Ο Λάκης και η αισθητική που μας αξίζει...

2310net...

Κάθε κρίση έχει την αισθητική που την εκφράζει. Το κραχ του ’29 γέννησε έναν Μπρεχτ. Το δικό μας έναν Λάκη. Ίσως όμως το ’29 να μην εκτιμούσαν, οι σύγχρονοί του, τον Μπρεχτ όπως εμείς σήμερα, που το πέρασμα του χρόνου απέδειξε ότι η λάμψη του χρυσού είναι αιώνια. Ίσως κάποια στιγμή, μετά από δεκαετίες, ο Λάκης να αναγνωριστεί για το ταλέντο και την προσφορά του.

Είχα καιρό να παρακολουθήσω εκπομπή του. Μπορεί και πάνω από ένα χρόνο. Ποτέ δεν μου άρεσε το «Τσαντίρι». Βλέπεις, έχω πάψει από καιρό να γελάω με αστεία με γιαγιάδες ή κλανιές ή ακόμα με γιαγιάδες που κλάνουν, έχω βαρεθεί να αισθάνομαι υποχρεωμένος να μπω στο παιχνίδι των διάφορων προσωπικοτήτων της trash tv, (έστω και από το ρόλο του υπεράνω, του κριτή, του γαμάτου και ψαγμένου τηλεθεατή) που ο Λάκης φροντίζει να βάζει στο σπίτι μας κάθε βδομάδα, με έχουν κουράσει τα γεμάτα κενό οργισμένα λογύδρια του, έχω σιχαθεί αυτό το deja-vu που μου προκαλούν ορισμένες ατάκες που έχω ακούσει ή διαβάσει αλλού και τις αντιγράφει στυγνά. Με λίγα λόγια, ο Λάκης δεν βγάζει πια γέλιο. Δόξα τω… διαδίκτυω μπορείς σήμερα να βρεις τρομερά πράγματα, αυθεντικά αστεία ή σατιρικά με τα οποία θα γελάσεις ή θα προβληματιστείς, χωρίς αυτός που τα μεταφέρει να μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό: «Η ΣΑΤΙΡΑ».

Έβλεπα σήμερα στο Τσαντίρι ένα παράξενο σκετς. Ο Καλυβάτσης gay (ας σταματήσει πια αυτό το στερεότυπο, έπαψε να είναι αστείο από καιρό) ντυμένος με την ναζιστική σημαία, ο Λαζόπουλος φυλακισμένος ντυμένος με στολή της Βέρμαχτ και ο Ζουγανέλης σε ρόλο Ότο Ρεχάγκελ, επίσης ντυμένος ναζιστικά. Οι διάλογοι που ακολούθησαν ήταν ένα κράμα στερεότυπης και κουραστικά επαναλαμβανόμενης μανιέρας, με ολίγη από σάτιρα καφενείου, και μπόλικο ντανταϊσμό. Το πράγμα δεν τραβούσε. Πόσο να γελάσεις με μια «αδερφή» που εκφράζει την σύγχρονη Ελλάδα που υποφέρει από την νέα ναζιστική Γερμανία; (τίποτα πιο πρωτότυπο δεν μπορούσες να σκεφτείς ρε Λάκη;)

Όμως ας αφήσουμε το «καλλιτεχνικό» μέρος του σκετς και ας πιάσουμε λίγο το πολιτικό:

Οι Γερμανοί θέλουν να μας πηδήξουν, να μας στήσουν στα τέσσερα. Εμείς είμαστε αδερφές, κραγμένες, αλλά παρόλα αυτά δεν θέλουμε να μας πηδάνε οι Γερμανοί. Ταυτόχρονα αποθεώνουμε τους Κύπριους που είπαν «νάιν» και που για αυτό τους πήδηξαν οι Γερμανοί, οι οποίοι πήδηξαν και εμάς γιατί τους είπαμε «γιαααα». Μέχρι στιγμής το συμπέρασμα είναι πως ό,τι και να πεις στους Γερμανούς θα σε πηδήξουν.

