Να λέμε και τα καλά του λαού...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Να τα λέμε και τα καλά του λαού. Έφαγε στις πρόσφατες εκλογές την πίεση της αρκούδας, από εξαγορά με πεντακοσάρικα μέχρι εκβιασμούς για το μέλλον των παιδιών του, που, αν δεν ψηφίσεις όπως πρέπει, άστοργε πατέρα, δεν θα έχουν φάρμακα να γιατροπορευτούν και τρόφιμα για να χορτάσουν.
Ριπές εκφοβισμού και καλοπιάσματος από τα βυρσοδεψεία των συνειδήσεων, να μην ξέρεις από πού θα σου 'ρθει, να οχυρώνεσαι για να μην σε πετύχει ο Πρετεντέρης και τελικά να στη φέρνει πισώπλατα η Χούκλη. Να τα λέμε και τα καλά του λαού, να λέμε ότι το 30,7% που έδωσε στους Σαμαράδες και τους Βενιζέλους ήταν το μικρότερο ποσοστό που έχει πάρει ποτέ το δικέφαλο κτήνος της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, μικρότερο και από το 32% του Μαΐου του 2012, τότε που η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι.
Πεντακοσάρικα υποσχέθηκε ότι θα μοιράσει ο Σαμαράς στο ένα εκατομμύριο των πιο φτωχών, προσδοκώντας ότι θα πάνε να τον ψηφίσουν από ευγνωμοσύνη, διότι οι φτωχοί, τούτη είναι πάντοτε η πεποίθηση των δεξιών, είναι εκ φύσεως εξαγοράσιμοι. Τα μισά λεφτά τα έδωσαν πριν από τις εκλογές και τα άλλα μισά τα άφησαν για μετά, σαν τους μαφιόζους που κόβουν το χαρτονόμισμα στη μέση, για να είναι σίγουροι ότι θα γίνει η βρομοδουλειά τους. Τους υποτίμησαν τους φτωχούς οι Σαμαράδες, τους πρόσβαλαν, γι' αυτό και έλαβαν εκείνο που τους άξιζε. Στις λαϊκές γειτονιές πήραν ποσοστά ντροπής, ντροπής για τους ίδιους και υπερηφάνειας για τους ψηφοφόρους.
Εκτός από πεντακοσάρικο, οι κυβερνήτες έταξαν και θέσεις εργασίας, «πεντακόσιες χιλιάδες» φώναξε ο Βενιζέλος, «επτακόσιες εβδομήντα χιλιάδες» υπερθεμάτισε ο Σαμαράς, λες και πρόκειται για πλειστηριασμό ψυχών. Επτακόσιες εβδομήντα χιλιάδες θέσεις εργασίας, να το ακούει ο άνεργος που είναι εκτός αγοράς δύο και τρία χρόνια, που δεν παίρνει ούτε καν το γλίσχρο επίδομα και να το σταυρώνει ενστικτωδώς το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Έλα όμως που δεν το σταύρωσε ο άνεργος το ψηφοδέλτιο, εξ ου και τα γλίσχρα ποσοστά που πήρε ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός σε αυτή την κατηγορία των ψηφοφόρων.
Ούτε οι υποσχέσεις έπιασαν τόπο, ούτε οι θριαμβολογίες. Άκουγες το καθεστώς και τα καθεστωτικά ΜΜΕ να μιλούν για το πρωτογενές πλεόνασμα και την έξοδο στις αγορές και νόμιζες ότι είχαμε πάρει πίσω την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Άκουγες την Τρέμη και έλεγες, να, όπου να 'ναι θα ξεμαρμαρωθεί ο Παλαιολόγος και τα ψάρια θα βγουν από το τηγάνι για να βουτήξουν στον Βόσπορο. Φωνές βοόντων εν τη ερήμω. Ο κόσμος κατάλαβε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα επιτεύχθηκε από το υστέρημά του, ότι από το υστέρημά του επιτεύχθηκε και η έξοδος στις αγορές, πεντακόσια εκατομμύρια την πλήρωσε την προεκλογική φιέστα του Αντώνη και του Βαγγέλη. Το κατάλαβε και τους μαύρισε δεόντως.
Οι πρώτες ριπές έπεσαν στα βράχια. Ετοιμαστείτε για τις επόμενες.

Υπάρχει σήμερα κάποιο Κέντρο;

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Η πρωτοφανής για τα μεταδικτατορικά δεδομένα παρατεταμένη πολιτική ρευστότητα, σε συνδυασμό με την αξεπέραστη καθολική κρίση, εκτός των άλλων, θέτει στην ημερήσια διάταξη ορισμένα «δομικά» ερωτήματα. Οι απαντήσεις δεν είναι (ακόμη;) δεδομένες. Αλλά το γεγονός ότι τίθενται εκ των πραγμάτων είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα για την κατανόηση όσων συμβαίνουν γύρω μας.

Ανάμεσα στα άλλα ερωτήματα που προβάλλουν είναι το αν σήμερα ισχύουν οι κλασικές διαχωριστικές κομματικές, πολιτικές και ιδεολογικές γραμμές. Αν βρίσκονται, επιπλέον, σε ισχύ και οι επιμέρους τομές τους με βάση τις οποίες συνηθίσαμε να προσλαμβάνουμε το πολιτικό σύστημα.
Αλλιώς διατυπωμένο το ίδιο και για την οικονομία της στήλης θα μπορούσε να πάρει τη μορφή: Αν σχηματικά τη Δεξιά σήμερα συναπαρτίζουν οι φορείς και οι δυνάμεις που εκφράζουν και υλοποιούν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας και την Αριστερά όσοι διακηρύσσουν την ανατροπή τους, υπάρχει, στη βάση αυτής της διχοτόμησης, κάποιο Κέντρο;
Ακόμη παραπέρα: Μήπως από την οπτική αυτή έχουν δευτερεύουσα αξία ή δεν έχουν αξία παραδοσιακές οριοθετήσεις όπως Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά; Μήπως απλώς για μια νεοφανή πραγματικότητα χρησιμοποιούνται άχρηστα εργαλεία του παρελθόντος;
Με μια πρώτη ματιά στην Ελλάδα-πειραματόζωο δεν φαίνεται να έχει εφαρμογή πια η κλασική θεωρία της πολιτικής τυπολογίας σύμφωνα με την οποία υπάρχει ένα Κέντρο, μια ενδιάμεση μετακινούμενη κρίσιμη μάζα πολιτών. Αυτή που άλλοτε μετατοπίζεται προς τα δεξιά και άλλοτε προς τα αριστερά. Επομένως, όποιος μετακινείται προς εκεί συγκροτεί και τις πλειοψηφίες;

Υπουργείο Πελατειακής Μετακλητότητας...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Οσο κι αν θεωρείς κομμάτι της δουλειάς σου το διάβασμα, βιαστικό έστω, το δυνατόν περισσότερων εφημερίδων και ιστοσελίδων, αλλά και την παρακολούθηση τηλεοπτικών συζητήσεων που από το πρώτο τέταρτο δείχνουν ότι το μόνο που θα σου προσφέρει ο εσκεμμένος θόρυβός τους είναι η απογοήτευση, θα σου ξεφύγουν πολλά. Αναρίθμητοι πλέον οι πομποί ειδήσεων κάθε είδους,
τείνουν να εξισωθούν με τους αποδέκτες, με τους περισσότερους μάλιστα από τους καινοφανείς να μην ακολουθούν το παραδοσιακό δημοσιογραφικό τυπικό· δυσχεραίνουν έτσι τη χρήση του υλικού τους, αφού συχνά οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο αυθεντικό και το φαρσικό σβήνουν, έξυπνα ή βάναυσα.

