Της Ευγενιας Παλιερακη, απο τα Ενθεματα...
Η πρώτη επέτειος του θανάτου του líder máximo
της Βολιβαριανής Επανάστασης τιμήθηκε εν μέσω διαδηλώσεων εναντίον της
κυβέρνησης Μαδούρο και διπλωματικής κρίσης με τον Παναμά. Οι
κινητοποιήσεις έχουν χάσει, βέβαια, τις τελευταίες μέρες τη μαζικότητά
τους. Αυτό οφείλεται στη βίαιη καταστολή τους, στην κόπωση των
διαδηλωτών και στον διχασμό της αντιπολίτευσης μεταξύ δεξιών
ριζοσπαστικοποιημένων τάσεων που αρνούνται κάθε διαπραγμάτευση με την
κυβέρνηση και πιο μετριοπαθών στοιχείων.Ενώ στο δρόμο παραμένουν κυρίως οι οπαδοί του δεξιού Λεοπόλδο Λόπες, η αξιοπιστία της αντιπολίτευσης δέχθηκε ισχυρό πλήγμα διεθνώς όταν κάποιοι υποστηρικτές της έκριναν σκόπιμο να κυκλοφορήσουν στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες από επεισόδια στη Χιλή, στην Αίγυπτο, ακόμη και στη Συρία, προκειμένου να καταγγείλουν την αστυνομική βία στη Βενεζουέλα. Κάπως έτσι, ο νυν πρόεδρος φαίνεται να επανακάμπτει ύστερα από μία από τις σημαντικότερες πολιτικές κρίσεις, για τη χώρα, των τριάντα τελευταίων χρόνων.
Κάποια
ερωτήματα, όμως, παραμένουν – τουλάχιστον για όσους δεν θεωρούν τις
πρόσφατες κινητοποιήσεις απλώς μία συνωμοσία των αντιδραστικών ελίτ, οι
οποίες, με την αρωγή των ΗΠΑ και χειραγωγώντας τις μεσαίες τάξεις,
επεχείρησαν να ανατρέψουν βίαια μια δημοκρατικά εκλεγμένη αριστερή
κυβέρνηση, όπως το 2002. Οι φραστικές επιθέσεις της κυβέρνησης εναντίον
των ΗΠΑ και η ταύτιση των διαδηλωτών με πράκτορες της CIA είχαν ως κύριο
στόχο να απονομιμοποιήσουν την αντιπολίτευση και να αποστρέψουν τα
βλέμματα από τα προβλήματα τα οποία καλείται να επιλύσει η κυβέρνηση και
τα οποία δεν μπόρεσε – ή δεν πρόλαβε — να αντιμετωπίσει ο Τσάβες. H
μαζικότητα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, όπως και το υψηλό ποσοστό
της αντιπολίτευσης στις τελευταίες εκλογές, δείχνουν πως η κυβέρνηση
Μαδούρο αμφισβητείται πια τόσο από τις μεσαίες τάξεις όσο και από μέρος
των λαϊκών στρωμάτων.
