Οι θερινές αγωνίες της Αριστεράς...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Συνήθως οι εσωκομματικές εργασίες, άγονες τελετές όπως είναι, αποσπούν το ελάχιστο ενδιαφέρον που αποσπά και η σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου· ίσως γι’ αυτό οι υπουργοί συνέρχονται όλο και πιο αραιά υπό τον πρωθυπουργό, για ν’ ακούσουν εθιμικές παραινέσεις.
Μολαταύτα το πολιτικό ενδιαφέρον των τελευταίων ημερών, στο επίπεδο της ειδησεογραφικής κάλυψης και του δημοσιογραφικού σχολιασμού, μονοπώλησαν όσα έγιναν στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και στο αντίστοιχο όργανο της ΔΗΜΑΡ.

Το ενδιαφέρον δεν οφείλεται στη φαινομενικά υποτονική πολιτική παραγωγή λίγο πριν εξαντληθεί ο πρώτος καλοκαιρινός μήνας, όταν ακόμα και οι φρέσκοι υπουργοί αγχώνονται με το πού θα παραθερίσουν ινκόγκνιτο. Οσα συμβαίνουν εντός των δύο κομμάτων της Αριστεράς δεν αφορούν αποκλειστικά τον μικροχώρο τους, όπως συνέβαινε ελάχιστα χρόνια πριν. Συνδέονται με την ισχυρή πιθανότητα κυβερνητικής αλλαγής στις επόμενες εκλογές, τους πολιτικούς όρους και το ιδεολογικό περιεχόμενό της, καθώς και με τις συμμαχίες που θα (ή δεν θα) οδηγήσουν σ’ αυτήν.

Διαφορετικό το μέγεθος των δύο κομμάτων, διαφορετικό και το εκλογικό αποτέλεσμα που έχει να διαχειριστεί κάθε ηγεσία. Κοινό τους γνώρισμα, η ύπαρξη ισχυρών μειοψηφικών τάσεων, που συναρτάται και με τη διαφορετική πολιτική κουλτούρα που ασπάστηκε από ένα σημείο και έπειτα η μη δογματική Αριστερά: την αναγνώριση του δικαιώματος των στελεχών να υπερασπίζουν δημοσίως, δηλαδή πολιτικά, τη διαφορετική γνώμη τους, όσο κι αν ενοχλούν τα ηγετικά κλιμάκια· και μάλιστα χωρίς να φοβούνται ότι θα προπηλακιστούν με την εκτόξευση όλων εκείνων των εις -στής απαξιωτικών χαρακτηρισμών, στην κατασκευή των οποίων ήταν ανέκαθεν ευρηματικοί οι μηχανισμοί, που έδιναν θρησκευτική αξία στο Δόγμα (ρεφορμιστής, ρεβιζιονιστής, οπορτουνιστής κ.ο.κ.). Για το δικαίωμα αυτό, λιγοστοί φωτισμένοι αριστεροί είχαν το κουράγιο να πολεμήσουν ακόμα και στις βαριές μέρες της εξορίας τους σε ξερονήσια. Και ένας από τους κύριους λόγους που το ΚΚΕ δεν θέλει καμία σχέση με τον «ρεφορμιστικό», «οπορτουνιστικό» κ.ο.κ. ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φόβος της ηγεσίας του πως η (ωραία ωστόσο) ασθένεια της εσωκομματικής δημοκρατίας είναι μεταδοτική.

Συμβασεις Εργου...

Καρτέσιος...

Η σύμβαση έργου της ΔΗΜΑΡ τελειώνει. Άλλοι από νωρίς, άλλοι αργότερα κατάλαβαν το ρόλο της και τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει. Από δω και πέρα απομένει η αυτογελοιοποίησή της μέσα από διαδικασίες που θα ερευνήσουν τα αίτια της αποτυχίας της.
Θα έκαναν μια τελευταία χάρη στον εαυτό τους αν ησύχως έκλειναν το μνημονιακό τους παραμάγαζο και μοιράζονταν την αμοιβή για τις υπηρεσίες τους. Όμως η διαχείριση της όποιας αξιοπρέπειας απέμεινε στο κόμμα, είναι δικό τους θέμα.
Οι πολιτικές εξελίξεις μπορούν πάντα να διαμορφώνονται από διάφορες παραμέτρους. Όχι συγκυρίες, αλλά παραμέτρους που μπορούν να κατασκευαστούν ανά πάσα στιγμή και να διαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο. Αφέλεια συμμετοχής σε μία τέτοια παράμετρο που εξυπηρετεί διάφορα συμφέροντα δικαιούται να επικαλεστεί μόνο μικρό μέρος της βάσης και ουδείς άλλος. Σε αυτό το θέμα, η στάση των στελεχών της ΔΗΜΑΡ ομολογώ πως είχε μία εντιμότητα. Δεν έκρυψαν ποτέ τη διάθεση συναλλαγής τους.

Η εκδίκηση είναι πιάτο που σερβίρεται κρύο...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο και κυρίως τη στιγμή που επιφέρει τη μεγαλύτερη ζημιά. Απ’ αυτή την άποψη, η κίνηση της Χρυσής Αυγής ήταν καλά ζυγισμένη. Εκδηλώθηκε τη στιγμή που -με την αμέριστη πάντα βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ- η κυβέρνηση καλλιεργούσε με σχετική επιτυχία την εντύπωση ότι η οικονομία εισέρχεται σε τροχιά σταθεροποίησης και ότι σε λίγο το μνημόνιο θα είναι παρελθόν.
Το βίντεο του Κασιδιάρη ανέτρεψε το πολιτικό κλίμα, έφερε τον πρωθυπουργό σε εξαιρετικά δυσχερή θέση και όξυνε τις ενδοκυβερνητικές αντιθέσεις.

Ο Μάιος είναι κρίσιμη καμπή και για την κυβέρνηση και για τον Σαμαρά. Δεν του αρκεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα πάει πολύ καλά στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παραλλήλως, έχει ζωτική ανάγκη η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη Ν.Δ. στις ευρωκάλπες να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη.

Για να το επιτύχει στηρίζεται στην υποστήριξη του ευρωιερατείου. Το έργο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί. Στις εκλογές του 2012, το μόνο που δεν έκαναν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι ήταν να κολλήσουν προεκλογικές αφίσες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ! Τώρα, αυτόν τον σκοπό υπηρετούν τα καλά λόγια που ακούστηκαν στο Γιούρογκρουπ, η επικείμενη επίσκεψη Μέρκελ, ο περιορισμένος δανεισμός από τις αγορές και οι αναμενόμενες ρητορικές υποσχέσεις για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Μία μικρή διαφορά στις ευρωεκλογές θα απέτρεπε τάσεις εσωκομματικής αμφισβήτησης του Σαμαρά και θα του άφηνε περιθώρια κινήσεων. Ολα δείχνουν ότι το χαμηλό εκλογικό ποσοστό της «Ελιάς» θα δρομολογήσει διαλυτικές τάσεις στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό, όμως, δεν οδηγεί υποχρεωτικά σε ανατροπή της κυβέρνησης.

Οι μεταλλάξεις του φασισμού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Αν κοιτάξουμε τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, όπως αυτός διαμορφώθηκε στις τελευταίες εθνικές εκλογές, θα εκπλαγούμε με την άνοδο των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων. Να πάρουμε μια γεύση. Το κόμμα του αρχιδολοφόνου Αντερς Μπρέιβικ, που σκότωσε εν ψυχρώ 69 εφήβους στο νησί Ουτόγια της Νορβηγίας και τραυμάτισε δεκάδες άλλους, στην κατασκήνωση της Νεολαίας των Σοσιαλδημοκρατών,
στις εκλογές του 2013, πήρε 16,3% και μπήκε στην κυβέρνηση. Στην Ελβετία, η Ακροδεξιά έφτασε το 26,6% στις εκλογές του 2011. Στην Αυστρία, το ποσοστό τους ανέβηκε στο 26% στις εκλογές του 2013. Στη Γαλλία το ποσοστό τους είναι 13,6% στις εκλογές του 2012. Στην Ανατολική Ευρώπη τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Στη Ρωσία έχουν 11,7%, στην Ουκρανία 10,5% και στην Ουγγαρία 16,7%.
Αλλά και στις χώρες όπου δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, τα ποσοστά τους είναι αντιστοίχως 0,2% και 0,3% και έχουν τεράστια επιρροή στα κόμματα εξουσίας. Η βαριά παράδοση του φρανκισμού και του σαλαζαρισμού πέρασε στη Δεξιά και τους Σοσιαλδημοκράτες, που αφομοίωσαν την ακροδεξιά ατζέντα.
Είναι το μοντέλο που θέλουν να μιμηθούν ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του. Εξ ου και ο εμφύλιος με τη Χρυσή Αυγή. Είναι θέμα ηγεσίας. Θα έχουμε μια ενιαία Δεξιά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής ή με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας; Μέχρι πρόσφατα η φασίζουσα κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου περίμενε τον «εκπολιτισμό» των κουκουλοφόρων της Χ.Α., κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και έδειξε απεριόριστη ανοχή. (Θα έλεγα και όλο το πολιτικό σύστημα που υποτίμησε τον κίνδυνο αυτής της εγκληματικής οργάνωσης.)
Τι έγινε και χάλασε αυτή η συναίνεση; Οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής ξεπέρασαν το ανεκτό όριο. Πριν κινηθεί η Δικαιοσύνη είχε προηγηθεί η δημοσιογραφική έρευνα. Και εδώ θα χρειαστεί να μνημονεύσουμε τις έρευνες του δικού μας Δημήτρη Ψαρρά για τον σύγχρονο ναζισμό στην Ελλάδα, χωρίς να ξεχνάμε και τους λίγους άλλους που κατάλαβαν σε βάθος αυτό το φαινόμενο.

Ποιά αλήθεια αξίζει να ειπωθεί;

του Νικου Σκοπλακη, απο το Red NoteBook...