Με καθυστέρηση λοιπόν ανακάλυψα σε διαδικτυακό σεργιάνι μια είδηση από εκείνες που σε κάνουν να πεις αυτόματα «μένω άναυδος». Κι αν στο ανέκδοτο ο άλλος απαντά ακαριαία «κι εγώ Αστυδάμαντος», παίζοντας με τον ήχο των λέξεων, στην προκειμένη περίπτωση θα έλεγε κι αυτός ότι μένει άναυδος. Αποσβολωμένος. Αποστομωμένος. Πρώτα έκπληκτος και κατόπιν τσαντισμένος. Ποια η εκκωφαντική είδηση, που έμεινε στην αφάνεια σχεδόν έναν χρόνο και ανασύρθηκε πριν από λίγες μέρες: Σύμφωνα με δημοσιευμένη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως απόφαση του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αριθμ. πρωτ. Φ.908/91309/Η/08.07.2013, ο κ. Γεώργιος Ανατολάκης διορίζεται δέκατος τρίτος και τυχερός στο πολιτικό γραφείο του κ. Κ. Αρβανιτόπουλου (αυτός είναι ο υπουργός, για όσους δεν το θυμούνται, καθώς και για όσους θέλουν να το ξεχάσουν).

Και ποιος ο κ. Γεώργιος Ανατολάκης, θα αναρωτηθούν όσοι ενδιαφέρονται ελάχιστα για το ποδόσφαιρο, όσοι δεν παρακολουθούν από κοντά τα κοινοβουλευτικά καθέκαστα καθώς και όσοι αποφάσισαν πως είναι χάσιμο χρόνου να καταγράφουν λεπτομερώς το ακατάπαυστο πηγαινέλα στους ορόφους και τα διαμερίσματα της «γαλάζιας πολυκατοικίας». Είναι ο κ. Γιώργος Ανατολάκης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, από τις τελευταίες φουρνιές βετεράνων, όχι δηλαδή της γενιάς του Μποτίνου ή του Γιούτσου. Ο χαρακτηρισμός «σκληροτράχηλος μπακ» ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του, όπως και τα συνώνυμα «ογκόλιθος», «βράχος», κ.λπ. Γενικά, ήταν του δόγματος «ή η μπάλα θα περάσει ή ο αντίπαλος παίκτης, όχι πάντως και τα δύο μαζί».

Μια ανάγνωση διαφορετική...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Συνήθως στις αναλύ­σεις για τις εκλογές και τα πολιτικά παρεπόμενα απου­σιάζει ένας κρίσιμος παράγοντας. Οτι οι εκλογές αποτελούν «τη δημοκρατική έκφραση της πάλης των τάξεων» για να χρησιμοποιήσουμε μια κλασική διατύπωση. Τα ταξικά χαρακτη­ρι­στικά τις περισσότερες φορές επικαλύπτονται και υπερισχύουν άλλα εκλογικά κριτήρια.
Πλην όμως, με την τυπική μαρξιστική έννοια, αλλά και κάθε άλλη, που τα οριοθετεί διαφο­ρετικά, μεταλλαγμένα σε πολιτικούς-κομμα­τικούς ανταγωνισμούς είναι πάντοτε παρόντα.
Στη βάση αυτή αν η ελληνική κοινωνία εκλαμβάνεται ως κάθε άλλη ολότητα, πλην της ταξικής, τα συμπεράσματα συνιστούν αναλύσεις επί χάρτου. Επομένως και οι σχετικές πολιτικές κινήσεις, που υποτίθεται ότι υπαγορεύουν, κινούνται στο κενό. Πρακτικά και στα καθ΄ ημάς, στη φάση που διανύει το πολιτικό- κομματικό σύστημα, μικρή σημασία έχει αν θα συσπειρωθεί η συντηρητική παράταξη, κοιτώντας προς τα δεξιά ή το κέντρο είτε αλληθωρίζοντας. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με την Κεντροαριστερά.
Εστω κι αν αναβαπτιστούν, με τούτο ή άλλο τρόπο, αυτοί οι δυο πόλοι, το μέλλον τους είναι σκοτεινό. Οι υπολογισμοί ότι θα μεγεθυνθούν, μέσω του αθροίσματος των επιμέρους δυνάμεων, που θα συμμετέχουν, παραπέμπουν σε μια άλλη Ελλάδα. Οι περίφημες αμφίπλευρες διευρύνσεις του παρελθόντος, που έδιναν λύσεις σε περιόδους κρίσεων, το πιθανότερο είναι να αποδειχθούν άχρηστα εργαλεία. Η κατάπτωση του ΠΑΣΟΚ αποτελεί τυπικό παράδειγμα. Χάνοντας τις όποιες ταξικές αναφορές και διαμεσολαβήσεις, κάθε πολιτική κίνηση της ηγεσίας του ήταν καταδικασμένη. Επειδή η τύχη του δεν κρινόταν και δεν κρίνεται από λιγότερο ή περισσότερο ευφυείς κινήσεις στη σκακιέρα του πολιτικού σκηνικού. Αλλά από την ουσιαστική ταξική απομόνωσή του. Τόσο από τις κυρίαρχες τάξεις και τα τμήματά της όσο και από τις κυριαρχούμενες.
Η πορεία του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ προδιαγράφει σε γενικές γραμμές και το μέλλον της σαμαρικής ΝΔ. Προς το παρόν, τουλάχιστον και στις συνθήκες του καθεστώ τος της προδιαγραφόμενης παρατεταμένης παρακμής της χώρας, η πτώση φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Οι όποιες «στροφές» και στο καλύτερο σενάριο μπορεί μόνο να την επιβραδύνουν. Κυρίως, επειδή η πολιτική της είναι δεδομένη και συνθλίβει τα ταξικά συμφέροντα της μεγάλης πλειονό- τητας του λαού. Εκτός των άλλων, οι εκλο­γές και οι μετεκλογικές πραγματικό­τητες αναδεικνύουν, αν κι όχι σε όλη την έκταση ακόμη, την πολυεπίπεδη κρίση ταυτότητας και της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που λοιδορούνταν για τις συνιστώσες του, αναδεικνύεται, πια, στον πιο σταθερό κομματικό πυλώνα, παρά τα προβλήματά του.

Με ποιους θα πας, ποιους θα αφήσεις;

του Θωμά Γιούργα, απο το Νοστιμον Ημαρ...

