Aló Presidente!

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Τον Μάιο του 1999 βγήκε για πρώτη φορά στον αέρα της κρατικής τηλεόρασης της Βενεζουέλας η εκπομπή «Αλό Πρεζιντέντε», με παρουσιαστή… τον Ούγκο Τσάβες. Όλοι ήθελαν να μιλήσουν με το νέο ηγέτη, να του πουν τα προβλήματά τους και να μάθουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης,

και αν γινόταν αυτό χωρίς περιττούς ενδιάμεσους, ακόμα καλύτερα. Ήταν τέτοια η επιτυχία της εκπομπής, που επί 13 χρόνια ο Τσάβες ξεκινούσε κάθε Κυριακή το πρωί στις 11, και συνήθως τελείωνε γύρω στις 5 το απόγευμα –το «Αλό Πρεζιντέντε», δηλαδή, ήξερες πότε θα ξεκινήσει, όχι όμως και πότε θα τελείωνε.

Δεν ήταν μόνο οι βενεζουελάνοι που ήθελαν να μιλήσουν με τον Πρόεδρο. Πιο πολύ απ” όλους, την εκπομπή τη χρειαζόταν ο ίδιος ο Τσάβες. Ελλείψει κόμματος, και σ” ένα περιβάλλον εντελώς εχθρικό, η πολιτική του δύσκολα θα μπορούσε να φτάσει αλλιώς στους πολίτες της Βενεζουέλας, και μάλιστα τόσο γρήγορα και «αδιαμεσολάβητα», όσο το επέτρεπε η κρατική τηλεόραση.
Θυμήθηκα την εκπομπή αυτές τις μέρες που, οι μέχρι χτες πολέμιοι του «επίδοξου έλληνα Τσάβες» –έτσι χλεύαζαν τον Αλέξη Τσίπρα διαφόρων μεγεθών opinion leaders–, σπεύδουν τώρα να του απευθύνουν το δικό τους Aló Presidente!, καταθέτοντας αιτήματα και συμβουλές –πάνω απ” όλα, όμως, μη χάνοντας ευκαιρία να του δηλώσουν τη δυσανεξία τους για τους περιττούς ενδιάμεσους, δηλαδή… τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μια εκδοχή του φαινομένου είχαμε πέρσι τέτοιον καιρό, ενόψει του ιδρυτικού συνεδρίου. Η εικόνα που φιλοτεχνούσαν τότε ήταν αυτή ενός πολέμου μεταξύ Τσίπρα και «συνιστωσών», με τις δεύτερες να υπονομεύουν υποτίθεται τον πρώτο –και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να καλείται, σε διάφορους τόνους, να δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι, διαλύοντας με αποφασιστικότητα τα απομεινάρια της εποχής του 3%.
Μετά το τέλος των συνιστωσών, σειρά έχουν τώρα τα στελέχη του κόμματος που …«δεν καταλαβαίνουν». «Τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Αντώνης Καρακούσης στο χτεσινό Βήμα, αποδίδοντας μάλιστα τις απόψεις του στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα (!), «είναι πρόσωπα που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην πολιτική διεκδίκηση [...] βγαλμένα από μικρές περιθωριακές ομάδες που έδρασαν κυρίως στον δρόμο [εξ ου και] δυσκολεύονται να κατανοήσουν την πρόκληση μιας αριστερής διακυβέρνησης σε συνθήκες αστικού καθεστώτος». Ηθικό δίδαγμα: ή με αυτούς που καταλαβαίνουν τι σημαίνει κυβέρνηση, ή με τους περιθωριακούς.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Βενεζουέλα: Έτος 1 μ.Τ.