Η διδακτική τσιτατολογία είναι μια πρωτίστως χειρουργική τέχνη. Κατατέμνει τον λόγο σε αυτοαναφορικές αποφάνσεις, οι οποίες δεν προορίζονται για να ενεργοποιήσουν διαλεκτικά,
αλλά για να παθητικοποιήσουν προς επίρρωση ενός a priori πρωτοκόλλου. Η αξίωση ετεροβαρούς διεύθυνσης κάθε συζήτησης με τα νήματα μιας διδακτικής τσιτατολογίας υφαίνει πρώτα απ’ όλα ένα βαθύ τσουβάλι, μέσα στο οποίο ρίπτονται κατ’ εξακολούθηση η αυτοαναφορικότητα, που σε κάθε συγκυρία απαιτεί τα μονά-ζυγά δικά της, και η κριτική άμυνα της αμφισβήτησής της.
Οι ορθοτόμες αποφάνσεις του εσαεί αυταπόδεικτου δόγματος, που διεκδικούν να είναι πάντα πρώτη και τελευταία λέξη αντιδογματικής αντίληψης, κατορθώνουν έτσι να ξεμυτίζουν σε κάθε περίπτωση στην επιφάνεια των πολιτικών διεργασιών. Δικά τους τα ραπτικά, δικά τους και τα τσουβάλια, γι’ αυτό και η κριτική αμφισβήτηση δέον είναι να στριμώχνεται σαν «κακοθυμία» στον πάτο του τσουβαλιού.
Η διδακτική τσιτατολογία αναλαμβάνει με τη χειρουργική της να καταρρακώνει τον αναστοχασμό, ώστε να παραμένουν διαρκώς εκτός εξέτασης οι θεμελιώδεις προϋποθέσεις που πρεσβεύει στην απονομή ευσήμων ή επιτιμήσεων. Μέσα στα ράκη του αναστοχασμού, σταθεροποιείται η κίνηση του επικοινωνιακού λόγου της και η αυτοανακήρυξή της σε υπέρτερη μορφή πολιτικής ορθολογικότητας. Μυθοποιητικό σύστημα, το οποίο εκβιάζει τη λογικοφανή του συγκρότηση εις βάρος της κριτικής λειτουργίας.

Μην ξεχνάς τον Δεκέμβρη...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Red NoteBook...

Κάθε φορά που πλησιάζει έξι, ο Δεκέμβρης αποδεικνύεται άβολος μήνας. Πρώτα απ΄ όλα γιατί ως αυθεντικά αντικρατικός, και όχι απλώς αντικυβερνητικός, ο Δεκέμβρης δεν είναι «εθνικός» – κι ας ένωσε με τον τρόπο του τα Εξάρχεια, την Κηφισιά και το Ζεφύρι. Ο Δεκέμβρης ένωσε, αλλά χωρίζοντας. Γι΄ αυτό και τα σχολεία δεν τον γιορτάζουν με τραγούδια και θεατρικά, οι πολιτικοί αρχηγοί δεν τον τιμούν με λουλούδια και δηλώσεις στη Μεσολογγίου, οι κνίτες δεν καταλαμβάνουν το Πολυτεχνείο για λογαριασμό του και οι πασπίτες δεν περιφέρουν τη σημαία του ως λάφυρο.

Ως γνωστόν, ο Δεκέμβρης δεν έχει σημαία. Δεν ήταν μια «κοινωνική ομάδα» που βγήκε στο δρόμο για τα «προβλήματά της», δεν έθεσε «αιτήματα» στις αρχές, ούτε έδειξε διάθεση διαπραγμάτευσης μαζί τους. Δεν σχεδιάστηκε από κανένα πολιτικό σχέδιο ή επικοινωνιακό επιτελείο, δεν συντονίστηκε με τους κομματικούς ρυθμούς, ακόμα και τους πιο προχωρημένους, δεν ζήτησε τη μεσολάβηση κανενός κόμματος, ούτε περίμενε κανένα κόμμα να τον «πολιτικοποιήσει». Κανένας δεν είπε το Δεκέμβρη νίκη ή ήττα του λαού, και σε κανέναν δεν υπήρξε εκλογικά ωφέλιμος. Το μόνο κόμμα που στήριξε το Δεκέμβρη –με λόγο, παρουσία, ρητά, εξαρχής–, μετά τον Δεκέμβρη ηττήθηκε εκλογικά, και λίγο αργότερα, είδε την «Ανανεωτική» Πτέρυγά του να καταντά ΔΗΜΑΡ: δυσανεκτική με το ακραίο «Δίκτυο», συγκαταβατική με το κεντρώο Δίκτυο 21.

Ωστικό κύμα: Έρχεται κι ας μην φαίνεται…

 Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον δρομο της Αριστερας...

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, μου θυμίζει, στην κυριολεξία, σκηνικό θεάτρου.

Δηλαδή, κρεμασμένα καραβόπανα, βαμμένα και ζωγραφισμένα, σκαλωσιές με σωλήνες και μαδέρια, τοιχία με κοντραπλακέ και νοβοπάν, καρέκλες, καναπέδες και τραπέζια δανεισμένα από εταιρία επίπλων και ανθρώπους που υποδύονται άλλους, που υποκρίνονται ότι είναι κάποιοι που δεν είναι στην πραγματικότητα, ενώ επαναλαμβάνουν εις επήκοον των καθημένων αυτά που τους υπαγορεύει ο κρυμμένος υποβολέας. Το έργο περιλαμβάνει τερατολογίες, ψέματα, συκοφαντίες, παραπληροφόρηση, κοροϊδίες και άφθονη λάσπη που αποκτούν σάρκα καθώς λέγονται από γνωστούς ηθοποιούς και με τη βαρύτητα που προσδίδει στα λεγόμενά τους η υπερυψωμένη σκηνή που διαχωρίζει τους θεατές, τους κανονικούς ανθρώπους, με την καθημερινή μορφή και συμπεριφορά τους, από τους ηθοποιούς που άλλοι είναι και άλλα λένε και πράττουν, σύμφωνα με το έργο που έχει γράψει ο συγγραφέας και έχει σκηνοθετήσει ο σκηνοθέτης που δεν είναι παρόντες, για την παράσταση που ανεβάζει ο εκτελεστής θιασάρχης.
Πάνω στη σκηνή, λοιπόν, όλα είναι στημένα και ψεύτικα, και όλα όσα λέγονται δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά κατασκευάζουν και διαπλάθουν μια εικονική, μια θεατρική πραγματικότητα, που όσο πιο καλοί και πειστικοί είναι οι συντελεστές της παράστασης, τόσο πιο εύληπτη και αποδεκτή είναι η εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζουν. Μια οικογένεια είναι όλοι, που εμφανίζονται να ζουν αρμονικά, με μικροπροβλήματα και μικροδιαφορές, πού είναι φυσικές μέσα σε μια πολυμελή ομήγυρη.
Μέχρι εδώ καλά. Μάλιστα, όπως δείχνει η εξέλιξη των διαδραματιζομένων επί σκηνής, πάμε και για ευτυχές τέλος, για χάπι έντ. Στόχος είναι να φεύγει το κοινό για το σπίτι του ευχαριστημένο, εξημερωμένο, καθησυχασμένο, βέβαιο ότι η ζωή κυλάει ομαλά και όλα πάνε κατ’ ευχήν, ότι οι δυσκολίες δεν είναι τόσο μεγάλες όσο φαίνονται, η κατάσταση που ζούμε δεν είναι τόσο τραγική και, εν πάση περιπτώσει, υπάρχουν και χειρότερα, τα οποία μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα αν δεν δεχτούμε αναντίρρητα όσα μας συμβαίνουν.

Κυβερνητική βιωσιμότητα και κοινοβουλευτικές εφεδρείες...

του Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ πλειοψηφία τρίζει. Η περίπτωση της Τζάκρη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι κοινό μυστικό ότι μερικοί ακόμα «πράσινοι» βουλευτές ετοιμάζονται να διαβούν τον Ρουβίκωνα. Το ΠΑΣΟΚ είναι αναμφίβολα ο αδύναμος κρίκος του κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά ούτε και το στρατόπεδο της Ν.Δ. είναι αρραγές. Οι απαιτήσεις της τρόικας υπερβαίνουν τα όρια αντοχής και «γαλάζιων» βουλευτών.

Μπορεί ο Στουρνάρας να είναι πρόθυμος, αλλά οι αντιδράσεις στους κόλπους της συμπολίτευσης υποχρέωσαν τους Σαμαρά και Βενιζέλο να ανακρούσουν πρύμνα όχι μόνο στο ζήτημα του φόρου ακινήτων, αλλά και ευρύτερα για τη λήψη νέων μέτρων. Εχουν επίγνωση ότι ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι. Η προβολή εκβιαστικών διλημμάτων στους βουλευτές δεν έχει πλέον την ίδια αποτελεσματικότητα.

Από την άλλη πλευρά, το ευρωιερατείο δεν είναι διατεθειμένο να κάνει εκπτώσεις για να διευκολύνει την κυβέρνηση Σαμαρά. Φοβάται ότι, εάν επιδείξει ευελιξία, θα δημιουργηθεί προηγούμενο, το οποίο θα ρηγματώσει συνολικά το δόγμα της μονοδιάστατης λιτότητας. Είναι ακριβώς αυτές οι αντιτιθέμενες πολιτικές σκοπιμότητες που -τουλάχιστον προς το παρόν- εμποδίζουν τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα να καταλήξουν σε συμφωνία.

Ούτε η μία ούτε η άλλη πλευρά, όμως, έχουν συμφέρον να τραβήξουν το σκοινί μέχρι το όριο θραύσης. Το πιθανότερο είναι να προκύψει ένας συμβιβασμός για το ύψος του δημοσιονομικού κενού, ενώ για τα νέα μέτρα η φόρμουλα είναι έτοιμη. Η κυβέρνηση θα επιλέξει μέτρα που να μπορεί να χαρακτηρίσει διαρθρωτικά και όχι οριζόντια, ώστε να δικαιολογήσει την υποχώρησή της. Η μέθοδος να βαφτίζεις το κρέας ψάρι, άλλωστε, είναι δοκιμασμένη.

Το σύνδρομο του «πατερούλη»...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η συνήθης κοινοτοπία περί «πολιτικής ρευστότητας» περιγράφει στην παρούσα φάση με ακρίβεια την πραγματικότητα. Το σκηνικό συνθέτουν οι προτάσεις για επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, τα σενάρια για μεταπήδηση βουλευτών των Ανεξάρτητων Ελλήνων στη Νέα Δημοκρατία, οι παρασκηνιακές συζητήσεις για νέα κυβέρνηση με άλλον πρωθυπουργό από τη σημερινή Βουλή, η κινητικότητα στην περιοχή της Κεντροαριστεράς και βεβαίως οι επίμονες φήμες ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί (Καραμανλής, Παπανδρέου) προετοιμάζουν το έδαφος για να επανακάμψουν. Ολα τα παραπάνω μπορεί να μη συνδέονται μεταξύ τους, με την έννοια ότι εκπονούνται από συγκεκριμένο κέντρο, ωστόσο έχουν την ίδια αιτία. Οι δυσκολίες της κυβέρνησης να πετύχει τους στόχους της, η ασφυκτική πίεση της τρόικας, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των σχημάτων που συγκροτούν το δικομματικό μπλοκ εξουσίας, η κλιμακούμενη (έστω και σιωπηλή) δυσφορία της κοινωνίας και η εντεινόμενη ανησυχία των κυρίαρχων κύκλων για το ενδεχόμενο να προκύψει ο ΣΥΡΙΖΑ ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, παράγουν τις σχετικές διεργασίες.

