ΣΩΣΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΩΤΕΣ...

Καρτεσιος...

Οι Σώτες Τριανταφύλλου αυτοανακηρύχθηκαν σε Αγίους Πέτρους του Δυτικού Παραδείσου. Κρατάνε τα κλειδιά των πυλών και λένε «εσύ είσαι καλός για δυτικός, πέρνα», «εσύ είσαι κακός για δυτικός, πάνε στην κόλαση του μουσουλμανισμού».
Θα ήταν γραφικό όλο αυτό αν δεν ήταν άκρως επικίνδυνο. Και είναι επικίνδυνο επειδή αυτό το πλέον συντηρητικό κομμάτι της σκέψης έχει καταφέρει να παρουσιαστεί ως προοδευτικό. Οι Σώτες Τριανταφύλλου είναι οι εκπρόσωποι της «ρεαλιστικής κεντροαριστεράς» την οποία το Σύστημα παλεύει με νύχια και με δόντια να μας την επιβάλει ως την αυριανή καλύτερη λύση. Παρακολουθώντας τους, όμως, δύσκολα θα διακρίνεις διαφορές με τις απόψεις του πατρός Μπους καθώς και εκείνες των θρησκόληπτων Ευαγγελιστών που εκλέγουν συνήθως πρόεδρο στις ΗΠΑ.
Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Η εφαρμογή της πολυπολιτισμικότητας εμποδίζει την αφομοίωση και κατακερματίζει («βαλκανοποιεί») την κοινωνία η οποία δεν επιτυγχάνει ενιαία εθνική ταυτότητα. Αυτή η αποτυχία έχει ανυπολόγιστες συνέπειες: οι μειονότητες παραμένουν προσκολλημένες σε βάρβαρα ήθη· περικλείονται και απομονώνονται από την ευρύτερη κοινωνία και, με τη θεαματική τους «ασυμβατότητα», προκαλούν ρατσιστικά αισθήματα στους πολίτες των χωρών υποδοχής (επ’ αυτού καλό είναι να διαβάσει κανείς τον Ετιέν Μπαλιμπάρ που κάνει λόγο για τις κραυγαλέες «ορατές διαφορές»).
Μαλακία για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν έφτασαν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του Πόντου, αντιμετωπίστηκαν ως βάρβαροι και ανεπιθύμητοι. Τους όρισαν ως τόπο διαμονής κάτι ξερές βουνοκορφές ξασπρισμένες από τον ήλιο και την απουσία σκιάς.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ...

unfuck...

Η γενικευμένη απάθεια της ελληνικής κοινωνίας μπροστά στις εφεδρείες της άρχουσας τάξης στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και τις παραφυάδες της δεν είναι σημερινό, μεμονωμένο περιστατικό. Στην χώρα των νοικοκυραίων, υπάρχει ιστορικό συναίνεσης και ένοχης υπομονής.

Πάντα υπήρχαν πρόθυμοι, είτε στην γερμανική κατοχή, όπου ξεπετάχτηκαν οι μαυραγορίτες και οι ρουφιάνοι, είτε στην χούντα οι καταδότες και οι συνεργάτες  της αστυνομίας, είτε ακόμα και επί τουρκοκρατίας. Το χειρότερο είναι πως όλοι αυτοί, με κάποιον τρόπο ή πλούτισαν και προσπαθούν στο σήμερα να διατηρήσουν τα προνόμιά τους ή έθαψαν τόσο βαθιά τους σπόρους τους που φύτρωσαν οι απόγονοι των ιδεών και της νοοτροπίας τους.
Αλλά και φτάνοντας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, ακόμα διαπιστώνεται μια αδικαιολόγητη ανοχή του λαού, απέναντι σε διεφθαρμένα κόμματα και αντιπροσώπους των κεφαλαιοκρατών, που μάλιστα νομοθετούν ανερυθρίαστα υπέρ των ισχυρών. Μάλιστα τους ψηφίζει όλους αυτούς και σε περιπτώσεις τους υποστηρίζει οπαδικά. Ακόμα και η διάχυτη εμφυλιακή ατμόσφαιρα που διχάζει χρόνια αυτόν τον λαό, είναι απόρροια και της δικής του μαλθακότητας να απαιτήσει δικαιοσύνη.

Ζώντας πίσω από τα κάγκελα: Η ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών σήμερα...

του Ali Mohammadi­*, απο το Barikat.gr...

Σήμερα στην Ελλάδα, τα πάντα μετατρέπονται σε μία κόλαση για τους πρόσφυγες. Το μεταναστευτικό ζήτημα έχει  λάβει τεράστια έκταση και τα προβλήματα διογκώνονται. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι κάποιος ο οποίος αναγνωρίζεται ως πολιτικός πρόσφυγας θα απολαμβάνει  συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα της διαμονής στη χώρα,
της κατοικίας και το δικαίωμα στην εργασία. Αλλά τι νομίζετε; Υπάρχει έστω ένα δείγμα κοινωνικής μεταναστευτικής πολιτικής ή πιθανότητα νόμιμης δουλειάς  για μετανάστες στην Ελλάδα; Φυσικά και όχι.
Σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών οι συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής δεν είναι καθόλου καλές. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι η κατάσταση. Η αστυνομία παρέχει μόλις πέντε σαπούνια για είκοσι άτομα, την εβδομάδα. Είναι πραγματικά ντροπή. Οι τουαλέτες και τα λουτρά είναι πραγματικά βρώμικα. Όλοι οι έγκλειστοι είναι μπερδεμένοι και πάσχουν από κατάθλιψη, κάτι που επιτείνεται από την εντελώς απαράδεκτη συμπεριφορά της αστυνομίας.
Κάποιοι μετανάστες, έχουν τη συνήθεια να κοιμούνται νωρίτερα από τους υπόλοιπους, οι οποίοι θέλουν να μένουν ξύπνιοι και προκαλούν θόρυβο. Αυτό αποτελεί πρόβλημα, καθώς προκαλεί εντάσεις μεταξύ των κρατουμένων. Ένα άλλο ζήτημα είναι η συζήτηση σχετικά με τη θρησκεία η οποία μερικές φορές μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη. Για όσους γνωρίζουν, για πολλά χρόνια, οι 2 δογματικές ομάδες Ισλαμιστών, οι Σουνίτες και οι Σιίτες, έχουνε προβλήματα μεταξύ τους. Ακόμα λόγω της έλλειψης μέτρων υγιεινής, πολλοί αναπτύσσουν σοβαρές ασθένειες. Αυτό που συμβαίνει τώρα εξαιτίας του νέου νόμου είναι πολλοί μετανάστες να εκδηλώνουν κατάθλιψη και επιθετικότητα. Πολλοί θέλουν να κάνουν αίτηση για απέλαση, άλλοι θέλουν να κάνουν απεργία πείνας, ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι σκέφτονται να αυτοκτονήσουν.