Άρα πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και να τους πούμε «νάιν», για να μας πηδήξουν όπως τους Κύπριους μάλλον, γιατί πιθανόν στο πολιτικό υποσυνείδητο του Λάκη οι Γερμανοί να είναι σαν τους βιαστές που αφού δεν μπορείς να τους αποφύγεις πρέπει να τους απολαύσεις.

Αυτό το κενό νοήματος παραλήρημα ομοφοβικής σάχλας, δεν ήρθε από το πουθενά. Πηγάζει απευθείας από την πολιτική σκέψη του Λάκη, η οποία όσο διαρκεί η κρίση αποδεικνύεται και πιο νηπιακή. Μέχρι τώρα είχαμε μπόλικη αντι-Μέρκελ, η οποία διανθιζόταν με πολύ από «χαζό Γιωργάκη», λίγο «κλέφτες πολιτικούς», αρκετές δόσεις «κακής Αριστεράς που δεν τα βρίσκει», λίγο «πλατεία» και γαρνίρισμα με συνομωσιολογίες. Τώρα ξαφνικά, λίγες ημέρες μετά τα πανηγύρια για την…κυπριακή αντίσταση και αφού τελικά οι αντιστασιακοί δεν μας βγήκαν και πολύ αντιστασιακοί, ο Λάκης ξαναβάζει απέναντί του την Άνγκελα Μέρκελ και την ξεσκίζει. Τρία χρόνια κρίσης και ο Λάκης δεν έμαθε τίποτα. Ούτε όταν τον πρόδωσε ο Ολάντ, οι Ρώσοι, οι Αγανακτισμένοι, το καλό ΠΑΣΟΚ που θα μας έσωζε από το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Κουβέλης, και όποιος άλλος κατά καιρούς έγινε το ποιητικό αίτιο μιας από μηχανής λύσης που θα ερχόταν από ένα απροσδιόριστο μέλλον να μας λυτρώσει από μια απροσδιόριστη κρίση.

Το επίπεδο της αισθητικής, της τέχνης και του πολιτισμού είναι δεμένο με το επίπεδο της ταξικής πάλης. Όσο «ξύλινο», «παλαιολιθικό» και ξεπερασμένο κι αν ακούγεται. Οι Μπρεχτ, οι Λόρκες, οι Θεοδωράκηδες, οι Ξυλούρηδες και οι Ρίτσοι δεν βγήκαν από μόνοι τους, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Γεννήθηκαν καλλιτεχνικά σε εποχές ταραγμένες άρα και έντονες. Η ένταση τράβηξε στα άκρα το ταλέντο τους και έγινε το καλούπι για να σμιλευτούν τραγούδια, ποιήματα, θεατρικά με την πραγματική ζωή των πραγματικών ανθρώπων. Η σημερινή εποχή έχει φορέσει έναν κιτς τηλε-μανδύα πάνω στα πάντα. Ο Λάκης είναι το αποτέλεσμα μιας χρόνιας καλλιέργειας ηλιθιότητας από την οποία αν δεν απαλλαγούμε θα μας κάνει ένα με αυτήν πιο γρήγορα κι από την κλανιά της γριάς.

Ο Λακης σαν Τσε ή μαζι τα φαγανε...

του Μανου Στεφανιδη...

Όντας αιχμάλωτοι της ψευδούς ιδεολογίας αντιμετωπίζουμε ό, τι μας συμβαίνει ως “φυσικό”, αντί να διερωτόμαστε πως φτάσαμε ως εδώ.

