Το μάθημα του Νότη Παπαδόπουλου...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Τελευταία μέρα του Ιουνίου, λίγο πριν τις οχτώ το πρωί, έξω από σούπερ μάρκετ. Οι υπάλληλοι κουβαλούν και αδειάζουν στους κάδους τα σκουπίδια του καταστήματος. Και ένα συνηθισμένο ζευγάρι, άνθρωποι από αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας,
ψαρεύουν ήδη εκεί μέσα τρόφιμα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα γύρω τους με αμηχανία - μήπως τους πάρει το μάτι κανενός γνωστού προφανώς. Σκουπίδια από την παραγωγή στην κατανάλωση, πριν προλάβουν καλά-καλά να πέσουν στον κάδο.
Τελευταία μέρα του Ιουνίου, μεσημεράκι. Ουρά έξω από το κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς. Περιμένουν με υπομονή, μπαίνουν ένας-ένας, παίρνουν ο καθένας το κάτι τις του και αποχωρούν. Μια νεαρή κοπέλα συναντά μια άλλη ακριβώς απ' έξω και απολογείται για τη σακούλα της: Είναι για τη θεία μου, που δεν μπορεί να κινηθεί. Και λέει ψέματα φυσικά, δεν είναι καθόλου για τη θεία της, είναι για την ίδια και την οικογένειά της.
Τα ξέρουμε, θα πείτε. Όλοι σκοντάφτουμε πάνω τους, λυπόμαστε, θυμώνουμε και τρομάζουμε - τι μας περιμένει αύριο. Πολλοί μάλιστα είμαστε όχι θεατές, αλλά πρωταγωνιστές τους. Τα ξέρετε, εντάξει. Ένα όμως δεν ξέρετε: Ότι όλοι οι άνθρωποι που περιμένουν έξω από κοινωνικά παντοπωλεία, βυθίζονται σε κάδους σκουπιδιών, παραδέρνουν στην καθημερινή έρημο της επιβίωσης, θα συμπεριφέρονταν αλλιώς αν είχαν διαβάσει Νότη Παπαδόπουλο. Ναι, ναι, τον δημοσιογράφο του Συγκροτήματος.
Διότι ο Νότης Παπαδόπουλος τους αποδεικνύει ότι δεν έμαθαν ακόμα το μάθημά τους. Ο Νότης Παπαδόπουλος στιγματίζει το απαράδεκτο να ζουν ακόμα και σήμερα πάνω από τις δυνατότητές τους, να φορτώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες, να μην ζητούν αποδείξεις, να κλέβουν το κράτος. Ο Νότης Παπαδόπουλος προειδοποιεί ότι αυτή η άφρων συμπεριφορά θα εμποδίσει τη ρύθμιση του χρέους, με ολέθριες συνέπειες. Και ο Νότης Παπαδόπουλος, τέλος, προβλέπει ότι αν με αυτά τα "σκέρτσα" καταφέρουμε να οδηγηθούμε και σε εκλογές, θα μοιάζει με παιγνίδι η Αγγλία της Θάτσερ μπροστά στην Ελλάδα της αφροσύνης μας.
Τραγικό να μην φτάνουν αυτές οι σοφές διαπιστώσεις του Νότη Παπαδόπουλου μέχρι το τελευταίο νοικοκυριό. Θα άλλαζαν όλα. Δεν μπορεί αλήθεια το έγκυρο "Βήμα", με τη βοήθεια της κυβέρνησης και την ευγενική χορηγία κάποιας τράπεζας, να διανείμει το συγκεκριμένο άρθρο παντού όπου εκδηλώνεται το ανεπίδεκτο μαθήσεως των Ελλήνων; Στους κάδους σκουπιδιών ιδιαιτέρως;

Επαναστατική μαϊντανολατρεία...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Με μαϊντανό μαγειρεύει και την ΑΝΤΑΡΣΥΑo "Ριζοσπάστης", γιατί με κάποια στελέχη της συμμετείχε στην εκδήλωση για τη "μικρή ΔΕΗ", που έγινε με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ: Υπέκυψε στα θέλγητρα των αντιμνημονιακών σειρήνων, έπαιξε ρόλο αντικαπιταλιστικού επαναστατικού μαϊντανού,
έγινε αριστερό άλλοθι στο όλο εγχείρημα για συμπαράσταση στον Λαφαζάνη, συμφύρεται με φυντάνια του σάπιου πολιτικού συστήματος και του εργατοπατερισμού! Αυτές είναι μερικές από τις κατηγορίες που της προσάπτει. Άκρως πολιτικές και με μια οσμή στην οποία έχουν ιδιαίτερη προτίμηση οι μάγειροι του ΚΚΕ: την οσμή του μαϊντανού.
Είναι φανερό πια ότι η έξις στους φραστικούς τραμπουκισμούς έχει γίνει δευτέρα φύσις για κάποιους εκεί στον Περισσό. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ποντίκια, χωρίς σκυλάκια του καναπέ, χωρίς αριστερά άλλοθι, χωρίς στυλοβάτες του σάπιου αστικού συστήματος, χωρίς, χωρίς... Το κυριότερο όμως είναι ο μαϊντανός -το ταπεινό φυτό που καλείται να νοστιμίζει τα καθημερινά γεύματα άκαμπτης κομματικής γραμμής και εύκαμπτης αριστεροφαγίας. Με τόσους χαρακτηρισμούς, τόσες βαριές κουβέντες, τόσες προσωπικές επιθέσεις, είναι λογικό να πέφτει κομμάτι άγευστο και άοσμο το πράγμα. Εξ ου και επιστρατεύεται ο μαϊντανός.
Το κυρίως γεύμα στη συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο δεν μας το αποκαλύπτει ο μαϊντανολάτρης και ανώνυμος, όπως πάντα, συγγραφέας του σχετικού σχολίου για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει να ανατρέξεις σε άλλο σημείο της εφημερίδας για να βρεις τη δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα για τη "μικρή ΔΕΗ". Στην οποία μας εξηγεί ότι "οι προτάσεις τόσο της κυβέρνησης, όσο και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν εξασφαλίζουν...." και λοιπά. Στο ίδιο σακί δηλαδή η κυβέρνηση που ξεπουλάει τη ΔΕΗ με "άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης" που καλούν σε αγώνα για να ματαιωθεί το ξεπούλημα. Τρώγεται τέτοια πολιτική χωρίς μαϊντανό;
Εξ ου και ο Τσίπρας είναι μαϊντανός του συστήματος, ο Λαφαζάνης μαϊντανός του Τσίπρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαϊντανός του Λαφαζάνη. Μαϊντανός για όλους από το μεγάλο μαϊντανοχώραφο του Περισσού. Έτσι που το πράγμα να καταντάει μονότονο, παρά τις καλές προθέσεις. Με κάθε ταπεινοφροσύνη, μήπως θα μπορούσαν οι ιδεολογικοί και φυσικοί αυτουργοί της σχετικής κουζίνας να χρησιμοποιήσουν και κάποια άλλα δείγματα της ελληνικής χλωρίδας, έτσι για ποικιλία; Κολοκύθια με τη ρίγανη για παράδειγμα. Δεν θα ήταν αρκετά παραστατικό για τη γραμμή του κόμματος σχετικά με τη ΔΕΗ;

Τρίχες...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη....

