στη μέγγενη των δύο εθνικισμών...

Λάμπρος Μπαλτσιώτης, απο το Περιοδικο Χρονος...

Με αφορμή τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Οι Ρομά της  Θράκης και οι πολιτικές απέναντί τους.
Η ιστορία
Σε όλα τα Βαλκάνια στις αρχές του 20ού αιώνα διαβιούσαν και συνεχίζουν να ζουν ομάδες που ετεροκαθορίζονται από τις γειτονικές τους ως γύφτοι και/ή τσιγγάνοι.
Ο χαρακτηρισμός με αυτούς τους δύο ετυμολογικά όρους διατρέχει λίγο-πολύ όλες τις βαλκανικές γλώσσες, από τα τουρκικά μέχρι τα αλβανικά και ακόμη βορειοδυτικότερα. Οι ομάδες που αναφέραμε δεν ήταν απαραίτητα μετακινούμενες αλλά μπορεί να ήταν και εδραίες ή να εδραιοποιήθηκαν σταδιακά με το πέρασμα του καιρού. Υπήρχαν δηλαδή ομάδες που ετεροπροσδιορίζονταν με τις ίδιες ονομασίες αλλά με εξαιρετικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.¹ Πέραν τούτων, διαφοροποιούνταν τόσο θρησκευτικά (ορθόδοξοι χριστιανοί, μουσουλμάνοι σουνίτες και μουσουλμάνοι ετερόδοξοι) όσο και γλωσσικά.
Οι γύφτοι/τσιγγάνοι των Βαλκανίων μιλούσαν και μιλούν όχι μόνο τη ρομανί αλλά και όλες τις άλλες βαλκανικές γλώσσες (ως μητρικές): αλβανικά, βουλγαρικά/μακεδονικά, ελληνικά, ρουμανικά, τουρκικά. Η ρομανί που μιλούν δεν είναι ενιαία, αλλά ανάλογα την περιοχή και τον απώτερο τόπο προέλευσης εμφανίζονται διαφορετικές διάλεκτοι, με μεγαλύτερη ή μικρότερη αλληλοκατανόηση.² Όσοι ομιλούν τη ρομανί είναι αυτοί που συνήθως και αυτοπροσδιορίζονται, και σε αρκετές περιπτώσεις πλέον στην κυρίαρχη και επίσημη κάθε φορά γλώσσα, ως Ρομά. Άλλες ομάδες εξακολουθούν και σήμερα να αυτοπροσδιορίζονται με ονομασίες γύφτοι/τσιγγάνοι ή και άλλες (π.χ. ντόπιοι κ.λπ.) και στην Ελλάδα αλλά και στα Βαλκάνια. Η χρήση ή μη της ρομανί δεν είναι πάντα δείκτης ενσωμάτωσης: κάποιες ομάδες ελληνόφωνων «Χαλκιδαίων» είναι μετακινούμενες και σαφώς λιγότερο ενταγμένες από ρομανίφωνους γύφτους της περιοχής νότια των Σερρών, εδραίους αγρότες και δύσκολα κατηγοριοποιήσιμους σαν κάτι «διαφορετικό». Αν συνδυαστεί όμως η κοινή με την κυρίαρχη εθνική ομάδα γλώσσα και θρησκεία (λόγω της σημασίας της τελευταίας στη συγκρότηση των βαλκανικών εθνικισμών), εδραίοι γύφτοι/τσιγγάνοι αρχίζουν να θεωρούν αυτή την εθνική ομάδα ως ομάδα τους, αλλά και η κυρίαρχη ομάδα να τους θεωρεί μέλη της.

Εκεί ψηλά στη Θράκη...

απο την Αυγη...

Ήταν αναμενόμενο το σύστημα να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την εξέλιξη με την υποψηφιότητα της μουσουλμάνας Ρομά, Σεμπιχά Σουλεϊμάν, και την αντικατάστασή της από τον μουσουλμάνο Μ.Ο. Μουμίζ.  Ο Δ. Βίτσας, με μια καθαρή δήλωσή του, είπε ότι η νέα υποψηφιότητα δεν υπακούει σε κάποιον εθνικισμό. Εξ αυτού μπορεί να συμπεράνουμε εμείς, οι απληροφόρητοι, ότι η αποσυρθείσα υποψηφιότητα της Σεμπιχά Σουλεϊμάν υπακούει σε κάποιον εθνικισμό.
Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας το επί μέρες σχεδόν προεκλογικού χαρακτήρα ενδιαφέρον ακροδεξιών κύκλων υπέρ της αποσυρθείσης υποψηφιότητας, με πιο εμφανή τα δημοσιεύματα της εφημερίδας "Δημοκρατία", αν ακούσουμε τις δηλώσεις του Φ. Κρανιδιώτη και του Θ. Πάγκαλου, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η αποσυρθείσα υποψηφιότητα απηχούσε το "βαθύ ελληνικό κράτος". Για όσους δεν γνωρίζουν τι εστί το "βαθύ ελληνικό κράτος", σημειώνουμε ότι λειτουργούσε με άλλοθι το "βαθύ τουρκικό κράτος", με οργανωτικό - πολιτικό βραχίονα το γραφείο του υπουργείου Εξωτερικών στην Καβάλα ως ανταγωνιστικό του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή, δηλαδή το ελληνικό κράτος αντιμετώπιζε τη μειονότητα ως πολίτες... άλλου κράτους!
Αυτό το "βαθύ ελληνικό κράτος", όπως συνέβη και στην Κωνσταντινούπολη με το "βαθύ τουρκικό κράτος", πρωταγωνίστησε στις διακρίσεις εις βάρος της μειονότητας, προκάλεσε ακόμη και επεισόδια αμφισβητώντας την ελληνική υπηκοότητα των μουσουλμάνων πολιτών, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων  τα τελευταία χρόνια δηλώνουν Τούρκοι. Όπως ακριβώς δηλώνουν, άλλωστε, Έλληνες οι Αλβανοί πολίτες της Βορείου Ηπείρου. Το ελληνικό κράτος, αρχής γενομένης από την επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στη Θράκη το 1991, άρχισε να αλλάζει και να βελτιώνει την επίσημη οπτική του έναντι της μειονότητας. Σε αυτό συνετέλεσαν και οι μετέπειτα κυβερνήσεις Α. Παπανδρέου και Κ. Σημίτη, με πρωταγωνιστή τον Γ.Α. Παπανδρέου. Η αλλαγή, ωστόσο, επειδή γινόταν σε συνθήκες ραγδαίας ανάπτυξης της χώρας (και κατ' επέκτασιν ενίσχυσης της εθνικής αυτοπεποίθησης μέσα σε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό περιβάλλον), προκαλούσε ολοένα και λιγότερες αντιδράσεις. Τώρα, με την κρίση, τα κοράκια της νεο-εθνικοφροσύνης, που έχουν φωλιάσει στο Μαξίμου, ξαναρχίζουν το μακάβριο πέταγμά τους...

Πιο επικίνδυνο το ελληνικό κράτος από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής...

Τρυπιο Ευρω...

Τα γκέτο δεν γεννιούνται από μόνα τους. Δεν αποφάσισαν από μόνες τους να ζήσουν σε αυτά οι διάφορες μειονότητες. Κάποιοι τις έκλεισαν εκεί, τις απαγόρευσαν να κινούνται ελεύθερα, τις επέβαλαν την περιχαράκωση, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Κι αυτό συνεπάγεται συνήθως μίσος, βία, άρνηση επιφανειακής ενσωμάτωσης. Και ύστερα όλοι οι υπόλοιποι «κανονικοί» άνθρωποι που αποτελούμε τις πλειονότητες αναρωτιόμαστε γιατί δεν μας συμπαθούν αυτοί στους οποίους κλείσαμε την πόρτα, επιρρίπτοντάς τους την απόλυτη ευθύνη γι’ αυτό. Συμπεριφερόμαστε στους μετανάστες σα να ήταν σκλάβοι στις ανά την Ελλάδα «Μανωλάδες», αλλά απορούμε γιατί δεν αισθάνονται έλληνες ή γιατί δεν αγαπούν τη χώρα που τους έδωσε δηλητηριασμένο ψωμί. Συμπεριφερόμαστε στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού, ωστόσο διαμαρτυρόμαστε γιατί αισθάνονται τα μέλη της περισσότερο τούρκοι παρά έλληνες…

Μια ευχή για την ξεχασμένη Μαρία...