Ισως η πιο ερεθιστική πλευρά της συζήτησης είναι αυτή που αναφέρεται στους «πρώην». Και οι δύο δηλώνουν (δι’ αντιπροσώπων) ότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν ξανά στα πολιτικά πράγματα. Ο ένας (Καραμανλής) το λέει εμφατικά, ο άλλος (Παπανδρέου) λιγότερο κατηγορηματικά. Οι δικοί τους άνθρωποι πάντως στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν ότι ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου θα αρνηθούν να βοηθήσουν τα κόμματά τους και τη χώρα, αν τους ζητηθεί.

Οι εκτός βουλής μέμφονται τους εντός βουλής...

Τα κουρελια τραγουδαμε ακομα...

Πρόταση μομφής κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά της άθλιας συγκυβέρνησης . Μια δυσπιστία που αν και εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, δεν θα στηριχθεί από την πλειοψηφία της βουλής αφού αυτή δεν εκφράζει την πλειοψηφία αλλά την μειοψηφία της κοινωνίας . 

Ίσως βέβαια να εκφράζει και την ΔΗΜΑΡ η οποία θα ψηφίσει παρών στη βουλή αφού δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει αν υποστηρίζει ή όχι την συγκυβέρνηση . Οπότε για να μην κάνει λάθος αποφασίζει να μην πάρει θέση . Μήπως στη ΔΗΜΑΡ να το παίζανε κορώνα γράμματα; 

Άλλωστε πριν λίγους μήνες η ΔΗΜΑΡ αποτελούσε μέλος της κυβέρνησης. Από την οποία αποχώρησε λόγω ΕΡΤ και τώρα που γίνεται πρόταση μομφής με αφορμή την ΕΡΤ ψηφίζει παρόν . Άβυσσος η ψυχή της υπεύθυνης αριστεράς . Δύσκολα κόβονται οι κακές συνήθειες . Μήπως θα έπρεπε το λευκό να καταργηθεί στην εκλογική διαδικασία και να αντικατασταθεί από ένα νέο ψηφοδέλτιο που θα λέει “Στα παπάρια μου . Δίνω το ελεύθερο σε όποιον γουστάρει , να κάνει ότι γουστάρει , όποτε γουστάρει . Εγώ είμαι χαζός”.

Κατά τα άλλα ο Βενιζέλος θεωρεί ότι η πρόταση μομφής αποτελεί ανεύθυνη πράξη από τον ΣΥΡΙΖΑ αφού με αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι η κυβέρνηση δεν έχει την στήριξη όλων των κομμάτων . Ενώ αν δεν γινόταν η πρόταση μομφής , ο Σαμαράς θα έπαιρνε ακόμα και τα σώβρακα των ευρωπαίων . Το ότι οι ευρωπαίοι έχουν ξεβρακώσει τον Σαμαρά οφείλεται στη μη-στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ . Τελικά στο μόνο που αποκλείεται να βάλει χαράτσι ο Βενιζέλος είναι στην μπουρδολογία. 

Πρόταση μομφής...

απο τον Πιτσιρικο...

Οι αντιδράσεις στην πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Άλλοι λένε πως η πρόταση δυσπιστίας ήταν λανθασμένη, άλλοι πως είναι πρόωρη, άλλοι πως είναι καθυστερημένη, άλλοι πως χαίρονται και ευγνωμονούν τον ΣΥΡΙΖΑ για το καλό που τους κάνει, άλλοι πως ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει κακό στη χώρα, και άλλοι όλα αυτά μαζί.
Ο Σαμαράς είπε πως για κάποιους είναι μομφή να πιστεύεις στην Ελλάδα. Δηλαδή, ο Σαμαράς είναι η Ελλάδα και η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται κατά της Ελλάδας.
Πάλι καλά, ο Σαμαράς θα μπορούσε να πει πως η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται κατά του Θεού και της Παναγίας. Που είναι φίλοι του Σαμαρά. Ο οποίος κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος.
Προφανώς, δεν γίνεται να συμφωνήσουν όλοι για το αν η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια σωστή κίνηση αλλά θα μπορούσαν τουλάχιστον να μην υποστηρίζουν οι ίδιοι άνθρωποι πέντε-έξι διαφορετικές εκδοχές για την πρόταση δυσπιστίας, γιατί γίνονται γελοίοι.
Η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης θα κριθεί από το αποτέλεσμα. Έτσι γίνεται στην πολιτική. Όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα.
Θα πρέπει τώρα οι 127 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και οι 28 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να πάνε και να ψηφίσουν «Όχι» στην πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης.
Αυτό θα σημαίνει πως αυτοί οι 155 της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ βουλευτές εγκρίνουν την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά και καλύπτουν το πολιτικό πτώμα που φέρει το όνομα Ευάγγελος Βενιζέλος.

Σαράντα Νοέμβρηδες μετά...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου απο το Red NoteBook...

Η Ελλάδα διαθέτει σήμερα μια κυβέρνηση που προέκυψε από εκλογές, δηλαδή δημοκρατικά. Ακόμα κι αν στηρίχτηκε σε ισχυρότερα ή αθέμιτα μέσα, ακόμα
κι αν εξαπάτησε την κοινωνία, λιγότερο υποσχόμενη και περισσότερο εκφοβίζοντάς την, ακόμα κι αν δεν τήρησε τίποτα από ελάχιστα που υποσχέθηκε, αυτή η κυβέρνηση εκλέχτηκε, δεν επιβλήθηκε διά της βίας.

Μέχρι πού φτάνουν, όμως, τα όρια μιας εκλεγμένης κυβέρνησης που εξαπατά, εκφοβίζει και επιβάλλεται διά της βίας – μιας δημοκρατικά εκλεγμένης αντιδημοκρατικής κυβέρνησης; Οι χειροπέδες που πέρασε χτες τη νύχτα στην ΕΡΤ –διότι κάθε αυταρχικό καθεστώς, μέσα στην ψευδαίσθηση αιωνιότητας και παντοδυναμίας του, φλερτάρει αναπόφευκτα με τη γελοιότητα–, δείχνουν ότι για μια αντιδημοκρατική κυβέρνηση, ακόμα και με βάση την πιο αποστεωμένη αντίληψη περί δημοκρατίας, απλώς δεν υπάρχει όριο.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία που ακυρώνει αυτή η κυβέρνηση δεν είναι το τέλος της ιστορίας, δεν είναι δηλαδή η καλύτερη που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε. Είναι, ωστόσο, η καλύτερη που μπορούν να θυμηθούν όλες οι προηγούμενες γενιές – και αυτή στο όνομα της οποίας εκλέχτηκε αυτή η κυβέρνηση. Στο όνομα αυτής της δημοκρατίας η ίδια απευθύνει εκκλήσεις για την υπέρβαση του “διχασμού” “μνημόνιο-αντιμνημόνιο”, για την υπεράσπισή της αναγγέλλει κοινοβουλευτικά τόξα, και από τη σκοπιά της εγκαλεί την αντιπολίτευση, πολιτική και κοινωνική, για αντικοινοβουλευτισμό. Κι όμως, είναι αυτή που αποδεικνύεται ασύμβατη και με την πιο αποστεωμένη αντίληψη περί δημοκρατίας. Και κάπως έτσι, ο πιο κυνικός φορέας αντικοινοβουλευτισμού.

Δυο δυστυχίες δεν κάνουν μια ευτυχία...

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ας επιχειρήσουμε να φρεσκάρουμε τη μνήμη του προέδρου και στελεχών της ΔΗΜΑΡ, θυμίζοντάς τους μερικές από τις ιστορικές ρήσεις του νέου πολιτικού τους συμμάχου Ανδρέα Λοβέρδου.
Ο… πολυσχιδής και ουδόλως μετριόφρων πρώην υπουργός -ξεχνώ πόσες κυβερνήσεις υπηρέτησε και εξυπηρέτησε- είχε υποστηρίξει ότι «το 1 εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι, που ταλαιπωρούν τους 10 εκατομμύρια Ελληνες, έφερε τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα», «η πρώτη γραμμή Μαζινό υπέρ της γραφειοκρατίας είναι το ισχύον Σύνταγμα», «στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης η ζωή έχει αξία μόνο άμα είσαι αριστερός, αν δεν είσαι σε πεθαίνουν σε δεκαπέντε μέρες», «ό,τι έγινε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου αντιστράφηκε μετά τη Μεταπολίτευση».

Η δε κυνική του δήλωση ότι «οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας, ζουν πολλά χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους» είναι σίγουρο ότι θα διδάσκεται στις σχολές πολιτικών επιστημών του μέλλοντος ως παράδειγμα ενός πτωχού Ηγεμόνα, που ήθελε αλλά δεν μπορούσε να γίνει Ηγεμόνας.

Ο Φώτης Κουβέλης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να εξασφαλίσει, έστω και οριακά, το κοινοβουλευτικό μέλλον του κόμματός του, επιχειρεί την «υπέρβαση» ποντάροντας σε, δυστυχώς γι’ αυτόν και το κόμμα του, φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία το μόνο που εξυπηρετούν είναι ο διακαής πόθος τους να υπάρξουν πολιτικά την επόμενη μέρα.

O κίνδυνος ...του «γατοπαρδισμού» για μια κάποια Αριστερά...

Στάθης Λουκάς,απο την Αυγη...