Δώστε βάση: Εκτός και αν στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατήσουν, όπως φαίνεται, οι εσωτερικές αντιθέσεις και ο λαός αντιληφθεί ότι η κυβερνησιμότητά του είναι αδύναμη και περιπετειώδης. Στην περίπτωση, αυτή η «αριστερή πρωτιά» μπορεί να αμφισβητηθεί, ο κατακερματισμός να εξελιχθεί σε μόνιμη κατάσταση
και τότε πλέον να διαμορφωθούν οι συνθήκες για μια πραγματική ανασύσταση και ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος που θα ταυτισθεί με την αναγέννηση και ανασυγκρότηση της χώρας.
Αυτά τα ολίγον ανατριχιαστικά γράφει ο διευθυντής του "Βήματος" προχθές - Κυριακή του Θωμά στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Να φύγει δηλαδή από τη μέση το αριστερό εμπόδιο, να πεθάνουν στον καυγά ποια θα πάρει τον Θωμά οι τάσεις, οι αντιστάσεις και οι επεκτάσεις, και τότε πλέον να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για ανασυγκρότηση και μπλα-μπλα-μπλα. Αυτό, όπως καταλάβατε, δεν είναι απλώς ανάλυση, είναι και ευχή και προσδοκία και λαχτάρα θα λέγαμε. Και όχι μόνο του Αντώνη Καρακούση.
Σε λαϊκίστικη μετάφραση, το πράγμα σημαίνει ότι ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ θα πλακώνονται πώς να μη γίνουν ΠΑΣΟΚ, γύρω τους και πλάι τους, στην Κεντροαριστερά, στο Κέντρο, στα ποτάμια και στα λιόδεντρα, στα αριστερά του Λοβέρδου και στα δεξιά του Άδωνι, θα κατσικώνεται ένα καθεστώς ΠΑΣΟΚ νάαααα, με το συμπάθιο. Ευπρεπή κόμματα, παπαδημώδη και χαρδουβελίζοντα, κεντροκάτι από δω, κεντροκάτι από κει, κοσμημένα με στοιχεία πανίδας και χλωρίδας, με όλο το βάρος της Μέρκελ και του Μπαρόζο, έτοιμα να σαλαγήσουν πάλι τα πρόβατα στο μαντρί της αναγέννησης.
Και δεν έμεινε καμιά από τις αδελφές Τατά! Ως προσδοκία του "Βήματος" και των πίσω και πάνω από αυτό είναι απολύτως λογική. Κανέναν πνιγμένο δεν μπορείς να κακίσεις γιατί πιάνεται από τα μαλλιά του ή και από την άτακτη χαίτη του αντιπάλου του ακόμα. Αλλά, βρε παιδιά, πρέπει να είναι πολύ απελπισμένος ο πνιγμένος για να ελπίζει ότι ο αντίπαλος θα κατακερματιστεί, θα βουλιάξει, θα εξαφανιστεί αφήνοντας στην επιφάνεια μόνο τις τρίχες - σωσίβιο για τον ίδιο. Μπουρμπουλήθρες κάθε είδους βλέπει κανείς στις σχετικές αναλύσεις.
Από την άλλη μεριά όμως, ας ρίξουν μια ματιά και οι αριστεροί Αρμόδιοι και Αριστογείτονες στις προσδοκίες του κακού γείτονα. Ίσως έτσι δουν ότι, όσο λιγότερο ξεμαλλιάζονται, τόσο πιο βαθιά βουλιάζουν εκείνοι που προσδοκούν τη σωτηρία από τις τρίχες τους...

Αντίο σας κύριε Σαμαρά...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Καλά, καλά. Άφεςαυτοίς. Ο Σαμαράς τα φυσάει - και δεν κρυώνουν. Το Mega τα μασάει - και δεν χωνεύονται. Και το σύμπλεγμα της διαπλοκής τα κοπανάει - και δεν μαλακώνουν. Για τα αποτελέσματα των εκλογών φυσικά ο λόγος. Με τα οποία την έχουν κάνει την αριθμητική μαλλιά κουβάρια.
Προσθέτουν, αφαιρούν, πολλαπλασιάζουν, διαιρούν, υπολογίζουν τετραγωνικές ρίζες. Γιατί όλα αυτά; Για να αποφύγουν, να ξορκίσουν, να σβήσουν, να θάψουν, τις καταραμένες λέξεις: Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Νίκη της Αριστεράς για πρώτη φορά.

 

Διότι, ό,τι και να λένε, όσο κι αν παπαριάζουν σε αναλύσεις οι κλόουν των αναλύσεων, η αλήθεια είναι αλήθεια: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος - και με διαφορά. Πρώτος - με τις σημαίες και τα συνθήματά του. Πρώτος - με τους ανθρώπους και την ηγεσία του. Πρώτος - με τις θέσεις και το πρόγραμμά του. Πρώτος - χωρίς ελιές και τρολιές. Πρώτος, πώς το λένε; Έπαιρναν οι άνθρωποι το ψηφοδέλτιό του και το κάρφωναν στην κάλπη - και στην καρδιά των Μνημονίων και των μνημονιακών. Ένα μεγάλο ΟΧΙ στον Σαμαρά και στο μνημονιακό μπλοκ. Κι ένα μεγάλο ΝΑΙ στα τσογλάνια της Αριστεράς.
Διότι επίσης, για όσους δεν κατάλαβαν, τα παραμύθια περί περιστασιακής ψήφου και ψηφοφόρων μιας χρήσεως που κάποτε θα ξαναγυρίσουν σαν τα πρόβατα στο μαντρί τελείωσαν χθες. Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας έδωσε το παρών σε μια δύσκολη μάχη. Με ένα ολόκληρο θίασο τρόμου απέναντί του. Όλο το σινάφι των ΜΜΕ όχι απλώς εχθρικό, αλλά και έτοιμο για κάθε ατιμία. Όλο το ευρωπαϊκό κογκλάβιο των αγοραίων και των αγορών με τη χερούκλα του απλωμένη πάνω από την Ελλάδα. Όλο το σύστημα εξουσίας, χρήματος, διαπλοκής, με γυμνά δόντια - και όποιον αρπάξει η μασέλα του.

Τελικά ποιος νίκησε;

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη... Θέλετε να πανηγυρίσετε; Είναι πολιτικά άκαιρο και λανθασμένο, αλλά ποιος να σας εμποδίσει; Θέλετε πάλι να γκρινιάξετε; Κι αυτό είναι πολιτικά άκυρο και λανθασμένο, αλλά και πάλι ποιος να σας εμποδίσει; Πάντως είτε θέλετε το ένα είτε το άλλο, αφορμές θα βρείτε - διάθεση να υπάρχει.
Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές προσφέρονται για όλα τα γούστα, για όλα τα συναισθήματα και για όλες τις μετεκλογικές ακροβασίες. Ιδιαίτερα όταν οι επιδέξιοι και ευλύγιστοι αναλυτές αναλάβουν να δείξουν στο φιλοθέαμον κοινό πώς κανείς μπορεί να διυλίσει τον κώνωπα της Δούρου και του Γαβριήλ και να καταπιεί την κάμηλο του Σπηλιωτόπουλου και του Κουμουτσάκου.