Άθλιος καιρός στη φοβερή πατρίδα μου*...

 του Θωμα Τσαλαπατη...

12 νεκροί. 3 γυναίκες, 9 παιδιά. Τα γεγονότα στο Φαρμακονήσι δεν είναι η δική μας Λαμπεντούζα, είναι το δικό μας Φαρμακονήσι. Μοναδικό στην αυτοτέλεια της φρίκης, χωρίς παραλληλισμούς, χωρίς μεταφορές και σχήματα λόγου. Απόλυτα κυριολεκτικό, ειπωμένο με τον κάθετο τρόπο του θανάτου. 

 3 γυναίκες, 9 παιδιά. Υπάρχει κάτι που θρηνεί, κάτι βαθύ, από την ρίζα του ανθρώπου. Σχεδόν από τα μέσα της γης. Κάτι βαθύ και άρρητο, πέρα απ τον χώρο και τον χρόνο και πέρα από τις λέξεις. Γιατί ποιες λέξεις μπορείς να υψώσεις μπρος στο μέγεθος του λυγμού, πως να διατυπώσεις το προσωπικό της απώλειας, τον σπασμό του προσώπου; Υπάρχει κάτι που θρηνεί και ένα στραμπούληγμα όταν δεν μπορείς να προσφέρεις ανακούφιση, παραμυθία, όταν δεν μπορείς να ψιθυρίσεις τον θρήνο του άλλου.

Τα γεγονότα στο Φαρμακονήσι δεν αποτελούν  απλά άλλη μια εκδοχή και μια έκφραση της συγκεκριμένης πολιτικής που γεννάει τραγωδίες. Αποτελούν την διαπραγμάτευση ενός ανθρώπινου ορίου. Ενός ορίου που μοιάζει να υπερβαίνουμε. Γιατί αν από την μία μεριά βρίσκεται η καταγραφή των συμβάντων, η σαδιστική και δολοφονική στάση των ταγμάτων εφόδου του λιμενικού, τα πρόσωπα και οι μαρτυρίες, από την άλλη βρίσκεται η διαχείριση τους από τον κυρίαρχο λόγο και από την κυβέρνηση. 

"Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον"...

τρύπιο ευρώ...

Ο έρωτας, ο βήχας και οι...ακροδεξιοί δεν κρύβονται. Αρκεί η παραμικρότερη αφορμή για τους τελευταίους ώστε να βγάλουν από πάνω τους το μανδύα τού δήθεν φιλελεύθερου, τον οποίο με το ζόρι φορούν, και να αποκαλυφθεί αυτό που πραγματικά είναι, χρυσαυγίτες δηλαδή με προβιά.

Μια ευχή για την ξεχασμένη Μαρία...

του Πετρου Κατσακου, απο την Αυγη...

Στις εγκαταστάσεις της οργάνωσης το «Χαμόγελο του Παιδιού» γιόρτασε (;) σήμερα τα γενέθλιά της η μικρή Μαρία που λίγους μήνες πριν βαφτίστηκε «ξανθός άγγελος» από τα ΜΜΕ. Μακριά από φυσικούς και θετούς γονείς η Μαρία που πολύ γρήγορα ξεχάστηκε από τους τηλεοπτικούς ντετέκτιβ και τους εισαγγελείς των «παραθύρων» περιμένει σιωπηλά τη μοίρα της μέσα στους τέσσερις τοίχους του ιδρύματος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν καταχωρηθεί στο πιστοποιητικό γέννησης του κοριτσιού, η Μαρία έγινε σήμερα 5 ετών χωρίς να γνωρίζει ακόμα που θα βρεθεί στο μέλλον. Τα γενέθλια της όπως ήταν φυσικό ξεχάστηκαν από όλους αυτούς που την έχρισαν άθελά της πρωταγωνίστρια σε ένα κακόγουστο σήριαλ υποκρισίας που κυριάρχησε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες παραβιάζοντας κάθε στοιχειώδη κανόνα δεοντολογίας και προστασίας προσωπικών στοιχείων. Δεν ήταν τυχαία άλλωστε και η αυστηρή επιστολή του Συνηγόρου του Παιδιού στο ΕΣΡ και την ΕΣΗΕΑ με την οποία τονίσθηκε η ανάγκη προστασίας ανηλίκων από τα ΜΜΕ, με αφορμή τον τρόπο που χειρίστηκαν την υπόθεση του «ξανθού άγγελου» των Φαρσάλων. Στο πρόσωπο της 5χρονης Μαρίας ξετυλίχθηκε ένα κουβάρι ρατσισμού, ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας εις βάρος των Ρομά με μοναδικό σκοπό την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της υπόθεσης.

