτιαγμένο να δουλεύει στα μικρά και στα μεγάλα και με εκ των υστέρων εικασίες και πιθανολογήσεις.
Εστω λοιπόν κι αν δεν έχει ιστορικό νόημα, φαίνεται κατ’ αρχάς λογική η προσέγγιση μέσα από το πρίσμα του «αν» των ψυχρών αερίων μαζών, με προέλευση το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, που ήρθαν μετεκλογικά να αναιρέσουν τον λίβα του εθιμοτυπικού προεκλογικού «θα» και των κυβερνητικών διαβεβαιώσεων ότι «Μνημόνια τέλος»· άλλωστε «σκίζονται κάθε μέρα».

Αν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για πιθανότατο νέο «πακέτο στήριξης» είχαν γίνει λίγες μέρες πριν από την κάλπη και όχι μία εβδομάδα μετά, πόσο και πώς θα είχαν επηρεάσει την εκλογική μας συμπεριφορά; Θα θύμωνε τους ψηφοφόρους η επαναφορά από τον Γερμανό υπουργό της απειλής για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ; Κι αυτό τη στιγμή που όλοι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει πια, χάρη στις βαρύτατες και συνεχιζόμενες θυσίες μας, όχι μόνο οικονομικές, αφού η πληγωμένη αξιοπρέπεια, απόρροια της πανθομολογουμένως μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, βαραίνει τουλάχιστον όσο και το πληγωμένο βαλάντιο; Τέλος, πόσων πολιτικών ρίχτερ σεισμό θα μπορούσε να έχει προκαλέσει η έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που προβλέπει νέα μέτρα, αν είχε γίνει και αυτή γνωστή προεκλογικά και όχι τώρα;

Ας το ξαναπούμε. Τα σενάρια είναι για τον κινηματογράφο, όχι για την Ιστορία. Μολαταύτα μοιάζουν αναπόφευκτα.

Ενα όργανον, ο «Αγών» και το σκοτειναυγίτικο παρόν...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Πάει καιρός. Σφηνωμένος ανάμεσα στις στοίβες του ισόγειου παλαιοβιβλιοπωλείου, κάπου στην Ιπποκράτους, στα Εξάρχεια, και αφού είχα πρώτα μελετήσει τον ηλεκτρονικό κατάλογο των βιβλίων, αναζητούσα θησαυρούς: ξεχασμένες συλλογές δημοτικών τραγουδιών και «άσημα» λαογραφικά μελετήματα. Παλιά μανία, γόνιμη· διαμαντάκια βρίσκεις και στην πιο ταπεινή, απόκεντρη έκδοση. Κάποια στιγμή είδα με την άκρη του ματιού μου να σταματάει έξω μια μοτοσικλέτα της αστυνομίας.
Ο οδηγός, ένστολος και ένοπλος, με όλα τα επιβλητικά αξεσουάρ, τη βόλεψε στο πεζοδρόμιο και μπήκε στο βιβλιοπωλείο. Του πήρε τρία λεπτά ώσπου να αποφασίσει να βγάλει το κράνος και να φανερώσει ένα παιδικό πρόσωπο. Σχεδόν αμούστακος και μάλλον ανώριμος, αν κρίνω από το γεγονός ότι άφησε τη μηχανή του αναμμένη, πρόσφορη σε κάθε πλακατζή της περιοχής, που θα μπορούσε απλώς να τη μετακινήσει πέντε στενά και να τρέχουν έπειτα όλες οι ειδικές δυνάμεις για να βρουν τον άθλιο απαγωγέα. Εδειχνε σαν να κάνει κάτι, αν όχι παράνομο, πάντως ασυνήθιστο γι’ αυτόν.