Της Ευγενιας Παλιερακη, απο τα Ενθεματα...
Η πρώτη επέτειος του θανάτου του líder máximo της Βολιβαριανής Επανάστασης τιμήθηκε εν μέσω διαδηλώσεων εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο και διπλωματικής κρίσης με τον Παναμά.  Οι κινητοποιήσεις έχουν χάσει, βέβαια, τις τελευταίες μέρες τη μαζικότητά τους. Αυτό οφείλεται στη βίαιη καταστολή τους, στην κόπωση των διαδηλωτών και στον διχασμό της αντιπολίτευσης μεταξύ δεξιών ριζοσπαστικοποιημένων τάσεων που αρνούνται κάθε διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση και πιο μετριοπαθών στοιχείων.
Ενώ στο δρόμο παραμένουν κυρίως οι οπαδοί του δεξιού Λεοπόλδο Λόπες, η αξιοπιστία της αντιπολίτευσης δέχθηκε ισχυρό πλήγμα διεθνώς όταν κάποιοι υποστηρικτές της έκριναν σκόπιμο να κυκλοφορήσουν στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες από επεισόδια στη Χιλή, στην Αίγυπτο, ακόμη και στη Συρία, προκειμένου να καταγγείλουν την αστυνομική βία στη Βενεζουέλα. Κάπως έτσι, ο νυν πρόεδρος φαίνεται να επανακάμπτει ύστερα από μία από τις σημαντικότερες πολιτικές κρίσεις, για τη χώρα,  των τριάντα τελευταίων χρόνων.

Κάποια ερωτήματα, όμως, παραμένουν  –  τουλάχιστον για όσους δεν θεωρούν τις πρόσφατες κινητοποιήσεις απλώς μία συνωμοσία των αντιδραστικών ελίτ, οι οποίες, με την αρωγή των ΗΠΑ και χειραγωγώντας τις μεσαίες τάξεις, επεχείρησαν να ανατρέψουν βίαια μια δημοκρατικά εκλεγμένη αριστερή κυβέρνηση, όπως το 2002. Οι φραστικές επιθέσεις της κυβέρνησης εναντίον των ΗΠΑ και η ταύτιση των διαδηλωτών με πράκτορες της CIA είχαν ως κύριο στόχο να απονομιμοποιήσουν την αντιπολίτευση και να αποστρέψουν τα βλέμματα από τα προβλήματα τα οποία καλείται να επιλύσει η κυβέρνηση και τα οποία δεν μπόρεσε – ή δεν πρόλαβε — να αντιμετωπίσει ο Τσάβες. H μαζικότητα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, όπως και το υψηλό ποσοστό της αντιπολίτευσης στις τελευταίες εκλογές, δείχνουν πως η κυβέρνηση Μαδούρο αμφισβητείται πια τόσο από τις μεσαίες τάξεις όσο και από μέρος των λαϊκών στρωμάτων.