« Αν θέλουμε όλα να μείνουν όπως είναι, είναι ανάγκη όλα ν' αλλάξουν»
«Il Gattopardo" του Giuseppe Tomasi di Lampedusa
Το λογοτεχνικό αυτό δημιούργημα - σημαντικό για την ιταλική λογοτεχνία, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων - ασχολείται με το πέρασμα μιας ιστορικής εποχής, δηλ. της προσάρτησης του Βασιλείου των Δύο Σικελιών (μέρος της Ν. Ιταλίας και Σικελία) στο υπό διαμόρφωση σύγχρονο Ιταλικό Κράτος και με τις αντιδράσεις της καθεστηκυίας τάξης.
Με βάση αυτό το μυθιστόρημα, ο Luchino Visconti γύρισε την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, με πρωταγωνιστές τον Burt Lancaster, την Claudia Cardinale. και τον Alain Delon. Για να καθησυχάσει τις ανησυχίες του θείου του πρίγκιπα της Σαλίνα (Burt Lancaster ), ο ανιψιός του Τανκρέντι (Alain Delon) - που είχε προσχωρήσει στην καινούργια πολιτική πραγματικότητα - του λέγει «Αν θέλουμε όλα να μείνουν όπως είναι, είναι ανάγκη όλα ν' αλλάξουν».
Σύμφωνα με την έγκυρη εγκυκλοπαίδεια Τρεκάνι, με τον όρο Γατοπαρδισμός χαρακτηρίζεται: η συμπεριφορά (που παραδοσιακά ονομάζονταν μεταμορφισμός) εκείνου που είχε ευνοηθεί, ή είχε αποκτήσει προνόμια από την προηγούμενη κατάσταση, και προσαρμόζεται στην καινούργια κατάσταση προσποιούμενος ότι είναι πρωταγωνιστής ή παράγοντας της νέας κατάστασης, για να διατηρήσει τα προνόμια του ή τη θέση εξουσίας.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά την αποχώρηση - της Δημ.Αριστ.- από την κυβέρνηση θα γινόταν μια συστηματική και βασανιστική προσπάθεια να εντοπισθούν τα κριτικά σημεία που οδήγησαν σ' αυτή την προδιαγραμμένη κατάληξη.

Σάπια διακυβέρνηση...

του Στάθη   απο  τον eniko.gr...

Ερχεται βροχή (φόρων) έρχεται μπόρα (νέων μέτρων). Ως το φθινόπωρο ένας φορομπηχτικός κατακλυσμός θα πλημμυρίσει τα ελληνικά σπίτια και θα πνίξει κι άλλους Ελληνες, Ελληνίδες, παιδιά και γέροντες.
Προπομπός του κατακλυσμού καταφθάνει ο Σόιμπλε. Με νέο γιγαμνημόνιο. Η κατάσταση πλέον θα μπορούσε να θεωρηθεί «τρελή» αν δεν επρόκειτο για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο «τελικής λύσης» για την Ελλάδα. Για παράδειγμα: πήραμε  μία δόση 6,5 δις (για να πληρώσουμε τα «χρέη μας» σε αυτούς που μας την έδωσαν) και αμέσως μα ετοιμάζουν ένα νέο πακέτο μέτρων αξίας 10 δις, επειδή μας έδωσαν τα 6,5 δις!! Εχουμε εφεύρει  τον ατέρμονα της υποδούλωσης, το αεικίνητο προς την εξαφάνιση.
Βρισκόμαστε εν Σωτηρίω έτει 2013 επί Τρίτης Δανειακής Σύμβασης και Τρίτου Μνημονίου, πηγαίνοντας για Τέταρτο, και το μόνον που έχουμε να περιμένουμε, με 1000 ανθρώπους την ημέρα να απολύονται, είναι η  ομοβροντία των μέτρων (10 δις) του Φθινοπώρου, η πληρωμή του Αρμαγεδδώνος των φόρων έως τότε, μπας και μπούμε στο 2014 για να πληρώσουμε ακόμα περισσότερα.
Οπως πριν στην αρχαία Ελλάδα μετρούσαν τον χρόνο με τις Ολυμπιάδες, έτσι στη σύγχρονη Ελλάδα τον μετράμε και θα τον μετράμε με τα Μνημόνια.
Ερχεται μέσα Ιούλη ο Σόιμπλε και τέλος Αυγούστου φωνάζουν τον κ. Σαμαρά στη Ουάσινγκτον για να πάρει εντολές και οδηγίες (αυτό που η προπαγάνδα ονομάζει «στήριξη»).
Αλλά, ενώ η χώρα βρίσκεται μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης υποχρεωμένη να διαχειριστεί κατά τας υποδείξεις την ΑΟΖ, το Κυπριακό, τους αγωγούς, τον ορυκτό πλούτο και να την διαχειριστεί (τη χώρα) το μεταναστευτικό (κατά τις υποδείξεις του Σόρος), τί κάνει η κυβέρνηση των ανδρείκελων;
Διορίζει τον κ. Παπουτσή εκπρόσωπο στην Παγκόσμια Τράπεζα, όπως προ ολίγου καιρού διόρισε τον κ. Βαγγέλη Παπαχρήστο εκπρόσωπο στον ΟΑΣΑ. Η κυρία Χριστίνα Σακελλαρίου (20.000 ευρώ μηνιαίως) και η χρυσή ορδή των γκόλντεν μπόυς στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποκτούν εκ των προτέρων ασυλία για τις πράξεις τους, όπως κι αν διαχειριστούν τον δημόσιο πλούτο. Ο κ. Μητσοτάκης οδηγεί στις κατ’ εντολή της Τρόικας απολύσεις τους προγραμμένους, όπως παρέδιδαν τους ομήρους οι κατοχικές «αρχές» στους Γερμανούς. Κι απάνω στη τούρλα του σφαγείου με το πολυνομοσχέδιο οι Υπουργοί μάρνανται ποιος θα ταξιδεύει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο.
Ερχεται ο γάτος Σόιμπλε και τρελαμένα τα εδώ ποντίκια του χορεύουν τον χορό της αλλοφροσύνης, πουλάνε τρένα, αφήνουν τις Τράπεζες να εκποιήσουν τα κόκκινα δάνεια σε Ιδιωτικές Εισπρακτικές Εταιρείες Κακούργων, χώνουν ιδιώτες στο Κτηματολόγιο, πουλάνε τους σιδηροδρόμους λες και τους βρήκαν απ’ τη μάνα τους και ζητάνε απ’ τη θεία τους την Αμυρσούλα να βγάλει...πιστωτική κάρτα, διά πάσαν συναλλαγή άνω των 500 Ευρώ! – τόσο θα ‘πρεπε να πηγαίνει η μαλακία του βλακός που το σκέφθηκε, αλλά δυστυχώς οι μαλακίες είναι πολλές και η κάθε μία τους μας κοστίζει πολύ πιο ακριβά – μας πηδάνε με πειραγμένη ταρίφα.
Ολα πλέον μοιάζουν με φάρσα, όπως με τη ΔΗΜΑΡ που έφυγε απ’ την κυβέρνηση και μέλημά της έχει τώρα να μείνουν αποκαταστημένα όσα στελέχη της διόρισε στον κρατικό μηχανισμό. Μηχανισμό, τρόπος του λέγειν, διότι όταν για 138.000 ευρώ απολύεις 5.000 ανθρώπους, ενώ δεν κόβεις σεντς από τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ, όταν κόβεις συντάξεις και δεν πιάνεις φοροφυγάδες, όταν καταρρέει ακόμα και ο εξαμβλωματικός ΕΟΠΥΥ (που ο ίδιος δημιούργησες ευθύς εξαρχής για να τον παραδώσεις στους ιδιώτες) και συ κουκουλώνεις ακόμα και την υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ.
Τότε, τι είναι πιο σάπιο από σένα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας; 