Εριξε μια εξεταστική ματιά (η πελατεία ήμουν εγώ, ουδείς άλλος), κι ύστερα με πολύ χαμηλή φωνή και μάλλον για ξεκάρφωμα ρώτησε τον καταστηματάρχη αν έχει το καινούργιο βιβλίο τής τάδε – ένα από τα άνευ τίτλου μπεστ σέλερ του καλοκαιριού που δεν τα βρίσκει το φθινόπωρο. «Αρνητικόν» τού απάντησε ο βιβλιοπώλης, γνώστης φαίνεται της υπηρεσιακής αργκό. Ο νεαρός πήγε να φύγει, ξαναγύρισε, ξανάφυγε, η μηχανή πάντοτε αναμμένη, έκθετη, τέλος, σαν να το θυμήθηκε μόλις εκείνη τη στιγμή, το τόλμησε: «Μήπως έχετε... ένα βιβλίο... τον Αγών μου;». Κι όσο κόμπιαζε, για να επαναλάβει έτσι συγχυσμένα αυτό που κάπου το άκουσε ή κάποιος ξεσκολισμένος τού το συνέστησε, έριχνε γύρω του –στο κενό ή ίσως στο άφαντο είδωλο του εαυτού του– βλέμματα βλοσυρής καχυποψίας, αντιγραμμένα από τα σίριαλ της τηλεόρασης ή από τις πόζες των μεγαλύτερων συναδέλφων του. Δεν κατονόμασε τον «συγγραφέα», ίσως το «Χίτλερ» έπεφτε βαρύ ακόμα και σ’ αυτόν. Βρήκε πράγματι το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του, σε παλιά έκδοση. Ζήτησε με νοήματα να του το τυλίξουν, το έκρυψε στη σακούλα, έκρυψε και τη σακούλα σε εσωτερική τσέπη και έφυγε. Σαν ένοχος. Αλλά και σαν να είχε κάνει κάποιο μεγάλο άλμα στη ζωή του.

Θυμήθηκα βλέποντάς τον τα δεκαοχτάχρονα φανταράκια, έτος 1982, που επέστρεφαν στο στρατόπεδο του Μεσολογγίου μετά την έξοδό τους, γλυκοζαλισμένα από το ωραίο ούζο Τρικενέ. Τα μισά, μουσουλμανάκια από την Κομοτηνή –ένας παντελώς άγνωστος κόσμος για μας τους νότιους, και πλήρως περιφρονημένος από το στρατιωτικό τυπικό–, ίσως πρωτοδοκίμαζαν αλκοόλ, όπως δοκίμαζαν για πρώτη και πιθανόν τελευταία φορά την κάτω Ελλάδα· και την έβρισκαν πικρή. Κατά το φανταρίστικο έθιμο, χωμένη μέσα από τον ζωστήρα έκρυβαν μια γυαλιστερή τσόντα, για να μην τη βρει και την κατακρατήσει κάποιος φιλαναγνώστης φρουρός. Τους κάναμε στα πεταχτά μια καφεΐνη για να συνέλθουν (εκεί έμαθα να μη φοβάμαι τις ενέσεις, όχι στην Οδοντιατρική) και γράφαμε τα αρχικά του ιδιοκτήτη πάνω σε κάθε «λεύκωμα», ώστε να του το επιστρέψουμε μόλις ξημέρωνε ο Θεός τη μέρα του.

Το διάτρητο άλλοθι της πλάνης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Η αυτοαθωωτική φόρμουλα «ο όφις ηπάτησέν με, και έφαγον» συνοδεύει εξαρχής την ανθρωπότητα, σύμφωνα τουλάχιστον με την αφήγηση της Βίβλου, που οι καθ’ ημάς ναζιστές θα την πετούσαν σίγουρα στην πυρά. Κι όχι από το αρχαιοελληνοπρεπές φρόνημα που παριστάνουν πως έχουν, κρατώντας πυρσούς και ασκώντας συστηματικά την κρυπτεία. Αλλά επειδή, κατά το α λα «Μάιν Καμπφ» πιστεύω τους, οτιδήποτε εβραϊκό είναι περίτριμμα προς απανθράκωση.
Το τέχνασμα της μετακύλισης των ευθυνών πάνω σε οποιονδήποτε όφι δεν ερμηνεύει και δεν δικαιολογεί τίποτα. Αν δεν έχεις τη βούληση να αντισταθείς στον πειρασμό, αν ενδίδεις ενθουσιωδώς και προσφέρεις τη θαλπωρή σου στο αυγό του φιδιού, δεν φταίει βέβαια το ερπετό που ξεπετιέται, έτοιμο να καταβροχθίσει κι εσένα τον ίδιο. Αλλά πια, έπειτα από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες η Χ.Α. κατέγραψε υψηλά ποσοστά, δεν δικαιούμαστε να μηρυκάζουμε άλλο το τροπάριο περί αγαθών πεπλανημένων. «Επλανήθησαν» μία φορά, δύο, τρεις. Και κάθε νέα πλάνη τους ήταν χειρότερη της πρώτης, διότι αυξανόταν ο βαθμός γνώσης και συνειδητοποίησης. Οσο συνεχίζουμε λοιπόν να κρυβόμαστε πίσω από το ψευδοερμηνευτικό τρυκ «ο όφις ηπάτησέν με», κρυβόμαστε πίσω από το πρόβλημα. Δεν τολμούμε να το δούμε καταπρόσωπο. Ούτε καν να το εξονομάσουμε.