Οι όροι της σύγκρισης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

O θάνατος του Ούγκο Τσάβες, που λόγω και των σχετικών δημοσιευμάτων επανέφερε στην αργούσα μνήμη τα κρίσιμα επεισόδια της πολιτείας του ηγέτη της Βενεζουέλας, αποτέλεσε το έναυσμα για να αναπτυχθεί ένας κάποιος διάλογος περί του τι εστί δημοκρατία, λαϊκισμός (στη λατινοαμερικάνικη περίπτωση ίσως είναι περισσότερο ταιριαστός ο μάλλον λιγότερο απαξιωμένος όρος ποπουλαρισμός), σοσιαλισμός κ.τ.λ. Το εγγενές και πιθανότατα αθεράπευτο πρόβλημα στις κουβέντες αυτές είναι το πώς ορίζεται ο δεύτερος όρος σύγκρισης και ποιος τον επιλέγει, δηλαδή «από πού μιλάει», από ποιο ιδεολογικό βάθρο. Αυτό εφόσον πράγματι θέλουμε να συν-σκεφτούμε, και όχι απλώς να ακούσουμε τα χειραγωγημένα «γεγονότα» (όσα επιλέγουμε να θυμόμαστε και να υπερτονίζουμε) να επικροτούν την έτοιμη από καιρό άποψή μας.
Η δημοκρατία, βεβαίως, είναι μέγεθος απόλυτο και δεν επιδέχεται σχετικοποιήσεις. Αυτό όμως ισχύει στο μυαλό μας, όπου κατοικεί στο ιδεατό της σχήμα. Εξω, στον αυθεντικό κόσμο, με τις αντιπαλαίουσες εξουσίες, πολιτικές, οικονομικές και πλέον μιντιακές, τα πράγματα διαφέρουν και τα ιδεατά σχήματα καταρρέουν. Οταν λοιπόν συζητάμε για το «πόσο δημοκρατικό είναι το μπολιβαριανό καθεστώς του Τσάβες», με όσα μπορεί να ξέρει γι' αυτό ένας απόμακρος παρατηρητής, φρόνιμο είναι να θίγουμε ταυτόχρονα το ερώτημα «πόσο δημοκρατικές είναι οι δυτικού τύπου πολιτείες», όπως η δική μας. Ισως αυτή η συνεξέταση θα μας παρότρυνε να φερόμαστε με λιγότερο σνομπισμό (δυτικού και πάλι τύπου) απέναντι σε ό,τι διαφέρει από τα οικεία μας παραδείγματα. Διότι ο σνομπισμός δεν εξετάζει. Απλώς απορρίπτει ό,τι τον ενοχλεί εκ προοιμίου, λ.χ. αισθητικά. Παρακολουθούσα, ας πούμε, στην τηλεόραση κάποιες μετατσαβικές προσεγγίσεις και το νόημα δεν το έδιναν όσα έλεγε ο αναλυτής, αλλά το ξινισμένο ύφος του. Η άποψή του ήταν η σηκωμένη μύτη του.
Αν ως δεύτερο όρο συγκρίσεως, λοιπόν, θέσουμε την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, τότε όποια πολιτεία κι αν τεθεί ως πρώτος όρος, θα μετρηθεί, θα ζυγιστεί και θα βρεθεί ελλιπής. Κι αυτό, παρότι η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν, βέβαια, μια εξαιρετική «επινόηση» που προαπαίτησε μακρές και σφοδρές συγκρούσεις, φιλοσοφικές και πολιτικές, πλην δεν της έλειπαν τα ψεγάδια, που έχουν άλλωστε επισημανθεί προ πολλού (οι δούλοι, η παρακατιανή θέση των γυναικών, η αποικιοκρατία). Δημοκρατίες α λα Τσάβες φέρνουν στο προσκήνιο τους παρίες, έχουν όμως τα όριά τους, όσα θέτει η προσωπολατρία, το κίνημα-κράτος, η εμπλοκή του στρατεύματος, κι ας ορκίζεται στον Μπολιβάρ. Ορια ωστόσο, όλο και στενότερα φοβάμαι, έχουν και οι δυτικές δημοκρατίες μας, όσα θέτει η παντοδυναμία των Αγορών (και των δανειστών), η ισχύς των λόμπι, το κόμμα-κράτος, το επικράτος των μίντια. Για να ξαναβρεί το νόημά της η δημοκρατία πρέπει να ξαναγίνει επινοητική. Στο υπάρχον πλαίσιο της κατ' όνομα αντιπροσώπευσης ασφυκτιά και μαραζώνει. Δεν το ζούμε;

Τσάβες: αντί για νεκρολογία...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο το κουτι της Πανδωρας...

Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο Ούγκο Τσάβες εξαγρίωσε τον Λευκό Οίκο όταν, σε ομιλία του στα Ηνωμένα Εθνη, στο κεντρικό κτήριο της Νέας Υόρκης, είπε τα εξής: «Χθες, ο διάβολος βρισκόταν εδώ. Ακριβώς εδώ. Και η μυρωδιά από θειάφι αιωρείται ακόμα στην ατμόσφαιρα γύρω από το τραπέζι στο οποίο κάθομαι αυτή τη στιγμή».
Ο Τσάβες αναφερόταν βέβαια στον Τζορτζ Μπους Τζ., ο οποίος όντως είχε μιλήσει στον ΟΗΕ την προηγούμενη μέρα, υπερασπιζόμενος τα ανυπεράσπιστα: την εγκληματική εισβολή στο Ιράκ. Οσο για την αναφορά στο διάβολο, επρόκειτο για προσεκτική φραστική επιλογή που στόχο είχε να απαντήσει στην υπαγωγή της Βενεζουέλας, εκ μέρους του πρόεδρου Μπους, στον «Αξονα του Κακού».
Λίγες ώρες έπειτα από εκείνο το φραστικό παίγνιο, το οποίο συσπείρωσε τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ σε έναν παροξυσμό αντι-τσαβισμού, ο Τσάβες συναντήθηκε στο προξενείο της Βενεζουέλας με Αμερικανό που ασχολούνταν έντονα, εκείνη την εποχή, με το δυσβάσταχτο χρέος της Νικαράγουας, της Γουιάνας, της Βολιβίας και της Αϊτής – χρέος που είχαν προς τη Δια-Αμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (IADB) και το οποίο, για να το αποπληρώσουν, υπόκειντο σε καταστροφικά προγράμματα λιτότητας, υπό την πίεση του ΔΝΤ, τα οποία και αποτύγχαναν να μειώσουν το χρέος, ενώ παράλληλα οδηγούσαν τις χώρες αυτές σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση (σας θυμίζει κάτι;).
ΟΑμερικανός συνομιλητής του Τσάβες τού είπε ότι ο Λευκός Οίκος και το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ήταν υπέρ ενός βαθιού κουρέματος του χρέους των χωρών αυτών. Αντίθετα, οι εκπρόσωποι των υπουργείων Οικονομικών της Αργεντινής και της Βραζιλίας ήταν αντίθετοι, καθώς είχαν για χρόνια «γαλουχηθεί» να φοβούνται καν να διανοηθούν να συζητήσουν οποιαδήποτε κίνηση (π.χ. κούρεμα) θα «θύμωνε» τους ισχυρούς του κόσμου – καλή ώρα σαν τον δικό μας κ. Παπακωνσταντίνου το 2010.
Τότε ο Τσάβες τον ρώτησε: «Γιατί όμως δέχεται ένα τέτοιο γενναιόδωρο κούρεμα [υπέρ των φτωχών χωρών] η κυβέρνηση Μπους;». Ο Αμερικανός τού απάντησε: «Επειδή οι συγκεκριμένοι γραφειοκράτες του Λευκού Οίκου, που χειρίζονται αυτή την υπόθεση τώρα, είναι ελευθεριάζοντες [libertarians] και θεωρούν ότι οι πιστωτές πρέπει να χάνουν όταν τα δάνεια που δίνουν «καούν». Επιπλέον, δεν έχουν κανένα συμφέρον να βοηθήσουν την IADB. Οι μόνοι που πολεμούν το κούρεμα είναι οι μεσαίοι γραφειοκράτες της Αργεντινής και της Βραζιλίας».
Πράγματι, ο Τσάβες μίλησε στους προέδρους Λούλα και Κίρχνερ (Βραζιλίας και Αργεντινής), οι γραφειοκράτες νικήθηκαν, και τον Νοέμβριο του 2006 η IADB ανακοίνωσε τη διαγραφή δισεκατομμυρίων χρέους της Νικαράγουας, της Βολιβίας, της Αϊτής και της Γουιάνας. Χωρίς δογματισμό, ο επαναστάτης πρόεδρος -το αγκάθι για το Λευκό Οίκο στη Λατινική Αμερική-συνεργάστηκε σιωπηλά με τις ΗΠΑ για να ξαλαφρώσει λίγο το αβάσταχτο βάρος που σήκωναν στους ώμους τους οι φτωχότεροι πολίτες της ηπείρου του.
Υπάρχουν μαθήματα για μας σε αυτή την ιστορία. Η σύγκρουση με τους ισχυρούς ποτέ δεν ωφελεί όταν γίνεται για να γίνει. Αν όμως συνδυαστεί με μετριοπάθεια και με την ετοιμότητα για συνεργασία ακόμα και με το διάβολο (στη δική μας περίπτωση, ακόμα και με το ΔΝΤ), μπορεί να μειώσει τα θύματα μεταξύ των πιο αδύναμων συνανθρώπων μας.
Ας αφήσω όμως τα δικά μας στην άκρη για σήμερα. Εκατομμύρια άνθρωποι θρηνούν τον Τσάβες σε όλη τη Λατινική Αμερική, την ώρα που οι αντίπαλοί του γιορτάζουν. Δεν είναι η στιγμή για μια συνολική αξιολόγηση της προσωπικότητάς του. Σήμερα, το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι το εξής απλό. Ο Τσάβες πέτυχε δύο άθλους: ένα φτωχόπαιδο που ένιωσε τη φτώχεια στο πετσί του κατάφερε να τη μειώσει δραστικά μεταξύ των συνανθρώπων του. Και το έκανε κερδίζοντας με άψογες διαδικασίες τη μία εκλογική αναμέτρηση μετά την άλλη. Δεν είναι λίγο αυτό.

Σκουριά στην πληγή...

Του Δημήτρη Σεβαστάκη*, απο την Αυγη...