email:  stathis@enikos.gr

ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΚΚΕ...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια απόπειρα ποιοτικοποίησης των κατ' αρχήν ποσοτικών χαρακτηριστικών που τον συνέθεσαν ταχύτατα και ορμητικά. Η πολιτική πύκνωση είναι το ένα σκέλος του μεγάλου διαβήματος που επιχειρεί. Εν τούτοις, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να επιχειρήσει πιο συγκροτημένα και την αμφίπλευρη διεύρυνση, συγχρόνως με την εμβάθυνση που αποπειράται. Όχι μόνο για να βγει από το «μπουκάλι» του 27% (το οποίο, αν αποκτήσει ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι ένα καταπληκτικό και ηγεμονικό ποσοστό - πιθανόν, βέβαια, όχι αρκετό για τους μέλλοντες κρατικούς παράγοντες). Αλλά γιατί ο ιστορικός ρόλος, η πολιτική αντοχή και η αποτελεσματικότητα πληρούνται μόνο αν βρεθούν οι εσωτερικές συνδέσεις με τις δύο μεγάλες (και σε κρίση ευρισκόμενες) αριστερές παραδόσεις: την ηθική και ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία και την κομμουνιστογενή ζώνη.Το ευρύ αυτό πεδίο δημιουργεί μια νέα μεγάλη πολιτική ενδοχώρα, απαραίτητη για τις συνθήκες πολέμου στις οποίες θα δράσει η Αριστερά. Ναι, και οι δύο πλευρές της αριστερής αφήγησης έχουν βαθύ πρόβλημα προσανατολισμού και τεκμηρίωσης άρα είναι δυνατή μια συνεργατική απόπειρα.
Μια Αριστερά που αναπτύσσεται «φυσιολογικά», από τις παρυφές της αποδομούμενης (μαζί με το αστικό κράτος, τους θεσμούς και τις πρόνοιές του) σοσιαλδημοκρατίας μέχρι την κομμουνιστογενή παράδοση, θεωρείται ανοησία στον τόπο μας. Είναι σίγουρο ότι για όλους του ενοίκους του αριστερού διαβήματος η υπόθεση του ενιαίου Συνασπισμού του '90 έχει κάτι το τραυματικό. Εκεί η μεγάλη σύνθεση έγινε δυνατή και λόγω της ολικής ανασφάλειας από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, σήμερα, πολλοί απ' τους ενοίκους του αριστερού οίκου θέτουν ως προϋπόθεση της δικής τους ταυτότητας την έκλειψη του άλλου ή μια αόριστη σούπα για να χωράει τους πάντες και να μην ενοχλεί κανέναν. Κάτι τέτοιο μοιάζει ξεπερασμένο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι υλοποιεί μια σύνθεση που αγγίζει τα όρια του εξωπραγματικού. Οι περισσότερες αριστερές παραδόσεις συγκατοικούν στο εσωτερικό του και γενικώς πειθαρχούν. Κάποιοι (έστω) με την προσδοκία της εξουσίας, κάποιοι που συσπειρώνονται από ανασφάλεια, κάποιοι από αδιευθέτητη οργή, κάποιοι γιατί ήδη ήταν μέσα κ.λπ. φτιάχνεται κουτσά - στραβά μια σύνθεση, μια υποτυπώδης και σχετικά ελπιδοφόρα συνάρτηση. Γιατί τότε να τεθεί ως αίτημα η διεύρυνση, κάτι που μοιάζει ιδρυτικά αδύναμο; Και μάλιστα με πολλά παράγωγα, δευτερογενή προβλήματα (όπως τις αμοιβαίες συγκρούσεις και τις ζήλιες);
Η ίδια η δομή της αμφίπλευρης διεύρυνσης ανασυγκροτεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα είδος πατρικού σχήματος στον χώρο της Αριστεράς, ως ένα είδος ενεργού κελύφους που θα χωρέσει τους κομμουνιστές, τους αριστεριστές, τους ριζοσπάστες, τους τέως ΠΑΣΟΚους, τους σοσιαλδημοκράτες σε ένα νέο ιστορικό ενέργημα. Ε αυτό το συγκεφαλαιωτικό, γενετικό σχήμα πρέπει να υπάρξει. Γιατί εάν η διεύρυνση νοηθεί ως «συγκόλληση» με το ΚΚΕ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. (ή απλή, επιθετική απορρόφηση), τότε δεν θα έχει ενεργά πολιτικά στοιχεία, δεν θα ευρύνει τα θεωρησιακά χαρακτηριστικά της νέας Αριστεράς, αλλά θα αναπαράγει τις δυσανεξίες της εκβιασμένης συνύπαρξης και των αέναων διαπραγματεύσεων. Ειδικά όσο τα εσωτερικά των κομμάτων εξακολουθούν να έχουν την αυτοαναφορικότητα και την αυτοσυντήρηση που διαπιστώνει το στοιχειωδώς ανεξίθρησκο μάτι.
Το ΚΚΕ, άλλωστε, αποκλείεται να δεχτεί - αφού η διακριτή και μοναχική του οντότητα είναι η ίδια η επιτομή της ρητορικής του. Και παρ' όλο που στο υπόστρωμα της ανάλυσής του (η οποία έχει επιβεβαιωθεί σε αρκετά σημεία) για τον δομικό χαρακτήρα της συστημικής κρίσης συναντάει πολλές από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εν τούτοις ένας πολιτικός αριστοκρατισμός και η κουλτούρα της avant- garde, που κουβαλάει ως ιστορικό κληροδότημα, δεν του επιτρέπει, αυτή τουλάχιστον την περίοδο, να συνομιλήσει.
Η ΔΗΜ.ΑΡ., επίσης, αντιμετωπίζει σοβαρό στρατηγικό πρόβλημα. Ούτως ή άλλως απομακρύνθηκαν οι συντηρητικοί πολίτες που στεγάζονταν παροδικά στην πιο σικ εκδοχή του συστήματος (όπως θεωρούσαν την κυβερνητική ΔΗΜ.ΑΡ.), οι διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν ολοκληρωθεί, ο «μεταρρυθμιστικός» πόλος και ο πόλος του «υψηλού κρατισμού» (τα στελέχη δηλαδή που έχουν άμεση εμπλοκή με το κράτος και τις δομές εξουσίας και που πρέπει πάση θυσία να στεγάζονται σε κυβερνητική ομάδα) επίσης απομακρύνονται προς το ΠΑΣΟΚ, άρα μένει το ψαχνό της παράδοσης της «ΕΑΡ» ως συνεργατικό επίδικο. Αυτό το υψηλού ιδεολογικού επιπέδου σώμα μπορεί να αυταδρανοποιηθεί παρά να ενσωματωθεί άτσαλα. Η συγκολλητική, λοιπόν, διαδικασία ως μορφή της αμφίπλευρης διεύθυνσης δεν είναι παραγωγική.
«Οι νόμοι της οικονομίας είναι σαν τους νόμους της μηχανικής. Το ίδιο σύνολο νόμων λειτουργεί παντού». Η ψευδαίσθηση μιας καθολικής τάξης, όπως αυτή του οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, Λόρενς Σάμερς, φαίνεται ότι εκφράζει και συμπυκνώνει αυτό που ήδη συμβαίνει: ο ολικός πόλεμος, οι όροι ισχύος, δεν επιτρέπουν καμία ρύθμιση με όρους ανοχής και δικαίου. Η ηθική σοσιαλδημοκρατία λοιπόν δεν υφίσταται. Είναι σίγουρο ότι ακριβώς επειδή ιδιωτικοποιείται και «πολεμικοποιείται» ραγδαία, κάθε πεδίο κοινωνικής παροχής, κράτους δικαίου, συνεκτίμησης των συλλογικών επιθυμιών κ.λπ. δεν φαίνεται να υπάρχουν περιθώρια ανασύνθεσης μιας ηθικής σοσιαλδημοκρατίας εκτός κι αν αυτή ταχύτατα φιλελευθεροποιηθεί (όπως συμβαίνει με το ΠΑΣΟΚ) ή ριζοσπαστικοποιηθεί, όπως συμβαίνει με τις διάφορες πασοκογενείς ομάδες και ένα μέρος του κόσμου τους που ρέουν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εδώ θα τοποθετούσα ένα τριπλό στρατηγικό πρόβλημα: της ΔΗΜ.ΑΡ. (που συντάσσεται πάνω στην παράδοσή της εξελληνισμένης σοσιαλδημοκρατίας), του ΚΚΕ (που συγκροτείται σε ανταγωνιστική αναφορά προς την σοσιαλδημοκρατία, αλλά στο θεσμικό πεδίο που αυτή καθόρισε), αλλά, νομίζω, σε μικρότερο βαθμό και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ (που έχει ενσωματώσει ένα τμήμα της αλλά και πολλά στοιχεία της εκφώνησής της και της αξιωματικής της). Η κρίση της κυβέρνησης που απομάκρυνε την ΔΗΜ.ΑΡ., που συγγράφει το "success story", κ.λπ., δεν ήταν κρίση συμπεριφορών, πρωτοκόλλου ή συμβεβλημένων ορίων. Η κρίση είναι πολιτικού, συγκροτησιακού χαρακτήρα, αφού ιδιωτικοποιούμενο το κράτος, ως μηχανισμός διανομής πλούτου, συμπιέζεται και γίνεται πιο αδύναμο, συγκεντρωτικό και λιγότερο διανεμητικό. Δεν έχει δηλαδή τα περιθώρια διασποράς κεφαλαίου, αγοράς πολιτικού χρόνου και κοινού. Δεν έχει τις πολυτέλειες της αναπαραγωγής του. Αυτό το άγονο πολιτικό υπόστρωμα καθιστά πολύ δύσκολο το εγχείρημα της πολλαπλής διεύρυνσης της Αριστεράς (αφού διαλύει τις ιδεολογικές προϋποθέσεις της), αλλά και της κυβερνητικής δυνατότητας (αφού εξαφανίζει τους πόρους) . Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η εύνοια της στιγμής θα τα κάνει όλα μόνη της.
* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ
dsevastakis@arch.ntua.gr

Ο καταλύτης ΕΡΤ αποσταθεροποιεί την κυβέρνηση...

του Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι αυτή τη φορά το ενδοκυβερνητικό θρίλερ είχε περισσότερο σασπένς. Μέχρι τώρα, η ΔΗΜΑΡ μάς είχε συνηθίσει να δίνει κάποιες μάχες οπισθοφυλακών. Το ρεπερτόριο άλλαξε, επειδή η απόφαση του πρωθυπουργού να κλείσει αιφνιδιαστικά την ΕΡΤ αποδείχθηκε μπούμεραγκ. Οι έντονες εγχώριες αντιδράσεις, το διεθνές κύμα διαμαρτυριών και το γεγονός ότι δεν επρόκειτο ευθέως για μνημονιακή απαίτηση επέτρεψε στους δύο μικρούς κυβερνητικούς εταίρους να προβάλουν αντίσταση στον οδοστρωτήρα Σαμαρά.

Το κλίμα στις σχέσεις των τριών, άλλωστε, ήταν εδώ και καιρό φορτισμένο. Οπως αποδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις, η μονοδιάστατη λιτότητα συρρικνώνει πολιτικοεκλογικά την «παράταξη του μνημονίου». Η συρρίκνωση προκαλεί μία τάση συσπείρωσης γύρω από τον Σαμαρά και τη Ν.Δ. που αποτελεί τον κορμό της συμπολίτευσης. Αυτός είναι ο λόγος που οι «γαλάζιοι» δείχνουν να διατηρούν το ποσοστό τους, ενώ το ΠΑΣΟΚ αποδεκατίζεται και η ΔΗΜΑΡ χάνει έδαφος.

Η υπέρ της Ν.Δ. ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων στους κόλπους της συμπολίτευσης είχε δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής ομηρίας για τους δύο μικρούς κυβερνητικούς εταίρους. Το κλίμα αυτό επέτρεπε στον Σαμαρά να λειτουργεί σχεδόν σαν πρωθυπουργός μονοκομματικής κυβέρνησης, εγκλωβίζοντας τους Βενιζέλο και Κουβέλη στο εκβιαστικό δίλημμα «ή με στηρίζετε ή ρίχνετε την κυβέρνηση».

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν είχε ούτε πολιτικά ούτε προσωπικά αποθέματα να αμφισβητήσει την κυβέρνηση. Δεν είναι μόνο ότι χρωστάει στον πρωθυπουργό τη μη παραπομπή του για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Είναι και το γεγονός ότι έχει και προσωπικά ταυτισθεί με το μνημόνιο, ενώ είναι γνωστές οι επιρροές που δέχεται από εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας, τα οποία έχουν υψώσει τη σημαία του μονοδρόμου!

Η ΔΗΜΑΡ συνέπραξε στον σχηματισμό της κυβέρνησης λόγω του ιδεολογήματος της «υπεύθυνης κυβερνώσας Αριστεράς». Από την άλλη, όμως, είναι προφανές ότι δυσκολεύεται στον ρόλο της συμπολίτευσης. Η αντίφαση αυτή την ωθούσε κάθε τόσο να διαφωνεί με κάποιο επιμέρους επώδυνο μέτρο. Συνήθως ανέβαζε τους τόνους, αποσπούσε κάποιες μικροαλλαγές ώστε να έχει φύλλο συκής και στη συνέχεια υποχωρούσε.

Ουσιαστικά, επιζητούσε μία διαπραγματευτική «νίκη» για να την πουλήσει όχι μόνο στους ψηφοφόρους της, αλλά και στον εαυτό της. Η ΔΗΜΑΡ ήθελε να δείχνει ότι αγωνίζεται να προσδώσει μία κοινωνική και αριστερή πινελιά στην ασκούμενη μνημονιακή πολιτική. Ηλπιζε ότι με τα «εντός, εκτός και επί τα αυτά» θα εξισορροπούσε κατά το δυνατόν το κόστος. Στην πραγματικότητα, «διύλιζε τον κώνωπα και κατάπινε την κάμηλο».