Το ενδεχόμενο ένα τμήμα του χρυσαυγίτικου εκλογικού σώματος να ψηφίζει από αντισυστημικό μένος (τόσο τυφλό μάλιστα ώστε να μη βλέπει πως η Χ.Α είναι βραχίονας του συστήματος), χωρίς να ασπάζεται το σύνολο των ιδεών της, ούτε το ίδιο αθωώνει ούτε τη συνολική εικόνα διαφοροποιεί. Δεν είναι πολιτικά αθώοι όσοι ψηφίζουν τη Χ.Α. κι ας μη λατρεύουν λ.χ. τον Χίτλερ, διότι με την (τρίτη συναπτή) ψήφο τους νομιμοποιούν και όσους λατρεύουν τον Χίτλερ. Και να το ’θελαν άλλωστε, δεν μπορούν να γράψουν «ναι μεν αλλά» πάνω στο μαύρο ψηφοδέλτιο που ρίχνουν στην κάλπη.

Ερήμην των λαών....

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι δύσκολο να πεις αν γίνεται κάποιος σοφότερος όταν βλέπει να επιβεβαιώνονται με τον χειρότερο τρόπο οι χειρότερες υποψίες του, οι οποίες μάλιστα έως τότε καταγγέλλονταν και διαβάλλονταν σαν ανόητες και απολίτικες·  α, και σαν... αντιπαραγωγικές, στη λογιστική ιδιόλεκτο που είναι πολύ της μόδας.
Κάτι τέτοιο γίνεται πάντως με τις αποκαλύψεις των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» και του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ για το δράμα των Καννών, για το κλάμα της κ. Μέρκελ (που, ως επαναληφθέν, φαίνεται ότι αποτελεί σταθερό στοιχείο της πολιτικοδιπλωματικής φαρέτρας της), για το Σχέδιο Grexit που είχε κατά νουν ο κ. Σόιμπλε, και το Σχέδιο Ζ· που καμιά σχέση δεν έχει βέβαια με το γνώριμό μας «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού και του Κώστα Γαβρά ή με το γράμμα-σφραγίδα του Ζορό.

Μαθαίνουμε, λοιπόν, ημιεπίσημα ή και επίσημα πια, αυτό που ήδη εικάζαμε ή φοβόμασταν: πόσο απογοητευτικά μικρή, στα όρια της ανυποληψίας, είναι η ισχύς εκλεγμένων εθνικών ηγετών (άρα και των λαών που τους εξέλεξαν κατά το δημοκρατικό τυπικό) μπροστά σε παρασκηνιακώς δρώντες τιτλούχους γραφειοκράτες (των Βρυξελλών εν προκειμένω), που τους νομιμοποιεί η ίδια η δοτή δύναμή τους και τίποτε άλλο. Πόσο χυδαίοι μπορεί να γίνουν πολιτικοί μεθυσμένοι από την πρόσκαιρη εξουσία τους, που δεν τους αφήνει να κοιμηθούν ήσυχοι το του Ναπολέοντος τρόπαιο, όπως συνέβαινε με τον πολύ (και ολίγιστο) κ. Σαρκοζί. Πόσο εφιαλτικά άγνωστη ή ίσως ανεπιθύμητη είναι η αλφαβήτα της δημοκρατίας στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που θα ήταν σπουδαίοι, αν δεν ήταν αυτό που έχουν καταντήσει. Και πως οι «Εμποροι των Εθνών» δεν είναι απλώς τίτλος ενός παπαδιαμαντικού έργου, αγαπημένος τάχα των εραστών της συνωμοσιολογίας, αλλά η συνοπτική περιγραφή των διεθνών σχέσεων, ακόμα και στους κόλπους μιας πολιτικοοικονομικής εταιρείας η οποία υποτίθεται ότι αποτελείται από ισότιμα μέλη που συμπορεύονται αλληλέγγυα και όχι με την κρυφή ατζέντα της αλληλοεξόντωσης.