Εδώ και πάνω από 30 χρόνια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εναλλάσσονται στην εξουσία μέσα σε ένα επικοινωνιακό σκηνικό τεχνητής πόλωσης. Η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ των δύο κομμάτων συνετελέσθει υπό το βάρος της έλξης ενός ισχυρότατου νεοφιλελεύθερου μαγνήτη τον οποίο κρατούσαν κοινά επιχειρηματικά χέρια. Οι μόνες αποχρώσεις ιδεολογικής απόκλισης εντοπίζονταν στην ατζέντα κοινωνικών ζητημάτων.
Αλλά ακόμα κι εκεί, οι διαφορές υπήρξαν είτε στείρα ρητορικές είτε για ζητήματα ελάσσονος σημασίας (πχ αναγραφή θρησκεύματος στις ταυτότητες).
Σήμερα, είναι η πρώτη πολιτική περίοδος μετά το 1981 όπου η πόλωση μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αποκτά αμιγώς ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Η σημερινή πόλωση δεν είναι τεχνητή, όπως συχνά ακούγεται, και σίγουρα δεν έχει τα χαρακτηριστικά που της προσδίδουν τα συστημικά ΜΜΕ. Δεν έχουμε από την μία το κόμμα της ευθύνης, της αστικής τάξης και ασφάλειας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και από την άλλη το κόμμα της ανευθυνότητας, της αναρχίας και τους χάους (ΣΥΡΙΖΑ). Αυτή είναι η καρικατούρα της πόλωσης που προσπαθούν με φθίνουσα πειστικότητα να επικοινωνήσουν τα συστημικά ΜΜΕ.
Η σημερινή πόλωση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ εκπορεύεται από δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές φιλοσοφίες.
α) Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα οικονομικό μοντέλο αναδιανομής του πλούτου προς τα κάτω και θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την προστασία των πιο αδύναμων στρωμάτων (αντι-λιτότητα και εξισωτική –egalitarian- ανάπτυξη).
Η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει ένα οικονομικό μοντέλο αναδιανομής του πλούτου προς τα πάνω και θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την προστασία των πιο ισχυρών και του επιχειρηματικού ιμπεριαλισμού (λιτότητα και νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη).
β) Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την άμεση αποκατάσταση των μεγάλων αδικιών ώστε να δημιουργήσει μια κοινωνία με μεγαλύτερη συνοχή και (ψυχολογική) σταθερότητα.
Η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δημιουργεί και ανέχεται τις μεγάλες αδικίες για χάρη της οικονομικής σταθερότητας ώστε όταν αυτή επέλθει να μπορέσει να αποκαταστήσει τις μεγάλες αδικίες της λιτότητας (σχήμα οξύμωρο).
γ) Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται τον χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, προτάσσει την προστασία και την ήπια αξιοποίηση του περιβαλλοντικού & φυσικού πλούτου, αρνείται να ξεπουλήσει το νερό και τις παραλίες, οραματίζεται την προοδευτική ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας.

Από τη δωσίλογη Δεξιά στον κυβερνώντα ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό...

του Στεφανου Δημητριου, απο τα Ενθεματα...

Ο σκληρός πυρήνας της κυβερνώσας Δεξιάς. Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει μία εκδοχή της Δεξιάς ούτε και της Αριστεράς. Γνωρίζουμε, επίσης, τη ρήση «η Δεξιά δεν αλλάζει», παρόλο που αλλάζει. Ωστόσο, ένας σκληρός, ιδεολογικός πυρήνας της διατηρείται άθραυστος. Ο πυρήνας αυτός της δωσίλογης Δεξιάς απετέλεσε, κατά τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας, τον μηχανισμό για την ανασύσταση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης,
υπό το πνεύμα του μισαλλόδοξου αφανισμού των αντιφρονούντων, του πνιγμού της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών. Οργάνωσε τη δημόσια διοίκηση ως μηχανισμό δίωξης και επιβολής διακρίσεων, αλλά και αναπαραγωγής των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των «συνεργατών» και της ίδιας. Χρειάζονται οι συνεργάσιμοι άνθρωποι· και η δωσίλογη Δεξιά είχε πλεόνασμα από αυτούς. Αυτή η Δεξιά κατέστειλε πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και παρέκαμψε το Σύνταγμα του 1952 με τα «παρασυντάγματα». Είναι η ίδια Δεξιά που συγκρότησε και τον σκληρό πυρήνα της δικτατορίας. Από τη Μεταπολίτευση και μετά, η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε να περιθωριοποιήσει τα υπολείμματα του ένοχου παρελθόντος. Αυτά όμως είναι παρελθόν. Σύμφωνα με τον αφόρητα κοινότοπο λόγο του πρωθυπουργού, «ανήκουν στο χθες και όχι στην Ελλάδα του αύριο». Ο ίδιος, βεβαίως, ανήκει στη σημερινή Ελλάδα, γι’ αυτό και είναι έτσι όπως την ζούμε η χώρα μας.

«Ποιος, επιτέλους, κυβερνά αυτόν τον τόπο;» και η απάντηση Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός κατέστη άβουλο ενεργούμενο του Μπαρόζο, στις Κάννες, το 2011. Με την πολιτική που του ανέθεσαν να εκτελέσει, υπονομεύτηκε η συνταγματική αυτονομία. Με την κατάρρευση της συνταγματικής αυτονομίας, παγιώθηκε η αδυναμία της χώρας ως προς το να καθορίζει αυτοδύναμα και κυριαρχικά τους κανόνες που διέπουν την αυτοτέλειά της, αλλά και το αν θα μπορεί να διατηρεί τον νομίμως εκλεγέντα πρωθυπουργό. Ο πρωθυπουργός περιφρόνησε τον «κυρίαρχο λαό», αναλαμβάνοντας ασμένως να διεκπεραιώσει πολιτική που δεν σχεδίασε ο ίδιος∙ ταξική πολιτική βάναυσης εξαθλίωσης. Στελέχωσε το επιτελείο του με τους ιδεολογικούς επιγόνους των υπολειμμάτων εκείνου του σκληρού ιδεολογικού πυρήνα, που μετέτρεψε τον δωσιλογισμό σε εθνικοφροσύνη και πατριδοκαπηλία.

Η αλήθεια για τη ΝΔ και τη Χρυσή Αυγή...

left.gr...

Οι υπόγειες αλλά και οι λιγότερο σκοτεινές διασυνδέσεις της κατά Καρατζαφέρη πολυκατοικίας

 Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συσπειρώσει μετριοπαθείς ψηφοφόρους που την εγκαταλείπουν και να ψαρέψει μέρος της αδιευκρίνιστης ψήφου, η κυβέρνηση επανέφερε χθες τη θεωρία των δύο άκρων, με στόχο να γίνει η ψήφος της Χ.Α. πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην επίθεση λάσπης χρησιμοποιούν είτε γραφικούς τύπους όπως ο κ. Γούδης είτε την αυτονόητη προσπάθεια να συρρικνωθεί η εκλογική απήχηση των νεοναζί εγκληματιών (προσπάθεια που κάνουν και όσοι, όπως πχ ο κ. Καμίνης, συμμετέχουν στον ανήθικο πόλεμο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ). Ξεχνούν όμως τη συνεργασία της ΝΔ με τους νεοναζί για την εξυπηρέτηση μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, τη στήριξη της ΧΑ σε υποψηφίους της ΝΔ και τις υπόγειες σχέσεις των δύο διαμερισμάτων της περίφημης πολυκατοικίας

Αυτοί που έβαζαν Μπαλτάκους σε νευραλγικές θέσεις της συγκυβέρνησής τους και κατόπιν παρέπεμπαν στις καλένδες το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ να συζητηθεί στη Βουλή αυτό το πλήγμα στη Δημοκρατία , αυτοί που διερευνούσαν δυνατότητες κυβερνητικής συνεργασίας με την Χρυσή Αυγή, αυτοί που τα άκρα με τα οποία ο Κώστας Καραμανλής αρνούταν να συνεργαστεί τα έκαναν υπουργούς της συγκυβέρνησής τους, αυτοί που στη Βουλή ψήφιζαν μαζί με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής την υπεράσπιση διαπλεκόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων (τραπεζιτών, εφοπλιστών κ.λπ), αυτοί που πριν την δολοφονία του Φύσσα έκαναν τα στραβά μάτια στα εγκλήματα των νεοναζί,

Καρμική εκλογική δικαιοσύνη...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ενας καρμικός νόμος διέπει τα εκλογικά: όποιος σκάβει τον εκλογικό λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα.