Ποιοτική μετανάστευση...

Πολυφημος...

Για την "τραγική ποιότητα" των μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα μίλησε ο Νίκος Δένδιας, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά τον κανόνα ότι ο αγνός ρατσισμός δεν πηγάζει από το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία ή τη γλώσσα, αλλά απ´το περιεχόμενο του πορτοφολιού.

Είναι κρίμα που ο υπουργός δεν χρησιμοποίησε ως μέτρο σύγκρισης τους Έλληνες νεομετανάστες, για να δείξει ότι ο υπόλοιπος πλανήτης είναι πολύ τυχερός που δέχεται "ανώτερης ποιότητας" μεταναστευτικά κύματα ενώ η Ελλάδα μόνο την πλέμπα Ασίας και Αφρικής.

Ανέφερε όμως τους μετανάστες του ανατολικού μπλοκ, οι οποίοι γεμίζουν τα εργοστάσια της κεντρικής Ευρώπης -και κυρίως της Γερμανίας- με ανθρώπινο δυναμικό ικανό να δουλέψει για μεροκάματα πείνας χωρίς να βγάζει γλώσσα.

Βέβαια, η πολιτικές αντιδράσεις στις χώρες αυτές όσον αφορά την εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού είναι ισχνές, μιας και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της κεντρικής Ευρώπης τάσσεται υπέρ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο χωρίς αστερίσκους και παρενθέσεις.

Υπάρχουν και μερικοί ανάμεσά τους που παλεύουν για τα δικαιώματα εκείνων που πασχίζουν να ξεφύγουν από τους πολέμους και τις διώξεις των δικών τους χωρών, όμως αντιμετωπίζονται ως γραφικοί εδώ και δεκαετίες.

Ο μετανάστης είναι "ποιοτικός" αν είναι πλούσιος ή χρήσιμος. Ή και τα δύο. Η Ελλάδα χτίστηκε από μετανάστες, ακριβώς όπως και η Γερμανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ... Ολόκληρος ο πλανήτης χτίστηκε από μετανάστες στη δούλεψη των αστών. Αν δεν υπήρχε ο "μη ποιοτικός" μετανάστης, τα κράτη της Δύσης θα ζούσαν ακόμη στη ρωμαϊκή εποχή.

Δυστυχώς όμως για κάποιους ανθρώπους ο μετανάστης είναι και άνθρωπος με συγκεκριμένες ανάγκες. Κι επειδή δεν υπάρχει λόγος να ικανοποιηθούν οι ανάγκες αυτές εφόσον η αποστολή για την οποία βρέθηκε στην Ελλάδα τελείωσε, πρέπει να φύγει.

Άλλωστε τώρα είναι η δική μας σειρά να δείξουμε στον πλανήτη τι σημαίνει ποιότητα. Ακόμη κι αν ο λευκός Ευρωπαίος ή Αμερικανός δεν πρόκειται ποτέ του να καταλάβει τι σημαίνει να ζεις σε ένα κράτος που σπαράζεται από πολέμους τους οποίους προκάλεσε ο ίδιος, ή να διοικείσαι από σφαγείς φονταμενταλιστές που χρηματοδοτούσε για δεκαετίες.

Ο αντιρατσιστής Σαμαράς παραμυθιάζει και τους Ευρωπαίους.....

Του Στέλιου Κούλογλου,  TVXS...

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos

Ακόμη και αν ταξιδεύεις στην Ευρώπη, πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι. Έτσι και ο πρωθυπουργός, όταν βρέθηκε χθες στο Ευρωκοινοβούλιο σε μια ομιλία για το Ολοκαύτωμα, εμφανίστηκε να μάχεται κατά του ρατσισμού και των νεοναζί στην Ελλάδα. 

«Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τον ρατσισμό και τον αντισημτισμό. Τους πολεμάμε στην χώρα και στο εξωτερικό (!). Δεν θα τους επιτρέψουμε να ξαναδείξουν το άσχημο πρόσωπο τους».

Την ίδια στιγμή, το Σαββατοκύριακο στην Ελλάδα:

-Καμιά εκατοστή Χρυσαυγίτες στο Κερατσίνι, σε στρατιωτική παράταξη, κατέβασαν πανό που είχε αναρτηθεί στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Στη συνέχεια επιτέθηκαν με πέτρες στο στέκι Ρεσάλτο και σε σπίτια της περιοχής, τραυματίζοντας τρεις πολίτες. Αν και παρούσα, η αστυνομία του κ. Δένδια, που μάλιστα μίλησε χθες το βράδυ για το Ολοκαύτωμα στην Αθήνα, δεν προχώρησε ούτε σε προσαγωγές.

-Η οικογένεια του Παύλου Φύσσα καταγγέλλει πως δέχεται απειλές οπαδών της Χρυσής Αυγής: «Η διανομή κατά τρόπο προκλητικό φυλλαδίων, οι ύβρεις και οι απειλές από παρελαύνοντες, έξω σχεδόν από την οικία μας με πλήρη στρατιωτική αμφίεση, είναι προφανές ότι στοχεύουν όχι μόνο στον εκφοβισμό και κατατρομοκράτηση της οικογένειας μας άλλα και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας», τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση της...

Ξενοφοβία εν ονόματι του κοινωνικού κράτους...

 Spire Alexis,  monde-diplomatique.gr,  μεταφραση Κούτσης Θανάσης....

Εφόσον τα δημόσια οικονομικά δεν πάνε καλά, πρέπει να προστατεύσουμε το κοινωνικό κράτος εντοπίζοντας όσους εξαπατούν το σύστημα, αλλά και περιορίζοντας τις παροχές προς τους αλλοδαπούς. Αυτός ο συλλογισμός, που προωθείται από πολλούς Ευρωπαίους πολιτικούς, έχει πλέον κερδίσει τη νομιμοποίησή του σε πολλές χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας.