Αναθεώρηση του αιγιαλού...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Με την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι πολύ νωρίς ώστε να ξέρουμε ποιος συσχετισμός δυνάμεων θα τη διαχειριστεί τελικά. Ξέρουμε πάντως ότι ώσπου να το αναθεωρήσουμε, καλό είναι να το τηρούμε, δεν βλάπτει. Να γίνονται σεβαστές, για παράδειγμα, οι ίδιες οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης έναντι της Βουλής που απορρέουν από αυτό.
Να γίνονται επίσης σεβαστά όσα ορίζονται για τον δημόσιο πλούτο και την προστασία του από μικρά, μεγάλα και θηριώδη συμφέροντα. Διότι –ιδού το δεύτερο που ξέρουμε– επιχειρείται διά σχεδίου νόμου η αναθεώρηση του αιγιαλού. Ακόμα και ο ίδιος ο ορισμός τελεί υπό αναδόμηση: Ως αιγιαλός δεν θα νοείται πια η ζώνη της στεριάς που περιβάλλει τη θάλασσα και νοτίζεται από το κυματάκι, αλλά ό,τι θα απομείνει σώον και αβλαβές μονάχα σε παλιές φωτογραφίες και σε ακόμα πιο παλιές γκραβούρες, υπό τον τίτλο «Δαντελωτά Ακρογιάλια».

Για μυριοστή φορά μάς τρώει (κυριολεκτικά) ο καημός της ανάπτυξης. Δηλαδή ο καημός του τσιμέντου. Για να μειωθεί το δημοσιονομικό κενό και να συντηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, τσιμέντο να γίνουν παραλίες, ποτάμια και λίμνες – ό,τι έχει απομείνει από τις καταπατήσεις, τις περιφράξεις, την «αξιοποίηση». Τα αυθαίρετα, η μια γενιά πάνω στην άλλη, η καθεμιά με τη βούλα τής εκάστοτε οπορτουνιστικής κυβέρνησης; Αθώα του αίματος. Ας δώσουν οι ιδιοκτήτες τους ό,τι προαιρούνται, σε χίλιες δόσεις, κι όλα καλά. Δεν θα χαλάσουμε τώρα τις καρδιές μας επειδή φωνασκούν κάτι μουρλοί οικολόγοι, που ούτε την ψήφο τους δεν βλέπουν στην κάλπη και που, κι αν ακόμα πάνε διακοπές, πάνε με σκηνάκι σε Γαύδο και Σαμοθράκη, οπότε τι τους κόφτει.

Ο εμφύλιος των λέξεων...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Σαν να πήγαμε διακόσια χρόνια πριν. Οταν η συμπάθεια κάθε κόμματος για τη μία ή την άλλη Μεγάλη Δύναμη έδινε το όνομα ή το παρανόμι του: το Αγγλικό του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, το Γαλλικό του Ιωάννη Κωλέττη, το Ρωσικό του Ανδρέα Μεταξά και των Κολοκοτρώνηδων.
Την αίσθηση της επιστροφής σε αλλοτινό πολιτικό χρόνο τη δημιουργεί η ορολογία των ημερών στα ρεπορτάζ και τα σχόλια που αφορούν την Ουκρανία και τον εμφύλιό της - το χειρότερο είδος πολέμου στην αιματηρότατη ανθρώπινη ιστορία. Από τη μια λοιπόν οι «φιλοδυτικοί» και από την άλλη οι «ρωσόφιλοι» (και ενίοτε «ρωσόφωνοι»). Αυτό διαβάζουμε κι ακούμε συνεχώς. Κι αυτό επαναλαμβάνουμε κι εμείς στις κουβέντες μας, προσπαθώντας να καταλάβουμε, στην ασφαλή απόστασή μας, πώς μέσα σε λίγους μήνες διαλύθηκαν σχέσεις πολύ παλιές και -φαινομενικά τουλάχιστον- πολύ γερές.