Ο Ούγκο Τσάβες έφυγε προσκεκλημένος από τον κόσμο, όπως οι ήρωες του Μάρκες, του Φουέντες, του Λιόσα. Έφυγε σε μια έξοχη εκκοσμίκευση. Δραπέτευσε με ανήκεστο τόλμη. Για τους αριστερούς, για τους κομμουνιστές και τους χαμένους, που κλυδωνίζονται στην πολιτική ορφάνια, μια αναφορά, ειδικά όταν γράφεται από την ινδιάνικη χαρά της λατινικής εξέγερσης, της λατινικής απειθαρχίας και παραμυθίας, είναι παρηγοριά.
Και πρέπει να ομολογήσω ότι πέρα από αναλυτικές ορθοδοξίες και αρθρογραφικές πόζες, έχω απόλυτη ανάγκη την καρδιά, το τεθλασμένο αίσθημα, την πληγή, για να είμαι αριστερός. Έχω ανάγκη τη μνήμη, την εξιστόρηση, την επανάσταση για να εξορθολογίσω τη οδύνη και τις πίκρες μου, να τις αρθρώσω στην πολιτική επιλογή που με κατατρέχει από μικρό.
Είναι προφανές ότι πολλοί της πολιτικής ορθότητας θα έβλεπαν στον Τσάβες τον αυταρχικό μικροηγεμόνα, που είναι κακότροπος με την αστική δημοκρατία, που φέρνει κάτι από τον μεσσιανισμό της γκεβαρικής παράδοσης. Οι σκοτεινοί τύποι των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, της απίστευτης e-γραφειοκρατίας, της ελευθεριάζουσας κομματικής ή παρακρατικής δουλείας ανατριχιάζουν με την τραχύτητα του Τσάβες, με τη λαϊκή αποδοχή του. Είναι σίγουρο ότι μικρότατα όντα στις παρειές της εξουσίας θα εγείρονταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα τραπεζικών στελεχών, για την επιχειρηματική ευφροσύνη εταιρειών και παρασίτων.
Όμως ο Τσάβες σημαδεύει όχι απλώς τον άτακτο αντίποδα σ΄ όλα αυτά, αλλά έναν συλλογικό κορμό που πατά και σχεδιάζει το μέλλον - έστω πεθαίνοντας. Δεν είμαι σίγουρος αν ο Τσάβες είναι αυτό που αισθάνομαι ή αν τον σκηνοθετώ ανακαλώντας ηρωισμούς και γκεβαρικές επαναστατικές παραδόσεις.
Δεν γνωρίζω αν είναι όντως μια σημαντική προσωπικότητα ή την επινοώ επειδή εγώ, ως αριστερός, έχω ανάγκη μιας σημαντικής αναφοράς. Μέσα όμως στην πολιτική φάβα, σ' αυτό το πλανητικό, μαλακό τίποτα, το έσχατο και ανύπαρκτο, ο Τσάβες προτείνει μια γλώσσα, ένα σχήμα, μια ομάδα εννοιών. Το τρυφερό μάτι προς τον φτωχό που ανέλαβε και η σύνταξη ενός αιτήματος -τηρουμένων των γαιοστρατηγικών συσχετισμών- εθνικής, κοινωνικής, ταξικής αυτοβουλίας, ήταν, νομίζω, μεγάλες και ενσώματες επιλογές.
Συχνά ψάχνουμε στο τόπο μας μεγάλα υποδείγματα, για να αναπληρώσουμε τα πολιτικά ελλείμματα ή απλώς για να παρηγορηθούμε. Αυτή η μεγεθυνόμενη ανάγκη για αναφορές και παραδείγματα πριμοδοτείται από την οκνηρία και την απίστευτη νωθρότητα των προσώπων εξουσίας και παραεξουσίας, ανασυγκροτείται από την πολιτική υπανάπτυξη στον τόπο μας, ίσως και από μια ανεξήγητη ηθικοπολιτισμική καθήλωση του λαού μας.
Ο Τσάβες λοιπόν, κάνει μια μόχλευση ενός υφέρποντος και μετεωριζόμενου πολιτικού πάθους. Τι είναι όμως αυτό το μετεωριζόμενο πολιτικό πάθος; Μια κοινοπρακτική αγάπη ή απλώς μια θεμελιώδης δομική αδυναμία που ενθέτει η οικογενειοκρατική και δικτυοκεντρική ελληνική σκηνή; Αναζητάς δηλαδή το διεθνές υπέρλαμπρο «άλλο» επειδή έχεις αλαμπές και θολό το «οικείο»; Είναι τραγικό.
Πόσο μπορεί ο π.χ. κ. Σπηλιωτόπουλος, ο κ. Γεωργιάδης, ο κ. Πάχτας, ο κ. Χρυσοχοΐδης κ.λπ. να στελεχώσουν αυτόν τον ταλαντούχο πολιτικό αστερισμό που θα επιλύσει και θα εμπνεύσει; Πώς μπορεί να γίνει πλοηγός ενός συλλογικού αιτήματος ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Γιακουμάτος, ο κ. Λυκουρέτζος; Πώς είναι δυνατόν αυτά τα προφίλ να απεικονισθούν στις φλογερές αφίσες μιας μεγάλης αναδιανεμητικής και αναστοχαστικής εφόδου στα «χειμερινά ανάκτορα»;
Δεν ξέρω αν ο Τσάβες θα παρήγαγε αυτόν τον υπόγειο εγερτικό κλονισμό αν υπήρχαν λιγότερες μετριότητες στην Ελλάδα και τη Ευρώπη. Είναι κρίμα όμως μια χώρα με τις -έστω αντιφατικές- ποιότητες και τις δυνατότητες της Ελλάδας να κρατιέται στον βούρκο μιας δυσνόητης σκουριάς. Είναι σπατάλη να μη μπορεί να επινοήσει τους όρους της ύπαρξής της, αλλά, μπερδεμένη και παράλυτη, να προσλαμβάνει τον Τσάβες μέσα από τον πολιτισμό του «Σουλεϊμάν» και της Δανής πρωθυπουργού στις « Συνωμοσίες εξουσίας» αλλά και της ακάθεκτης πολιτικής τους ισοδυναμίας.
* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ. dsevastakis@arch.ntua.gr