Althusser

Ζούμε σήμερα την εκκωφαντική πτώση της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου χωρίς όμως την ταυτόχρονη έκπτωση των φενακιστικών ιδεολογημάτων ή των ναρκισσισμού της. Επίσης βιώνουμε την παρακμή της μεταπρατικής, νεοπλουτίστικης τάξης που ανδρώθηκε στη μεταπολίτευση χωρίς όμως να συνακολουθείται αυτή προφανής σαπίλα με την ελάχιστη αυτοκριτική ή την πρόθεση συμμετοχής στ' αδιέξοδα προβλήματα που αντιμετωπίσει ο τόπος. (Είναι κι αυτό πάντως ένα σύμπτωμα που ερμηνεύεται από την γενικότερη έκλειψη ακραιφνούς ιδεολογίας υπέρ των βολικών, ιδεολογικών κατασκευών.) Τέλος παρατηρούμε πως όλες οι ευθύνες της εγκαταβύθισής μας μετακυλίονται αυτούσιες σ' εκείνους που φταίνε λιγότερο. Σ' εκείνες τις γενιές και εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που περιγράφονται με το απειρόκαλο παγκάλειο “Μαζί τα φάγαμε” (έγινε η χυδαία αυτή ρήση και βιβλίο προς επίρρωσιν του γεγονότος πως ποτέ το ποταπό δεν μένει ασυνόδευτο). Τι υπονοεί όμως ο ποιητής; “Εμείς σας εκμαυλίσαμε κι εσείς δεχθήκατε να εκμαυλιστείτε”. Αυτό που ΔΕΝ λέει είναι ότι το κόστος εκμαυλισμού το πληρώνουν πάντα οι εκμαυλισμένοι και ποτέ οι εκμαυλιστές.

Παράλληλους δρόμους με την “αναίσθητη” πολιτική ηγεσία ακολουθεί κι η πνευματική. Οι περισσότεροι ζουν σ' έναν άλλο τόπο εκτός χρόνου στον οποίο βασιλεύει μόνο η εγωτική τους μακαριότητα. Αλλά και η πίστη πως το πάρτι συνεχίζεται. Και πως η παρακμή δεν τους αφορά. Πράγμα που είναι απόλυτα λάθος. Επειδή δεν μπορεί να παραχθεί πνευματικό έργο χωρίς συνείδηση ιστορίας. Άρα, προς το παρόν, στην Ελλάδα, η αυθεντική πνευματική δημιουργία αργεί. Δείτε τι συνέβη στο ΕΚΕΒΙ. Παρά τις μυγιάγγιχτες ψευδοπροσβεβλημένες αντιδράσεις των εμπλεκομένων, η αλήθεια είναι μάλλον αυτονόητη. Έκαναν κι αυτοί (κατά)χρηση της μικροεξουσίας που τους παραχωρήθηκε. Όπως ο τελευταίος μικρομαγαζάτορας που δεν δίνει απόδειξη. Παρατηρήστε επίσης τη σιωπή και το άλλου αντ' άλλου της Ακαδημίας ή της πανεπιστημιακής ηγεσίας. Οι εκλεγόμενοι μπαίνουν σε αυτούς τους θεσμούς ως προσωπικότητες και μετ, ου πολύ γίνονται φαντάσματα των ονομάτων τους. Κάτι που συμβαίνει grosso modo και στις Σχολές Καλών Τεχνών. Εισέρχονται καλλιτέχνες για να για να μεταμορφωθούν τάχιστα σε ραδιούργους, δημόσιους υπαλλήλους. Η φωνή τους πλέον ακούγεται μόνο για “συνδικαλιστικά” αιτήματα. Όπως των πρυτάνεων. Ή των διευθύνσεων μουσείων που αραχνιάζουν στις θέσεις τους και που δεν τις μετακινεί ούτε το αίσθημα ντροπής για την απώλεια (π.χ. ενός Πικάσο), ούτε ο χρόνος. Στο κάτω κάτω οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι επελέγησαν μέσα από αυστηρές, κατά το μάλλον ή ήττον, διαδικασίες. Αντίθετα την διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, ή τις αντίστοιχες του ΕΜΣΤ ή του ΚΜΣΤ Θεσσαλονίκης διόρισαν ή τους ανανέωσαν τις θητείες υπουργοί τύπου Βενιζέλου, Βουλγαράκη, Λιάπη ή γενικοί γραμματείς τύπου Ζαχόπουλου. Το έλλειμμα αξιοκρατίας που ταλανίζει τον τόπο είναι χειρότερο από το έλλειμμα δημοκρατίας. Και βέβαια ή απόλυτη έλλειψη μνήμης. Το ότι η ηγεσία συνολικά ξεχνάει σε συμβολικό επίπεδο, τι φαΐ έφαγε χτες. Ή, καλύτερα θυμούνται πως μαζί τα έφαγαν αλλά ξεχνούν συστηματικά τι φάγανε.