του Πετρου Κατσακου, απο την Αυγη...

Στις εγκαταστάσεις της οργάνωσης το «Χαμόγελο του Παιδιού» γιόρτασε (;) σήμερα τα γενέθλιά της η μικρή Μαρία που λίγους μήνες πριν βαφτίστηκε «ξανθός άγγελος» από τα ΜΜΕ. Μακριά από φυσικούς και θετούς γονείς η Μαρία που πολύ γρήγορα ξεχάστηκε από τους τηλεοπτικούς ντετέκτιβ και τους εισαγγελείς των «παραθύρων» περιμένει σιωπηλά τη μοίρα της μέσα στους τέσσερις τοίχους του ιδρύματος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν καταχωρηθεί στο πιστοποιητικό γέννησης του κοριτσιού, η Μαρία έγινε σήμερα 5 ετών χωρίς να γνωρίζει ακόμα που θα βρεθεί στο μέλλον. Τα γενέθλια της όπως ήταν φυσικό ξεχάστηκαν από όλους αυτούς που την έχρισαν άθελά της πρωταγωνίστρια σε ένα κακόγουστο σήριαλ υποκρισίας που κυριάρχησε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες παραβιάζοντας κάθε στοιχειώδη κανόνα δεοντολογίας και προστασίας προσωπικών στοιχείων. Δεν ήταν τυχαία άλλωστε και η αυστηρή επιστολή του Συνηγόρου του Παιδιού στο ΕΣΡ και την ΕΣΗΕΑ με την οποία τονίσθηκε η ανάγκη προστασίας ανηλίκων από τα ΜΜΕ, με αφορμή τον τρόπο που χειρίστηκαν την υπόθεση του «ξανθού άγγελου» των Φαρσάλων. Στο πρόσωπο της 5χρονης Μαρίας ξετυλίχθηκε ένα κουβάρι ρατσισμού, ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας εις βάρος των Ρομά με μοναδικό σκοπό την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της υπόθεσης.

Mε τι μας ραντίζουν;

 Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ενας στους τρεις Ελληνες πιστεύει πως μας ραντίζουν. Αλλιώτικα δεν μπορούν να εξηγήσουν την αδράνειά μας μπροστά σε μια καταστροφή που μόνο ένας πόλεμος μπορούσε να προξενήσει. Η ναζιστική κατοχή κράτησε τρία χρόνια, δημιούργησε ένα ΕΑΜ και μαζικά συλλαλητήρια, σε συνθήκες απόλυτης βίας. Μια αφισοκόλληση ή ένα σύνθημα στον τοίχο επέφερε τη θανατική ποινή. Και ακόμα χειρότερα. Αν έμενες σε ύποπτη γειτονιά, Καισαριανή, Κοκκινιά, Καλλιθέα κ.λπ., ήταν απόδειξη της ενοχής σου και κινδύνευες να στηθείς στον τοίχο. ‘Η από ανώνυμη καταγγελία ή αν σε έπιαναν σε κάποιο μπλόκο. Τρία χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη του οικονομικού πολέμου της τρόικας, που είναι ο σύγχρονος στρατός κατοχής. Ανήκω κι εγώ σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν πως μας ραντίζουν. Αλλά θέτω το ερώτημα: Με τι μας ραντίζουν;

Οπότε αναγκαστικά αυτό το σημείωμα θα γίνει «νουάρ» και με την άδεια του Πέτρου Μάρκαρη θα αναθέσουμε την έρευνα στον αστυνόμο Χαρίτο. Σίγουρα η μόλυνση του περιβάλλοντος και οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα έχουν πολλές επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου και οπωσδήποτε στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Υπάρχουν και τα μικροσωματίδια, η τρύπα του όζοντος, η διάχυτη πυρηνική μόλυνση από τα ατυχήματα στα εργοστάσια που παράγουν ηλεκτρισμό με πυρηνικά καύσιμα ή ακόμα και οι βόμβες που έχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο. Υπάρχουν επίσης οι επικίνδυνες ακτινοβολίες από τηλεοράσεις, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα. Ολα αυτά επιδρούν αρνητικά στον οργανισμό και υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες που το επιβεβαιώνουν. Ραντιζόμαστε με όλα αυτά, αλλά δεν έχει εντοπιστεί κανένας ιός αδράνειας.

Oι Λολίτες στην παρέλαση...

της Αναστασίας Γιάμαλη, απο την Αυγη...
Και φέτος τα δελτία ασχολήθηκαν με τις εμφανίσεις των μαθητριών ενώ ανακάλυψαν και μια "sexy" "καυτή" - εννοείται ξανθιά - δασκάλα. Λίγους μήνες πριν, τα ίδια κορίτσια –καθώς τα αγόρια δεν γίνονται ποτέ θέμα για τον ίδιο λόγο - λικνίζονταν στα «μπιτσόμπαρα» (sic) φορώντας μπικίνι. Τα ίδια δελτία - στα ρεπορτάζ παραλίας - τις βάφτιζαν "καυτές παρουσίες που ανεβάζουν κι άλλο την θερμοκρασία μέσα στον καύσωνα ".
Οι παρελάσεις όμως και δη οι μαθητικές γίνονται για να παρουσιαστούν τα "περήφανα νιάτα της χώρας"... και αυτό έκαναν...Παρουσιάστηκαν. Παρουσιάστηκαν κατά ύψος, με τους πιο όμορφους και τις πιο όμορφες -και βέβαια πιο ευθυτενείς- σε ρόλο διμοιρίτη. Με τους "άριστους", στην εξάδα, με 5 παραστάτες και έναν σημαιοφόρο.
Ο στόχος της παρέλασης, επετεύχθη. Ο στόχος ήταν ανέκαθεν να θαυμάσει ο κόσμος, την μαθητιώσα νεολαία, την ελπίδα του έθνους, το μέλλον, το αύριο. Τι να κάνουμε τώρα - το 2013- η μαθητιώσα νεολαία φορά μίνι στην παρέλαση. Για την ιστορία το μίνι πρωτοφορέθηκε μαζικά την δεκαετία του 60 και για όσους δεν ξέρουν να μετράνε αυτό σημαίνει, 53 χρόνια πριν. Δεν το λες ακριβώς καινοτομία...
Τα ρεπορτάζ σε τηλεοράσεις και στο διαδίκτυο συνοδευόμενα από τις σχετικές φωτογραφίες, όπου κορίτσια με κοντές φούστες και ίσως ένα δύο κουμπιά ξεκούμπωτα στο πουκάμισο βαδίζουν περήφανα τα είδαμε και φέτος. Και πάλι οι λεζάντες και οι τίτλοι κινούνταν γύρω από την παράφραση του "οι φούστες πιο κοντές παρά ποτέ". Αν κάτι τέτοιο ίσχυε, τόσα χρόνια που το διαβάζουμε ή το ακούμε, δεν θα πρεπε να έχει μείνει φούστα. Αυτός ο νεοσυντηρητισμός την ίδια ώρα που οι σχολιαστές -σε μεσημεριανές και πρωινές εκπομπές - είναι ενδεδυμένοι με ακριβώς τον ίδιο τρόπο είναι στην καλύτερη υποκριτικός. Γιατί περιμένουν από την μαθητιώσα αυτή νεολαία κάτι άλλο από αυτό που της σερβίρουν; Αυτή δεν είναι –μέσες άκρες - η στυλιστική τους πρόταση;

Τρελέ Τσιγγάνε, για πού τραβάς; *

ΜΑΡΙΑ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Γύφτο οι αλλόφυλοι με κράζουν/ κι οι γύφτοι αλλόφυλο με λένε,/ κι οι δουλευτάδες ακαμάτη /και οι σπλαχνικές καρδιές με κλαίνε,/ κι οι χαροκόποι δε με θέλουν /και μ' είπαν οι γεροί σακάτη,/ παλιάτσο με είπε κι ο σακάτης/κι οι ονειροπλέχτες με κοιτάζουν, πάντα με ξαφνισμένο μάτι /σαν όνειρο άπρεπο και ξένο, καθώς διαβαίνω/ (...) τέρας για να φοβηθής/και μαζί για να γελάσης (...)