Αυτό συνέβη το 1958, όταν Δεξιά και Κέντρο κατασκεύασαν έναν εκλογικό νόμο που εξαφάνιζε το τρίτο κόμμα, με σκοπό να αποψιλώσουν την ανερχόμενη ΕΔΑ από βουλευτές. Το αποτέλεσμα ήταν η Αριστερά, λίγα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, με 25%.

Η κυβέρνηση άλλαξε την ημέρα διεξαγωγής των ευρωεκλογών από την πρώτη στη δεύτερη Κυριακή με προφανή και ιδιοτελή σκοπιμότητα: ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που πριν από δύο χρόνια μόλις βρισκόταν στο 4%, δεν έχει αυτοδιοικητική επιρροή συγκρίσιμη με αυτήν της Ν.Δ. ή ακόμη και του νεκροζώντανου ΠΑΣΟΚ. Αναμενόμενο θα ήταν, λοιπόν, την πρώτη Κυριακή να καταγράψει άσχημα αποτελέσματα στις περιφερειακές κάλπες, πράγμα που -υπολόγιζαν- θα αντιστάθμιζε το σαφές, αντίθετο μήνυμα των ευρωεκλογών. Αφήστε που έλπιζαν, επίσης, ότι η αποχή θα ήταν μεγαλύτερη τη δεύτερη Κυριακή, λόγω της πολιτικής κόπωσης αλλά και της οικονομικής αδυναμίας των ετεροδημοτών να μετακινηθούν.
Και, φυσικά, επιστρατεύτηκαν και άλλα όπλα για τη χειραγώγηση της ψήφου: οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν αδιαφιλονίκητα φαβορί, η αναβίωση του σκιάχτρου της εξόδου από το ευρώ και το φάσμα της κατάρρευσης της σταθερότητας. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η Νέα Δημοκρατία είναι απούσα, πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, από τις δύο μεγαλύτερες κάλπες της χώρας. Οι δικοί της ψηφοφόροι, επομένως, κινδυνεύουν να έχουν χαλαρή στάση στις ευρωεκλογές. Και κάτι άλλο, όχι ασήμαντο, εν όψει της φιλοδοξίας του κυρίου Σαμαρά να αλλάξει τη Νέα Δημοκρατία σε Νέα Ελλάδα: όλες, μα όλες, οι προσωπικές του επιλογές αποδοκιμάστηκαν από το εκλογικό σώμα. Μετρήστε: Ιωαννίδης, Σπηλιωτόπουλος, Κουμουτσάκος...
Ολα αυτά, όμως, είναι δευτερεύοντα. Αλλο είναι το σημαντικό. Οι επικείμενες εκλογές έχουν μοναδικό διακύβευμα, όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι σήμερα ο καθρέφτης του μέλλοντος της ηπείρου, όπως ήταν η Ισπανία το 1936.

H φούσκα και το βόλι...

Στάθης στον eniko.gr...

Καλημέρα σας.
Oταν ο αείμνηστος δημαγωγός της μεταπολιτευτικής Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου είχε χάσει τις δημοτικές εκλογές στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με τη δεξιά να παίρνει τους τρεις συμβολικούς δήμους, Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και το ΚΚΕ να σαρώνει στους δήμους της Αττικής,
είχε δηλώσει το αμίμητο: «νίκησε η τοπική αυτοδιοίκηση».
Σήμερα, δεν θα μπορούσε να πει κανείς το ίδιο, αλλά θα μπορούσε ίσως να διαπιστώσει ότι το ΠΑΣΟΚ (και συνμπουρδουκληδόν η Ν.Δ.) έχουν «νικήσει την τοπική αυτοδιοίκηση». Διότι αυτό που εν πρώτοις μαρτυρούν οι αυτοδιοικητικές εκλογές της Κυριακής είναι ότι  η επί τριάντα τόσα χρόνια πολιτική κυριαρχία του δικομματισμού στη χώρα έχει δημιουργήσει σε τοπικό επίπεδο ένα πλέγμα δομών, δεσμών, θεσμών, συνηθειών και σχέσεων το οποίο μπορεί να λειτουργεί αυτονομημένο απ’ τις πολιτικές δυνάμεις που το δημιούργησαν, υπέρ τους ή εναντίον τους, κι όλο αυτό για ένα ικανό ακόμα διάστημα στο εγγύς μέλλον.
Απόδειξη το ΠΑΣΟΚ. Ως κόμμα και πολιτική δύναμη έριξε λευκή πετσέτα, πολλοί όμως «λευκοί» υποψήφιοι λειτούργησαν ως Πασόκιοι χωρίς ΠΑΣΟΚ το ίδιο αποτελεσματικά, όπως όταν λειτουργούσαν ως Πασόκιοι του ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί τα σχήματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να κατέβηκαν παρενδεδυμένα σε αυτές τις εκλογές ή ανοιχτά και με τα κομματικά τους λάβαρα, μπορεί οι υποψηφιότητες να έφεραν τα ποικίλματα του «ανεξάρτητου», του «κομματικού», του «αντάρτη», του «συνεργαζόμενου» ή ό,τι άλλο, όμως τον γενικό τόνο στα αποτελέσματα φαίνεται να τον έδωσε η δύναμη της αδράνειας μιας κοινωνίας που κινείται μέσα στο τοπικό πλαίσιο με κριτήρια, δεσμούς, στόχους και σκοπούς που ο τριακονταετής δικομματισμός έχει σμιλέψει. Οι όποιες εξαιρέσεις υπήρξαν, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αντιθέτως, όπου έναντι των αυτοδιοικητικών κριτηρίων ούτω πώς εννοουμένων, πρυτάνευσαν οι πολιτικές επιλογές των κομμάτων, τα αποτελέσματα μίλησαν διαφορετική γλώσσα. Χαρακτηριστική η τύχη των πολιτικών (προσωπικών και κομματικών) επιλογών του κ. Σαμαρά στα πρόσωπα των κ.κ.  Αρη Σπηλιωτόπουλου, Γιώργου Κουμουτσάκου και Γιάννη Ιωαννίδη. Οπως επίσης του ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόσωπο του κ. Βουδούρη. Ή στις επιδόσεις του σε Κρήτη, Θεσσαλία και αλλού.

Στο καλό, Θανασάκη Πολιτευόμενε...

Πάνος Σκουρολιάκος, απο την Αυγη...