Αν και οι λύσεις για την έξοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την οικονομική κρίση προκύπτουν μέσα από έντονες διαφωνίες, υπάρχει ένα θέμα στο οποίο οι πολιτικοί ηγέτες της Γηραιάς Ηπείρου συναινούν : η καταπολέμηση εκείνων που καταχρώνται τα συστήματα κοινωνικής προστασίας. Οι μετανάστες από τη Βόρεια ή την υποσαχάρια Αφρική, και πιο πρόσφατα οι Ρομά, αποτελούν τον πρώτο στόχο αυτής της νέας σταυροφορίας. Σε μια επιστολή της 23ης Απριλίου 2013, οι υπουργοί Εσωτερικών της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Αυστρίας και της Ολλανδίας διαμαρτύρονταν ενώπιον της ιρλανδικής προεδρίας καταγγέλλοντας « τις συστηματικές απάτες και καταχρήσεις του δικαιώματος στην ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων που προέρχονται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης ». Σαν να μην μιλούσαμε πλέον για οικονομική μετανάστευση, αλλά για επιδοματικό τουρισμό.

Η Ιδιοκτήτρια...

noumero11...

Η ιδιοκτήτρια καταστήματος (άλλοτε τίτλος μικροαστικής τιμής,

αν αυτό είναι άνθρωπος...

Νίκος Σιγάλας, απο το Περιοδικο Χρονος...

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία για 2 ευρώ 

Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες αυτής της ιστορίας. Ίσως να μη χρειάζεται κιόλας, οι περισσότεροι μπορούν εύκολα να τις φανταστούν: Στην αρχή ήταν ο πόλεμος, ένας μακρύς και ακατανόητος πόλεμος, χωρίς μέτωπα, εχθρούς και φίλους. Έπειτα ήρθε η φυγή, η μετανάστευση προς έναν άγνωστο κόσμο, που «δεν μπορεί να είναι χειρότερος», ίσως να σκέφτονταν. Σήμερα, εγκλωβισμένοι σε μια άγνωστη πόλη, χωρίς να ξέρουν ακριβώς από πού πέρασαν και πού βρίσκονται, ζουν μέσα σε μια εχθρότητα, μια αθλιότητα και μια στέρηση μεγαλύτερες κι από την προηγούμενη, μια απογύμνωση απόλυτη.

Δεν έχω γνωρίσει τους Αφγανούς μετανάστες στην Αθήνα. Δεν είμαι ένας από αυτούς τους αξιοθαύμαστους ανθρώπους –τους μόνους πραγματικά αξιοθαύμαστους σήμερα σ’ αυτή την πόλη– που προσπαθούν να κάνουν κάτι γι’ αυτούς, και για πολλούς άλλους πρόσφυγες χωρίς προσφυγική ιδιότητα. Ξέρω λίγα πέρα από την παρουσία τους στις σκοτεινές συνοικίες της πόλης και τον ακραίο εναντίον τους ρατσισμό, γνωστό σε κάθε κάτοικο ή επισκέπτη. Κι όμως αυτά τα χριστούγεννα (ας μου επιτραπεί να μη χρησιμοποιήσω κεφαλαίο) με έφεραν κοντά τους – όσο κοντά τους μπορώ να ’ρθω, μέσα στη μικροαστική μου ζωή, τον τρόπο της και τις αγωνίες της.

Ένα βράδυ σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι, η αγαπημένη μου φίλη Ν., που ανήκει σε αυτούς τους αξιοθαύμαστους ανθρώπους για τους οποίους έκανα λόγο, μας είπε με λίγα λόγια τα εξής:

Oι Λολίτες στην παρέλαση...

της Αναστασίας Γιάμαλη, απο την Αυγη...
Και φέτος τα δελτία ασχολήθηκαν με τις εμφανίσεις των μαθητριών ενώ ανακάλυψαν και μια "sexy" "καυτή" - εννοείται ξανθιά - δασκάλα. Λίγους μήνες πριν, τα ίδια κορίτσια –καθώς τα αγόρια δεν γίνονται ποτέ θέμα για τον ίδιο λόγο - λικνίζονταν στα «μπιτσόμπαρα» (sic) φορώντας μπικίνι. Τα ίδια δελτία - στα ρεπορτάζ παραλίας - τις βάφτιζαν "καυτές παρουσίες που ανεβάζουν κι άλλο την θερμοκρασία μέσα στον καύσωνα ".
Οι παρελάσεις όμως και δη οι μαθητικές γίνονται για να παρουσιαστούν τα "περήφανα νιάτα της χώρας"... και αυτό έκαναν...Παρουσιάστηκαν. Παρουσιάστηκαν κατά ύψος, με τους πιο όμορφους και τις πιο όμορφες -και βέβαια πιο ευθυτενείς- σε ρόλο διμοιρίτη. Με τους "άριστους", στην εξάδα, με 5 παραστάτες και έναν σημαιοφόρο.
Ο στόχος της παρέλασης, επετεύχθη. Ο στόχος ήταν ανέκαθεν να θαυμάσει ο κόσμος, την μαθητιώσα νεολαία, την ελπίδα του έθνους, το μέλλον, το αύριο. Τι να κάνουμε τώρα - το 2013- η μαθητιώσα νεολαία φορά μίνι στην παρέλαση. Για την ιστορία το μίνι πρωτοφορέθηκε μαζικά την δεκαετία του 60 και για όσους δεν ξέρουν να μετράνε αυτό σημαίνει, 53 χρόνια πριν. Δεν το λες ακριβώς καινοτομία...
Τα ρεπορτάζ σε τηλεοράσεις και στο διαδίκτυο συνοδευόμενα από τις σχετικές φωτογραφίες, όπου κορίτσια με κοντές φούστες και ίσως ένα δύο κουμπιά ξεκούμπωτα στο πουκάμισο βαδίζουν περήφανα τα είδαμε και φέτος. Και πάλι οι λεζάντες και οι τίτλοι κινούνταν γύρω από την παράφραση του "οι φούστες πιο κοντές παρά ποτέ". Αν κάτι τέτοιο ίσχυε, τόσα χρόνια που το διαβάζουμε ή το ακούμε, δεν θα πρεπε να έχει μείνει φούστα. Αυτός ο νεοσυντηρητισμός την ίδια ώρα που οι σχολιαστές -σε μεσημεριανές και πρωινές εκπομπές - είναι ενδεδυμένοι με ακριβώς τον ίδιο τρόπο είναι στην καλύτερη υποκριτικός. Γιατί περιμένουν από την μαθητιώσα αυτή νεολαία κάτι άλλο από αυτό που της σερβίρουν; Αυτή δεν είναι –μέσες άκρες - η στυλιστική τους πρόταση;