  Ο «Δωδεκάλογος του Γύφτου» γράφτηκε από τον Κωστή Παλαμά σε εποχή παρακμής. Πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής. Στον απόηχο μιας εθνικής ταπείνωσης κι ενός καταπιεστικού διεθνούς ελέγχου. Με έκδηλη την απογοήτευση για το ήθος των αρχόντων αλλά και των αρχομένων. Στην εμβληματική φιγούρα του γύφτου, του αδάμαστου κι ανυπότακτου, ο ποιητής διοχετεύει την ελπίδα του για ανάταση, αναγέννηση κι αναδημιουργία.
Γύφτε Λαέ, άκουσέ με /το πρωτόσταλτο είμαι σημάδι/ απ' την πλάση που θα 'ρθει (... ) Απ' τους κόσμους του Αύριο/ το μήνυμα της νίκης εγώ σου φέρνω (...)
Είμαι η σάλπιγγα εγώ μιας Ανάστασης (...)
Ο «Δωδεκάλογος» εκδίδεται το 1907, στις αρχές του 20ού αιώνα δηλαδή, όταν η Ελλάδα ισορροπεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και δύο χρόνια πριν από το κίνημα στο Γουδί. Τα μεγάλα οράματα έχουν τελειώσει.
Ηεκσυγχρονιστική προσπάθεια του Τρικούπη έχει συνθλιβεί στη μέγκενη της χρεοκοπίας και οι μεγαλοστομίες του Δηλιγιάννη έχουν αποδειχθεί γράμμα κενό υπό το βάρος της ήττας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει το δικό του δράμα, υποχρεωμένο να επιβιώσει σε συνθήκες σφοδρής φορολόγησης. Η διαφθορά καλπάζει. Η διανόηση μίζερη και θλιβερή, χαμένη στα σαλόνια του αρχαϊσμού. Οι νεότερες γενιές ταλανίζονται ανάμεσα στη μετανάστευση και την ανυπαρξία. Είναι προφανές πως δεν πάει άλλο.

Το ξανθό αγγελούδι μάς βγήκε γυφτάκι…

του Γιαννη Αλμπανη...

Από το left.gr

Τα λεξικά λένε ότι μαύρος δεν είναι μόνο ο σκούρος το χρώμα. Είναι και ο δυστυχισμένος, ο παράνομος, ο κακός, ο αντιδραστικός, ο τρομακτικός. Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, μαύρη εργασία, μαύρη αντίδραση, το μέλλον προμηνύεται μαύρο, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, να τους μαυρίσουμε στις κάλπες… Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Η ανάγνωση του λεξικού έκανε αντιρατσιστή τον Malcom X –το είδα στην ταινία του Σπάικ Λι.
Στον αντίποδα του μαύρου, είναι ο λευκός. Λευκός δεν είναι μόνο ο άσπρος το χρώμα, αλλά και ο καθαρός, α άσπιλος, ο αμόλυντος, ο αγαθός, ο ηθικός. Λευκός σαν περιστερά, λευκό ποινικό μητρώο, λευκός ιππότης, εν λευκώ, και βέβαια λευκό αγγελούδι… Ο λευκός είναι καλός σε τέτοιο βαθμό που ο Τζεφιρέλι κάνει το Χριστό του κατάλευκο και γαλανομάτη, πράγμα μάλλον απίθανο, διότι ο θεάνθρωπος γεννήθηκε στην αραπιά, βέρος Μεσανατολίτης.
Στην καθ’ ημάς Ανατολή, ό,τι πιο κοντινό σε μαύρο, είναι ο γύφτος. Ο γύφτος δεν είναι βέβαια ακριβώς μαύρος, αλλά σίγουρα είναι πιο σκούρος από τον μέσο Έλληνα –που, μεταξύ μας, δεν είναι και κατάλευκος. Ο γύφτος επιβαρύνει περαιτέρω τη θέση του γιατί είναι νομάδας ή μένει σε παράγκα, κάνει δουλειές του ποδαριού και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είναι μεγάλος κλεφτοκοτάς. Ο γύφτος είναι λοιπόν διπλά ένοχος: είναι και μαύρος και φτωχός. Γι’ αυτό άμα θες να την πεις σε κάποιον, τινάζεις την πλάτη πίσω, τεντώνεις μπροστά τα χέρια, και φωνάζεις «μα τι γύφτος είσαι ρε παιδάκι μου;».

«Περί της ταμπακέρας...»....

Της Μαρίας Τριαντοπούλου, δημοσιευθηκε στο TVXS...

Κινδυνεύω να αποκτήσω εμμονές, το αναγνωρίζω, αλλά έτσι που πάει το πράγμα σε αυτή τη χώρα θα ήταν περίεργο να συνέβαινε και αλλιώς. Σε λίγο θα αρχίσω να πιστεύω και στις κάθε λογής ιστορίες συνομωσίας, κάτι στο οποίο έχω προσπαθήσει να αντισταθώ όσο γίνεται, αλλά είναι τόσο μεγάλη η απόλυτη παράνοια που μας περιβάλλει καθημερινά ώστε ακόμα και οι θεωρίες αυτές να μου φαίνονται πιο πιστευτές από αυτό που ζούμε...
Σε αυτό βέβαια το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας τα ΜΜΕ έχουν ένα πολύ μεγάλο μέρος, ηθικής τουλάχιστον, ευθύνης και παρόλο που, με περισσή σοβαροφάνεια, τα δελτία ειδήσεων και οι κάθε λογής ενημερωτικές εκπομπές υποστηρίζουν την αντικειμενικότητα τους και υπογραμμίζουν τον καθημερινό τους αγώνα για δημοκρατικό διάλογο και διαφάνεια στην ενημέρωση, εμένα τουλάχιστον δεν με πείθουν.
Μετά την «θύελλα καταιγιστικών εξελίξεων» στο θέμα της Χρυσής Αυγής και της εξάρθρωσης του ναζιστικού αυτού μορφώματος, μετά την σχεδόν απόλυτη προσήλωση σε κάθε λεπτομέρεια που μπορούσαν ή ήθελαν τα μέσα να ξεθάψουν σχετικά (μέχρι και με τις αποκριατικες στολές της κόρης Μιχαλολιάκου είχαν ασχοληθεί) τώρα έχει επέλθει η απόλυτη σιωπή. Λες και το θέμα, αφού τα ΜΜΕ έκαναν τον απαιτούμενο ντόρο ώστε να μας αποδείξουν την αποφασιστηκότητα της κυβέρνησης σχετικά αλλά και  την έκπληξη όλων των δημοσιογράφων, ξαφνικά είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Σιγή ιχθύος απόλυτη λοιπόν με τη Χρυσή Αυγή, κουκουλώθηκαν πάλι  όλα άρον άρον, ποιός ξέρει γιατι – να πως τρελλαίνεσαι και αρχίζεις την συνομωσιολογία θέλοντας και μη...