Στο υπέροχο θεατρικό έργο των Α. Σακελλάριου και Χ. Γιαννακόπουλου «Θανασάκης ο πολιτευόμενος», στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 άρτι αφιχθείς εξ Ελβετίας όπου σπούδασε, ο Θανασάκης εγκαθίσταται στην Ψροκώσταινα για να πολιτευθεί. Φιλοδοξεί κι αυτός να κατασκευάσει ένα successstory της εποχής, για μια Ελλάδα που μόλις έχει βγει από έναν παγκόσμιο κι έναν εμφύλιο πόλεμο.

Ο Θανασάκης ανήκει σ' εκείνη την κατηγορία των Ελλήνων που έφθαναν εξ Εσπερίας αρματωμένοι με γνώσεις και απόψεις, βερνικωμένοι με μπόλικο λούστρο και περισσό αυτοθαυμασμό, για να προσφέρουν με το αζημίωτο. Συναντούμε αυτήν την κατηγορία «σωτήρων - πιράνχας» με την ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τότε που πλήθος άκαπνων φραγκοντυμένων συμπατριωτών μας ήρθαν από το εξωτερικό, κατέλαβαν υψηλές θέσεις στο Δημόσιο και το κατάκλεψαν. Όχι όλοι βέβαια, αλλά αρκετοί. Πολλοί, για την ακρίβεια. Τόσοι, ώστε να εμπνεύσουν τον πιο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα της εποχής, τον Μιλτιάδη Χουρμούζη, να γράψει τον «Υπάλληλο». Μια πικρή κωμωδία που αναδεικνύει όλη την ατμόσφαιρα της μίζας, της συναλλαγής και της αρπαχτής που βασίλευαν από τότε, την ίδια ώρα που οι ήρωες του '21 επένοντο και πέθαιναν στην ψάθα. Τα σχολικά βιβλία δεν αναφέρουν βέβαια πως ο ήρωας Νικηταράς (ο «τουρκοφάγος») ζητιάνευε έχοντας απ' το γκουβέρνο επίσημη άδεια ζητιάνου.
Πόσες και πόσες δεν είναι οι οικογένειες των κατ' επάγγελμα πολιτικών που, αφού βόλεψαν παιδιά και εγγόνια ώστε να ζουν απ τον δημόσιο κορβανά, κακίζουν το κακό και οκνηρό Δημόσιο με τους κηφήνες υπαλλήλους. Εδώ μιλάμε για Θανασάκηδες πάππου προς πάππον. Αλλά είναι και οι άλλοι Θανασάκηδες, αυτόνομοι και με «σόλο καριέρα». Αγαπημένες ιδιότητες: δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες, μέλη συμβουλίων, γενικοί γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι οργανισμών. Τους γνωρίζουμε. Μεγαλώσαμε μαζί τους. Παρακολουθήσαμε την εξέλιξή τους πάντα μέσα από την εκάστοτε κρατούσα πολιτική κατάσταση.
Οι γερμανοτσολιάδες που έγιναν εθνικόφρονες μετεμφυλιακά, για να περάσουν στην υπηρεσία της χούντας αργότερα και να επανέλθουν μέσω της δεξιάς παράταξης ξανά στα πράγματα. Μέχρι πριν από λίγο, έκρυβαν όσο μπορούσαν το αμαρτωλό ακροδεξιό παρελθόν τους. Τώρα όμως το προβάλλουν ανερυθρίαστα, μιας και η ακροδεξιά προέλευσή τους είναι το πιο ασφαλές διαβατήριο για να πάρουν πρώτη θέση στο ακροδεξιό τραίνο της εποχής Σαμαρά.

Η μόνη ΕΛΠΙΔΑ και ΔΙΕΞΟΔΟΣ: Η ΨΗΦΟΣ ΜΑΣ...

του Μενελαου Γκιβαλου, απο το παρον...

Η πλήρης, σχεδόν, κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ -η οποία επιδιώκεται να καλυφθεί πίσω από το εφεύρημα της Ελιάς- και η συρρίκνωση της ΝΔ, από την οποία αποστασιοποιείται ένα σοβαρό τμήμα της φιλελεύθερης-συντηρητικής της βάσης, μετατρέπουν τις εκλογικές αναμετρήσεις της 18ης και 25ης Μαΐου σε δεινή δοκιμασία
για την επιβίωση και την αναπαραγωγή του σημερινού κυβερνητικού-μνημονιακού σχήματος.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της κρίσης: Τόσο τα εκβιαστικά διλήμματα που εξαπολύονται από τα κόμματα της συγκυβέρνησης κατά των πολιτών και της ελληνικής κοινωνίας όσο και οι απόπειρες διαμόρφωσης ενός εναλλακτικού μνημονιακού συμπληρωματικού εταίρου -όπως είναι, π.χ., το Ποτάμι ή η θνησιγενής κίνηση των «58»- έχουν μετατραπεί σε «μπούμερανγκ» και κινδυνεύουν να πλήξουν θανάσιμα τον έναν μνημονιακό πυλώνα της συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν διαμορφωθεί στην πράξη, τόσο σε επίπεδο κοινωνικοοικονομικής αναφοράς όσο και σε πολιτικοϊδεολογικό επίπεδο, σε συγκοινωνούντα δοχεία. Γι' αυτό και η τρομοκράτηση, τα διλήμματα, ο προβαλλόμενος ως «φόβητρο» ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν ένα τμήμα της ήδη συρρικνωμένης, στις εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012, βάσης του ΠΑΣΟΚ απευθείας στη ΝΔ, στον «ισχυρό» των δύο «συνεταίρων».

Παράλληλα, η επιχείρηση αποπολιτικοποίησης, μέσω της διαμόρφωσης μιας ομιχλώδους Κεντροαριστεράς ως μνημονιακού εφεδρικού σχήματος που θα ανακόψει την ανοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι πλήττει περισσότερο το ΠΑΣΟΚ και επιτείνει το πρόβλημα της επιβίωσής του.

Οι «προειδοποιήσεις» του Ευ. Βενιζέλου για «αποχώρηση» από τη μνημονιακή κυβέρνηση και οι απαράδεκτες, από κάθε άποψη, «απειλές» του Λ. Γρηγοράκου περί «ουκρανικού εμφυλίου» εάν καταβυθισθεί εκλογικά το ΠΑΣΟΚ, απευθύνονται ευθέως στον Αντ. Σαμαρά… Στην πράξη: Η πολιτική της κυβέρνησης, οι εκβιασμοί και τα διλήμματα ΠΛΗΤΤΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ.

«Η Ιστορία μπορεί να περιμένει...»

του Ροβήλου Μανθούλη, απο το Laternative...