Τρελέ Τσιγγάνε, για πού τραβάς; *

ΜΑΡΙΑ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Γύφτο οι αλλόφυλοι με κράζουν/ κι οι γύφτοι αλλόφυλο με λένε,/ κι οι δουλευτάδες ακαμάτη /και οι σπλαχνικές καρδιές με κλαίνε,/ κι οι χαροκόποι δε με θέλουν /και μ' είπαν οι γεροί σακάτη,/ παλιάτσο με είπε κι ο σακάτης/κι οι ονειροπλέχτες με κοιτάζουν, πάντα με ξαφνισμένο μάτι /σαν όνειρο άπρεπο και ξένο, καθώς διαβαίνω/ (...) τέρας για να φοβηθής/και μαζί για να γελάσης (...)

  Ο «Δωδεκάλογος του Γύφτου» γράφτηκε από τον Κωστή Παλαμά σε εποχή παρακμής. Πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής. Στον απόηχο μιας εθνικής ταπείνωσης κι ενός καταπιεστικού διεθνούς ελέγχου. Με έκδηλη την απογοήτευση για το ήθος των αρχόντων αλλά και των αρχομένων. Στην εμβληματική φιγούρα του γύφτου, του αδάμαστου κι ανυπότακτου, ο ποιητής διοχετεύει την ελπίδα του για ανάταση, αναγέννηση κι αναδημιουργία.
Γύφτε Λαέ, άκουσέ με /το πρωτόσταλτο είμαι σημάδι/ απ' την πλάση που θα 'ρθει (... ) Απ' τους κόσμους του Αύριο/ το μήνυμα της νίκης εγώ σου φέρνω (...)
Είμαι η σάλπιγγα εγώ μιας Ανάστασης (...)
Ο «Δωδεκάλογος» εκδίδεται το 1907, στις αρχές του 20ού αιώνα δηλαδή, όταν η Ελλάδα ισορροπεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και δύο χρόνια πριν από το κίνημα στο Γουδί. Τα μεγάλα οράματα έχουν τελειώσει.
Ηεκσυγχρονιστική προσπάθεια του Τρικούπη έχει συνθλιβεί στη μέγκενη της χρεοκοπίας και οι μεγαλοστομίες του Δηλιγιάννη έχουν αποδειχθεί γράμμα κενό υπό το βάρος της ήττας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει το δικό του δράμα, υποχρεωμένο να επιβιώσει σε συνθήκες σφοδρής φορολόγησης. Η διαφθορά καλπάζει. Η διανόηση μίζερη και θλιβερή, χαμένη στα σαλόνια του αρχαϊσμού. Οι νεότερες γενιές ταλανίζονται ανάμεσα στη μετανάστευση και την ανυπαρξία. Είναι προφανές πως δεν πάει άλλο.

Το ξανθό αγγελούδι μάς βγήκε γυφτάκι…

του Γιαννη Αλμπανη...

Από το left.gr

Τα λεξικά λένε ότι μαύρος δεν είναι μόνο ο σκούρος το χρώμα. Είναι και ο δυστυχισμένος, ο παράνομος, ο κακός, ο αντιδραστικός, ο τρομακτικός. Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, μαύρη εργασία, μαύρη αντίδραση, το μέλλον προμηνύεται μαύρο, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, να τους μαυρίσουμε στις κάλπες… Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Η ανάγνωση του λεξικού έκανε αντιρατσιστή τον Malcom X –το είδα στην ταινία του Σπάικ Λι.
Στον αντίποδα του μαύρου, είναι ο λευκός. Λευκός δεν είναι μόνο ο άσπρος το χρώμα, αλλά και ο καθαρός, α άσπιλος, ο αμόλυντος, ο αγαθός, ο ηθικός. Λευκός σαν περιστερά, λευκό ποινικό μητρώο, λευκός ιππότης, εν λευκώ, και βέβαια λευκό αγγελούδι… Ο λευκός είναι καλός σε τέτοιο βαθμό που ο Τζεφιρέλι κάνει το Χριστό του κατάλευκο και γαλανομάτη, πράγμα μάλλον απίθανο, διότι ο θεάνθρωπος γεννήθηκε στην αραπιά, βέρος Μεσανατολίτης.
Στην καθ’ ημάς Ανατολή, ό,τι πιο κοντινό σε μαύρο, είναι ο γύφτος. Ο γύφτος δεν είναι βέβαια ακριβώς μαύρος, αλλά σίγουρα είναι πιο σκούρος από τον μέσο Έλληνα –που, μεταξύ μας, δεν είναι και κατάλευκος. Ο γύφτος επιβαρύνει περαιτέρω τη θέση του γιατί είναι νομάδας ή μένει σε παράγκα, κάνει δουλειές του ποδαριού και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είναι μεγάλος κλεφτοκοτάς. Ο γύφτος είναι λοιπόν διπλά ένοχος: είναι και μαύρος και φτωχός. Γι’ αυτό άμα θες να την πεις σε κάποιον, τινάζεις την πλάτη πίσω, τεντώνεις μπροστά τα χέρια, και φωνάζεις «μα τι γύφτος είσαι ρε παιδάκι μου;».