Με αφορμή τη Μαρία

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Η μικρή Μαρία. Αναμφισβήτητα μια τραγική ιστορία. Για την ακρίβεια, χιλιάδες τραγικές ιστορίες που συμπυκνώνονται στο πρόσωπό της: οικογένειες που ξαφνικά ελπίζουν και πάλι.

Σύμφωνοι. Αλλά και μια καλή ιστορία για τα δελτία ειδήσεων, για τα πρωινάδικα, για τα talk shows. Μια ιστορία για να ξεχάσουμε τους άνεργους, την ύφεση, τη διεθνή κρίση, τα νέα μέτρα, το δημοσιονομικό κενό, την αθλιότητα των μνημονιακών πολιτικών.

Ζουμ στο δημόσιο. Γιατί θα ’πρεπε τάχα να εντοπιστεί ένα έκθετο παιδάκι για να «ανακαλύψουμε» ξαφνικά ότι το σύστημα των ληξιαρχείων είναι διάτρητο; Ότι στο δημόσιο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους παίρνουν δύο δύο για να… στηρίζουν πάνω τη σκάφη, όπως τα πλυντήρια στο γνωστό ανέκδοτο; Ότι οι δήμοι, παρά τον εξωραϊσμό και την προβολή του κάθε Καμίνη, παραμένουν πρωτόγονοι, κολλημένοι στη δεκαετία του ’70; Γιατί πρέπει πρώτα να γίνεται η ζημιά και μετά να ανακαλύπτουμε τις τρύπες στα συστήματα του δημοσίου;

Ζουμ στην Αστυνομία. Επαίρεται ο κ. Δένδιας για τη συγκυριακή επιτυχία και εξαπολύει νέα πογκρόμ στους καταυλισμούς των Ρομά, αυτών των διαχρονικών αποδιοπομπαίων τράγων από τον μεσαίωνα και εντεύθεν. Σε όλους εμάς που παρακολουθούμε το νέο αστυνομικό σόου σε διακαναλική πανελλήνια μετάδοση, μας πέρασε απ’ το μυαλό ότι όλες αυτές οι διαδικασίες (όπως και πολλές άλλες) δεν θα ’πρεπε επ’ ουδενί λόγω να είναι υπόθεση αστυνομικών, αλλά κοινωνικών λειτουργών; Δεν το λέω μόνο για λόγους δεοντολογικούς, το λέω κυρίως για λόγους αποτελεσματικότητας. Γιατί αν είχαμε το κατάλληλο δίκτυο επαγγελματιών, με την ανάλογη εκπαίδευση και τις απαραίτητες υποδομές, πιθανότατα δεν θα χρειαζόταν η «παρατηρητικότητα ενός μπάτσου», κάτι συμπτωματικό δηλαδή, για να εντοπιστεί η Μαρία και η κάθε Μαρία.

Το δις εξαμαρτείν ανδρός μαλάκα ...

Swell...

Οι δολοφονίες των μεταναστών ήταν για την κυβέρνηση, τον πρωθυπουργό Σα(χλα)μαρά και τον υπουργό ΠΡΟ-ΠΟ επί χρόνια, αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Όσοι τα κατάγγελαν ως έργα των φασιστών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, χαρακτηρίζονταν από την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Σα(χλα)μαρά γραφικοί, γκρινιάρηδες και εσχάτως, τρομοκράτες. Έπρεπε να δολοφονηθεί ένας Έλληνας, ο Παύλος Φύσσας, για να αποφασίσουν οι παραπάνω να δράσουν κατά της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Μόλις έγινε αυτό, η κυβέρνηση και ο Σα(χλα)μαράς έγιναν οι χειρότεροι εχθροί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Ο Δένδιας ανακάλυψε σε μια μέρα 32 δικογραφίες που σχετίζονταν με τους φασίστες. Αυτό εξέθεσε την κυβέρνηση για την απραξία της τα τελευταία χρόνια.

Το γεγονός ότι οι Ρομά εμφανίζουν πάρα πολλά παιδιά ως δικά τους, είναι γνωστό χρόνια. Ποτέ κανείς δεν τους ζήτησε να πιστοποιήσουν ότι όντως τα παιδιά ήταν δικά τους. Μόλις βρέθηκε σε οικογένεια Ρομά ένα διαφορετικό, λευκό, ξανθό με πράσινα μάτια παιδί, η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός Σα(χλα)μαράς και ο υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ πήραν μπροστά.

Υποκρισία….

Without reason or rhyme...

 «Συγχωριανοί, εκπρόσωποι Τοπικών Αρχών, όλοι γνώριζαν τις συνθήκες διαβίωσης του θύματος», λέει η κ. Γκλεγκλέ. «Κανείς τους, όμως, δεν αναρωτήθηκε εάν ο τρόπος ζωής του είχε στοιχεία εξαναγκασμού, εάν η συναίνεση να ζεί με αυτόν τον τρόπο ήταν αληθής, καθώς όλοι τους ήταν «ταγμένοι» υπέρ των συγχωριανών τους. Πολλοί από το ακροατήριο ήταν πελάτες του θύματος. Το θύμα πάλεψε ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία που την κακοποιούσε ξανά και ξανά χωρίς έλεος και χωρίς δισταγμό, χωρίς αμφιβολία και χωρίς ενδοιασμούς».
Όχι, αυτή η περιγραφή δεν προέρχεται από την υπόθεση της μικρής Μαρίας. Προέρχεται από μία άλλη υπόθεση, διαφορετική αλλά με ένα περίεργο τρόπο, παρόμοια. Μόνο που εκεί ο τηλεοπτικός χρόνος δεν χαρίστηκε αφειδώς, δεν είδαμε φωτογραφίες. Δεν μάθαμε κάν το όνομα του θύματος.
Κι όμως, αυτή η ιστορία ήταν κοινό μυστικό της μικρής κοινωνίας που «ζούσε» το θύμα. Μέχρι να γίνει η στραβή, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν λυπήθηκε, κανείς δεν αναστατώθηκε και κανείς δεν το κουβέντιαζε. Τέτοια πράγματα ποτέ δεν κουβεντιάζονται. Τα ξέρουν όλοι, τα βλέπουν όλοι, αλλά δεν μιλάει κανείς. Γιατί πρόκειται για «ξένους». Τέτοιες ιστορίες, όπως της εν λόγω «ξένης» ή της μικρής Μαρίας, θάβονται κάτω από χαλιά και κρύβονται πίσω από κλειστά παράθυρα. Είναι ιστορίες εκμετάλλευσης αόρατων ζωών. Αυτό που δεν κρύβεται είναι η υποκρισία. Αυτή περισσεύει.
Για την μικρή Μαρία δεν ξέρουμε ακόμα πολλά. Ίσως να είναι προϊόν εμπορίας ανθρώπων όπως η (πολύ πιθανώς επίσης ξανθιά) Ουκρανή.

Οι δικές μου ''Μαρίες'' δεν ήταν ξανθές...

Γράφει ο Αλέξης Κουτρουβέλης:  Πηγη LiFo...

Eχω μιλήσει στο επεισόδιο των Πρωταγωνιστών "Ο διωγμός των τσιγγάνων" ως διευθυντής του 12ου Δημοτικου Σχολειου Ασπροπύργου, ένα από τα πιο δύσκολα σχολεια με αμιγώς πληθυσμό Ρομά με τα παιδιά μας να μένουν σε καταυλισμό που μπροστά του το Ζεφύρι φαντάζει Παρίσι.