Τι έγινε λοιπόν;

Έγινε ότι το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα αλλάζει. Με μεγάλες δυσκολίες, με πισωγυρίσματα, μα ανακολουθίες, με αντιστάσεις του παλιού, που και όπλα έχει και δεν τα καταθέτει. Αλλά αλλάζει. Και αλλάζει προς τα αριστερά. Και οι δυνάμεις της Δεξιάς και του Μνημονίου βρίσκονται σε υποχώρηση. Όλες οι σουπιές του Αιγαίου να επιστρατευτούν, αυτή η αλήθεια δεν αλλάζει.
Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ, από κόμμα χωρίς ουσιαστική ή και με μηδενική αντιπροσώπευση στη μεγάλη πλειονότητα των δήμων και των περιφερειών, αναδείχτηκε στις εκλογές αυτές σε μεγάλη δύναμη της Αυτοδιοίκησης. Γεγονός ακόμα πιο σημαντικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι τοπικές εξουσίες ελέγχονται για δεκαετίες από εκπροσώπους του υπό κατεδάφιση δικομματισμού, οι οποίοι αμύνθηκαν σθεναρώς του πατρίου εδάφους. Και μηχανισμούς είχαν, και λεφτά μοίρασαν, και σε θεσούλες διόρισαν, και κουμπαριές έχτισαν. Και ως ανεξάρτητοι εμφανίστηκαν οι περισσότεροι, παίρνοντας αποστάσεις από τα κόμματα-μαμάδες.
Τελικώς όμως αυτά που ήξεραν όλοι, ένας σύμβουλος αριστερός εδώ, και μισός εκεί, θα τα ξεχάσουν. Η Αριστερά βρίσκεται παντού, εκπροσωπείται δυναμικά και θα αναδειχτεί εξουσία την άλλη Κυριακή σε μια σειρά περιφέρειες και δήμους σε όλη τη χώρα. Ενώ έχει τεράστια σημασία για το σήμερα, αλλά και για το αύριο, ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σύμμαχοί του εκπροσωπούνται μαζικά στα όργανα της Αυτοδιοίκησης. Μόνο μέσα από τον μαζικό αθλητισμό, ως γνωστόν, αναδεικνύονται τα ταλέντα και οι πρωταθλητές.

Το Βατερλό δύο γελοίων...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Ο μείζων, ο Σαμαράς, περιγράφει την Ελλάδα με ύφος εμβατήριο. Σπάει το κέλυφος και προχωρά προς τα μεγάλα πεπρωμένα. Ο καθ' ύλην αρμόδιος επί των πεπρωμένων αυτών βλέπει πρωτοφανή πρόοδο, πρωτοφανή ανταγωνιστικότητα, πρωτοφανείς επενδύσεις, πρωτοφανή σιγουριά.
Και πλούτο πρωτοφανή, και διεθνές κύρος πρωτοφανές, και προοπτική πρωτοφανή. Κάτι που συμμερίζεται και ο του "Βήματος" Καρακούσης. Αρκεί να μην ψηφίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και να δεχτούμε επιτέλους τον ίδιο ως Πρωτοφανή Πρωθυπουργό, που μας ξεκόλλησε από το παρελθόν και μας οδηγεί στο λαμπρό μέλλον.
Ο άλλος, ο ελάσσων, έχει διαφορετική ματιά. Άλλο ο αυγουλομάτης, άλλο ο ανοιχτομάτης. Αυτός βλέπει πρωτοφανή ακυβερνησία, πρωτοφανή αστάθεια, πρωτοφανές περίπου χάος αν το κόμμα του δεν πάρει τουλάχιστον δέκα στους εκατό ψήφους στις επικείμενες εκλογές. Διότι αν, ό μη γένοιτο, πάρει απλώς δέκα φάσκελα αντί για τις απαραίτητες δέκα ψήφους, τότε δεν υπάρχει κυβέρνηση. Και μπορεί να εξαχθεί εξ αυτού το υφέρπον συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει και Πρωτοφανής Πρωθυπουργός. Οπότε: Αν θέλετε τον δεξιό -ή ακροδεξιό, δεν θα τα χαλάσουμε- Πρωτοφανή, τότε πρέπει να ψηφίσετε την Ορφανή. Αν θέλετε Σαμαρά, ψηφίστε Ελιά!
Πρόκειται για καταπληκτικό δίδυμο, δεν νομίζετε; Δίδυμος λαχνός. Ο ένας υπερβατικός, οραματιστής, μετεωρίζεται πάνω από την πραγματικότητα και διακρίνει στο βάθος τού γαλάζιου ορίζοντα το πρωτοφανές μέλλον. Το πολιτικό του μάτι έχει έναν εκλεκτικισμό σχεδόν προφητικό. Δεν βλέπει τα ευτελή και ταπεινά, όπως την ανεργία, ή τη λιτότητα, ή τα λουκέτα, ή τα ερείπια μέσα από το κέλυφος. Διακρίνει όμως καθαρά όσα μέλλουν να συμβούν, μας περιγράφει τα χρώματά τους, ακούει τους ήχους των παιάνων για το πρόσωπό του. Μεγκάλο καλό βλέπω, μεγκάλη κέρδος και μεγκάλο ντόξα - όπως έλεγε κάποτε η τσιγγάνα χαρτορίχτρα μου.
Ο άλλος πάλι αντικρίζει το παρόν με μάτι όχι απλώς ρεαλιστικό, αλλά ρεαληστρικό: Την ψήφο σας ή τη ζωή σας. Και το λέει αυτό όχι στους πρώην δικούς του, αλλά σε όσους δεξιούς και διαπλεκόμενους και τραπεζίτες διαθέτουν ζωή. Θα πεθάνει η ψυχή του μετά των άλλων φίλων αν τον παρατήσουν και κατακρημνιστεί. "Στηρίξτε με, να στηρίξω τον Σαμαρά, να σας στηρίξουμε μαζί". Παντρεύει έτσι τον Πρωτοφανή με την Ορφανή. Και δίνουν μαζί τίτλο στις επικείμενες εκλογές: Το Βατερλό δύο γελοίων...

Ταρτούφοι...

Θανασης Καρτερος, απο την Αυγη...

Οι δεξιοί εκλέχτηκαν καταγγέλλοντας το ΠΑΣΟΚ, τα Mνημόνια και την πολιτική Παπανδρέου και εξηγώντας γιατί αποκλείεται συνεργασία με το κόμμα του Βενιζέλου. Οι πασόκοι εκλέχτηκαν καταγγέλλοντας τον λαϊκισμό της Δεξιάς και προσωπικά του Αντώνη Σαμαρά. Όλοι μαζί εκλέχτηκαν με την υπόσχεση να αναθεωρήσουν τα Μνημόνια και να αλλάξουν την πολιτική που οδηγούσε τη χώρα στον γκρεμό - τη λάθος συνταγή σύμφωνα με τον Σαμαρά.

Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Και τα πάντα ψήφισαν χωρίς να τα διαβάσουν, και διαδικασίες κοινοβουλευτικά επιλήψιμες δέχτηκαν, και προεδρικά διατάγματα χειροκρότησαν, και νομοσχέδια ενός άρθρου έκαναν νόμους του κράτους με διαδικασίες επείγοντος και κατεπείγοντος. Και επέδειξαν ένα ταλέντο φοβερό να ξεχνούν σήμερα αυτό που έλεγαν χτες, να παραβιάζουν σήμερα αυτό που ανακήρυσσαν απαραβίαστο χτες και να μετακινούν σήμερα τις κόκκινες γραμμές που χαρακτήριζαν αμετακίνητες χτες.
Ο λόγος για τον κακομοίρικο λόχο των βουλευτών της συμπολίτευσης - τα χρώματα και τα κόμματα εκεί δεν έχουν πια καμιά σημασία. Οι οποίοι και τις τελευταίες μέρες αποδείχτηκαν ειδικοί να διυλίζουν το γάλα και να καταπίνουν την κάμηλο. Διότι τι να πει κανείς για ανθρώπους -πατέρες του έθνους μάλιστα!- οι οποίοι δέχονται να διαλυθούν τα τελευταία ίχνη εργατικής προστασίας, δέχονται να κατεδαφιστεί ό,τι έμεινε από το ασφαλιστικό σύστημα, δέχονται να χαριστούν οι τράπεζες σε ολιγάρχες, δέχονται να καταστραφεί κόσμος και κοσμάκης και τελικά εμφανίζονται και ευτυχείς γιατί κέρδισαν το γα του γάλακτος.

Επί τον τύπον των ψύλλων...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Στον Αργύρη Ντινόπουλο, που η παρουσία του κοσμεί το ελληνικό κοινοβούλιο, ου μην και τη Νέα Δημοκρατία, δεν άρεσαν χθες, σε μια συζήτηση σε τηλεοπτικό κανάλι, όσα έλεγε ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης. Τίποτε το πιο φυσικό, κυρίως για έναν άνθρωπο ψυλλιασμένο όπως ο Αργύρης, που όχι μόνο παίζει την πολιτική οικονομία και την πολιτική σκέτη στα δάχτυλα, αλλά είναι εις θέσιν και να διακρίνει τον εχθρικό δάκτυλο απ' όπου κι αν προέρχεται. Και να θέτει τον δικό του δάκτυλο επί τον τύπον των ψύλλων -ψυλλιασμένος γαρ.

Εξεμάνη λοιπόν. Αντί όμως να κάνει φύλλο φτερό τις απόψεις του εναγομένου, προτίμησε να περάσει γενεές δεκατέσσερις τον ίδιο. Πράγμα που επιβεβαιώνει ότι ο εν λόγω Αργύρης δεν είναι σαν κάτι δεξιές φτερούδες -είναι να πούμε βαρέων βαρών. Και βαρύς και μάγκας και λίγα λέμε. Μπαρουφάκη τον ανέβαζε και Μπαρουφάκη τον κατέβαζε τον άφρονα, δηλώνοντας μάλιστα ότι δεν έχει πρόβλημα να τον αποκαλεί έτσι και μπροστά του. Ευτυχώς που ο υβριζόμενος ήταν μπροστά του μόνο τηλεφωνικώς, γιατί αλλιώς ίσως έτρωγε και καμιά δεξιά ξανάστροφη.
Αν σκεφτούμε ότι ο ίδιος Αργύρης έχει αποκαλέσει στο παρελθόν τον Τσίπρα αδελφάκι του Τόμσεν, έχει χαρακτηρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερά του χαβιαριού -χωρίς να διευκρινίσει αν εννοεί το μαύρο- και έχει εν γένει αποτολμήσει πολλά άλλα παρόμοια, τότε καταλαβαίνουμε πόσο αστόχαστα συμπέρανε ο στιχουργός ότι οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο.

Αφήστε κάτω το πλεόνασμα, κουφάλες...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη... Σκούρα τα πράγματα. Αν πιστέψουμε τις διαρροές, τα δημοσιεύματα των εφημερίδων και τις αναγγελίες θυέλλης των καναλιών, υπάρχει κίνδυνος να τα σπάσει ο Σαμαράς με την τρόικα. Αυτός είναι ο λόγος που στο Μαξίμου βρίσκονται σε κόκκινο συναγερμό, στο υπουργείο Οικονομικών σε πολεμική κινητοποίηση και στις κοινοβουλευτικές ομάδες ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. σε κατάσταση γενικής επιστράτευσης. Μέχρι και η Συλβάνα Ράπτη, να φανταστείτε, εκτός από τον μαχητικό υφυπουργό Παπαδόπουλο, έτριξε τα δόντια στους τροϊκανούς.

Αυτό δυστυχώς σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας, εξόδου από την Ευρωζώνη, επιστροφής στη δραχμή. Τραγωδία! Διότι, αν πιστέψουμε όσα μας λένε τόσα χρόνια, τυχόν μετωπική με τους δανειστές θα μας στείλει στον αγύριστο. Αυτό λέγεται βέβαια για την περίπτωση που απέναντι στην τρόικα βρεθεί μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τρώει η χρεοκοπία ταραμά; Είτε με τους σημερινούς είτε με τους αυριανούς, αν δεν τα βρούμε με τους τροϊκανούς, ζήτω που φαγωθήκαμε.
Ως εκ τούτου θα πρόκειται για τεράστια εθνική επιτυχία του Σαμαρά και του Στουρνάρα -ο Βενιζέλος δεν πιάνεται- να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Κι αυτό σημαίνει φυσικά σκληρή διαπραγμάτευση, κατά την οποία κάποια από τα αιτήματα της τρόικας πρέπει να γίνουν δεκτά. Για τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, παραδείγματος χάρη, υπάρχει συμβιβαστική πρόταση του Βρούτση. Πέντε πάνω, πέντε κάτω, να τα βρούμε. Για τις 12.500 απολύσεις από το Δημόσιο το 2015 επίσης μπορεί να παίξουμε την κολοκυθιά και να καταλήξουμε σε κάποιο μικρότερο νούμερο.
Θα χαθούν μερικές ακόμα ψυχές έτσι και μερικά ακόμα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά θα είναι μεγάλο ψυχικό για όλους αν επιτευχθεί συμβιβαστική συμφωνία - έτσι δεν είναι; Εκείνο όμως που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να γίνει δεκτό είναι να μη μοιραστούν κάποια εκατομμύρια από το πλεόνασμα στους ευπαθείς - ένστολους και μη. Διότι κάτι τέτοιο θα σημαίνει ότι η κυβέρνηση παρέχει προεκλογικώς μόνο λόγια - κι έτσι ως γνωστόν δεν χτίζονται ανώγια και κατώγια. Άρα θα χάσει τις εκλογές. Άρα θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα θα καταστραφεί η χώρα. Συνεπώς ας αναφωνήσουμε όλοι ενωμένοι στην τρόικα: Αφήστε κάτω το πλεόνασμα, κουφάλες. Υπογράψτε έστω μια επιταγή. Να την επιδείξει ο Σαμαράς στο έθνος προεκλογικώς, έστω κι αν είναι πληρωτέα μετεκλογικώς.
Αλλιώς θα σας πάρει όλους το Ποτάμι...