Είναι όμως έτσι απλά τα πράγματα; Πολεμούν δηλαδή «φιλοδυτικοί» με «ρωσόφιλους»; Αρκεί η διαφορά σε αυτού του είδους τα αισθήματα για να φτάσουν να σφάζονται άνθρωποι γείτονες μέχρι χθες, μπορεί και φίλοι καλοί ή και συγγενείς εξ αγχιστείας; Ή, για να το δούμε κι αλλιώς, υπάρχουν άνθρωποι τόσο βαθιά φίλοι της Δύσης (όπως κι αν την εννοούν) ώστε να πείθονται ότι οφείλουν να σκοτώσουν και να σκοτωθούν υπέρ της;

Η ορολογία που επιλέγει ένα Μέσον, ένας οργανισμός, ένα υπουργείο για να αναφερθεί σε κρίσιμα γεγονότα δεν είναι ποτέ ουδέτερη.

«Πονηρού κόμματος»...

Του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Η γλώσσα πάντως μας προειδοποίησε: Φρόντισε να ταυτίσει αρχαιόθεν τη λέξη κόμμα με τη λέξη νόμισμα (άρα με το χρήμα), παράγοντας και τις δύο από το «κόπτω». Μας παρέδωσε μάλιστα την παροιμιώδη φράση «πονηρού χρήματος» για όποιον είναι φαύλου χαρακτήρα, σαν κίβδηλο νόμισμα. Και ήδη από τα μεσαιωνικά χρόνια το «κόμμα» σήμαινε και «σύνολο προσώπων» ή «φατρία».
Οπότε δεν ήταν δύσκολο να αποδοθεί ως «κόμμα» το αγγλικό «party» στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Στην τρέχουσα ιστορία τώρα. Με αφορμή την απόφαση να χρηματοδοτηθούν τα κόμματα με τρόπο που βολεύει όλως τυχαίως (και όλως ιδιαιτέρως) τους συγκυβερνώντες. Πώς θα μοιραστεί η επιχορήγηση; Η μισή θα δοθεί βάσει των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών του 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ είχε αποσπάσει το μυθικό 36,64%, η δε Ν.Δ., με 32,29%, δεν ήταν ακόμα «μικρό κόμμα», όπως θα έλεγε η κ. Μπακογιάννη. Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο λοιπόν, και ιδού: Το ΠΑΣΟΚ θα ενισχυθεί με 1.370.000 ευρώ (χονδρικώς), η Ν.Δ. με 1.335.000, ο ΣΥΡΙΖΑ με 350.000, το ΚΚΕ με 320.000, το ΛΑΟΣ με 260.000 (δικαιούνται κατιτίς και οι κύριοι Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης) κτλ. Παράδοξο; Σκανδαλώδες; Αστεία πράγματα. Ο έχων την μάχαιραν κόπτει τον πέπονα. Αρχαία παροιμία επίσης. Εδώ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. δανείστηκαν προ ετών με βάση τα ποσοστά που ΘΑ έπαιρναν. Και δεν τα πήραν. Πήραν όμως τα χρήματα από γενναιόδωρες τράπεζες.
Απλό το πρώτο ερώτημα: «Γιατί η χρηματοδότηση»; Απλή και η τετριμμένη απάντηση: «Για να μην έχουν ανάγκη τα κόμματα αφανείς χρηματοδότες, που θα τα ρυμουλκούν». Εδώ δικαιούται να εμφανιστεί ο δύσπιστος Θωμάς, που δεν γιορτάζει άπαξ ετησίως αλλά καθ’ εκάστην. Επόμενη ερώτηση: «Για τι η χρηματοδότηση;» Μα -όπως λέγεται- για αφίσες, σποτ, συγκεντρώσεις... Στην πραγματικότητα, τα κονδύλια θα χρησιμοποιηθούν για να ξεχρεωθεί το ΙΚΑ (256.00 ευρώ τού όφειλε η Ν.Δ. τον περασμένο Οκτώβριο και 110.000 το ΠΑΣΟΚ), η ΔΕΗ και ποιος ξέρει πόσοι σχεδιαστές, έμποροι χάρτου, φωτογράφοι, κειμενογράφοι, τυπογράφοι, διαφημιστές που έχουν λαμβάνειν από παλιά (στο ΠΑΣΟΚ ίσως χρειαστούν ένα ποσό για καλούς δικηγόρους, μια και η εισαγγελία ερευνά τη διαχείριση της περιόδου 2007-2010). Ζεστό χρήμα στην αγορά δεν χρειαζόμαστε; Να το.