Θα ήθελα να καταθέσω και εγω την άποψη μου για το θέμα: Η υπόθεση της Μαρίας θα έπρεπε να μας προκαλεί για την απήχηση του ρατσισμού σε πολλούς Έλληνες παρά για το ίδιο το παιδί. Το γεγονός και μόνο ότι οι αστυνομικοί προέβησαν στον έλεγχο τον χαρτιών "ενός ξανθού αγγέλου" και στη συνέχεια κινητοποιήθηκε μέχρι και o πρωθυπουργός, ενώ τα 502 "μελαχρινά" της Αγ.Βαρβάρας ακόμα... τα ψάχνουνε, είναι ίσως ο καλύτερος ορισμός για τις διακρίσεις, που απ' ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα αφθονούν τόσο στα πρωθυπουργικά γραφεία όσο και στα αστυνομικά τμήματα.
Ας μας εξηγήσει η ΕΛΑΣ αν το ίδιο έμψυχο "προϊόν" κάποιου είδους συναλλαγής μεταξύ μικρών ή μεγάλων κατεργαραίων ήταν πιο σκούρο στο χρώμα του, θα είχαν προβεί σε έλεγχο των χαρτιών του; Επειδή εγώ σαν διευθυντής ενός σχολείου αμιγώς Ρομά μαθητών, προσπαθώντας να κάνω άπειρες φορές τόσο το δικηγόρο όσο και τον κοινωνικό λειτουργό, προσπαθώντας να πείσω οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, όσο και να τους βοηθήσω να αποκτήσουν έγγραφα και πιστοποιητικά, είδα πολλές φορές "μικρές Μαρίες".
Οι δικές μου "Μαρίες" δεν ήταν ξανθές. Και απ' αυτές όμως έλειπαν συχνά πιστοποιητικά. Και όταν εννοώ έλειπαν, εννοώ πώς άνετα οι γονείς τους ή τέλος πάντων αυτοί που τα φρόντιζαν θα μπορούσαν πολύ εύκολα να κάνουν παρέα στους "γονείς" της Μαρίας πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Μιλάω για ανύπαντρες μητέρες που παράτησαν ένα παιδί στους άντρες τους και εξαφανίστηκαν, οι οποίοι το μεγαλώνουν χωρίς κανένα χαρτί - σαν να το έχουν απαγάγει, μιλάω για αδήλωτα στο ληξιαρχείο παιδιά (κι αυτά να τα ανακαλύπτουμε προσπαθώντας να τα γράψουμε στο σχολείο), μέχρι και αδήλωτος στα ληξιαρχεία μεσήλικας που τον βοηθήσαμε γιατί ενώ ήταν διαβητικός και καρδιοπαθής, δεν μπορούσε να νοσηλευτεί, απλά επειδή για το ελληνικό κράτος ο άνθρωπος αυτός δεν υπήρχε...

«Εκ φύσεως» και με συλλογική ευθύνη...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Στις κουβέντες μας σπανιότατα τους αποκαλούμε Ρομά. Αυτά τα «επίσημα» τα προσπερνάμε σαν αποκυήματα της πολιτικής ορθότητας ή ενός υποκριτικού καθωσπρεπισμού. Οπότε; Οπότε «Γύφτοι». Ή το πολύ «Τσιγγάνοι», σαν κάτι ενδιάμεσο ανάμεσα στο εισαγόμενο Ρομά και το αυθεντικά εγχώριο Γύφτοι. Μολαταύτα, εμείς που κηρύξαμε πως «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», κάποιο περιθώριο αυτοπροσδιορισμού πρέπει να αναγνωρίζουμε και στους άλλους. Εστω και «εκ φύσεως κατώτερους», όπως μάθαμε να τους μετράμε. Και επιπλέον, ή πρωτίστως, «εκ φύσεως παραβατικούς»...
Μας έχει κάνει πολύ μεγάλη ζημιά, στις σκέψεις και στα αισθήματα, αυτό το δόγμα που του αρκούν δύο λέξεις, «εκ φύσεως», για να ορθώσει τείχη αποκλεισμού και να μας εφοδιάσει με όπλα και δηλητήριο. Μια-δυο δεκαετίες πριν, «εκ φύσεως κατώτερους και παραβατικούς» θεωρούσαμε τους Αλβανούς. Οι οποίοι, ως εκ τούτου, «δεν θα γίνουν Ελληνες ποτέ», όπως τραγουδούσε ο πρώιμος χρυσαυγιτισμός, άνευ αντιδράσεων από την επισήμως κωφεύουσα πολιτεία και το μέγα πλήθος των σημερινών «αντιφασιστών».
Επειτα, όταν είδαμε ότι, όπως συνέβαινε επί αιώνες, περισσότερα μας ενώνουν ή μας εξομοιώνουν με τους Αλβανούς, μας φέρνουν κοντά παρά μας χωρίζουν, ανακαλύψαμε ότι το «εκ φύσεως» ταιριάζει καλύτερα στους φερτούς μελαψούς, Ασιάτες και Αφρικανούς. Αρχίσαμε λοιπόν να τους αντιμετωπίζουμε, αδιακρίτως, σαν μια υποβαθμισμένη και περισσότερο φθαρμένη εκδοχή των ημεδαπών μελαψών, των Ρομά ή Τσιγγάνων ή Γύφτων, καταδικασμένων ούτως ή άλλως στη συνείδησή μας (παρεκτός και τους χρειαζόμαστε σαν μουσικούς για τα πανηγύρια μας ή σαν μεταφορείς των καρπουζιών και της καννάβεώς μας).

Οι Λαμπεντούζες είναι παντού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Για περίπου τρεις αιώνες το Λονδίνο ήταν το μεγαλύτερο κέντρο αγοραπωλησίας σκλάβων. Τους μετέφεραν από την Αφρική αλυσοδεμένους, σε τόσο άθλιες συνθήκες που σχεδόν οι μισοί πέθαιναν και τους πετούσαν στη θάλασσα. Και όταν άδειαζε η θέση του διπλανού, τότε ο σκλάβος μπορούσε να απλώσει λίγο τα πόδια του και να ξεμουδιάσει. Ηταν τέτοια η αιμορραγία της Αφρικής, που έχασε σχεδόν όλο της τον ενεργό πληθυσμό και δεν μπόρεσε να ξαναπάρει από τότε πάνω της. Να προσθέσουμε και τον αποικισμό, που άλλαξε τις καλλιέργειες που έδιναν τροφή στους ντόπιους πληθυσμούς, για να φυτέψει καουτσούκ ή καπνά που δεν τρώγονταν, αλλά τα είχε ανάγκη ο αναπτυγμένος κόσμος. Καλές επενδύσεις. Αντίστοιχες θα έρθουν και εδώ. Τα διεφθαρμένα αποικιοκρατικά καθεστώτα τα διαδέχθηκαν αιμοσταγείς δικτατορίες και οι πόλεμοι έγιναν η καθημερινή πραγματικότητα. Η πείνα με τις αρρώστιες αποδεκάτισαν τον κόσμο. Σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχει άλλη λύση από την άτακτη φυγή με κατεύθυνση τη Δύση. Μεταξύ ενός βέβαιου θανάτου και ενός αβέβαιου, που ενθαρρύνεται με την ελπίδα του Θεού -παίζει και ο Θεός ρόλο στη μετανάστευση- φτάνουμε στη Λαμπεντούζα, όπου τριακόσιες πενήντα ψυχές από τη Σομαλία και την Ερυθραία χάθηκαν στον βυθό της θάλασσας. Στον υγρό τάφο της Μεσογείου βρίσκονται ακόμα 17.000 με 20.000 άνθρωποι, που έδωσαν την τελευταία τους πνοή, στη μάχη για να μπουν στο κάστρο της Ευρώπης.

Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Αυτό το ασήμαντο τείχος έγινε το πιο διάσημο από όλα, γιατί είχε αντικομμουνιστική χρήση. Το τείχος που υπάρχει στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, το μεγαλύτερο στον κόσμο, έμεινε άσημο, γιατί προστατεύει τον Ελεύθερο Κόσμο από τους λαθρομετανάστες. Εν τούτοις πάνω από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι το πέρασαν παράνομα και τελικά πρόσφατα, έγιναν νόμιμοι. Η χαρά μας για την πτώση του «Τείχους του αίσχους» ήταν τόσο μεγάλη που ξεχάσαμε το νέο απόλυτο τείχος που χτίστηκε το 1995 με τη Συνθήκη του Σένγκεν. Από την πρώτη Συνθήκη του Δουβλίνου, έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κάθε χρόνο υπογράφεται και μια σύμβαση για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. 400 νεκρούς είχαμε την περίοδο 1992-1995. 1.750, μεταξύ 1996-1999. Κάθε χρόνο οι νεκροί διπλασιάζονταν ή τριπλασιάζονταν. Για να φτάσουμε στους 6.000 νεκρούς το 2008-2011 (Πηγή: Λίστες Νεκρών. Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό. Αμστερνταμ).

Άραγε, για την ψυχή της μάνας τους;

του αναγνώστη Π.Δ., απο τη Λεσχη...

Αντίρροπον ΡΕΥΜΑ, Μ.Κ.Ο. ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ “ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΩΝ”…

ΑΡΑΓΕ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥΣ;

Πολλοί θα αναρωτιέστε φαντάζομαι, πως ξαφνικά μπήκαν στη ζωή μας κάποιοι άγνωστοι το προηγούμενο διάστημα όροι όπως, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες, Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας, ΕΣΠΑ κ.λ.π.. Ακόμη περισσότεροι, θα σκέφτεστε που ήταν τόσα χρόνια όλοι αυτοί και ξαφνικά ξεφύτρωσαν παντού προσφέροντας απλόχερα ελεημοσύνη. Επίσης σε κάποιους ίσως πιο “ψιλιασμένους” να φαίνεται ακόμη πιο περίεργο το ότι μια λέξη τα προηγούμενα χρόνια απαγορευμένη, η αλληλεγγύη, έγινε όχι μόνο σημαία τους αλλά πλασάρεται και ως εμπόρευμα ευκαιρίας. Με όλα αυτά τα ερωτήματα ως εισαγωγή, θα ήθελα να σας μεταφέρω την εμπειρία μου από τη συμμετοχή στην Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Αντίρροπον η οποία έμαθα το καλοκαίρι ότι δραστηριοποιείται με παιδιά Ρομά. Πλέον βέβαια πλασάρεται πιο “chic” όπως θα δείτε και στο επίσημο site της http://www.antirropon.eu/ (το οποίο κατά τύχη φτιάχτηκε μόλις πήραμε το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ πριν δύο μήνες!).

Δραστηριοποιούμενος από τα προβλήματα της ανόδου του ρατσισμού και του σχολικού εκφοβισμού στην περιοχή μου, τον Ασπρόπυργο,  όντας εκπαιδευτικός και άνεργος, η διευθύντρια του Γυμνασίου της συνοικίας, μου πρότεινε να συμμετέχω ως ομαδάρχης σε κάποιες μικτές κατασκηνωτικές δράσεις, στις οποίες θα φιλοξενούνταν τσιγγανόπαιδες από την περιοχή, με σκοπό την ένταξη τους. Η διευθύντρια δεν γνώριζε τίποτα παραπάνω και αν και στην αρχή αμφέβαλλα αν είμαστε τόσο καλό ως πρότυπο ώστε να θέλουμε να “εντάξουμε” και κάποιους άλλους, ωστόσο πείστηκα από το κίνητρο να γνωρίσω καλύτερα μια πληθυσμιακή ομάδα που αν και ζούμε επί αιώνες μαζί, δεν ξέρουμε τίποτα στην πραγματικότητα για αυτούς, πόσο μάλλον αν τους μάθω μέσα από το πιο όμορφο κομμάτι, τα παιδιά τους, έτσι και συναίνεσα.

Όταν βρέθηκα με αυτά τα παιδιά εντυπωσιάστηκα από το σεβασμό και τη αγάπη που έδειχναν σε όποιον τους έδινε φροντίδα αλλά και από το πόσο διάθεση είχαν να μάθουν. Το μόνο πρόβλημα ένταξης  για αυτά ήταν ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν πήγαιναν σχολείο, πράγμα για το οποίο πότε έφταιγαν οι ρατσιστικές συμπεριφορές κατοίκων, πότε η μη ύπαρξη σχολείου, πότε η αδυναμία μεταφοράς των μαθητών, πότε οι οπισθοδρομικοί γονείς, πότε ο υποχρεωτικός γάμος ανηλίκων που είναι νόμιμος κανονικότατα, ποτέ όμως τα ίδια τα παιδιά. Όποτε όμως έθετα κάποιο τέτοιο θέμα στην Αντίρροπον και το τι κάνουμε την υπόλοιπη χρονιά στους καταυλισμούς για αυτά τα ζητήματα (που δύο άτομα ήταν η Αντίρροπον όλοι και όλοι, οι υπόλοιποι όλως περιέργως πρώτη φορά συμμετείχαν, αν και μας έλεγαν να λέμε στη Πανεπιστημιακό του  Κ.Ε.Δ.Α. που επιτηρεί το πρόγραμμα ότι όλοι είμαστε από παλιά) ισχυρίζονταν ότι δεν βγαίνει κάτι με το να πιέζουμε καταστάσεις και ότι έχουμε έρθει στην κατασκήνωση για άλλη δουλειά.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης κατασκηνωτικής περιόδου  στην Π.Ε. Κερατέας που και δω τα παιδιά μας αποτελούσαν πρότυπα συμπεριφοράς και θέλησης όταν δεχτήκαμε την άθλια συμπεριφορά της κατασκήνωσης εξαιτίας της καταγωγής των παιδιών μας, η οργάνωση μας συνέστησε υπομονή σε συμβάντα όπως το να γίνεται διαφορετικό επισκεπτήριο για Ρομά και μη, ώστε να μη χαλάει η εικόνα της κατασκήνωσης στους κατοίκους της περιοχής, με αποτέλεσμα να μας βάζουν ζητήματα ή εκδρομής τη συγκεκριμένη ημέρα ή του εγκλωβισμού μας στο γήπεδο, οι εργαζόμενοι ομαδάρχες και παιδαγωγοί, με τους τσιγγάνους διαμεσολαβητές και τα ίδια τα παιδιά υψώσαμε το ανάστημά μας και κερδίσαμε το σεβασμό χωρίς καμία υποστήριξη από την Αντίρροπον. Όλα αυτά μαζί με την συμπεριφορά του ιδρυτή που απλά εμφανιζόταν μόνο το βράδυ να μας κάνει την κριτική του για το ότι δεν έχουμε αρκετά «φαντάρους» τα παιδιά και ότι αν δεν είναι πιο πειθαρχημένα από τα άλλα θα μας λένε γύφτους με είχαν κάνει να αμφιβάλλω για τα υγιή κίνητρα της οργάνωσης.

Παρά όμως το γεγονός ότι δεν μας πλήρωσε η εταιρεία το Νοέμβριο όπως είχε υποσχεθεί για τις κατασκηνωτικέ ς περιόδους συνέχιζα να βοηθάω εθελοντικά στην περιοχή μου στις ελάχιστες δραστηριότητες που οργάνωνε συνήθως το Κέντρο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου όπου απλά εμφανιζόμαστε να δίνουμε το παρόν. Από κει και πέρα διάφορες δράσεις που είχα προτείνει στην  Αντίρροπον να κάνουμε όλο το χειμώνα, όπως ορειβατικές δραστηριότητες, ποδοσφαιρικές ομάδες και μαθήματα ελληνικής γλώσσας όχι μόνο δε βρήκαν ανταπόκριση στην οργάνωση αλλά σαμποταρίστηκαν κιόλας όταν τις ανέλαβα με ατομική πρωτοβουλία γιατί δεν ήμουν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο όπως έλεγαν.