Έτσι ελπίζει το σύστημα να διασωθεί αναπαραγόμενο εσαεί. Έστω κι αν κατ' ουσίαν τρώει τις σάρκες του. Θα 'λεγα πως η χώρα πάσχει από το σύνδρομο Λαζόπουλου. Κάτι που ο Lacan θα το περιέγραφε ως “δεν είμαι ό, τι σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι ό, τι είμαι”. Τι είναι όμως ο Λαζόπουλος; Ένας ευφυής εφευρέτης του εαυτού του που τον πουλάει πανάκριβα σε άλλους λιγότερο ευφυείς. Αλλά περισσότερο επιρρεπείς στον κυρίαρχο λαϊκισμό. Ο Λαζόπουλος, πρώην ευνούχος, συμβολικά, στην αυλή της Μιμής κλπ., παρουσιάζεται σαν να γεννήθηκε μόλις χτες και σαν να είναι η μετενσάρκωση του Κάτωνα του Τιμητή (αν δεν τον ξέρει, δεν πειράζει, αρκεί που τον ξέρουμε εμείς). Εγώ πάντως δεν τρέφω καμία εμπιστοσύνη σ' έναν κοινό που χαρίζει 60% θεαματικότητα στον Λάκη όταν υποδύεται τον Τσε. Εκτός κι αν αυτό το κοινό διαθέτει χιούμορ που με ξεπερνάει.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

“Πως θα έπρεπε κανείς να γράφει σε μια βιομηχανική κοινωνία στην οποία η γλώσσα έχει υποβιβαστεί σε απλό όργανο της επιστήμης, του εμπορίου, της διαφήμισης, της γραφειοκρατίας; Για τί είδους κοινό θα έγραφε κανείς λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι το κοινό ήταν εμποτισμένο από μια “μαζική” πεινασμένη από κέρδος βαυκαλιστική κουλτούρα;”

Αυτά έγραφε ο Τέρι Ήγκλετον, τριάντα χρόνια πριν στην “Εισαγωγή στη θεωρία της λογοτεχνίας” (ελλ. έκδοση, Οδυσσέας, 1989, μτφρ. Μιχάλης Μαυρωνάς, σσ. 210-211).

Ο Γιάννης Ευσταθιάδης είναι ένας άνθρωπος υψηλού γούστου που αγαπάει με πάθος τη σοβαρή μουσική και μοιράζει τα λογοτεχνικά του ενδιαφέροντα σε κείμενα-προσομοιώσεις μαγειρικών συνταγών και σε σύντομες, ενδοσκοπικού τύπου, αφηγήσεις. Κοινό στοιχείο όλων αυτών το αίτημα μιας κομψότητας που θέλει να καταστεί ύφος. Κι ενός μινιμαλισμού που γίνεται αυταξία.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: Ο Γ. Ευσταθιάδης βιοπορίζεται ως διαφημιστής. Δηλαδή το πρωί αποβλακώνει, έστω και με στυλ, εκείνο το κοινό που το βράδυ θέλει ν' ανυψώσει μέσω της λογοτεχνικής του εργασίας. Υπάρχουν ανάλογα πολλοί καλλιτέχνες που πιστεύουν ότι μπορούν αδαπάνως για την αισθητική τους να υπηρετούν και τον Χριστό και το Μαμωνά. Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Ίσως γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Με τη διαφήμιση να υποκρίνεται την ανάγκη, και την αγορά την πολιτική. Στο τελευταίο βιβλίο του Γ. Ευσταθιάδη, το πνεύμα της διαφήμισης καταλύει με τον αγοραίο του εξυπνακισμό τις όποιες καλές προθέσεις του συγγραφέα. Η καταστροφή αρχίζει από τον τίτλο: “Ιωάννης Σεβαστιανός Μπαρ” (sic). Μοιάζει εδώ να επηρεάζεται από τον άλλο “χαριτωμένο” του Γ' προγράμματος που επέγραφε την, ελέω, Παπαδημητρίου -ξέρετε, του Αλεξανδρινού- εκπομπή του “Μάνος Σεμπάστιαν Φλόυντ”! Κι είναι κρίμα γιατί μέσα στο βιβλίο διασώζονται κάποιοι στοίχοι με πνεύμα κι όχι μόνο με εφετζίδικό οινόπνευμα. Ωχ, την έπαθα κι εγώ! Βλέπετε, η ευήθεια του δημοσιογραφικού και η ευκολία του διαφημιστικού λόγου έχει σ' όλους μας κάνει περισσότερο κακό απ' ό, τι φανταζόμαστε.