Στον συρμό του απολιτικού...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι της μόδας το αδέσμευτον. Είναι του συρμού δηλαδή οι δηλώσεις του τύπου «ουκ οίδα τον άνθρωπον» (και το κόμμα) από την πλευρά των υποψήφιων δημάρχων και περιφερειαρχών. Ακόμα και πρόσωπα που αναδείχθηκαν ακριβώς επειδή ανήκαν σε συγκεκριμένο κομματικό χώρο, απόλαυσαν μαζί του την εξουσία σε μία από τις αμέτρητες μορφές της
και υποστηρίχθηκαν αναφανδόν από αυτόν όταν πρωτοδιεκδίκησαν ψήφο και θώκο, θυμούνται ξαφνικά την πρακτική του Πέτρου. Την πρακτική του «ουκ οίδα». Με άλλοθι αυτόν τον κουτοπόνηρο «αγνωστικισμό», αυτοπαρουσιάζονται σαν αυτοκέφαλοι ανεξάρτητοι, οιονεί παρθενογεννημένοι.

Είναι της μόδας επίσης το απολιτικό. Διεθνώς. Είναι του συρμού δηλαδή να αυτοσυστήνονται σαν απολιτικοί άνθρωποι που έχουν ήδη εμπλακεί στα κοινά με έναν από τους χιλιάδες τρόπους που διαθέτει αυτή η εμπλοκή για να μορφοποιείται. Στη Σλοβακία, λ.χ., στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές επικράτησε με 60% ο «Καλός Αγγελος» Αντρέι Κίσκα. Ο οποίος, όπως διαβάσαμε στα ρεπορτάζ, ποντάρισε αποκλειστικά στο γεγονός ότι δεν ανήκει στην κάστα των επαγγελματιών της πολιτικής. Ταυτίζοντας εντέχνως (ή δολίως) το ακομματικό με το πολιτικό, διαφήμισε εαυτόν σαν άμωμο και άφθαρτο. Μόνο αποδεικτικό του το ότι δεν ήταν ποτέ μέλος κανενός κόμματος. Το ότι, όπως καταγγέλλεται, πλούτισε δίνοντας αφειδώς καταναλωτικά δάνεια με ελαφρώς τοκογλυφικούς όρους, κι ύστερα καθησύχασε τη συνείδησή του με φιλανθρωπίες, είναι τάχα μη πολιτικό.

Κατανυκτική αγριότητα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Επειδή ουδέν κάκιστον αμιγές καλού, ας εκβιάσουμε εαυτόν να δει το δράμα θετικά. Ευτυχώς, λοιπόν, που ήταν Μεγάλη Τετάρτη κι έτσι το κλίμα της κατάνυξης, που θρυλείται ότι κυριαρχεί στη χώρα μεγαλοβδομαδιάτικα, επηρέασε και την Τούμπα. Μια ωραία γαλήνη (σχεδόν εκ χόρτου) επικράτησε στις κερκίδες,
ενώ στο χορτάρι οι παίκτες συναγωνίστηκαν ευγενώς στο παραδοσιακό άθλημα του σταυροκοπήματος, μ’ αυτόν τον μοναδικό ελληνικό τρόπο, όπου η δεξιά και τα δάχτυλά της με τη βιαστικότατη, σχεδόν ενοχική κίνησή τους είναι σαν να πλέκουν.