Με όρους κοινοβουλευτικής αριθμητικής, η ΔΗΜΑΡ δεν μπορεί να απειλήσει την κυβερνητική πλειοψηφία. Με όρους πολιτικής άλγεβρας, όμως, μπορεί να την αποσταθεροποιήσει. Εάν τελικώς εγκαταλείψει τη συμπολίτευση το ΠΑΣΟΚ θα περιέλθει σε πολύ δυσχερή θέση. Ο Βενιζέλος δεν θέλει να αποκολληθεί από την κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για όλους τους βουλευτές του. Με άλλα λόγια, η επιλογή της ΔΗΜΑΡ μπορεί να πυροδοτήσει αντιθέσεις στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ.

Τα δύο αυτά κόμματα δεν είναι απλώς όμορα. Στο εκλογικό επίπεδο είναι σ’ ένα βαθμό συγκοινωνούντα δοχεία. Για την ακρίβεια, η μεταξύ τους βασική ροή ψηφοφόρων είναι από το ΠΑΣΟΚ προς τη ΔΗΜΑΡ. Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να αιμορραγεί εκλογικά. Γι’ αυτό και αναζητά σανίδα σωτηρίας, προτείνοντας εδώ και καιρό στη ΔΗΜΑΡ τη συγκρότηση ενιαίας σοσιαλδημοκρατικής παράταξης.

Ο Κουβέλης δικαιολογημένα δεν επιθυμεί να ταυτισθεί με τις πολιτικές και ηθικές αμαρτίες που κουβαλάει ο Βενιζέλος και το κόμμα του. Ενας δεύτερος λόγος είναι ότι η ΔΗΜΑΡ δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο μελλοντικά να συνεργασθεί κυβερνητικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Διατηρεί για τον εαυτό της τον ρόλο του ενδιάμεσου κόμματος που μπορεί να συνεργάζεται με εκατέρωθεν δυνάμεις. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ, αφενός λόγω της ταύτισής του με το μνημόνιο, αφετέρου λόγω της προσωπικής βεντέτας του Βενιζέλου με τον ΣΥΡΙΖΑ, τείνει να αυτοεγκλωβισθεί σε ρόλο δορυφόρου της Ν.Δ.

ΠΑΣΟΚ: Η λογική της κατηφόρας είναι ο πάτος

ΟΤΑΝ ΕΚΔΗΛΩΘΗΚΕ η κρίση για την ΕΡΤ, οι Κουβέλης και Βενιζέλος συντονίσθηκαν, επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να υποχρεώσουν τον Σαμαρά να κάνει βήμα πίσω στο συγκεκριμένο μέτωπο, όπου έχει χάσει τη μάχη της κοινής γνώμης και βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ δεν θέλουν εκλογές, αλλά οι εκλογές δεν είναι λύση ούτε για τον Σαμαρά. Ακόμα κι αν η Ν.Δ. έβγαινε πρώτο κόμμα δεν θα αρκούσε να ξανασυνεργασθεί μόνο με το αποδεκατισμένο ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν απολύτως απαραίτητη και η συρρικνωμένη ΔΗΜΑΡ. Και πάλι αθροιστικά η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα ήταν σημαντικά μικρότερη. Εάν τα τρία αυτά κόμματα ξανασχημάτιζαν κυβέρνηση, δεν θα μπορούσαν να απαντήσουν στο ερώτημα της κοινής γνώμης για ποιο λόγο έστησαν κάλπες.

Αυτή είναι η αιτία (σε συνδυασμό με τις πιέσεις του ευρωιερατείου και των εγχώριων αρχουσών ελίτ) που οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί αναζήτησαν συμβιβασμό που να τραυματίζει το λιγότερο δυνατόν τη δημόσια εικόνα τους. Στη σύσκεψη της περασμένης Τετάρτης, είχαν καταλήξει σ’ ένα πλαίσιο συμφωνίας όχι μόνο για την ΕΡΤ, αλλά και για τον τρόπο λειτουργίας του κυβερνητικού σχήματος. Τόσο ο Κουβέλης όσο και ο Βενιζέλος, όμως, προσέκρουσαν σε ισχυρές αντιστάσεις βουλευτών και στελεχών τους. Αυτός ήταν ο λόγος που ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ εμφανίσθηκε στη σύσκεψη της Πέμπτης, απαιτώντας ουσιαστικά από τον πρωθυπουργό να ακυρώσει την κίνησή του για την ΕΡΤ. Δεδομένου ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται αποφασισμένος να στηρίξει την κυβέρνηση και με δεδομένη την υποστήριξη και κάποιων ανεξάρτητων βουλευτών, ο Σαμαράς προτίμησε να μην υποστεί μία τέτοια πολιτική ήττα και να συνεχίσει χωρίς τη ΔΗΜΑΡ.
Η επιλογή του Βενιζέλου να παραμείνει στη συμπολίτευση αναμένεται να επιταχύνει τον πολιτικοεκλογικό αποδεκατισμό του ΠΑΣΟΚ και να οξύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις του. Η αποσταθεροποίησή του, όμως, ουσιαστικά σημαίνει αποσταθεροποίηση και της κυβέρνησης. Αυτό θα φανεί όταν το φθινόπωρο η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με νέες επώδυνες απαιτήσεις της τρόικας, οι οποίες με τη σειρά τους θα θέσουν νέα επώδυνα διλήμματα στους «πράσινους».

Η ΔΗΜ.ΑΡ. και οι εξτρέμ "πραγματιστές"...

Νικόλας Σεβαστάκης, απο την Αυγη...

Τα πιο επιθετικά σχόλια για τον Κουβέλη και τη ΔΗΜ.ΑΡ. προήλθαν αυτές τις μέρες από ανθρώπους που μιλούν στο όνομα του "μεταρρυθμιστικού χώρου" της Κεντροαριστεράς. Αίφνης, ο διαχωρισμός του προέδρου της ΔΗΜ.ΑΡ. από τους Σαμαρά και Βενιζέλο έγινε συνώνυμο της δειλίας, του αριστερού συντηρητισμού και του παραδοσιακού πολιτικού κόστους. Στην καλύτερη περίπτωση, η στάση του θεωρήθηκε κληρονομιά μιας ηθικής αντίληψης, η οποία αδυνατεί να εννοήσει τις "ευθύνες της πολιτικής". Στη νέα τοποθέτηση της ΔΗΜ.ΑΡ. καταλογίστηκαν συγχρόνως και εναλλάξ οπορτουνισμός και ιδεολογικά κολλήματα, κομματική αυτοσυντήρηση και κομματική αυτοχειρία: ανάλογα με τα κίνητρα που έψαχναν οι σχολιαστές στην "ακατανόητη συμπεριφορά" του Κουβέλη.
Η απαξίωση του Φώτη Κουβέλη αποκαλύπτει ωστόσο κάτι βαθύτερο από μια πολιτική διαφωνία ανθρώπων του ευρύτερου χώρου της ΔΗΜ.ΑΡ. Σημαίνει απλά ότι ένα τμήμα του "μεταρρυθμιστικού χώρου" δεν αναγνωρίζει πλέον καμιά αξία στους πολιτικούς συμβολισμούς και στην τομή μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Ξεκινώντας αρχικά από την κριτική σε συγκεκριμένες ενσαρκώσεις της Αριστεράς διολίσθησαν σε έναν ακραίο πραγματισμό όπου όλα τα ζητήματα είναι υπό διαπραγμάτευση. Με αυτόν τον τρόπο η διακυβέρνηση παρουσιάζεται στον λόγο τους ως μια σφαίρα τεχνικών αποχρώσεων όπου μπορούν να δοκιμαστούν όλοι σχεδόν οι συνδυασμοί. Τα μοναδικά προβλήματα που προβάλλουν πλέον είναι προβλήματα επαρκών ή ανεπαρκών πολιτικών μάνατζερ, ευφυών ή ανόητων αξιωματούχων και διαχειριστών. Η έννοια της ευθύνης χάνει πλέον κάθε ηθικοπολιτικό επίχρισμα για να ταυτιστεί απλώς με την επαγγελματική ικανότητα του πολιτικού. Αν ο τάδε μπορεί να κάνει τη δουλειά, να προχωρήσει τις "μεταρρυθμίσεις", θεωρείται καλός. Και ας είναι και Άδωνις Γεωργιάδης. Η κριτική στον ιδεολογισμό αγγίζει το αντίθετο άκρο: την ιδιόμορφη αντίληψη ενός "κινέζικου" μεταρρυθμισμού που ομνύει στην αποτελεσματικότητα θυσιάζοντας όλο και περισσότερο τις άλλες διαστάσεις της πολιτικής εμπειρίας.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα με αυτόν τον εξτρέμ πραγματισμό που σπεύδει να μειώσει τις ηθικές και πολιτικές ανησυχίες για τη δημοκρατία ως "κολλήματα" και "ιδεοληψίες;". Ο κίνδυνος είναι ότι ενισχύει εκείνο το ρεύμα γνώμης που βλέπει την πολιτική σφαίρα και τους επαγγελματίες της ως μια (κυνική) συντεχνία της εξουσίας. Η κατάργηση των πολιτικών συνόρων και η περιφρόνηση για τους συμβολισμούς, εκτρέφει ακόμα περισσότερο τον πρωτόγονο αντικοινοβουλευτισμό και την ισοπέδωση. Από ένα σημείο και μετά δηλαδή ο απεριόριστα ευέλικτος πραγματισμός γίνεται χορηγός του κουφιοκέφαλου δογματισμού και της μισαλλόδοξης συνωμοσιολογίας.
Ο χώρος της ΔΗΜ.ΑΡ., ιδιαίτερα στην εξέλιξή του, υπήρξε ευάλωτος σε αυτό τον κίνδυνο. Αντιλήψεις που ταύτισαν τη σωφροσύνη με τη διαρκή συμβιβαστικότητα ή τις λαϊκές και κινηματικές διαστάσεις της πολιτικής με τον αριστερισμό, δημιούργησαν την αυταπάτη μιας αριστερής πολιτικής χωρίς κοινωνικές αναφορές. Και πάνω σε αυτή την αυταπάτη φύονται τώρα τα λόγια όσων υποστηρίζουν ότι κυβερνώσα Αριστερά σημαίνει προσχώρηση σε έναν υπερβατικό "μεταρρυθμισμό" υπό τον Σαμαρά.
Για να είμαστε ωστόσο δίκαιοι στη σκέψη μας, πρέπει να συμπληρώσουμε τα παραπάνω και με μια παρατήρηση για τη στάση της ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι στις σοσιαλδημοκρατικές και μετριοπαθείς ευαισθησίες. Ισχυρίζομαι ότι η στάση αυτή δεν πρέπει να αντιγράφει το στιλ των "αποφασισμένων μεταρρυθμιστών". Δεν μπορεί ας πούμε στο όνομα της κοινωνικής/ ταξικής πόλωσης να απαιτεί κανείς τη διαμόρφωση ενός ομοιογενούς και στοιχισμένου αριστερού πεδίου. Όπως έχω γράψει και άλλοτε, ο χώρος των μετριοπαθών είναι υπαρκτός, ένα πολιτισμικό αποτύπωμα κάθε σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας και όχι απλώς μια υπόθεση της εκλογικής γεωγραφίας. Η συνάντηση με τμήματα αυτού του χώρου προϋποθέτει ένα ριζοσπαστικό ήθος δίχως κατηχήσεις και σαρωτικούς χαρακτηρισμούς, χωρίς εξυπνακίστικη ρητορική βία. Οι ευθύνες της ΔΗΜ.ΑΡ. για τα φαινόμενα έντονου ιδεολογικού αποχρωματισμού στον "ενδιάμεσο χώρο" είναι αναμφισβήτητες. Αλλά τώρα που της ζητούν πιστοποιητικά "μεταρρυθμιστικής καθαρότητας" οι άλλοι, δεν υπάρχει κανένας λόγος για αντίστοιχες συμπεριφορές από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι για λόγους τακτικής αλλά για λόγους ουσίας.