ΥΓ. Είναι σύμπτωση άραγε πως τα ανόσια αστειάκια με τον Κάντορα διαφημίζονται παντού, ακόμα και στα free press;

Τα ανωτέρω κείμενα δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα "6 μέρες" και στην σαββατιάτικη στήλη του Μ.Σ. με τον τίτλο "Εικονομαχίες".

Μπίστης εναντίον Λαζόπουλου..

Σοφιστης...

Μετά τη ρατσιστική βία, τις δολοφονίες μεταναστών, την αντιποίηση αρχής, τα τάγματα εφόδου, το πλιάτσικο σε μαγαζιά μεταναστών και τις άλλες δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής, τώρα η εγκληματική αυτή οργάνωση των «εγέρθητων» μοιράζει και πιστοποιητικά δημοκρατικότητας..

Ήδη στα μέσα ενημέρωσης και στα τηλεοπτικά παραθύρια, συνωστίζονται διάφοροι νόμιμοι πολιτικοί απατεώνες και παραλαμβάνουν τα πιστοποιητικά τους, δήθεν για να καταγγείλουν την Χρυσή Αυγή, αλλά στην πραγματικότητα για να εξομοιώσουν τη βία και τους τραμπουκισμούς των φασιστών με την δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση των πολιτών εναντίον των μέτρων που τους εξαθλιώνουν, καταστρέφουν την κοινωνία  και ξεπουλάνε τη χώρα τους..
-Θυμάστε, λένε αυτοί οι νόμιμοι απατεώνες, τότε που φωνάζαμε να μην ρίχνετε γιαούρτια στον Πάγκαλο, να μην διαμαρτύρεστε αλλά να εκδηλώνετε τη διαφωνία στην εξαθλίωση σας με την παράθεση απογευματινών τέιων και τη διοργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων; Ιδού το αποτέλεσμα. Η βία της αριστεράς επεκτείνεται και θρέφει τη Χρυσή Αυγή (!)
Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή τα άτομα αυτά εξομοιώνουν την δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση και αποδοκιμασία με τη φασιστική βία, επιρρίπτουν τις ευθύνες στην αριστερά και έτσι παραλαμβάνουν και το πιστοποιητικό δημοκρατικότητας τους, εφόσον παρουσιάζονται και ως αντιστασιακοί, όχι φυσικά στην Τρόικα και στους ξένους επικυρίαρχους, αλλά στους γελοίους «εγέρθητους» της Χρυσής Αυγής και στον φύρερ Μιχαλολιάκο!!!!
Από τη μια δηλαδή ψηφίζουν την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού, την εξαθλίωση των πολιτών και το ξεπούλημα της χώρας και από την άλλη νομίζουν ότι θα λάβουν πιστοποιητικό δημοκρατικότητας καλύπτοντας το χαώδες έλλειμμα της αξιοπιστίας τους με επικοινωνιακές δηλώσεις κατά της Χρυσής Αυγής! Γνωστό το ήθος τους. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ακόμα, νόμιμα λαμόγια και επιφανείς διεφθαρμένοι και απατεώνες της πολιτικής και της κοινωνίας, αλλά και εντεταλμένοι κονδυλοφόροι των μίντια, δεν έχαναν την ευκαιρία να αποδοκιμάσουν κάποια δήλωση εκείνου του φουκαρά της ιστορίας, του τέως βασιλιά, του επονομαζόμενου και Κοκού, για να κρύψουν το ελεεινό τους πρόσωπο και να λάβουν και πιστοποιητικό δημοκρατικότητας..