Βεγγαλικά, κροτίδες και καπνογόνα, από τα απαγορευμένα βέβαια (μόνο αν νομιμοποιηθούν και χορηγούνται εφεξής δωρεάν από το κράτος είναι πιθανό να τελειώσει η μόδα τους), εκτοξεύτηκαν κατά χιλιάδες στους ουρανούς. Για να συναντήσουν το Ματωμένο Φεγγάρι. Με την αφειδή ρίψη τους πιστοποιήθηκε ότι τελικά έχουμε τον τρόπο να τα φέρνουμε βόλτα και «να κάνουμε τη διαφορά» ακόμα και όταν ζοριζόμαστε οικονομικά. Επιβεβαιώθηκε επίσης πως οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι πανέτοιμοι για την Ανάσταση. Και αν όχι πνευματικά, τουλάχιστον επιχειρησιακά: με τέτοια προμήθεια βεγγαλικών, όλο και κάποια θα περίσσεψαν για την ενιαύσια επιχείρηση με τον κωδικό «εκρηκτική υποδοχή του Αγίου Φωτός».

Ευτυχώς επίσης που το υψηλού επιπέδου παιχνίδι προβλήθηκε από συνδρομητικό κανάλι και όχι από την κομματικοκρατική Δ.Τ. ή κάποιον από τους ιδιωτικούς διαύλους. Ετσι το ευ αγωνίζεσθαι στην ελληνική εκδοχή του, δηλαδή τη μοναδική πλανητικώς αυθεντική (δοθέντος ότι ημείς η κοιτίς και η πατρίς κάθε ωραίου, μεγάλου και αληθινού), το απόλαυσαν μόνο οι συνδρομητές και οι καφετεριόβιοι.

Κάπου στο λίμπο...

Παντελης Μπουκαλας, απο την Καθημερινη...

Τι θα μπορούσε να προκαλέσει στο πρόσωπο και στην εικόνα της χώρας μια υπόθεση όπως η τροπολογία για την τιμωρητική απέλαση μεταναστών, που κατατέθηκε, αποσύρθηκε, ξανακατατέθηκε για να ξανααποσυρθεί, και περιμένει πάλι τη σειρά της; Στη μεγάλη εικόνα, που φέρνει εδώ μιλιούνια τουρίστες, τίποτε. Υπάρχει ένας τεράστιος υπερεθνικός πληθυσμός που αδιαφορεί για τέτοιες λεπτομέρειες,
αν δεν έχει ίδιες απόψεις με τον κ. Μπαλτάκο ή τον κ. Μιχελάκη. Ο πληθυσμός αυτός νοιάζεται για το αν είναι η κουζίνα φτηνή· αν φτήνυνε η ζωή των ανθρώπων, η ελευθερία, τα δικαιώματά τους, δεν είναι δική του έγνοια. Δεν δουλεύει έντεκα μήνες για να στενοχωριέται στον παραθεριστικό δωδέκατο με βάσανα τρίτων. Στο κάτω κάτω, πού να μάθει για τέτοια πράγματα; Ποια μεγάλα κανάλια της χώρας του ή υπερεθνικά τα παίζουν;

Με το πρόσωπο του τόπου τα πράγματα διαφέρουν. Αυτό είναι πιο τρωτό. Και δεν μακιγιάρεται. Η τροπολογία στο άρθρο 19 του Μεταναστευτικού Κώδικα λ.χ., που νομοθετεί την άμεση απέλαση όσων αλλοδαπών καταγγέλλουν ρατσιστική συμπεριφορά εις βάρος τους από τα Σώματα Ασφαλείας αλλά αδυνατούν να την αποδείξουν στις δικαστικές αρχές, θύμωσε μερικές εκατοντάδες Ευρωπαίους διανοούμενους. Που είδαν ότι το κυβερνητικό τέχνασμα (άλλο ένα προεκλογικό επίδομα στους ένστολους) προσβάλλει και την κοινή λογική.

Η αλήθεια και η αυθεντία....

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Δεν είναι δελφικός χρησμός η φράση «Τώρα είναι η ώρα της αλήθειας και της ευθύνης». Εύκολα διαβάζουμε το νόημά της: Τα πράγματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο όριο και χρειάζεται και για τη γλώσσα μας να μεριμνούμε (να λέμε την αλήθεια κι ας πονάει) και για την πράξη μας να νοιαζόμαστε· να φερόμαστε υπεύθυνα.

Ολα είναι απλά στον κόσμο των «απλών ανθρώπων», όπως τον λένε οι πολιτικοί, για να τον διακρίνουν από τον πολύπλοκο δικό τους.