Στη νοτιά των ανθρώπων...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Ίσως είναι ανάγκη να καταλάβουμε μια απλή αλήθεια: Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση που δεν καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνει ο Σαμαράς, δεν καταλαβαίνει ο Βενιζέλος, δεν καταλαβαίνει ο Άδωνις -τι να καταλάβει αυτός...- δεν καταλαβαίνει ο Βαρβιτσιώτης, δεν καταλαβαίνει ο Δένδιας, δεν καταλαβαίνει ο Αθανασίου. Δεν καταλαβαίνει το κυβερνητικό σύμπαν, με όλους τους αστέρες, τους δορυφόρους, τους λευκούς νάνους και τις μαύρες τρύπες.
Δεν καταλαβαίνουν και κάθε μέρα το δείχνουν και το αποδείχνουν. Κάθε τι ανθρώπινο τους είναι ξένο. Σε μια προχτεσινή του ανακοίνωση ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι βαφτίζουν την ανθρωπιστική κρίση σταθερότητα. Ακριβώς. Σωστό. Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν κάνουν κάποιο επικοινωνιακό λάθος - δεν είναι τόσο αδέξιοι. Έτσι εισπράττουν την ανθρωπιστική κρίση, ως σταθερότητα. Αυτή είναι η αντίληψή τους για την πραγματικότητα που η πολιτική τους παράγει και επιβάλλει σαν μαύρο νέφος στη χώρα.
Στον ακροδεξιό φλοιό του εγκεφάλου τους οι απολύσεις είναι εξυγίανση. Το σκλαβοπάζαρο είναι απελευθερωμένη αγορά εργασίας. Η απόγνωση είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αυτοκτονίες δεν είναι τίποτε - κανείς δεν μιλάει γι' αυτές. Οι θάνατοι παιδιών στο Αιγαίο είναι φυσικό φαινόμενο - αν όχι και επιθυμητό. Η τρόικα είναι αναγκαιότητα. Τα Μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουν αν δεν υπήρχαν. Τα δημόσια αγαθά είναι ανάξια εκτίμησης, εφόσον προσφέρονται δωρεάν. Και όλοι εμείς είμαστε αντικείμενα προς επεξεργασία.
Μιλούν όλοι τους άλλη γλώσσα - μεταλλική, ανατριχιαστική, αλαμπουρνέζικη, ογκομετρική, ό,τι θέλετε, πάντως όχι ανθρώπινη. Με αποτέλεσμα, όποιος μιλάει ανθρώπινα να μην μπορεί να συνεννοηθεί μαζί τους, να τον αντιμετωπίζουν σαν άλλιεν, σαν εισβολέα από άλλο πλανήτη.

Θλίψη...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...
Θλίψη! Κάθε τρεις και λίγο ο Στουρνάρας ή ο Σταϊκούρας ή και ο Σαμαράς -στις επίσημες τελετές αυτός- βγάζουν από την τσέπη το πρωτογενές πλεόνασμα. Το ξεσκονίζουν, το γυαλίζουν, το φυσάνε καλά-καλά να κρυώσει και μας το μοστράρουν ως μοναδικό κατόρθωμα. Η καλύτερα ως το μοναδικό τους κατόρθωμα.
Θλίψη, γιατί ακόμα κι αν υπήρχε στην πραγματικότητα αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα, έχει σε κάθε του ευρώ τόση φτώχεια, τόση απόγνωση, τόση αγριότητα, τόσο αίμα, ώστε θα έπρεπε να ντρέπονται να το επιδεικνύουν. Ρήμαξαν ό, τι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος, καταδίκασαν κόσμο στην ανέχεια, λήστεψαν τον κόσμο με τους φόρους και τα χαράτσια, διέλυσαν το σύστημα Υγείας, σακάτεψαν την κοινωνική ασφάλιση και τώρα δηλώνουν υπερήφανοι γι' αυτό τους το έργο. Περί αυτού πρόκειται.
Θλίψη, επίσης, γιατί ενώ όλα τα τραγικά και σκοτεινά υπάρχουν και τα ζούμε καθημερινά, το χαμογελαστό και φωτεινό πρωτογενές πλεόνασμα που προπαγανδίζουν δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρξε, παρά μόνο στους πλαστούς λογαριασμούς τους, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι το λαδόξυδο. Είναι γέννημα της ίδιας δημιουργικής λογιστικής και φαντασίας που γέννησαν το success story, την ανάπτυξη που έρχεται, την εξυγίανση που ήρθε και τη νέα, καθαρή και υγιή Ελλάδα που χτυπάει την πόρτα μας.
Θλίψη, τέλος, γιατί η επιμονή τους στο μύθο δεν δηλώνει μόνο την επιμονή τους στο ψέμα, στη διαστροφή και στην απάτη. Δηλώνει και τη βαθιά τους περιφρόνηση προς όλους εμάς. Διπλή περιφρόνηση μάλιστα.

Σταυρώνετε σωστά, ίνα μη σταυρωθείτε μετά...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη....

Λοιπόν: Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ παραμεγάλωσε. Επειδή βλέπει εξουσία και τον βλέπουν ως εξουσία. Επειδή η εξουσία είναι όπως και να το κάνεις πιο γλυκιά από τη ματωμένη, πεινασμένη, κυνηγημένη, καρπαζωμένη και πολύ ήσσονα αντιπολίτευση. Επειδή έχουμε υποστεί ως ψηφοφόροι διάφορα τελευταία από διακεκριμένους που αφού τους σταυρώσαμε μας σταύρωσαν εν συνεχεία με καρφιά του τύπου "ότι του φανεί του λωλο-Στεφανή". Και επειδή είναι σίγουρο ότι στις επερχόμενες εκλογές θα υπάρξει ανακάτωμα ήρας και ηρώων, οφείλουμε, πριν βάλουμε τον σταυρό μας:
Πρώτον, να κάνουμε τον σταυρό μας για να αντέξει ο εκλεκτός μας τη γοητεία της εξουσίας, τη γοητεία της δημοσιότητας, τη γοητεία των προνομίων και τη γοητεία του εαυτού του.
Δεύτερον, να τον υποβάλουμε σε πολιτικά εργομετρικά, για να διαπιστώσουμε αν αντέχει το βάρος της εκπροσώπησης εκείνων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, καθώς κι εκείνων που δεν έχουν ήλιο στη μοίρα τους.
Τρίτον, να τον κοιτάξουμε καλά στα δόντια -μεταφορικώς εννοείται- για να δούμε αν οι κυνόδοντές του είναι υπεραναπτυγμένοι. Αν είναι, πάμε παρακάτω.
Τέταρτον, να διαγνώσουμε με προσοχή αν πιστεύει ότι μας κάνει χάρη που συνεργάζεται με την Αριστερά. Αν είναι έτσι, ας φερθούμε φιλάνθρωπα κι ας μην τον σταυρώσουμε τον άνθρωπο.
Πέμπτο, εφόσον μιλάμε για προσωπικότητες από άλλους χώρους, πολιτικώς κατά κάποιο τρόπο off shore, να εξετάσουμε αν διαθέτουν το απαιτούμενοι ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο, ή αν πρόκειται για κερδοσκόπους.