Και δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα όλων αυτών των ατόμων είναι οπαδοί του πασοκισμού δηλαδή της ιδεολογίας αυτής που βρίσκεται πάνω και πέρα από τα κόμματα, ακόμα και από το ίδιο το πασοκ, και στην οποία ανήκει εμφανώς και ο κύριος Νίκος Μπίστης και ας το παίζει προσφάτως και ΔΗΜΑΡ. Αυτός ο δημοκράτης κύριος, εγκαλώντας τον Λαζόπουλο κατηγορεί την αριστερά ότι εξέθρεψαν το τέρας της Χρυσής Αυγής και ότι δεν το εξέθρεψαν τα μνημόνια, η πολιτική αναξιοπιστία και απάτη, η ανεργία, η εξαθλίωση και η κοινωνική καταστροφή που ο ίδιος υποστήριξε και ενέκρινε με την ψήφο του..
Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν αδυνατεί να κάνει και τον πιο απλό διαχωρισμό που ακόμα και ένα νήπιο θα κατάφερνε με κλειστά τα μάτια. Να διαχωρίσει την σφαλιάρα ενός «εγέρθητου» Χρυσαυγίτη σε έναν μετανάστη, από την σφαλιάρα ενός αγανακτισμένου πολίτη στον ίδιο τον κύριο Μπίστη και στους ομοίους του και να καταλάβει ότι η πρώτη είναι βία, ρατσισμός και φασισμός, αλλά η δεύτερη είναι δείγμα υγείας μιας κοινωνίας που δεν το βάζει κάτω και αντιστέκεται και αντιδρά δίκαια και ανθρώπινα στον εξανδραποδισμό της..
ΣΗΜ: Ολόκληρο το άρθρο του κου Μπίστη ΕΔΩ

Ο κ. Λαζόπουλος και το κοινό...

Protagon...
του Κώστα Λογαρά

Είναι μεγάλη ικανοποίηση το χειροκρότημα, αλλά και λούμπα ακόμα μεγαλύτερη. Δεν το καταλαβαίνεις πώς ξεπέφτεις εν τυμπάνοις ευήχοις και κυμβάλοις αλαλαγμών. Ηθοποιός, πολιτικός, τηλεπερσόνα. Ιδιαίτερα, όταν οι γύρω σου σε εκθειάζουν για την ευστροφία σου και τα μηχανάκια της AGB σε ανεβάζουν στον θεό.

Παράδειγμα, η ηχηρότερη περίπτωση του κ. Λαζόπουλου. Τι κάνει, τώρα πια, ο δημοφιλής ηθοποιός; Σχολιάζοντας ένα αξιογέλαστο (πλην εύκολο) υλικό, ικανοποιεί απλώς το θυμικό των θαυμαστών του και εκτονώνει την επιθυμία τους για διακωμώδηση προσώπων – όχι πάντοτε πολιτικών. Όμως στοχοποιώντας πρόσωπα συγκεκριμένα και γνωστά, σχεδόν ποτέ δεν καταφέρνει να προκαλέσει τον προβληματισμό για την κατάσταση την ίδια. Εστιάζει στον ανόητο της TV, όχι στην ανοησία• στον επώνυμο νταή, όχι στο νταηλίκι ως ανθρώπινο φέρσιμο. Ο σχολιασμός καθηλωμένος στο περιορισμένο επίπεδο του παραδείγματος, αποτυγχάνει να εντάξει το επιμέρους σ’ ένα σύνολο. Ώστε ο θεατής κάνοντας τις αντίστοιχες αναγωγές στον εαυτό του, να συνειδητοποιήσει και τα χούγια τα δικά του. Τις δικές του αδυναμίες. Τότε ο διασκεδαστικός ή καταγγελτικός λόγος θα γινόταν από απλή εκτόνωση, αυτεπίγνωση και ψυχαγωγός• ένας καταλύτης για τα κακώς κείμενα. (Δεν λέω τίποτα σοφίες, πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα λέω και, πάντως, από δω θα άρχιζε θαρρώ ένας πετυχημένος καθοδηγητής).