Ένα λεωφορείο γεμάτο ανθρώπους....

 Θάνος Αγγελόπουλος, exit news.gr...

Τρίτη, 22/10/2013, μπαίνω στο λεωφορείο Α8 που ξεκινάει από την οδό Μάρνης. Λίγο μετά την ΑΣΟΕΕ, στην οποία το ίδιο πρωί είχαν μπει δυνάμεις καταστολής με συνοδεία υπουργού διότι κυνηγούσαν μετανάστες, επιβιβάζονται πολλοί άνθρωποι, άλλοι μετανάστες και άλλοι Έλληνες. Εγώ κάθομαι στα καθίσματα της μεσαίας πόρτας και ακούω μουσική. Δίπλα μου κάθεται μια γυναίκα γύρω στα 35, μπροστά μου είναι όρθια μια γυναίκα από την Αφρική μαζί με το μωρό της, το οποίο είναι-δεν είναι 5-6 μηνών, μέσα σε ένα καροτσάκι βρεφών και το ταίζει. Μπροστά μου επίσης στέκονται όρθιοι δύο ακόμα άνθρωποι. Ένας άντρας, ντόπιος, γύρω στα 40, μεγαλόσωμος και μυώδεις και μια κοπέλα γύρω στα 25.
Το μωρό, μετά από ένα σχετικά απότομο φρενάρισμα, αρχίζει να κλαίει, η μητέρα του προσπαθεί να το ησυχάσει αλλά αυτό δεν σταματάει το κλάμα. Οι άνθρωποι που στέκονται στο ίδιο σημείο κάνουν διάφορους αστείους μορφασμούς στο μωρό και το μωρό πότε γελάει και πότε κλαίει. Η γυναίκα που κάθεται δίπλα μου, φανερά εκνευρισμένη από το κλάμα του μωρό, απευθύνεται πως την μητέρα και της λέει «να κάνει το μπάσταρδο της να σκάσει».
Μόλις την άκουσα άναψαν τα λαμπάκια μου και της είπα «να βγάλει το σκασμό». Εκείνη άρχισε να φωνάζει σαν τρελή και άνοιξε το παλτό της για να αποκαλυφθεί πως από μέσα της φορούσε μπλούζα του ναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής. Σηκώθηκα από τη θέση μου και της είπα να κατέβει από το λεωφορείο, οι μετανάστες μόλις κατάλαβαν ότι ήταν ναζίστρια άρχισαν να της φωνάζουν και εκείνοι και επικράτησε ένας πανζουρλισμός.

Υποκρισία….

Without reason or rhyme...

 «Συγχωριανοί, εκπρόσωποι Τοπικών Αρχών, όλοι γνώριζαν τις συνθήκες διαβίωσης του θύματος», λέει η κ. Γκλεγκλέ. «Κανείς τους, όμως, δεν αναρωτήθηκε εάν ο τρόπος ζωής του είχε στοιχεία εξαναγκασμού, εάν η συναίνεση να ζεί με αυτόν τον τρόπο ήταν αληθής, καθώς όλοι τους ήταν «ταγμένοι» υπέρ των συγχωριανών τους. Πολλοί από το ακροατήριο ήταν πελάτες του θύματος. Το θύμα πάλεψε ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία που την κακοποιούσε ξανά και ξανά χωρίς έλεος και χωρίς δισταγμό, χωρίς αμφιβολία και χωρίς ενδοιασμούς».
Όχι, αυτή η περιγραφή δεν προέρχεται από την υπόθεση της μικρής Μαρίας. Προέρχεται από μία άλλη υπόθεση, διαφορετική αλλά με ένα περίεργο τρόπο, παρόμοια. Μόνο που εκεί ο τηλεοπτικός χρόνος δεν χαρίστηκε αφειδώς, δεν είδαμε φωτογραφίες. Δεν μάθαμε κάν το όνομα του θύματος.
Κι όμως, αυτή η ιστορία ήταν κοινό μυστικό της μικρής κοινωνίας που «ζούσε» το θύμα. Μέχρι να γίνει η στραβή, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν λυπήθηκε, κανείς δεν αναστατώθηκε και κανείς δεν το κουβέντιαζε. Τέτοια πράγματα ποτέ δεν κουβεντιάζονται. Τα ξέρουν όλοι, τα βλέπουν όλοι, αλλά δεν μιλάει κανείς. Γιατί πρόκειται για «ξένους». Τέτοιες ιστορίες, όπως της εν λόγω «ξένης» ή της μικρής Μαρίας, θάβονται κάτω από χαλιά και κρύβονται πίσω από κλειστά παράθυρα. Είναι ιστορίες εκμετάλλευσης αόρατων ζωών. Αυτό που δεν κρύβεται είναι η υποκρισία. Αυτή περισσεύει.
Για την μικρή Μαρία δεν ξέρουμε ακόμα πολλά. Ίσως να είναι προϊόν εμπορίας ανθρώπων όπως η (πολύ πιθανώς επίσης ξανθιά) Ουκρανή.

Οι δικές μου ''Μαρίες'' δεν ήταν ξανθές...

Γράφει ο Αλέξης Κουτρουβέλης:  Πηγη LiFo...