O Ρουπακιώτης δήλωσε «πλήρης» σαν την Αγελαδίτσα της ΦΑΓΕ...

του Κωστα Κρεμμυδα, απο την Εποχη...

Τι είναι στ’ αλήθεια ο άνθρωπος; / Ο άνθρωπος τι είναι, Ποιος  /  να το ξέρει τάχα;  /  Δεν ξέρω ο άνθρωπος τι είναι  /  ξέρω την τιμή του μονάχα.
(Μπ. Μπρεχτ, Η μπαλάντα  του έμπορα, μετ. Μάριος Πλωρίτης)

Λογικά θα πρέπει το ίδιο πλήρης να αισθάνεται κι ο Μανιτάκης. Ως συνταγματολόγος. Και ως άνθρωπος. Που ξέρει, δεν μιλά και δεν υπογράφει. Πάντα βρίσκεται κάποιος διαθέσιμος να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Αν και καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή στις μέρες μας. (Δείτε κι αυτούς στον «Βήμα FM», ή στο μικρό Mega). Άλλωστε ακόμα και ο σφουγγοκωλάριος, στα χρόνια του Βυζαντίου, ήταν αξίωμα. (Εξαρτάται βέβαια και από τους κώλους).

Επομένως εύστοχη η απάντηση Ρουπακιώτη στο ερώτημα «αν αισθάνεται αδειασμένος;». (Για την ιστορία, ακόμα τότε έπαιζε(;) το επίσης «αδιαπραγμάτευτο» αντιρατσιστικό). Πάντως το άδειασμα προϋποθέτει περιεχόμενο. Να υπάρχει δηλαδή κάτι ν’ αδειάσεις. Κι απ’ ό,τι φαίνεται η γνωστή Συντροφιά Ενισχυμένης Ευθύνης και Περιορισμένης Αξιοπρέπειας φαίνεται εθισμένη στο άδειασμα εν κενώ.
Και το χειρότερο είναι, πως το απολαμβάνουν κιόλας: από τον Τσούκαλη (να πώς γίνεται κανείς αστέρας, γιατί τ’ αστέρια γίνονται δεν γεννιούνται), μέχρι τον εξαφανισμένο Χατζησωκράτη. Μόνο ο Μαργαρίτης ήταν σαν κλαμμένο χέλι προχτές. Προφανώς τού ανέτρεψε τον ισορροπημένο ψυχισμό η παράταση της εκκρεμότητας των απολύσεων στη ΕΡΤ. Άντε να βρεις τώρα 2.650 επίορκους… Είχαν θαμπώσει και τα γυαλιά του, κι όλο τα σκούπιζε. Η γνωστή αμηχανία του δήμιου λίγο πριν κλωτσήσει το σκαμνάκι. Όχι για το ρόγχο του μελλοθάνατου, αλλά από φόβο μη στραπατσάρει το μοκασίνι.

Κρίμα μόνο που δεν ζει ο Καρυωτάκης γιατί σύμφωνα με τα κριτήρια Μανιτάκη θα πληρούσε τις προϋποθέσεις απόλυσης, ως επίορκος: Καθώς το 1928, επειδή συγκρούστηκε με τον προϊστάμενό του υπουργό Υγιεινής, Πρόνοιας και Αντιλήψεως Μιχάλη Κύρκο, (πατέρα του δικού μας Λεωνίδα), μετατέθηκε εκδικητικά στην Πάτρα. Ως πράξη αντίδρασης ο ποιητής έδωσε σε αντιπολιτευόμενη εφημερίδα έγγραφα κακοδιοίκησης της υπηρεσίας του. Οπότε ο υπουργός τον μετέθεσε στην Πρέβεζα «τη θλιβερότερη επαρχία του θλιβερότερου τόπου του κόσμου, που είναι η Ελλάς», κατά τη διαχρονική διαπίστωση Καρυωτάκη.

Το ίδιο «πλήρης» αισθάνεται κι ο Σαμαράς, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ερμηνεύει ακόμα και τη βούληση του Προέδρου του ΣτΕ. Βιάζονται να ξεμπερδέψουν με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Για να πάνε ήσυχοι διακοπές. Κι ο Στουρνάρας στη Σύρο για τένις. Να ξελαμπικάρει και το μυαλό του.

Από τις 21.12.2012 είχαμε προβλέψει πως μπορεί να μη καταστράφηκε ο πλανήτης, αλλά η χώρα μας μπορεί βάσιμα να ελπίζει στην τριανδρία. Τουλάχιστον αυτοί που τους ψήφισαν. Και εξακολουθούν να τους χαίρονται. Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουμε μοιρολατρικά να απολαμβάνουμε τις τραγικές συνέπειες μιας φάρσας που εκτυλίσσεται μεθοδικά στη χειρότερη τραγωδία. Τέτοια η απόγνωση που φορές αναρωτιέμαι αν είναι προτιμότερο να προστεθούμε στα στατιστικά των αυτοκτονιών, ή να ελπίσουμε σε βαριά αρρώστια; Άλλωστε ακόμα κι ο Τσίπρας στο Σύνταγμα, κάπως έτσι μας προετοίμασε για τα επόμενα δύσκολα που θα συνεχίσουν νά ’ρχονται, αλλά εμείς με το βλέμμα στον ύψιστο να περιμένουμε την εκ θεού σωτηρία, βέβαιοι για την τελική νίκη. (Όπως το μαρτυρά και η παράδοση της Αριστεράς.
Που αντιμετωπίζει νικηφόρα τους αγώνες της εργατικής τάξης και τις τρικλοποδιές τού αντιπάλου). Ένα είδος «επαναστατικής μοιρολατρίας», ή «μεταφυσικής της αυταπάτης»; Και για να το διατυπώσουμε και επιστημονικά, ο Υποκειμενικός Ιδεαλισμός μας εδράζεται στον Πολιτικό μας Αυτοσχεδιασμό; Με άλλα λόγια εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στο θείο γιατί όπως έλεγε κι ο Τζορτζ Μπέρκλεϊ (που ήταν και ο κύριος εκφραστής του υποκειμενικού ιδεαλισμού) «ο κόσμος προέρχεται από τις παραστάσεις του θεού, γι’ αυτό και η τάξη των φυσικών νόμων (σ.σ. ενδεχομένως και οι πολιτικοί σχεδιασμοί) παραμένουν θεόπνευστοι»;
Η θεία φώτιση στο δρόμο της ανατροπής, ή έστω της συνδιαχείρισης. Γιατί «ο θεός είναι μεγάλος», «έχει ο θεός», «μπαμπά μη τρέχεις», κι άλλα παρόμοια πρωτότυπα που ακούγονται συνήθως στις συγκεντρώσεις, κατά το γνωστό «Πάλι συνθήματα/ νέοι αγώνες». Ακόμα και οι καλύτερες προθέσεις φαίνεται πως υποχωρούν στην αναλλοίωτη αισθητική του μπαλκονιού.

Η στήλη υποκλίνεται στην επάρκεια όλων εκείνων που επί χρόνια μπορούν ακατάπαυστα να μιλούν από κανάλι σε κανάλι, ραδιόφωνα, συγκεντρώσεις, συνέδρια –πάντα σε ώρες αιχμής–, δίχως την αγωνία προετοιμασίας, ή το χρόνο περισυλλογής. Όπως και σ’ αυτούς που γελούν ασταμάτητα, καλή ώρα ο Τσέκερης από τις συχνότητες του Κόκκινου που ξεκαρδίζεται καθημερινά. Ίσως γιατί «του ανεβάζουν συνέχεια το χαλί». Θα βάζουν κάτι στο χαλί. Μπορεί νά ’ναι μαγικό, σαν του Ισνογούντ. Μπορεί να διαβλέπει πράγματα που αγνοούμε.

Ασφαλώς ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο αντίδρασης, συμπεριφοράς, πορείας. Για παράδειγμα η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα (27 Απριλίου 1941) την μεν Πηνελόπη Δέλτα, προγιαγιά του πρωθυπουργού, οδήγησε σε αυτοκτονία, τον 17χρονο Κουλουφάκο μαζί με τους Βλάση Αποστολέρη και Ιουλία Γαννουρή στην ίδρυση αντιστασιακής οργάνωσης «Αδούλωτοι Έλληνες», τους Γλέζο και Σάντα στην Ακρόπολη, και τη Γερμανική Σχολή, μόλις προχτές, στη βράβευση αποφοίτων της στη διάρκεια της Κατοχής. Ίσως γιατί είχαν το σθένος να συνεχίζουν να φοιτούν ακόμα και μετά την είσοδο των Ναζί. Τους τότε αποφοίτους τίμησαν η Άννα Φιλίνη, Φρόσω Κιάου, η γνωστή Ντόρα, και ο Π. Πικραμένος, ο μόνος ίσως που λόγω ονόματος ταίριαζε στη σεμνή τελετή.
Απ’ την άλλη ο Σαμαράς μάλλον προσανατολίζεται να αυτοκτονήσει κατά την έξοδο των Γερμανών.