 

«Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο Ντρέιφους ήταν ένοχος. Στέλνουν επιστολές στις εφημερίδες για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για "το ξεθάψιμο όλων αυτών των ιστορικών γεγονότων που έχουν αποκλειστικό σκοπό να γελοιοποιήσουν το στρατό". Αργότερα, μας λένε, αργότερα. Ο πόλεμος του '14; Το 2020! Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος; Ας περιμένουμε το 2025! Ο πόλεμος της Αλγερίας; Αυτόν θα τον πιάσουμε το 2040...».
Υπάρχουν ακόμη βουλευτές στην Ελλάδα που αντιδρούν, ή τουλάχιστον αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε μια ταινία για τον Εμφύλιο, το 1997, 50 χρόνια μετά! Την ταινία μού ζήτησε να τη γυρίσω το γνωστό γαλλο-γερμανικό κανάλι ΑΡΤΕ. (Και ακολούθησε μια συζήτηση με τον ιστορικό Μαρκ Φερό) Συμπαραγωγός η ΕΡΤ. Ηταν η πρώτη φορά που έγινε μια ταινία για το πάντα επίφοβο αυτό θέμα. Μεταδόθηκε στην Ελλάδα, αθόρυβα, και άφησε εμβρόντητους τούς τηλεθεατές που έτυχε να τη δουν. Το ίδιο βράδυ, χιλιάδες τα τηλεφωνήματα στην «Ελευθεροτυπία» και στην ΕΡΤ για να την αναμεταδώσουν την επομένη! Ετσι κι έγινε. Ομως 40 παλικάρια της Ν.Δ. (που κανείς τους δεν είχε συμβάλει στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ειρήσθω εν παρόδω, από όσο γνωρίζω) συνυπογράφουν μια επερώτηση στη Βουλή: «Πώς είναι δυνατόν ένα κρατικό κανάλι να μεταδίδει τέτοιες αντεθνικές ταινίες;»! «Αντεθνική» γιατί «δεν χρησιμοποιήθηκαν καθηγηταί των πανεπιστημίων μας αντί εμπαθών και αμετανοήτων καπεταναίων» (σαν το στρατηγό του Εθνικού Στρατού Κουμανάκο -τότε λοχαγό- που κατέλαβε το ύψωμα του Κλέφτη!). «Αντεθνική» γιατί «στα Δεκεμβριανά παρουσιάζονται εικόνες βομβαρδισμένων δήθεν σπιτιών της Αθήνας. Οι Βρετανοί δεν εβομβάρδισαν την πόλη, οι καταστροφές έγιναν (μόνο) από τις ανατινάξεις σπιτιών από τον ΕΛΑΣ». 

Με εντολή Θεού...

swell...

Το δυνατό της "όπλο" ρίχνει στη μάχη των εκλογών η ΝΔ, ακούσαμε. Κι αυτό είναι ο πρωθυπουργός Σα(χλα)μαράς. Το άκουσα και κόντεψα να τρελαθώ. Στη ΝΔ θεωρούν δυνατό "όπλο" τον Σα(χλα)μαρά! Ίσως επειδή στο Μουσείο της Ακρόπολης μιλούν με την καλαματιανή προφορά, από την εποχή που ο λεγάμενος ήταν υπουργός Πολιτισμού...

 

Αυτόν που ερωτηθείς από πολίτη ζωντανά σε τηλεοπτική εκπομπή αν έχει δουλέψει ποτέ, απάντησε ότι είχε στην Αμερική πιτσαρία. Τον ίδιο που σε ερώτηση δημοσιογράφου για ποιο πράγμα θα μπορούσε να διαβεβαιώσει τους Έλληνες που υποφέρουν τόσα από τα μέτρα, θεώρησε σωστό να δεσμευτεί με στόμφο ότι σε ένα χρόνο από τότε όλη η Ελλάδα θα έχει δωρεάν WiFi. Στη ΝΔ θεωρούν δυνατό "όπλο" αυτόν που από σούπερ αντιμνημονικός στην αντιπολίτευση, έγινε σούπερ μνημονιακός όταν κέρδισε τις εκλογές.

 

Αυτό το "όπλο" της ΝΔ είναι το ίδιο που κάθε φορά που έπρεπε να ψηφιστεί κάποιο νομοσχέδιο της τρόικα, εκβίαζε τους βουλευτές του με ακατάσχετη καταστροφολογία. Και μετά την ψήφιση από τους εκβιαζόμενους βουλευτές, μιλούσε για σωτηρία της Ελλάδας. Μέχρι την επόμενη ψηφοφορία.

 

Οι πολυκατοικίες πέφτουν από μέσα...

Ρεμπελισκος...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο ζυγώνει η ώρα που η Νέα Δημοκρατία βαράει διάλυση. Για το ΠΑΣΟΚ ούτε λόγος, αφού η τακτική της αλλαγής επωνυμίας για την αποφυγή της διάλυσης δεν λειτούργησε ποτέ σε καμία επιχείρηση, και δη φαληρισμένη.
Η Ελιά, εκτός από τον ήλιο θέλει και τη θάλασσα, και το μόνο που προσφέρεται σήμερα είναι ένα Ποτάμι, κι αυτό μπαζωμένο. Κανονικά. Με μπάζα των εργολάβων. Το μόνο σχήμα που θα μπορούσε να τους χωρέσει είναι τα Κελιά.
Στη Νέα Δημοκρατία ωστόσο, η διάλυση αναμένεται να έχει περισσότερο σασπένς. Σασπένς έχει και στο ΠΑΣΟΚ βέβαια, αφού το βροντερό παρών του Γιωργάκη δίνει άλλον αέρα στον εκνευρισμό του Βενιζέλου. Αλλά όπως και να το κάνουμε, την αγωνία και το κύρος που προσθέτει ο μεγαλοαστισμός της μεγάλης Δεξιάς παράταξης, η Δημοκρατική παράταξη δεν τα βίωσε ούτε όταν ο Αντρέας ήταν στο Ωνάσειο και οι δελφίνοι πάλευαν να τον θάψουν πριν την ώρα του.
Στην πολυκατοικία της Δεξιάς συγκατοικούν σήμερα οι ακροδεξιοί του Σαμαρά και του Μπαλτάκου, οι ακροδεξιοί του Καρατζαφέρη (που μπορεί να μην τον κάλεσαν στην πολυκατοικία, αλλά κάλεσαν τους ποντικούς του), οι Ντορικοί (δηλαδή οι Μητσοτακικοί) και οι Καραμανλικοί. Όλο και κάποιοι θα μου διαφεύγουν, αλλά το κάνουν από συνήθεια, για παν ενδεχόμενο.

Ευρωσκεπτικισμός εναντίον ευρωπαϊσμού ή Αριστερά εναντίον Δεξιάς;

Tου Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Η επιλογή της κυβέρνησης να αποπολιτικοποιήσει τις ευρωεκλογές (“δεν έχει σημασία ποιος θα βγει πρώτος”, μας ενημερώνει ο Βενιζέλος), είναι προφανής και απολύτως κατανοητή. Με τις κακόηχες νύξεις περί νέου δανείου και νέου μνημονίου να πληθαίνουν καταστρέφοντας το εορταστικό κλίμα για τα στοιχεία της Eurostat, ο πήχυς μπαίνει σαφώς στη μείωση, κατά το δυνατόν, της διαφοράς ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ – δευτερευόντως και σε μια καταγραφή της “Ελιάς” εντός ορίων αξιοπρεπείας.