Εν τω μεταξύ πέρασε καιρός και τους είχα ξεχάσει, είχαμε μείνει στο ότι «θα» φτιάχναμε Κοινωνικό Κέντρο Στήριξης Ρομά, φτάνοντας όμως στο 2013 μας ενημέρωσαν ότι πήραμε ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης του ΕΣΠΑ μαζί με την Περιφέρεια Αττικής και μας κάλεσαν να βοηθήσουμε εθελοντικά στις προσλήψεις, στην αξιολόγηση του ΑΣΕΠ (την οποία κάναμε εμείς!). Φυσικά δεν ανταποκρίθηκε κανείς στο αστείο γεγονός ότι μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση η Αντίρροπος το μόνο που την ένοιαζε είναι τι προγράμματα υπάρχουν για να χωθεί με επιχείρημα ότι οι τσιγγάνοι ήταν οι πρώτοι ανακυκλωτές! και έτσι αναγκάστηκε να ζητήσει σε κάποιους από εμάς να δουλέψουμε με μισθό.

Έτσι λοιπόν σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, όχι μόνο δεν έχουμε πληρωθεί τα δεδουλευμένα μας ακόμα, όχι μόνο τα παρατάνε άνθρωποι από την κοινότητα επειδή ένιωσαν την κοροιδία του «μπαλαμού» στο πετσί τους, όχι μόνο το ενταξιακό πλαίσιο δεν υλοποιείται αλλά πηγαίνει ακόμα πιο πίσω. Αλλά και οι προσληφθέντες από το πρόγραμμα ούτε καν Ρομά δεν είναι καθώς είχαν προτεραιότητα τα βύσματα της Περιφέρειας φυσικά (και καθόμουν εγώ ο μωρός και βοηθούσα τσιγγάνους να κάνουν αιτήσεις, στους οποίους λέγαμε ότι χρειάζεται απολυτήριο Γυμνασίου, ενώ φυσικά και πήραμε άλλους με Δημοτικού κατ’ εντολή κυρίου Σγουρού). Τι να το κάνεις που και αυτοί θύματα είναι καθώς ήδη παίρνουν τηλέφωνο οι άνθρωποι για το πότε θα πληρωθούνε, πως θα βάζουν βενζίνη στο αμάξι για να πηγαίνουν στη δουλειά ή να μην τους κόψουν το ρεύμα στο σπίτι.

Με όλη αυτή την κατάσταση αισθάνθηκα το χρέος να δημοσιοποιήσω την κατάσταση, αυτών που ανοίγουν sites και γραφεία την επόμενη μέρα της επιλογής τους από το ΕΣΠΑ!, να φανεί πιο είναι το φιλανθρωπικό τους πρόσωπο και αν όλα αυτά τα κάνουν για την ψυχή της μάνας τους. Να φανεί ότι όλα αυτά έναν σκοπό έχουν, να συμπληρωθεί το προσωπικό των Δήμων με απελπισμένους που θα πάρουν τα χρήματά τους μετά από ένα χρόνο και αν, καθώς στις συμβάσεις τους υπογράφουν ότι αν δεν παρθούν τα χρήματα από την Ευρώπη η εταιρεία δεν έχει κανένα χρέος να σε αποζημιώσει. Η  άσχημη πραγματικότητα ισχύει επίσης και για τους  υπόλοιπους εργαζόμενους εντός των Μ.Κ.Ο., Α.Μ.Κ.Ε. που δεν έχουν εξασφαλίσει  οι ίδιες τα χρήματα των προγραμμάτων, και παρ’ όλα αυτά επιδίδονται σε ένα διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους για το ποια θα εμφανίσει το μεγαλύτερο έργο στη διαδικασία αξιολόγησης ώστε να πάρουν τα φράγκα του ΕΣΠΑ έχοντας να χάσουν μόνο τον απλήρωτο κόπο ανυποψίαστων υπαλλήλων.

Με λίγα λόγια αντικατέστησαν λοιπόν τον κομματικό μηχανισμό του παρελθόντος στο δημόσιο και μας φύτεψαν έναν άλλο πιο σάπιο, με ανθρωπιστικότερο βέβαια περίβλημα, που καμία σχέση δεν έχει με του ευρωπαϊκού τύπου NGO, που άσχετα με τα οποιαδήποτε κίνητρά τους διαπνέονται και από έναν αν μη τι άλλο επαγγελματισμό. Αυτό το κακέκτυπο που προσπαθούν να φυτέψουν οι ευρωπαίοι φίλοι μας ώστε να διαχειριστούν οι «νέοι» δικοί τους τα ψίχουλα που μας επιστρέφουν από το διαρκές άρμεγμα που δεχόμαστε εδώ και τόσο καιρό τουλάχιστον δείχνει ποιος είναι ο υπεύθυνος της γενικότερης σαπίλας που ανεχόμαστε πολύ πριν τα μνημόνια. Και το ακόμα πιο λυπηρό, ο Σαμαράς δήλωσε προχτές: ΝΕΟ ΕΣΠΑ, ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ, ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ 2014- 2020…

Π.Δ.

Συντροφιά με τον φόβο και την άγνοια ...

Σταση στο Χαλανδρι...