Eχω μιλήσει στο επεισόδιο των Πρωταγωνιστών "Ο διωγμός των τσιγγάνων" ως διευθυντής του 12ου Δημοτικου Σχολειου Ασπροπύργου, ένα από τα πιο δύσκολα σχολεια με αμιγώς πληθυσμό Ρομά με τα παιδιά μας να μένουν σε καταυλισμό που μπροστά του το Ζεφύρι φαντάζει Παρίσι.

Θα ήθελα να καταθέσω και εγω την άποψη μου για το θέμα: Η υπόθεση της Μαρίας θα έπρεπε να μας προκαλεί για την απήχηση του ρατσισμού σε πολλούς Έλληνες παρά για το ίδιο το παιδί. Το γεγονός και μόνο ότι οι αστυνομικοί προέβησαν στον έλεγχο τον χαρτιών "ενός ξανθού αγγέλου" και στη συνέχεια κινητοποιήθηκε μέχρι και o πρωθυπουργός, ενώ τα 502 "μελαχρινά" της Αγ.Βαρβάρας ακόμα... τα ψάχνουνε, είναι ίσως ο καλύτερος ορισμός για τις διακρίσεις, που απ' ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα αφθονούν τόσο στα πρωθυπουργικά γραφεία όσο και στα αστυνομικά τμήματα.
Ας μας εξηγήσει η ΕΛΑΣ αν το ίδιο έμψυχο "προϊόν" κάποιου είδους συναλλαγής μεταξύ μικρών ή μεγάλων κατεργαραίων ήταν πιο σκούρο στο χρώμα του, θα είχαν προβεί σε έλεγχο των χαρτιών του; Επειδή εγώ σαν διευθυντής ενός σχολείου αμιγώς Ρομά μαθητών, προσπαθώντας να κάνω άπειρες φορές τόσο το δικηγόρο όσο και τον κοινωνικό λειτουργό, προσπαθώντας να πείσω οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, όσο και να τους βοηθήσω να αποκτήσουν έγγραφα και πιστοποιητικά, είδα πολλές φορές "μικρές Μαρίες".
Οι δικές μου "Μαρίες" δεν ήταν ξανθές. Και απ' αυτές όμως έλειπαν συχνά πιστοποιητικά. Και όταν εννοώ έλειπαν, εννοώ πώς άνετα οι γονείς τους ή τέλος πάντων αυτοί που τα φρόντιζαν θα μπορούσαν πολύ εύκολα να κάνουν παρέα στους "γονείς" της Μαρίας πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Μιλάω για ανύπαντρες μητέρες που παράτησαν ένα παιδί στους άντρες τους και εξαφανίστηκαν, οι οποίοι το μεγαλώνουν χωρίς κανένα χαρτί - σαν να το έχουν απαγάγει, μιλάω για αδήλωτα στο ληξιαρχείο παιδιά (κι αυτά να τα ανακαλύπτουμε προσπαθώντας να τα γράψουμε στο σχολείο), μέχρι και αδήλωτος στα ληξιαρχεία μεσήλικας που τον βοηθήσαμε γιατί ενώ ήταν διαβητικός και καρδιοπαθής, δεν μπορούσε να νοσηλευτεί, απλά επειδή για το ελληνικό κράτος ο άνθρωπος αυτός δεν υπήρχε...

«Εκ φύσεως» και με συλλογική ευθύνη...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Στις κουβέντες μας σπανιότατα τους αποκαλούμε Ρομά. Αυτά τα «επίσημα» τα προσπερνάμε σαν αποκυήματα της πολιτικής ορθότητας ή ενός υποκριτικού καθωσπρεπισμού. Οπότε; Οπότε «Γύφτοι». Ή το πολύ «Τσιγγάνοι», σαν κάτι ενδιάμεσο ανάμεσα στο εισαγόμενο Ρομά και το αυθεντικά εγχώριο Γύφτοι. Μολαταύτα, εμείς που κηρύξαμε πως «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», κάποιο περιθώριο αυτοπροσδιορισμού πρέπει να αναγνωρίζουμε και στους άλλους. Εστω και «εκ φύσεως κατώτερους», όπως μάθαμε να τους μετράμε. Και επιπλέον, ή πρωτίστως, «εκ φύσεως παραβατικούς»...
Μας έχει κάνει πολύ μεγάλη ζημιά, στις σκέψεις και στα αισθήματα, αυτό το δόγμα που του αρκούν δύο λέξεις, «εκ φύσεως», για να ορθώσει τείχη αποκλεισμού και να μας εφοδιάσει με όπλα και δηλητήριο. Μια-δυο δεκαετίες πριν, «εκ φύσεως κατώτερους και παραβατικούς» θεωρούσαμε τους Αλβανούς. Οι οποίοι, ως εκ τούτου, «δεν θα γίνουν Ελληνες ποτέ», όπως τραγουδούσε ο πρώιμος χρυσαυγιτισμός, άνευ αντιδράσεων από την επισήμως κωφεύουσα πολιτεία και το μέγα πλήθος των σημερινών «αντιφασιστών».
Επειτα, όταν είδαμε ότι, όπως συνέβαινε επί αιώνες, περισσότερα μας ενώνουν ή μας εξομοιώνουν με τους Αλβανούς, μας φέρνουν κοντά παρά μας χωρίζουν, ανακαλύψαμε ότι το «εκ φύσεως» ταιριάζει καλύτερα στους φερτούς μελαψούς, Ασιάτες και Αφρικανούς. Αρχίσαμε λοιπόν να τους αντιμετωπίζουμε, αδιακρίτως, σαν μια υποβαθμισμένη και περισσότερο φθαρμένη εκδοχή των ημεδαπών μελαψών, των Ρομά ή Τσιγγάνων ή Γύφτων, καταδικασμένων ούτως ή άλλως στη συνείδησή μας (παρεκτός και τους χρειαζόμαστε σαν μουσικούς για τα πανηγύρια μας ή σαν μεταφορείς των καρπουζιών και της καννάβεώς μας).