Γερμανία άδικη...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...
Πρέπει να συμμεριστούμε εν μέρει τη δυσφορία του πρωθυπουργού για το δημοσίευμα του Spiegel που τον χαρακτηρίζει "κατά φαντασία θεραπευμένο". Μια χαρά θεραπευμένος είναι ο Αντώνης Σαμαράς - όψις, θρέψις, ακόμα και διούρησις καλή. Και από τη νεύρωση κατά των Μνημονίων έχει απαλλαγεί, και από τις φαντασιώσεις των Ζαππείων έχει ιαθεί και από την κατάθλιψη για τη γερμανική συνταγή έχει πλήρως αναρρώσει. Το τελευταίο μάλιστα πιστοποιήθηκε με δημόσια συγνώμη επί γερμανικού εδάφους.
Γερμανία άδικη, συνεπώς - αυτό συνάγεται από το δημοσίευμα του Spiegel. Kαι οφείλουμε να αποκαταστήσουμε τα πράγματα: Ο Σαμαράς δεν είναι κατά φαντασία θεραπευμένος. Είναι κατά φαντασία θεραπευτής -αυτή είναι η αλήθεια. Έχει αναλάβει να θεραπεύσει την Ελλάδα και τους Έλληνες. Να αποκαταστήσει τη δημοσιονομική, την οικονομική, την πολιτική, την εργασιακή, την αναπτυξιακή, την πολιτιστική μας υγεία. Έχει το ύφος, τον λόγο, την πόζα, τη σιγουριά του θεραπευτή. Και κάθε φορά που μιλάει ακτινοβολεί success story - το πιστεύει βαθιά ο άνθρωπος, πώς το λένε.
Αν μάλιστα μελετήσει κάποιος ενδελεχώς τον τρόπο με τον οποίο ασκεί το θεραπευτικό του λειτούργημα, τότε θα απορήσει ακόμα περισσότερο: Τι θέλουν πια αυτοί οι Γερμανοί;

Τσαφ-τσουφ, το τρένο περνά κύριε Βενιζέλο...

Του Θανάση Καρτερού, απο την Αυγη...

Ναι, αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους, λέει το παλιό ανέκδοτο ότι απάντησε ο Ρώσος στον Αμερικάνο, όταν ο τελευταίος παρατήρησε ότι τα σοβιετικά τρένα καθυστερούσαν, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του καθεστώτος. Και ακριβώς το παράδοξο που γεννούν οι ενοχές φέρνουν στο μυαλό οι απαντήσεις του Βενιζέλου σε όσα του καταμαρτυρούν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εργαζόμενοι και πολλοί άλλοι για τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.
Διότι, αργούν και αργούν πολύ τα τρένα σας -ή μάλλον τα υποβρύχιά σας- κύριε Βενιζέλο μας, πώς να το κάνουμε. Αλλά εσείς, όταν σας λένε ότι τέσσερα υποβρύχια είναι σχεδόν έτοιμα, σχεδόν πληρωμένα, σχεδόν απαραίτητα στο πολεμικό ναυτικό και σχεδόν σαπίζουν υπό τη σκιά της σχεδόν σκανδαλώδους σύμβασής σας με κάποιον "επενδυτή" Σαφά-ντασμα και την Αμπού Ντάμπι (Χαζο) Μαρ απαντάτε με... Σκουριές.
Κι όταν σας εγκαλούν ότι με τον υποβρύχιο νόμο σας ζημιώσατε το Ελληνικό Δημόσιο και ωφελήσατε ποιος ξέρει ποιους και γιατί, εσείς απαντάτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται τις παρακολουθήσεις που... δεν γίνονται, γιατί τον συνδέουν με το έγκλημα της Marfin. Ενώ όταν ο καθ' ύλην αρμόδιος για την άμυνα Αβραμόπουλος σας αφήνει ξεκρέμαστο μαζί με τη σύμβασή σας, τότε τον βγάζετε στη σέντρα ως συνομιλητή του Τσίπρα και υπουργό που θέλει να τα έχει καλά με την αντιπολίτευση.

Αντίσταση κι απόγνωση...

Θανασης Καρτερός, απο την Αυγη...

Λέγεται από πολλές πλευρές και δεν απέχει από την πραγματικότητα: Η αντίσταση στην πολιτική των Μνημονίων δεν είναι αντίστοιχη με τη σκληρότητα των μέτρων. Επίσης, δεν είναι αντίστοιχη με τις επιθυμίες μας, είτε το ομολογούμε είτε όχι. Διότι όταν ένας λαός καταστρέφεται, μια χώρα ρημάζεται, μια νεολαία ακυρώνεται και ένα μέλλον μαυρίζει, τότε περιμένει κανείς την παλλαϊκή αντίσταση, αν όχι και ανατροπή, που ποθεί κάθε εξεγερμένη ψυχή.
Υπάρχει φυσικά και το μισογεμάτο ποτήρι: Υπήρξαν μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις, μετωπικές συγκρούσεις, πρωτόγνωρα κινήματα, όπως των αγανακτισμένων, ανατράπηκαν κυβερνήσεις, σβήστηκαν από τον χάρτη κόμματα, ξεπήδησαν νέοι πολιτικοί συσχετισμοί. Γεννήθηκε ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικεί την εξουσία, πράγμα που μπορεί να αλλάξει όλα τα δεδομένα. Ωστόσο και παρ' όλα αυτά, τα Μνημόνια έχουν περάσει, τα σκληρά μέτρα έχουν περάσει και η καταστροφή συνεχίζεται. Με αντιστάσεις, αλλά συνεχίζεται.
Καθώς τα μέτωπα είναι πια απολύτως συγκεκριμένα, η διαπίστωση αυτή έχει τις επιπτώσεις της. Οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους στηρίζονται στην υπόθεση ότι η ελληνική κοινωνία αντέχει, παραμυθιάζεται, χειραγωγείται και άρα μπορούν να μην την υπολογίζουν και πολύ στη σκληρή τους αριθμητική. Ο Ντράγκι δεν διστάζει να μας απειλεί με νέο Μνημόνιο, οι Γερμανοί δεν διστάζουν να μας κάνουν κλοτσοσκούφι των εκλογών τους, και όλοι μαζί δεν διστάζουν να συγχαίρουν κατά καιρούς τους Έλληνες - κουράγιο για το κουράγιο τους.

Γρηγοράκεια...

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη...

