Γράφει ο Αλέξης Κουτρουβέλης: Πηγη LiFo...
Eχω μιλήσει στο επεισόδιο των Πρωταγωνιστών "Ο διωγμός των τσιγγάνων" ως διευθυντής του 12ου Δημοτικου Σχολειου Ασπροπύργου, ένα από τα πιο δύσκολα σχολεια με αμιγώς πληθυσμό Ρομά με τα παιδιά μας να μένουν σε καταυλισμό που μπροστά του το Ζεφύρι φαντάζει Παρίσι.
Θα ήθελα να καταθέσω και εγω την άποψη μου για το θέμα: Η υπόθεση της Μαρίας θα έπρεπε να μας προκαλεί για την απήχηση του ρατσισμού σε πολλούς Έλληνες παρά για το ίδιο το παιδί. Το γεγονός και μόνο ότι οι αστυνομικοί προέβησαν στον έλεγχο τον χαρτιών "ενός ξανθού αγγέλου" και στη συνέχεια κινητοποιήθηκε μέχρι και o πρωθυπουργός, ενώ τα 502 "μελαχρινά" της Αγ.Βαρβάρας ακόμα... τα ψάχνουνε, είναι ίσως ο καλύτερος ορισμός για τις διακρίσεις, που απ' ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα αφθονούν τόσο στα πρωθυπουργικά γραφεία όσο και στα αστυνομικά τμήματα.
Ας μας εξηγήσει η ΕΛΑΣ αν το ίδιο έμψυχο "προϊόν" κάποιου είδους συναλλαγής μεταξύ μικρών ή μεγάλων κατεργαραίων ήταν πιο σκούρο στο χρώμα του, θα είχαν προβεί σε έλεγχο των χαρτιών του; Επειδή εγώ σαν διευθυντής ενός σχολείου αμιγώς Ρομά μαθητών, προσπαθώντας να κάνω άπειρες φορές τόσο το δικηγόρο όσο και τον κοινωνικό λειτουργό, προσπαθώντας να πείσω οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, όσο και να τους βοηθήσω να αποκτήσουν έγγραφα και πιστοποιητικά, είδα πολλές φορές "μικρές Μαρίες".
Οι δικές μου "Μαρίες" δεν ήταν ξανθές. Και απ' αυτές όμως έλειπαν συχνά πιστοποιητικά. Και όταν εννοώ έλειπαν, εννοώ πώς άνετα οι γονείς τους ή τέλος πάντων αυτοί που τα φρόντιζαν θα μπορούσαν πολύ εύκολα να κάνουν παρέα στους "γονείς" της Μαρίας πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Μιλάω για ανύπαντρες μητέρες που παράτησαν ένα παιδί στους άντρες τους και εξαφανίστηκαν, οι οποίοι το μεγαλώνουν χωρίς κανένα χαρτί - σαν να το έχουν απαγάγει, μιλάω για αδήλωτα στο ληξιαρχείο παιδιά (κι αυτά να τα ανακαλύπτουμε προσπαθώντας να τα γράψουμε στο σχολείο), μέχρι και αδήλωτος στα ληξιαρχεία μεσήλικας που τον βοηθήσαμε γιατί ενώ ήταν διαβητικός και καρδιοπαθής, δεν μπορούσε να νοσηλευτεί, απλά επειδή για το ελληνικό κράτος ο άνθρωπος αυτός δεν υπήρχε...
Θα ήθελα να καταθέσω και εγω την άποψη μου για το θέμα: Η υπόθεση της Μαρίας θα έπρεπε να μας προκαλεί για την απήχηση του ρατσισμού σε πολλούς Έλληνες παρά για το ίδιο το παιδί. Το γεγονός και μόνο ότι οι αστυνομικοί προέβησαν στον έλεγχο τον χαρτιών "ενός ξανθού αγγέλου" και στη συνέχεια κινητοποιήθηκε μέχρι και o πρωθυπουργός, ενώ τα 502 "μελαχρινά" της Αγ.Βαρβάρας ακόμα... τα ψάχνουνε, είναι ίσως ο καλύτερος ορισμός για τις διακρίσεις, που απ' ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα αφθονούν τόσο στα πρωθυπουργικά γραφεία όσο και στα αστυνομικά τμήματα.
Ας μας εξηγήσει η ΕΛΑΣ αν το ίδιο έμψυχο "προϊόν" κάποιου είδους συναλλαγής μεταξύ μικρών ή μεγάλων κατεργαραίων ήταν πιο σκούρο στο χρώμα του, θα είχαν προβεί σε έλεγχο των χαρτιών του; Επειδή εγώ σαν διευθυντής ενός σχολείου αμιγώς Ρομά μαθητών, προσπαθώντας να κάνω άπειρες φορές τόσο το δικηγόρο όσο και τον κοινωνικό λειτουργό, προσπαθώντας να πείσω οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, όσο και να τους βοηθήσω να αποκτήσουν έγγραφα και πιστοποιητικά, είδα πολλές φορές "μικρές Μαρίες".
Οι δικές μου "Μαρίες" δεν ήταν ξανθές. Και απ' αυτές όμως έλειπαν συχνά πιστοποιητικά. Και όταν εννοώ έλειπαν, εννοώ πώς άνετα οι γονείς τους ή τέλος πάντων αυτοί που τα φρόντιζαν θα μπορούσαν πολύ εύκολα να κάνουν παρέα στους "γονείς" της Μαρίας πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Μιλάω για ανύπαντρες μητέρες που παράτησαν ένα παιδί στους άντρες τους και εξαφανίστηκαν, οι οποίοι το μεγαλώνουν χωρίς κανένα χαρτί - σαν να το έχουν απαγάγει, μιλάω για αδήλωτα στο ληξιαρχείο παιδιά (κι αυτά να τα ανακαλύπτουμε προσπαθώντας να τα γράψουμε στο σχολείο), μέχρι και αδήλωτος στα ληξιαρχεία μεσήλικας που τον βοηθήσαμε γιατί ενώ ήταν διαβητικός και καρδιοπαθής, δεν μπορούσε να νοσηλευτεί, απλά επειδή για το ελληνικό κράτος ο άνθρωπος αυτός δεν υπήρχε...