Αν όμως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν τους λόγους τους να κρατάνε “χαμηλά” τη συζήτηση περί Ευρώπης, πώς συζητάμε για τα “ευρωπαϊκά” εμείς στην Αριστερά; Στον έβδομο χρόνο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, με τα σενάρια περί διάλυσης της Ευρωζώνης να πληθαίνουν, και με τα προγνωστικά να δείχνουν σοβαρή ενίσχυση της Αριστεράς στην επόμενη Ευρωβουλή, ο προβληματισμός σε μεγάλα τμήματά της δείχνει καθηλωμένος στο σημείο που βρισκόταν και πριν συμβούν όλα αυτά.
* Μιλώντας πρόσφατα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, ο Δημήτρης Κουτσούμπας τονίζει ότι “τα κόμματα –θέλουν δεν θέλουν– χωρίζονται σε κόμματα που υπερασπίζονται την ΕΕ, τα μονοπώλια από τη μία μεριά, και στα κόμματα, όπως το ΚΚΕ από την άλλη, που παλεύει για αποδέσμευση από την ΕΕ” (19.4.2014).
* Λίγες μέρες νωρίτερα, στην Εφημερίδα των Συντακτών (“Για έναν αριστερό ευρωσκεπτικισμό”, 16.4.2014), ο Παναγιώτης Σωτήρης διαπιστώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ  “εγκατέλειψε το καμιά θυσία για το ευρώ” (πότε όμως συνέβη αυτό;) και προειδοποιεί ότι “έτσι εκχωρείται ένας κρίσιμος πολιτικός χώρος στην Ακροδεξιά”. Σε εκτενέστερη εκδοχή του ίδιου άρθρου στο περιοδικό Εκτός Γραμμής, ο ίδιος παραδέχεται βεβαίως ότι “τα κόμματα της Ακροδεξιάς δεν διατυπώνουν ευθείς στόχους ρήξης με την ΕΕ” - σε κάθε περίπτωση, όμως, “καπηλεύονται το ότι φαίνονται να είναι τα μόνα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα σ΄ ένα τοπίο που χαρακτηρίζεται από αβάσταχτη ευρωφιλία”.

Μαθήματα μαύρης προπαγάνδας...

του Ανδρεα Νεφελουδη, απο το Tvxs...

Παρακολούθησα τη Μεγάλη Δευτέρα την εκπομπή του Πρετεντέρη στην ΑΝΑΤΡΟΠΗ για την αξιολόγηση ως ανθρώπων του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του Σαμαρά, από μια ομάδα,
αξιόλογων στην πλειοψηφία τους, καλεσμένων από τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Στη διάρκεια της εκπομπής κατάλαβα γιατί ο Πρετεντέρης είναι ο πρύτανης της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας και της μαύρης προπαγάνδας. Ήταν σαφές ότι ο «δημοσιογράφος» ήθελε να απευθυνθεί σε εκείνη την κατηγορία των πολιτών που στα λόγια δεν είναι με την δεξιά, αλλά δεν τους αρέσει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καταρχήν δεν ήταν τυχαία η επιλογή των προσώπων. Ο «δημοσιογράφος» απέφυγε να καλέσει κάποιον καλλιτέχνη που ήξερε ότι μπορεί να έχει καλή γνώμη για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν η ασχέτως αντιδεξιά στα λόγια, αλλά ακραία συντηρητική στις απόψεις της, γνωστή συγγραφέας διηγημάτων της νέας εποχής Βίπερ και Άρλεκιν, κα Τριανταφύλλου, ο γνωστός για την κομματική προτίμηση του προς το ΠΑΣΟΚ κος Φασουλής, η δημοσιογράφος κα Διαμαντάκου, μέλος της κε της ΔΗΜΑΡ, από την πλευρά της μειοψηφίας που πρόσκειται στην κίνηση των 58, ο συντηρητικών απόψεων ηθοποιός κος Χαλκιάς και άλλοι. Λίγο πολύ όλοι θεώρησαν τον Σαμαρά ως σωτήρα της χώρας, τον Μπαλτάκο ως κακή παρένθεση και την Χρυσή Αυγή ως ακραίο, παρένθετο, προϊόν μιας λαϊκίστικης ερμηνείας της κρίσης. Τόσο απλά, τόσο ξεδιάντροπα.

Βρίζουν γιατί χάνουν... και χάνονται...

του Κλεαρχου Τσαουσιδη, απο την Αυγη...

Όσο πλησιάζει η μέρα των ευρωεκλογών το κυβερνητικό επιτελείο επιστρατεύει όλα τα ρετάλια της πολιτικής -και όχι μόνο- για να βρίσουν, να λοιδορήσουν, να απειλήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα, τα στελέχη της ριζοσπαστικής Αριστεράς εν γένει. Έτσι, τα ρετάλια γίνονται ρεμάλια.

Αποθησαυρίζω ρήσεις θλιβερού επιπέδου μόνον από τις τελευταίες μέρες:
«Μουρλοί» οι αριστεροί κατά τον πιο αξιολύπητο υπουργό της κυβέρνησης*, που σκίζεται να αποδείξει στ' αφεντικά ότι ο Μπαλτάκος δεν φτουράει μία μπροστά του.
- «Αγράμματος» ο Αλέξης Τσίπρας για την περίπου έφηβη, Σώτη Τριανταφύλλου. Αλήθεια, μιας και της είναι οικεία η επιμέλεια κειμένων, ας συγκρίνει τα λεγόμενα του Τσίπρα με αυτά του εκλεκτού της Αντώνη Σαμαρά. Εξ όσων η ίδια έχει δηλώσει, δεν ανήκει πια στους 58, ούτε στη ΔΗΜ.ΑΡ., άρα κάπου εκεί στα σκούρα μπλου ή στα μαύρα θα σιτίζεται πλέον (πνευματικά πάντα). Πάντως, τα ελληνικούλια της στον προφορικό λόγο είναι στενοχωρημένα.
- «Τσόλια»** οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ κατά το υπέρβαρο κουρέλι του ΠΑΣΟΚ, που κάνει σαν τη χήρα μόλις βρει μικρόφωνο μπροστά του. Δηλώνει από τη μια ότι θα ψηφίσει Σαμαρά και καλεί από την άλλη τα κόμματα που φκιασιδώνονται σαν Κεντροαριστερά να διαλυθούν για να ενωθούν σε ένα νέο σχήμα στο μέλλον. Οφθαλμοφανής η πάσα στο ακροδεξιό σύστημα, μπας και τσιμπήσει στις επικείμενες εκλογές κάτι από ό,τι απέμεινε σε ΠΑΣΟΚ, Ελιά, ΔΗΜ.ΑΡ. Το μόνο που του μένει να πει πια είναι ότι η... Αριστερά πούλησε τον Οτσαλάν. Αυτός ήταν «αλλού», όπως πάντα.

Το λιμάνι στα σαλόνια

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τις ύβρεις που σε τακτά χρονικά διαστήματα εξεμούν οι Γ. Μουρούτης, Φ. Κρανιδιώτης και οι λοιποί στενοί συνεργάτες του Αντ. Σαμαρά, τότε έχουμε μια λιμανίσια ατμόσφαιρα που απάδει σε οξιζεναρισμένες της τρίτης ηλικίας και σε «σικ» κατοίκους των βορείων προαστίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης...

Προφανώς δημοψήφισμα...

απο το Alter Thess...