Ακριβώς επειδή ο πολιτικός κόσμος είναι πολύπλοκος, στην επικράτειά του και η πιο κοινή φράση χάνει την απλότητά της. Οι λέξεις εκεί αποκτούν άλλη ενδυμασία, ή μάλλον πολλές ενδυμασίες, με καθεμιά να ταιριάζει σε συγκεκριμένη χρήση. Κάπως έτσι, η φρασούλα «τώρα είναι η ώρα...» παύει να είναι απλή, διάφανη, μονοσήμαντη. Γίνεται χρησμός. Και επιδέχεται πολλές αναγνώσεις.

Κοινόχρηστη είναι η φράση που συζητάμε. Πολλοί την έχουν πει. Σε στρογγυλά τραπέζια, διαγγέλματα, πανηγυρικούς. Αποκτά όμως άλλα νοήματα όταν τη λέει ο κ. Βενιζέλος· ένας πολιτικός που αγορεύει και με το αυτί του, το οποίο παρακολουθεί εκστασιασμένο όσα λέει η κοντινή του γλώσσα και της μεταφέρει ακαριαία τον θαυμασμό του, ανατροφοδοτώντας την ενύπαρκτη αυταρέσκεια. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πεπεισμένος πως είναι γερός ρήτορας, αφού όλο αυτό ακούει, χαίρεται να μιλάει. Και χαίρεται όχι επειδή έτσι αποκτά μια ευκαιρία να πείσει όσους τον ακούνε, αλλά επειδή έχει το προνόμιο να είναι ο πιο κοντινός ακροατής του εαυτού του.

Το μισό σύμβολο...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι - δεν είναι η Γαύδος το νησί της Καλυψώς, η Ωγυγία, όπου ανέλαβε δυνάμεις ο ναυαγός Οδυσσέας πριν ξαναβγεί στο δρόμο προς την Ιθάκη, δεν το ξέρουμε. Αλλοι ταυτίζουν την Ωγυγία με τη χερσόνησο Θέουτα, απέναντι από το Γιβραλτάρ. Η γεωγραφία της ομηρικής «Οδύσσειας», αυτό το ξέρουμε, είναι μία μόνο από τις πτυχές του ομηρικού ζητήματος, και –φιλολογικά– όχι από τις κρισιμότερες. Ούτε και για το πόσον καιρό καλύφθηκε από την αγκαλιά της Καλυψώς ο Οδυσσέας, πριν αρνηθεί την αθανασία που του πρόσφερε, είμαστε βέβαιοι: ένα χρόνο; εφτά; Ας διαλέξουμε τον έναν, γιατί αλλιώς η Οδύσσεια μικραίνει.


Μετά τα μυθολογικά των αρχαίων, τα μυθεύματα των νέων. Οι διαβεβαιώσεις δηλαδή (κάθετες, και ενίοτε οργισμένες) του κ. Βενιζέλου πως η Μεσόγειος δεν θα «φιλοξενήσει» τα χημικά της Συρίας, που πρέπει να καταστραφούν, μετά την παράδοσή τους από τον σατράπη της χώρας, ανάμεσα στους πολέμιους του οποίου, δυστυχώς, πρωταγωνιστούν φανατικότατοι ισλαμιστές. Από κοντά η σιγουριά της επιτρόπου κ. Δαμανάκη ότι τίποτα δεν απειλεί τη θάλασσα.

Στη Κρήτη όμως δεν πείστηκαν από τις καθησυχαστικές δηλώσεις. Εδώ που φτάσαμε άλλωστε, τίποτε φυσικότερο από τη δυσπιστία. Αγιοθωμάδες πρέπει να ’μαστε κάθε μέρα – και έναντι όλων, του εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου, για να θυμηθούμε τον Μιχάλη Κατσαρό και κάπως να προσαρμόσουμε την προτροπή του στο «Κατά Σαδδουκαίων».

Στη Γαύδο, λοιπόν, οι κάτοικοι αποφάσισαν να μην ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Συμβολική βεβαίως η απόφαση. Γιατί η Γαύδος του χειμώνα, η Γαύδος των μόνιμων κατοίκων, δεν είναι το κοσμοβριθές νησάκι του καλοκαιριού. Μια χούφτα άνθρωποι. Να ’ναι εκατό; Αρα η αποχή τους δεν θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.