Κώστας Κρεμμύδας
mandragoras_magazine@yahoo.gr

Το τέλος του σχεδίου της ΔΗΜΑΡ...

του Γιαννη Αλμπανη, απο το Red NoteBook...

Κουβέλης όπως Καρατζαφέρης; Το ερώτημα διατυπώθηκε από πολλούς μετά την απόφαση της ΔΗΜΑΡ να εγκαταλείψει την κυβέρνηση Σαμαρά. Το σενάριο της απίσχνανσης του κόμματος μετά την αιφνίδια αλλαγή γραμμής του, μοιάζει όντως πολύ πιθανό, όπως άλλωστε έγινε και με το ΛΑΟΣ. Ο χρόνος θα δείξει αν τελικά ο Φώτης Κουβέλης θα μπορέσει να συγκρατήσει εκείνη την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που απαιτούνται για την κοινοβουλευτική επιβίωσή του. Ωστόσο, ανεξαρτήτως του εκλογικού αποτελέσματος, μπορούμε να ισχυριστούμε με αρκετή σιγουριά ότι το πολιτικό σχέδιο που εξέφρασε η ΔΗΜΑΡ, είναι πλέον νεκρό. Είτε σβήσει από τον πολιτικό χάρτη είτε επιχειρήσει να προσεγγίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως δυνάμει κυβερνητικός εταίρος του, το μόνο βέβαιο είναι ότι η ΔΗΜΑΡ δεν θα μπορεί πλέον να συντάσσει πλέον την πολιτική της στη βάση της κεντρικής αντίληψης πάνω στην οποία οικοδομήθηκε όχι μόνο η ίδια (από την εποχή της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού) όσο και το σύνολο αυτού που σχηματικά θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “εκσυγχρονιστική Αριστερά”.

Η κεντρική ιδέα της ΔΗΜΑΡ

Ποια είναι όμως αυτή η θεμελιώδης ιδέα της εκσυγχρονιστικής αριστεράς; Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να την συνοψίσουμε στο ότι αποδεχόμενη τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό ως ανυπέρβλητο πλαίσιο για την άσκηση πολιτικής, η Αριστερά θα μπορούσε να βρει καινούργιο πολιτικό ρόλο, αν συγκροτούταν ως δύναμη λείανσης των πιο ακραίων συνεπειών της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, αν επαναδιατύπωνε με νέους όρους το κοινωνικό συμβόλαιο κατεβάζοντας τον πήχυ των εργατικών δικαιωμάτων, καθώς και αν διαμόρφωνε εντέλει νέες σχέσεις κοινωνικής εκπροσώπησης μέσα στον καινούργιο κόσμο που δημιούργησε ο θρίαμβος της αγοράς. Εν ολίγοις, μια νέου τύπου “σοσιαλδημοκρατία” που θα επιδίωκε την οικοδόμηση μιας ορισμένης κοινωνικής προστασίας, έχοντας όμως ως αφετηρία τα “κεκτημένα” της αγοράς μετά την αντεπίθεση που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, και όχι τα “κεκτημένα” των εργαζομένων, έτσι όπως αυτά διαμορφώθηκαν στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Μετά την κρίση και την επιβολή του Μνημονίου, η κεντρική ιδέα της ΔΗΜΑΡ εξελίχθηκε στην επιδίωξη της λείανση των πιο ακραίων πολιτικών που επέβαλλε η τρόικα, της στοιχειώδους προστασίας των πιο φτωχών, καθώς και τη διάσωσης κάποιων στοιχείων κοινωνικού κράτους, έχοντας βέβαια ως αφετηρία τη αντίληψη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το Μνημόνιο. Ένα χρόνο στην κυβέρνηση, η ΔΗΜΑΡ δεν μπορεί να υπερηφανευτεί ούτε για μια, ελάχιστη έστω, βελτίωση του προγράμματος της τρόικας.

Τα αίτια μιας αποτυχίας

Νομίζω ότι θα ήταν λάθος να απέδιδε κανείς την προφανή αποτυχία της ΔΗΜΑΡ στην έλλειψη ικανοτήτων ή αποφασιστικότητας των στελεχών της. Μάλλον θα πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία όχι στους όποιους χειρισμούς, αλλά στο ότι ευθύ εξαρχής το σχέδιο ήταν καταδικασμένο. Η έλλειψη ελεύθερου πολιτικού πεδίου, η απουσία κοινωνικού χώρου αναφοράς, και η πρωτοφανής κοινωνικοπολιτική πόλωση που έχει διαμορφωθεί μετά την επιβολή του Μνημονίου, κατέστησαν απολύτως ανεδαφικό τον “ρεαλισμό” της ΔΗΜΑΡ.

Έτσι κι αλλιώς, ήδη από τα χρόνια της Θάτσερ και του Ρήγκαν, το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, δηλαδή η επιβολή της λογικής της αγοράς σε όλον τον κοινωνικό βίο, είναι τελείως ανελαστικό. Αποτελεί μια οικουμενική ολότητα που δεν επιτρέπει τη διαπραγμάτευση επιμέρους πτυχών του ή την πολιτική διαμεσολάβηση που αποσκοπεί στην τροποποίηση του. Συγκροτείται γύρω από την αντίληψη ότι η παραμικρή επιμέρους υποχώρηση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το συνολικό σχέδιο. Γι΄ αυτό και από τη στιγμή που οι σοσιαλδημορκάτες αποδέχτηκαν το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, αναιρέθηκε η διαφοροποίηση τους από τη Δεξιά· γι΄ αυτό και οι νεοφιλελεύθεροι (για να θυμηθούμε ένα κείμενο του Νέγκρι από τα 1995) μετατρέπουν σε κεντρική πολιτική μάχη (υπαρξιακή θα έλεγε κανείς...) κάθε επιμέρους κοινωνική σύγκρουση.

Ιδιαίτερα μετά την κρίση, όταν έγινε σαφές στις ευρωπαϊκές κυρίαρχες τάξεις ότι η διατήρηση της κυριαρχίας τους περνάει από το μνημονιακό blitzkrieg σε βάρος “των από κάτω”, η “διαπραγμάτευση” και η “βελτίωση” δεν ήταν απλά ανέφικτες, αλλά μετατράπηκαν σε κακόγουστα αστεία. Στον ένα χρόνο της τρικομματικής κυβέρνησης επιβεβαιώθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση ή βελτίωση του Μνημονίου. Ακόμα και υπό τη διαρκή απειλή της κοινωνικής έκρηξης και της ανόδου στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η τρόικα δεν έδωσε την παραμικρή “αβάντα” στην τρικομματική κυβέρνηση. Και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, όταν η τόσο βίαη υποτίμηση της εργασίας που συνιστά το Μνημόνιο, δεν γίνεται να επιτευχθεί παρά με τον πλέον αδιάλλακτο, ανελαστικό και αυταρχικό τρόπο, δηλαδή με την ίδια τη φαλκίδευση της δημοκρατίας; Tο μνημονιακό πλαίσιο δεν άφησε το παραμικρό ελεύθερο πολιτικό πεδίο για την πρόταση της ΔΗΜΑΡ.

Πέρα όμως από την έλλειψη ελεύθερου πολιτικού πεδίου, η ΔΗΜΑΡ σκόνταψε επίσης στην απουσία κοινωνικού χώρου αναφοράς καθώς και στην πρωτοφανή κοινωνικοπολιτική πόλωση. Από τη στιγμή που δεν μπορούσε στοιχειωδώς να επηρεάσει την επιβεβλημένη από την τρόικα κυβερνητική πολιτική, είναι εύλογο να μην υπάρξει κάποια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα που να βλέπει στην ΔΗΜΑΡ τον πολιτικό εκπρόσωπο των συμφερόντων της. Ακόμα χειρότερα, όταν η κοινωνία και η πολιτική παίρνουν ολοένα και περισσότερο τη μορφή δύο αντιμαχόμενων στρατοπέδων, καθίσταται εξαιρετικά δυσχερής η θέση όποιου δεν ταυτίζεται με το ένα ή το άλλο, κι επιθυμεί να παίξει το ρόλο της γέφυρας. Την ώρα της μεγάλης σύγκρουσης δεν υπάρχει χώρος για ενδιάμεσους. Στον ένα χρόνο της τρικομματικής κυβέρνησης, η ΔΗΜΑΡ κατάφερε να θεωρηθεί είτε αδύναμος κρίκος είτε “πέμπτη φάλαγγα” από τους καθεστωτικούς μνημονιακούς, την ίδια στιγμή που είχε γίνει το κόκκινο πανί της άλλης πλευράς, ως δύναμη που πρόδωσε τις αξίες της Αριστεράς. Ακόμα και αν θεωρήσουμε υπερβολικές τις εκατέρωθεν κατηγορίες, μπορούμε με πειστικότητα να παρατηρήσουμε ότι το μόνο που κέρδισε η ΔΗΜΑΡ από τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, ήταν φθορά από όλες τις μεριές, πράγμα που τελικά οδήγησε και στην απόφαση για αποχώρηση.

Είναι πραγματικά οξύμωρο το ότι αποδείχτηκε απολύτως μη ρεαλιστική η πολιτική πρόταση της ΔΗΜΑΡ, η οποία είχε στηρίξει όλη την επιχερηματολογία της (από την εποχή ακόμα της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού) στο ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ουτοπικό καθώς και στο ότι η Αριστερά έπρεπε να υιοθετήσει “ρεαλιστικές” θέσεις... Ωστόσο, τα συμπεράσματα από την αποτυχία της ΔΗΜΑΡ δεν αφορούν μόνο την ίδια. Σε μια συγκυρία όπου η κρίση παίρνει την έννοια που είχε στην αρχαία τραγωδία, γίνεται δηλαδή στιγμή της επιλογής μεταξύ διαφορετικών δρόμων που οδηγούν σε αντίθετες κατευθύνσεις, δεν υπάρχει χώρος για ενδιάμεσες λύσεις και συμβιβασμούς. Η ήδη διχασμένη ταξικά κοινωνία διχοτομείται και πολιτικά με βάση δύο ανταγωνιστικές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η κρίση: Η μία διαμορφώνεται από το δίπολο αγορά-αυταρχισμός, ενώ η άλλη από το αλληλεγγύη-δημοκρατία. Μεταξύ τους δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός και γι΄ αυτό δεν μπορεί να υπάρξει κι ενδιάμεσος πολιτικός χώρος .