Τι μπορεί να συμβεί όταν γονείς του 7ου δημοτικού σχολείου  στήνουν κάλπες για να αποφασίσουν εκτός των άλλων αν θα δεχθούν παιδιά τσιγγάνων στο σχολείο.
Τον τελευταίο μήνα τόσο στο 4^ο δημοτικό σχολείο  του κάτω Χαλανδρίου όσο και στο 7^ο έχει αναπτυχθεί με πολύ εμφατικό τρόπο από μικρή μερίδα γονέων μία επίθεση εναντίων των τσιγγανόπουλων που έρχονται να γραφτούν στο σχολείο. Για διάφορους λόγους δεν είναι καλοδεχούμενα.
Το πόσο λογικό είναι κάτι τέτοιο μπορεί να φανεί από το επίπεδο των επιχειρημάτων που τις περισσότερες φορές αφορά ικανοποίηση ιδεοληψιών και κάποιες δόσεις υποκρισίας. Σε κάποιες  - ελάχιστες  - δε περιπτώσεις η επιχειρηματολογία προσιδιάζει το μίσος γνωστής νεοναζιστικής οργάνωσης για οτιδήποτε δεν έχει σχέση με την φυλετική καθαρότητα που αυτή πρεσβεύει.
Προσπαθώντας να διευκρινιστούν κάποια πράγματα σχετικά με την παρουσία Ρομά στα σχολεία των παιδιών μας καλό θα ήταν ΟΛΟΙ να γνωρίζουν ότι:
Τα παιδιά των Ρομά δεν μπαίνουν στις τάξεις του συγκεκριμένου σχολείου με την εγγραφή τους, αλλά σε τάξη ένταξης που δημιουργείται για αυτό το σκοπό: επιχειρείται  το παιδί του καταυλισμού να γίνει με ομαλό τρόπο παιδί του σχολείου με συμβατή συμπεριφορά με αυτό που περιγράφεται απλά στη λέξη μαθητής. Για αυτό ακριβώς τον λόγο έχει δεσμευθεί αίθουσα του νηπιαγωγείου που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του σχολείου προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτή την ανάγκη με εκπαιδευτικό που έχει έρθει κατά απόλυτη προτεραιότητα μεταξύ των αναπληρωτών που διορίστηκαν πριν ένα μήνα, στο 7^ο δημοτικό σχολείο
Τα παιδιά των Ρομά δεν γράφονται στο σχολείο για να πάρουν οι δικοί τους το γνωστό «επίδομα». Κατ αρχήν υπάρχει μία πλάνη που εσκεμμένα διαδίδεται στα σχολεία σχετικά με αυτό το επίδομα. Αυτό το  προνοιακό επίδομα δίνεται σε ΟΛΟΥΣ όσους εμφανίζουν εισόδημα κάτω από 3.000€. Σε ΟΛΟΥΣ και όχι μόνο στους ρομά. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι σε 26 εγγραφές στο 4^ο δημοτικό σχολείο Ρομά το πολύ 3 από αυτές έχουν αιτηθεί το επίδομα.
Τα παιδιά των Ρομά δεν έχουν εμβολιαστεί. Ο ισχυρισμός αυτός είναι αληθής καθώς κανείς δεν ασχολείται με αυτούς πόσο μάλλον να τους εμβολιάσει . Με την διαφορά ότι πέρυσι μετά την εγγραφή αρκετών παιδιών στο 4^ο δημοτικό έγινε τουλάχιστον για το μαντού μαζικός εμβολιασμός στον καταυλισμό του Νομισματοκοπείου που βρίσκεται κοντά στο σχολείο. Τα πιθανά ελλείμματα που μάλλον θα πρέπει να υπάρχουν στον εμβολιασμό των παιδιών των ρομά και στα υπόλοιπα εμβόλια, δεν μπορούν να αποτελέσουν εμπόδια στην εγγραφή καθώς εύκολα μπορεί να διευθετηθούν τέτοια θέματα  αν υπάρχει καλή πίστη από όλους τους εμπλεκόμενους. Επιπλέον  για άλλη μία φορά θα πρέπει να τονιστεί ότι  ο μη έχων πλήρη σειρά εμβολίων είναι επικίνδυνος μόνο για τον εαυτό του όταν περιτρυγιρίζεται από παιδιά με πλήρη κάλυψη. Κίνδυνος για την δημόσια υγεία δεν υπάρχει στο βαθμό που να υπαγορεύει την οποιαδήποτε αποβολή ή άρνηση εγγραφής (για αυτό τον λόγο υπάρχουν τα εμβόλια άλλωστε)
Πέραν όλων αυτών που καλό θα ήταν οι γονείς που βρίσκονται σε σχολεία με Ρομά να γνωρίζουν υπάρχει και το βασικό. Το σχολείο – ακόμα – αποτελεί μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου κρατική υπηρεσία με καθολικό τρόπο τοποθετεί στην θέση του μαθητή τον οποιονδήποτε ανάλογα με την ηλικία του κρίνοντας μόνο την επίδοση του ανεξαρτήτως χρώματος, ποδοσφαιρικής προτίμησης , ζωδίου ή πολιτικών πεποιθήσεων. Αυτός άλλωστε είναι και ο ρόλος του ως υποχρεωτικό από τότε που η Γαλλική επανάσταση όρισε την ισότητα απέναντι στον νόμο. Πάνω από 200 χρόνια πριν.
Είναι αρκετά πρωτότυπο να αναγορεύονται κάποιοι σε διαχειριστές της παιδαγωγικής  και να θεωρούν ότι μπορούν να επεμβαίνουν στην λειτουργία του σχολείου και θέτοντας κριτήρια να στήνουν κάλπες όπως γίνεται στο 7^ο δημοτικό και να αποφασίζουν αν θα δεχθούν τα παιδιά των Ρομά στο σχολείο. Μπερδεύουν τον διαφωτισμό με τον σκοταδισμό.
Εντυπωσιακό είναι ότι αυτό γίνεται σε μία περίοδο που το δημόσιο σχολείο δοκιμάζεται και αν μη τι άλλο θα έπρεπε θέματα όπως το κλείσιμο 1500 σχολείων, η αδυναμία λειτουργίας των σχολικών επιτροπών, η μειωμένη χρηματοδότηση των λειτουργικών τους δαπανών από την θέρμανση ως την συντήρηση να αποτελούν το κέντρο της ατζέντας. Είναι δυνατόν όταν εσύ είσαι βουτηγμένος μέχρι τον λαιμό στη λάσπη να ανησυχείς αν τα νύχια σου θα λερωθούν;
Υπάρχουν όμως μερικά  - ανησυχητικά -  ζητήματα γύρω από τα όσα συμβαίνουν ατις τελευταίες μέρες  με αφορμή το 7^ο δημοτικό .
Ο σύλλογος των διδασκόντων θα έπρεπε να υλοποιήσει τις ρητές οδηγίες που έχει για την εγγραφή των Ρομά καθώς η μη εφαρμογή τους θα προκαλέσει την δίωξή τους. Έχει ενημερώσει τον σύλλογο γονέων για αυτό ή είναι στην όλη κίνηση και δική του συμμετοχή παρούσα;
Αλήθεια αυτοί που θέτουν τέτοια διλλήματα δεν γνωρίζουν ότι η συνέχεια μπορεί να  περιλαμβάνει πχ το πέταγμα  από το σχολείο όσων δεν είναι καλοί μαθητές (γιατί πρέπει να πληρώνεις εκπαιδευτικούς για κάποιους που δεν αποδίδουν; )
Αλήθεια είναι σίγουροι ότι κάποιοι γείτονες ή συμμαθητές των παιδιών τους δεν παίρνουν και αυτοί το «επίδομα»  ή δεν  έχουν χρεωστούμενα εμβόλια στα παιδιά τους. Για αυτά τα παιδιά τι θα γίνει; Θα αφεθούν εκτός σχολείου ή εγγράφονται και το πιθανότερο είναι να τα έχουν κάνει μετά από αυτήν;
Αλήθεια γιατί ο σύλλογος γονέων αυτού του σχολείου δεν ήρθε σε επαφή με τον αντίστοιχο του 4^ου δημοτικού προκειμένου να υπάρξει ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών για το θέμα καθώς σε αυτό το σχολείο ήδη βρίσκονται 26 παιδιά από τον καταυλισμό; Ακόμα περισσότερο γιατί ο σύλλογος γονέων δεν έχει αντιπροσώπους στην Ενωση Γονέων των μαθητών των Σχολείων του Χαλανδρίου και δεν συμμετέχει σε αυτήν; Αν το σχολείο που θα πρότειναν για κλείσιμο ήταν το 7^ο δημοτικό και όχι το 2^ο γυμνάσιο τι θα έκαναν; Θα το αντιμετώπιζαν μόνοι τους;
Φαίνεται ότι κάποιοι  - όχι όλοι – έχουν στο μυαλό τους σειρά πραγμάτων που οδηγούν σε επικίνδυνα μονοπάτια . Εκμεταλλευόμενοι την άγνοια του κόσμου σπεκουλάρουν πάνω στην αδυναμία κάποιων παιδιών – των  τσιγγάνων  στην προκειμένη περίπτωση – να έχουν χώρο και χρόνο για μία ομαλή προσαρμογή στο σχολικό περιβάλλον . Κάποια άλλη στιγμή θα είναι αυτά  με αναπτυξιακές ή μαθησιακές δυσκολίες κοκ
Τέλος θα πρέπει να γίνει σαφές ότι στα σχολεία πηγαίνουν οι μαθητές και όχι οι γονείς τους.  Η τυχούσα έντονη παραβατικότητα των τσιγγάνων δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για να πετάξουν κάποιοι, τα παιδιά τους από το σχολείο. Όπως ακριβώς δεν πετάς εκτός σχολείου το παιδί που ο πατέρας του μπορεί να είναι ναρκομανής, αλκοολικός, απατεώνας κλπ κλπ κλπ. Μάλλον το αντίθετο κάνεις.
Η διενέργεια εκλογών από γονείς για να επιτραπεί σε οποιονδήποτε μαθητή η εγγραφή του στο σχολείο αποτελεί όνειδο για την πόλη του Χαλανδρίου που θα πρέπει να στιγματιστεί από όλους τους φορείς της εκπαίδευσης . Καταργεί τον ρόλο του σχολείου γελοιοποιώντας το, κατεβάζοντας τον ρόλο του στο ανάστημα των μυστακοφόρων χρυσαυγιτών που μέσω αντιποίησης αρχής δήλωναν την πάταξη του φοβερού προβλήματος των εγχρώμων μικροπωλητών.