του Γρηγορη Ρουμπανη, απο το Opinion 24...
Με τον Λαζαρίδη όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μετανοημένος αριστερός ο Χρύσανθος, όταν απέτυχε το πείραμα της «Β΄ Πανελλαδικής», άφησε πίσω του τον Τρότσκι, τον οποίο στα νιάτα του εκτιμούσε περισσότερο από τον Στάλιν, και συνάντησε τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ. Έτσι, τον βρήκε έτοιμο ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ και τον πήρε στο πλευρό του. Ίσως επειδή του έγραψε κανά δυο λόγους καλούς, είτε επειδή ενθουσιάστηκε από την ανάπτυξη της θεωρίας των παιγνίων ή τη θεωρία του χάους, στις οποίες είχε εντρυφήσει κατά τα μεταπτυχιακά του στη Νέα Υόρκη, ο Αντώνης Σαμαράς τον θεώρησε πολυτιμότατο και τον έκανε αχώριστο συνεργάτη. Και βουλευτή επικρατείας.
Όταν ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσιζε να τραβήξει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ «παλαιού και φθαρμένου» και του «νέου», που είχε ανάγκη η πολιτική ζωή του τόπου, αναζητούσε τη νομιμοποίηση του εγχειρήματός του όχι μόνο μεταξύ των συντηρητικών ψηφοφόρων, αλλά και των προοδευτικών. Των πολύ προοδευτικών. Αριστερών καραμπινάτων.
Για να προσελκύσει λοιπόν το ενδιαφέρον των πολιτών, εκτός της θεωρίας της «υπέρβασης» που είχε αναπτύξει, χρειαζόταν και αριστερούς δίπλα του. Στην Πολιτική Άνοιξη τράβηξε τον αείμνηστο Ανδρέα Λεντάκη, άνθρωπο με περγαμηνές από την εποχή της χούντας. Στη Νέα Δημοκρατία, της οποίας μαζί με το δαυλό, της άλλαξε και τα φώτα, τράβηξε τον Χρύσανθο Λαζαρίδη, με περγαμηνές κι αυτός, αλλά από την ευάλωτη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου». Τον Ανδρέα Λεντάκη δεν πρόλαβε να τον αξιοποιήσει όπως ήθελε, γιατί το εγχείρημα της Πολιτικής Άνοιξης βυθίστηκε μόλις βγήκε από το λιμάνι, στα αβαθή. Γνωρίζοντας τον άνθρωπο όμως, μάλλον ήταν αδύνατο να τον εξευτελίσει. Θα έριχνε το σακάκι του στον ώμο και θα τον αποχαιρετούσε με τα δέοντα.Με τον Λαζαρίδη όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μετανοημένος αριστερός ο Χρύσανθος, όταν απέτυχε το πείραμα της «Β΄ Πανελλαδικής», άφησε πίσω του τον Τρότσκι, τον οποίο στα νιάτα του εκτιμούσε περισσότερο από τον Στάλιν, και συνάντησε τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ. Έτσι, τον βρήκε έτοιμο ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ και τον πήρε στο πλευρό του. Ίσως επειδή του έγραψε κανά δυο λόγους καλούς, είτε επειδή ενθουσιάστηκε από την ανάπτυξη της θεωρίας των παιγνίων ή τη θεωρία του χάους, στις οποίες είχε εντρυφήσει κατά τα μεταπτυχιακά του στη Νέα Υόρκη, ο Αντώνης Σαμαράς τον θεώρησε πολυτιμότατο και τον έκανε αχώριστο συνεργάτη. Και βουλευτή επικρατείας.