Γίνεται αυτό; Δεν το νομίζω. Με μόνη την υποδομή του έμφυτου χιούμορ, αυτό δεν γίνεται. Οσάκις επιχειρεί ο καλλιτέχνης δίκην γκουρού να οδηγήσει την εκπομπή του προς τα ’κει, ξεπέφτει σε φτηνή ηθικοδιδασκαλία, σε δογματισμό και κήρυγμα δημαγωγικό.

Είναι φανερό ότι ο κ. Λαζόπουλος αποφεύγει εσκεμμένα να δυσαρεστήσει το κοινό του – μέσα κι έξω απ’ τα πλατό– και μάλιστα σε καιρούς αγριεμένους. Λες κι αυτό το κοινό δεν έχει την παραμικρή ευθύνη για τις μέχρι τώρα πολιτικές του επιλογές, για τα πελατειακά του οφέλη, για την πλαστική ευωχία της τελευταίας 30ετίας. Αν τολμούσε να το ψέξει, θα το έχανε. Αν δοκίμαζε να είναι καυστικός απέναντί του, δεν θα βλέπαμε τόσα χειροκροτήματα και σχεδόν καθολική αποδοχή.

Γι αυτό φροντίζει να το κρατάει στο απυρόβλητο και, αναπτύσσοντας μαζί του σχέση προστατευτική, να παίζει το ρόλο τού «τηλεπατέρα» – αν μου επιτρέπεται ο όρος. Με τον ίδιο τρόπο ακριβώς που οι πολιτικάντηδες κι οι εργατοπατέρες χαϊδεύουνε ανέκαθεν τ’ αυτιά των πελατών τους. Και με την ίδια αγοραία αισθητική, τη δήθεν παρεΐστικη, του βαθύτατου ΠΑΣΟΚ την οποία υποτίθεται πως καταγγέλλει. (Ωστόσο, ο ίδιος έχει αποδείξει ότι μπορεί να ασκήσει γόνιμη κριτική στα ήθη. Το είχε καταφέρει με τον καλύτερο τρόπο σε ευνοϊκότερους καιρούς, πλάθοντας τούς εξαιρετικούς του «Μήτσους». Όπου οι ανώνυμοι εκείνοι ήρωες – ανώνυμοι όμως – είχαν κάτι απ’ τον καθένα μας).

Τώρα επιμένει να παραβιάζει πύλες ανοιχτές, εύκολους στόχους και προπαντός ανώδυνους: την Έφη, τον Αλέξανδρο, την Άντζελα, τις καρικατούρες των πολιτικών. Συντελώντας έτσι στην αμεριμνησία του τηλεοπτικού κοινού πολύ πιο επικίνδυνα απ’ τον καθένα. Όμως ένας άνθρωπος με τόση ευστροφία κι άλλη τόση επιρροή όπως εκείνος, θα έπρεπε να είχε καταλάβει ότι ελάχιστα απέχει από τον λαϊκισμό. Μόνο στην πρόθεση διαφέρει ίσως. Αλλά τα μέσα που χρησιμοποιεί και το αποτέλεσμα είναι ακριβώς τα ίδια: κολακεύει το κοινό, του δίνει άλλοθι και τελικά το εκμαυλίζει.

*Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.