Οι Λαμπεντούζες είναι παντού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Για περίπου τρεις αιώνες το Λονδίνο ήταν το μεγαλύτερο κέντρο αγοραπωλησίας σκλάβων. Τους μετέφεραν από την Αφρική αλυσοδεμένους, σε τόσο άθλιες συνθήκες που σχεδόν οι μισοί πέθαιναν και τους πετούσαν στη θάλασσα. Και όταν άδειαζε η θέση του διπλανού, τότε ο σκλάβος μπορούσε να απλώσει λίγο τα πόδια του και να ξεμουδιάσει. Ηταν τέτοια η αιμορραγία της Αφρικής, που έχασε σχεδόν όλο της τον ενεργό πληθυσμό και δεν μπόρεσε να ξαναπάρει από τότε πάνω της. Να προσθέσουμε και τον αποικισμό, που άλλαξε τις καλλιέργειες που έδιναν τροφή στους ντόπιους πληθυσμούς, για να φυτέψει καουτσούκ ή καπνά που δεν τρώγονταν, αλλά τα είχε ανάγκη ο αναπτυγμένος κόσμος. Καλές επενδύσεις. Αντίστοιχες θα έρθουν και εδώ. Τα διεφθαρμένα αποικιοκρατικά καθεστώτα τα διαδέχθηκαν αιμοσταγείς δικτατορίες και οι πόλεμοι έγιναν η καθημερινή πραγματικότητα. Η πείνα με τις αρρώστιες αποδεκάτισαν τον κόσμο. Σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχει άλλη λύση από την άτακτη φυγή με κατεύθυνση τη Δύση. Μεταξύ ενός βέβαιου θανάτου και ενός αβέβαιου, που ενθαρρύνεται με την ελπίδα του Θεού -παίζει και ο Θεός ρόλο στη μετανάστευση- φτάνουμε στη Λαμπεντούζα, όπου τριακόσιες πενήντα ψυχές από τη Σομαλία και την Ερυθραία χάθηκαν στον βυθό της θάλασσας. Στον υγρό τάφο της Μεσογείου βρίσκονται ακόμα 17.000 με 20.000 άνθρωποι, που έδωσαν την τελευταία τους πνοή, στη μάχη για να μπουν στο κάστρο της Ευρώπης.

Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Αυτό το ασήμαντο τείχος έγινε το πιο διάσημο από όλα, γιατί είχε αντικομμουνιστική χρήση. Το τείχος που υπάρχει στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, το μεγαλύτερο στον κόσμο, έμεινε άσημο, γιατί προστατεύει τον Ελεύθερο Κόσμο από τους λαθρομετανάστες. Εν τούτοις πάνω από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι το πέρασαν παράνομα και τελικά πρόσφατα, έγιναν νόμιμοι. Η χαρά μας για την πτώση του «Τείχους του αίσχους» ήταν τόσο μεγάλη που ξεχάσαμε το νέο απόλυτο τείχος που χτίστηκε το 1995 με τη Συνθήκη του Σένγκεν. Από την πρώτη Συνθήκη του Δουβλίνου, έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κάθε χρόνο υπογράφεται και μια σύμβαση για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. 400 νεκρούς είχαμε την περίοδο 1992-1995. 1.750, μεταξύ 1996-1999. Κάθε χρόνο οι νεκροί διπλασιάζονταν ή τριπλασιάζονταν. Για να φτάσουμε στους 6.000 νεκρούς το 2008-2011 (Πηγή: Λίστες Νεκρών. Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό. Αμστερνταμ).

"έννοιες" αντίστασης...

Roadartist......in athens...!!!

Φυσικά δεν είναι σιωπή. Ποτέ δεν κράτησα ουδέτερη ή αμέτοχη στάση σε όσα ζούμε. Ποτέ δε συμμετείχα σε κλίκες για να επωφεληθώ το παραμικρό. Είναι απλώς ότι απ' όσα ζούμε, τίποτα δε με ξαφνιάζει.  Όλα μου φαίνονται αναμενόμενα.  Είναι που πιστεύω ότι η παιδεία, η κουλτούρα και η ανάδειξη τους, αποτελούν σημαντική πράξη αντίστασης. Είναι η επίμονη προσπάθεια να μην απαξιωθούν στα μάτια μου, όσα έχουν απαξιωθεί καιρό τώρα από ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής κοινωνίας. Απαξιωμένα πολύ πριν αυτή η "κρίση" εισβάλλει στις ζώες μας. Σκέψου λίγο τι είναι πιο δύσκολο: Η εύκολη καταδίκη, η γενική κατακραυγή, το μίσος ή η επιμονή σε όσα ακόμη "φωτίζουν", ειδικά μάλιστα όταν είσαι επιβάτης στο καράβι που βουλιάζει με ταχύτητα; Δεν είμαι άτρωτη, μάλλον το αντίθετο. Αισθάνομαι κουρασμένη, αλλά δεν επιτρέπω στον παραλογισμό να με νικήσει. 

Δεν υπάρχει πιο ακραία, πιο βίαιη, πιο ανήθικη, εγκληματική και κατακριτέα στάση ζωής από τη φασιστική. Δυστυχώς πρόκειται για τάση ριζωμένη βαθιά στις κοινωνίες. Ο ρατσισμός, η φυλετική προκατάληψη, δεν είναι κάτι καινούργιο που ανακαλύπτουμε και βιώνουμε σήμερα. Έχει μακρά ιστορία στην ευρωπαϊκή σκέψη. Οι πηγές αποδεικνύουν με ξεκάθαρο τρόπο την εξέλιξη των εννοιών. Αρκεί μονάχα να στραφείς στην ιστορία για να συνειδητοποιήσεις από πού προέρχονται και πού σε ωθούνε.