Ο Γρηγοράκος είναι αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, εκ του ΠΑΣΟΚ εκπορευόμενος. Δήλωσε λοιπόν ότι από το 2004 μέχρι το 2009 η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε 850.000 προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων. Με αποτέλεσμα να γίνει ο αναμενόμενος ντόρος και να σπεύσουν να διαψεύσουν την αριθμητική του τόσο ο Κυριάκος όσο και ο Μιχελάκης. Ο τελευταίος μάλιστα, πολιτικός προϊστάμενος του Γρηγοράκου, ως υπουργός Εσωτερικών, έκανε και μια σοφή δήλωση: Τώρα το κυρίαρχο ζήτημα είναι να σωθεί ο τόπος και όχι να καθαρογραφεί η ιστορία.
Άντε να βρεις άκρη πόσους και πώς προσέλαβαν οι κυβερνήσεις τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ. στα ατελείωτα χρόνια που διόριζαν από πόρτες και παράθυρα τα δικά τους παιδιά. Αλλά, όσο κι αν τα γρηγοράκεια νούμερα φαίνονται φουσκωμένα, το τελευταίο που δικαιούνται να λένε οι επίδοξοι σωτήρες του τόπου είναι να αφήσουμε πίσω την ιστορία. Πρώτον διότι, και να την αφήσουμε εμείς, δεν μας αφήνει αυτή, αφού τώρα πληρώνει ο τόπος και τις δικές τους κατά συρροή αμαρτίες. Και, δεύτερον, γιατί, όποτε αναζητούν δικαιολογίες για να πάρουν κεφάλια, μια χαρά και την καθαρογράφουν και την επικαλούνται τη δική τους εκδοχή της ιστορίας.
Όταν λοιπόν τους χρειάζεται τον φέρνουν στο κεφάλι των δημοσίων υπαλλήλων τον χοντρό τόμο Ιστορίας -λίγο πειραγμένης για τις ανάγκες του Μνημονίου. Γεμίζουν την προπαγανδιστική αγορά με αποκαλύψεις παράνομων προσλήψεων, ατιμωρησίας επίορκων, ρουσφετολογικής διάταξης υπηρεσιών, συντήρησης άχρηστων οργανισμών. Επικαλούνται δηλαδή οι αθεόφοβοι όσα οι ίδιοι δημιούργησαν και ανέχτηκαν στα χρόνια της δικομματικής τους παντοδυναμίας, για να δικαιολογήσουν όσα τώρα κάνουν εις βάρος χιλιάδων ανθρώπων. Παλιά εγκλήματα για να δικαιολογήσουν νέα.
Ε, το ίδιο έκανε κι ο Γρηγοράκος. Άνθρωπος είναι κι αυτός, γιατί να μην κατεβάσει έναν τόμο Ιστορίας στο κεφάλι των θυμάτων; Μα υπερέβαλε, θα πείτε. Γιατί, οι άλλοι δεν υπερβάλλουν; Τα έβαλε με τη Ν.Δ. γιατί αναφέρθηκε μόνο στη δική της διακυβέρνηση. Γιατί, οι άλλοι το ίδιο δεν κάνουν για τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ; Ίδια πάστα είναι όλοι τους και δεν είναι τυχαίο ότι κατέληξαν να υπηρετούν ίδια πολιτική, με ίδιες μεθόδους -ένα κόμμα με δυο κεφάλια.
Και περιμένουν ορισμένοι από Μιχελάκηδες, Μητσοτάκηδες και Γρηγοράκους διαφάνεια και σωτηρία της χώρας. Ιστορία στο κεφάλι που τους χρειάζεται όλους...

Είναι η Ντόρα ΣΥΡΙΖΑ;

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη...

Διαβάστε: "Δογματικά αντιμετωπίζονται τα προβλήματα τα οποία ταλανίζουν σήμερα τη χώρα μου (...) αυτό δημιουργεί (...) πάρα πολύ μεγάλες αντιδράσεις και για πρώτη φορά υπάρχουν δύο στοιχεία τα οποία πιστεύω ότι χαρακτηρίζουν τον κόσμο: το ένα είναι η έλλειψη ελπίδας, την οποία έχει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού και το άλλο είναι ότι νιώθει αδικημένος και πολλές φορές περιπαιγμένος και αδίκως στοχοποιημένος".
Δεν είναι λόγια κάποιου λαϊκιστή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ως στόχο να ανακόψει την ανάκαμψη. Ούτε διαπιστώσεις κάποιου ανυποψίαστου -για να χρησιμοποιήσουμε γλώσσα Alpha Bank- που δεν εννοεί να καταλάβει την ανάγκη της λιτότητας. Είναι λόγια της Ντόρας Μπακογιάννη, απευθυνόμενα σε εκπροσώπους του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Διαπιστώσεις εκ των έσω, που κάνουν φύλλο και φτερό τα χαζοχαρούμενα του Σαμαρά και του Στουρνάρα.
"Δεν μπορεί να μας πιέζετε μέχρι τελικής πτώσεως για μια φορολογική πολιτική, η οποία οδηγεί τον ελληνικό λαό στην απόλυτη εξάντλησή του, διότι δεν έχει να τα πληρώσει. That's it"! Αυτή κι αν είναι ατάκα. Η Ντόρα αποφάσισε να διακινδυνεύσει το νεοφιλελεύθερο όνομά της και να χαρακτηριστεί όχι μόνο αναξιόπιστη (από τον Στουρνάρα) αλλά και μικρόψυχη (από την Alpha Bank), λέγοντας μερικές αλήθειες που σίγουρα έκαναν έξω φρενών τους αυτουργούς της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Γιατί η πολιτικός που διαγράφηκε από τη Ν.Δ. επειδή ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο (φοβερό, ε;) μίλησε όπως μίλησε είναι φυσικά ένα ερωτηματικό. Είτε πάντως το έκανε για να λάβει αποστάσεις από τον Σαμαρά των νευμάτων, είτε το έκανε για να κερδίσει συμπάθειες των θυμάτων, είτε το έκανε γιατί έχει αρχίσει να επηρεάζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ (λέτε;), γεγονός είναι ότι το έκανε. Κι αυτό δείχνει ότι ο κόσμος της μνημονιακής πλειοψηφίας δεν είναι και τόσο συμπαγής. Η πραγματικότητα το έχει αυτό το χούι, να προκαλεί ρωγμές και κατάγματα σε όσους την αρνούνται.
Στο διά ταύτα μόνο αυτό μένει. Γιατί δεν μπορεί καμιά Ντόρα να ξεπεράσει τον εαυτό της. Χρειάζεται μια διαφορετική λογική σε ορισμένους τομείς - αυτό είναι το συμπέρασμά της. Διαφορετική λογική; Σε ορισμένους τομείς; Από τους ίδιους που μας έφεραν ώς εδώ; Αν αυτή είναι η ελπίδα μιας νεοφιλελεύθερης στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, τότε ένα σχόλιο σηκώνει ο πολιτικός προβληματισμός της: that's it!

Πετάει το ΔΝΤ; Βρε πετάει...

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη...

Ορίστε, το ΔΝΤ βρήκε τη βαθύτερη αιτία για τη βαθύτερη από ό,τι υπολόγιζε ύφεση στην Ελλάδα. Σε πολυσέλιδη έκθεσή τους οι τεχνοκράτες του Ταμείου (καλή δουλειά και εισόδημα μεγάλο) εξομολογούνται ότι υπήρξαν υπεραισιόδοξοι για την ανάπτυξη. Και για την υποεκτίμηση (γαμάτη λέξη, ε;) της ύφεσης δεν φταίει ο λάθος πολλαπλασιαστής, αλλά μια σειρά άλλοι παράγοντες. Που, για να μη βασανιζόμαστε πολύ με τα σανσκριτικά του Τόμσεν, είναι οι εξής δύο: η ανεπαρκής εφαρμογή του προγράμματος μεταρρυθμίσεων, καθώς και οι κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις που υπήρξαν.
Αυτή κι αν είναι απόδειξη της γνωστής ρήσης: Θεέ μου φύλαγέ με από την κριτική γιατί από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου. Διότι τι κάνουν οι σοφοί τεχνοκράτες που μπαινοβγαίνουν τόσον καιρό στα υπουργεία, εντέλλονται, αποφασίζουν, διατάζουν κόβουν, μαχαιρώνουν και απαγχονίζουν; Φορτώνουν τη δυστυχία μας σ' εμάς τους ίδιους! Φταίνε βέβαια κι αυτοί, αλλά φταίνε που δεν πρόβλεψαν πόσο απρόθυμοι θα ήμασταν να δεχτούμε περικοπές, απολύσεις, διάλυση του εργασιακού καθεστώτος, καταβύθιση στη φτώχεια, πρωτοφανή ανεργία, ανθρωποθυσίες και εν γένει τα μέτρα αφανισμού που επέβαλαν ομού με τους δικούς τους -ναι, ναι, τους δικούς τους- στην Αθήνα.