Ανησύχησαν οι υποστηριχτές της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς γιατί, ίσως όχι με τον πλέον δόκιμο τρόπο, άνοιξε ξανά η δημόσια συζήτηση για την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος ώστε να αποφασίσει ο ελληνικός λαός το αν θα συνεχιστεί το πρόγραμμα της φτωχοποίησης του.
Ξαναθυμήθηκαν οι υποστηριχτές της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς τι είχε συμβεί το Νοέμβριο του 2011,
όταν από το μυαλό του Παπανδρέου πέρασε η ιδέα για την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος – χωρίς πάντως ποτέ να ξεκαθαριστεί σε τι θα λέγαμε «ναι» ή «όχι» - και τις σφαλιάρες που έπεσαν τότε από τον Σαρκοζί, την Μέρκελ, τους τραπεζίτες, τους εκδότες και φυσικά τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Και όπως τότε, έτσι και τώρα, τα καθίκια λένε πως το μόνο δημοψήφισμα που μπορεί να πραγματοποιηθεί είναι αυτό για το ευρώ, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ χωρίς να συνεχιστεί – ούτε κουβέντα βέβαια για την επούλωση της καταστροφής – το πρόγραμμα της φτωχοποίησης των πολλών καλών ανθρώπων.
Αυτό που με δυσκολεύει σε αυτή την ιστορία είναι η αμηχανία με την οποία τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον αυτά που βγαίνουν στις τηλεοράσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα του δημοψηφίσματος και ότι στις σχετικές ερωτήσεις απαντούν με μία σχετική επιφυλακτικότητα για το τι θα συμβεί με τη ζώνη του ευρώ.
Για το δημοψήφισμα: Το δημοψήφισμα, το πρώτο, θα γίνει στις 25 Μαϊου, τελεία και παύλα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ το κερδίσει – κερδίσει δηλαδή και τα δύο ψηφοδέλτια του κόμματος της Ενωμένης Δεξιάς – τότε το δημοψηφισματικό «ΟΧΙ» στην αυταρχική λιτότητα θα κουνήσει τα θεμέλια και τις πλάκες στις πλατείες σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο, θα κάνει τα καθίκια να κλάσουν μέντες και θα συντονίσει τους χτύπους στις καρδιές όλων των καλών, με ή χωρίς αυταπάτες για το πόσα μπορεί να πετύχει μία αριστερή διακυβέρνηση, ανθρώπων παντού. Στις 25 Μαϊου προφανώς και θα γίνει δημοψήφισμα και εννοείται πως πρέπει να το σηκώσουμε στις πλάτες μας.
Ο alterthess ιανός

Οι μεταλλάξεις του φασισμού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Αν κοιτάξουμε τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, όπως αυτός διαμορφώθηκε στις τελευταίες εθνικές εκλογές, θα εκπλαγούμε με την άνοδο των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων. Να πάρουμε μια γεύση. Το κόμμα του αρχιδολοφόνου Αντερς Μπρέιβικ, που σκότωσε εν ψυχρώ 69 εφήβους στο νησί Ουτόγια της Νορβηγίας και τραυμάτισε δεκάδες άλλους, στην κατασκήνωση της Νεολαίας των Σοσιαλδημοκρατών,
στις εκλογές του 2013, πήρε 16,3% και μπήκε στην κυβέρνηση. Στην Ελβετία, η Ακροδεξιά έφτασε το 26,6% στις εκλογές του 2011. Στην Αυστρία, το ποσοστό τους ανέβηκε στο 26% στις εκλογές του 2013. Στη Γαλλία το ποσοστό τους είναι 13,6% στις εκλογές του 2012. Στην Ανατολική Ευρώπη τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Στη Ρωσία έχουν 11,7%, στην Ουκρανία 10,5% και στην Ουγγαρία 16,7%.
Αλλά και στις χώρες όπου δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, τα ποσοστά τους είναι αντιστοίχως 0,2% και 0,3% και έχουν τεράστια επιρροή στα κόμματα εξουσίας. Η βαριά παράδοση του φρανκισμού και του σαλαζαρισμού πέρασε στη Δεξιά και τους Σοσιαλδημοκράτες, που αφομοίωσαν την ακροδεξιά ατζέντα.
Είναι το μοντέλο που θέλουν να μιμηθούν ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του. Εξ ου και ο εμφύλιος με τη Χρυσή Αυγή. Είναι θέμα ηγεσίας. Θα έχουμε μια ενιαία Δεξιά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής ή με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας; Μέχρι πρόσφατα η φασίζουσα κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου περίμενε τον «εκπολιτισμό» των κουκουλοφόρων της Χ.Α., κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και έδειξε απεριόριστη ανοχή. (Θα έλεγα και όλο το πολιτικό σύστημα που υποτίμησε τον κίνδυνο αυτής της εγκληματικής οργάνωσης.)
Τι έγινε και χάλασε αυτή η συναίνεση; Οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής ξεπέρασαν το ανεκτό όριο. Πριν κινηθεί η Δικαιοσύνη είχε προηγηθεί η δημοσιογραφική έρευνα. Και εδώ θα χρειαστεί να μνημονεύσουμε τις έρευνες του δικού μας Δημήτρη Ψαρρά για τον σύγχρονο ναζισμό στην Ελλάδα, χωρίς να ξεχνάμε και τους λίγους άλλους που κατάλαβαν σε βάθος αυτό το φαινόμενο.

Τι συμβαίνει στην ελληνική Δεξιά;

του Χριστοφορου Βερναρδακη, απο το Red NoteBook...

Οι εκλογές του 2012 έφεραν στην επιφάνεια τη βαθιά κρίση της ελληνικής δεξιάς (και ευρύτερα της κεντροδεξιάς), έκφραση της οποίας αποτέλεσε η πληθώρα των κομμάτων που εκτέθηκαν στις εκλογές (ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΛΑΟΣ, ΔΡΑΣΗ, Δημοκρατική Συμμαχία, ΧΑ, Δημιουργία Ξανά). Η πρωτοφανής αυτή έκρηξη της κρίσης είχε ως αφορμή το Μνημόνιο και τις πολιτικές  βαθύτατης αναδιάρθρωσης που υλοποιούσε, θεμελιωνόταν ωστόσο στις έντονες  ιδεολογικές αποκλίσεις που ξεσπούσαν μέσα στο περιβάλλον της τεράστιας κοινωνικής κρίσης. 

Μια σύντομη υπενθύμιση: Η μεταπολιτευτική ΝΔ υπήρξε ένα ισχυρό, ενιαίο κόμμα, που στην πραγματικότητα ισοδυναμούσε και εξέφραζε συνθετικά όλη την παράδοση της δεξιάς παράταξης στην Ελλάδα, από τα πιο (ακρο)δεξιά έως τα πιο φιλελελεύθερα και κεντρογενή στοιχεία. Η κομματική αυτή «πολυπολιτισμικότητα» συγκροτούνταν και λειτουργούσε πάντα υπό μια συγκεκριμένη κάθε φορά «ηγεμονία». Στην πρώτη περίοδο της ΝΔ θα δει κανείς την ηγεμονία του πολιτικού φιλελευθερισμού και της πολιτικής του «κράτους-ρυθμιστή» των ενδοαστικών αντιθέσεων. Η περίοδος εκείνη ονομάστηκε πετυχημένα «περίοδος του αστικού εκσυγχρονισμού».