Το πράσινο μπιτόνι...

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη.....

Η νομιμότητα, προπαντός η νομιμότητα! Που πρέπει να ισχύσει επιτέλους για όλους τους Έλληνες και καθ' άπασα την επικράτεια. Η νομιμότητα η ταυτισμένη με την πολιτική ηθική, την πατρίδα, το έθνος, την υπέρβαση των δυσκολιών. Η νομιμότητα που απαιτεί θυσίες και απεχθάνεται τις περιττές ευαισθησίες. Η νομιμότητα χωρίς την οποία θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι. Η νομιμότητα που προσδίνει χαρακτήρα προσφοράς σε κάθε κυβερνητικό μέτρο και φωτίζει με το φως το αληθινό κάθε κυβερνητική πράξη.
Η νομιμότητα είναι το άγιο δισκοπότηρο της κυβέρνησης - το είπε χθες ο Σίμος για χιλιοστή φορά με αφορμή τα του Πολυτεχνείου. Επιβολή της νομιμότητας είναι οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, το μαύρο της ΕΡΤ, οι απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, η φορολογική σφαγή των αμνών, τα χαράτσια, οι περικοπές, ο πέλεκυς επί των τζαμπατζήδων, τα χημικά, ο εγκλεισμός χιλιάδων μεταναστών σε στρατόπεδα, τα αστυνομικά ντου. Και πλείστα όσα άλλα που σκοντάφτουν πάνω μας τον τελευταίο καιρό.
Η νομιμότητα κυριαρχεί στην κυβερνητική ατζέντα - με λόγια και έργα, με παρλαπίπες και ράβδους. Και είναι γνωστές βέβαια οι διαφορές - πολλοί βλέπουμε μια πόρνη εκεί που ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος βλέπουν μια κυρία αυστηρών ηθών. Κυρία ή πόρνη όμως, γιατί η νομιμότητα έχει πάρει τις καρδιές τους; Γιατί, θα πεις, είναι θέμα DNA - αναπνέει ένα δεξιό κόμμα χωρίς έρωτα για τους ραβδούχους και την καταστολή; Και θέμα επίσης αρχέγονης πονηριάς - η νομιμότητα ως φερετζές της ανηθικότητας, της αδικίας, της ιδιοτέλειας και τελικώς της παρανομίας.
Υπάρχει όμως, σήμερα ακόμα πιο πολύ, και μια διπλή επιδίωξη των υπέρ νομιμότητας ψαλμών και επιδρομών. Από τη μια να συγκινήσουν το κόμμα της τάξης στην κοινωνία - που εκτείνεται από τους μουλωχτούς νοικοκυραίους μέχρι τη Χρυσή Αυγή. Και από την άλλη να καταστείλουν την ανυπακοή, την αντίσταση, τα κινήματα, τις αγωνιστικές διαθέσεις, την ελπίδα. Να κερδίσουν νομιμόφρονες, έστω και με μαύρες μπλούζες, από τη μια, και να αποδιοργανώσουν το αντίπαλο στρατόπεδο, από την άλλη.
Σ' αυτό το παιγνίδι της νομιμότητας είναι μανούλες. Δείτε, για παράδειγμα, το πράσινο μπιτόνι του Πολυτεχνείου με το "εύφλεκτο υλικό" που κραδαίνουν από χθες. Εμείς είμαστε το εύφλεκτο υλικό αν δεν το καταλάβατε - και μας θέλουν αεροστεγώς κλεισμένους εκεί μέσα...

Περιμένοντας τον Γκοντό...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Υπάρχουν τρεις αλήθειες που τις ομολογούν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην ελληνική τραγωδία εκτός από την κυβέρνηση Σαμαρά. Αλήθεια πρώτη: Το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο. Αλήθεια δεύτερη: Το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο. Αλήθεια τρίτη: Το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο.
Προχθές η γερμανική Die Welt, επικαλούμενη απόψεις στελεχών της κυβέρνησης Μέρκελ, κάλεσε επί της ουσίας τους Γερμανούς να ετοιμάζονται για το αναπόφευκτο ελληνικό κούρεμα. Ενώ η Λαγκάρντ και τα στελέχη του ΔΝΤ ψιθυρίζουν ή φωνάζουν, ανάλογα με τη συγκυρία, το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αλλά προσοχή: το ψαλίδι επί του χρέους πρέπει να συνοδεύει τη μάχαιρα των Μνημονίων επί των Ελλήνων, λέει η επικεφαλής του Ταμείου.
Για τους οικονομολόγους δεν το συζητάμε. Δεν υπάρχει σοβαρός επιστήμονας σε όλο τον κόσμο, όποιας σχολής κι αν είναι, που δεν έχει την άποψη ότι το χρέος δεν βγαίνει. Κάτι περισσότερο μάλιστα: Για πολλούς απ' αυτούς, όχι μόνο δεν βγαίνει, αλλά αναπαράγεται, μεγαλώνει, γίνεται ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια όλου του συστήματος, εξαιτίας της γερμανικής συνταγής που δοκιμάζεται στην Ελλάδα.
Αν όμως το χρέος δεν βγαίνει, πώς μπορούν να υποστηρίζουν ότι βγαίνουν τα Μνημόνια; Ότι πιάνουν τόπο οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, το μαύρο της ΕΡΤ, οι απολύσεις, η ανεργία, η επιδημία φτώχειας, η διάλυση της Υγείας, της Παιδείας και των ανθρώπων; Τι προσδοκούν και αφηγούνται ιστορίες επιτυχίας και θαύματα με φως στο βάθος του τούνελ και ανάπτυξη στον πάτο του βαρελιού;
Μα προσδοκούν κάτι που δεν τολμούν να το πουν δημοσίως (μόνο να το υπονοούν με πονηρούς κώδικες), αλλά που διατρέχει όλη την ελληνική νομενκλατούρα των Μνημονίων: Αν είμαστε όσο σκληροί μας ζητούν, όσο βάρβαροι μας ζητούν, όσο μετανοημένοι μας ζητούν, και εξαλειφθεί το έλλειμμα εμπιστοσύνης των δανειστών και εταίρων, τότε θα ανταμειφθούμε. Θα υπάρξουν διευκολύνσεις, κούρεμα, καλλωπισμός, ελάφρυνση. Γιατί όλοι ξέρουν ότι το χρέος δεν βγαίνει.
Για ένα πουκάμισο αδειανό, ή περιμένοντας τον Γκοντό, η ελληνική τραγωδία δηλαδή! Αλλά γιατί όσοι δεν έδωσαν ούτε σέντσι χωρίς ισοδύναμα βαρβαρότητας, θα φανούν τώρα τόσο ανθρωπιστές; Τι ακόμα θα απαιτήσουν από τους μετανοημένους για το προσδοκώμενο κούρεμα; Και ποιος θα αντέξει νέα, ατελείωτα κύματα σκληρότητας για ένα μη βιώσιμο χρέος σε μια αβίωτη χώρα;