Τους ανάγκαζε να τρέχουν και να ψηφίζουν κάθε τόσο...

απο την Αυγη...

Τι δεν καταλαβαίνετε για τον Τσάβες; Οποιοσδήποτε καταγγέλλει τον νεοφιλελευθερισμό είναι λαϊκιστής, τελεία και παύλα.
Όταν τον κερδίζει και στις εκλογές μάλιστα, είναι επιπλέον και απολυταρχικός δικτάτορας.
Ειδικά όταν τον κερδίζει σε τρεις εκλογές συνεχόμενες.
Εάν δε μοιάζει και με Μεξικάνο βενζινά και μιλάει σπαστά αγγλικά, τότε είναι μέχρι και εχθρός της ανθρωπότητας.
Είχε κάνει και φυλακή ο γελοίος. Καθίκι σαν τον Κολοκοτρώνη θα ήτανε.
Το χειρότερο όμως είναι ότι πολέμησε την ελεύθερη ενημέρωση. Εξανάγκασε το Μega Βενεζουέλας να πληρώσει ΙΚΑ.
Επίσης πούλαγε πετρέλαιο στην Κούβα, αντί να πουλάει ναρκωτικά στο Μαϊάμι.
Εκτός από τρεις προεδρικές εκλογές και καμιά δεκαριά δημοψηφίσματα, τι άλλο αντιδημοκρατικό τού καταλογίζουμε;
Σκέψου να κυβερνούσε με προεδρικά διατάγματα σαν αυτούς εδώ, τι θα του σούρνανε.
Ή να σχεδίαζε να αναβάλει τις αυτοδιοικητικές εκλογές για να μην τις χάσει.
Αλλά έτσι πάνε αυτά. Δεν είναι όλοι οι Λατινομερικάνοι θαρραλέοι μεταρρυθμιστές σαν τον Πινοτσέτ.
Ή σαν τον Στουρνάρα έστω.
Εξαιρετική η ομιλία Σαμαρά για τον Καραμανλή.
Δεν ήταν βεβαίως του μεγέθους ενός Ευάγγελου Αβέρωφ ή ενός Σόλωνος Γκίκα, αλλά μια χαρά τα πήγε, σημείωσε ο πρωθυπουργός.
Απλώς βιάστηκε λίγο να τελειώσει τον εμφύλιο, που είχε ακόμα τριάντα χρόνια ζωής μπροστά του.
Λογικόν. Αν είχαμε μπει στο Μνημόνιο με ανοιχτά τα ξερονήσια, θα είχε ανακάμψει πιο εύκολα η χώρα.
Αν ζούσε σήμερα, θα ήταν αναμφιβόλως με το Μνημόνιο, προσέθεσε ο Βενιζέλος.
Κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν και στη λίστα Λαγκάρντ.
Ο Κουβέλης θύμισε τους ισχυρούς δεσμούς που συνδέουν τον Καραμανλή με τη δεξιά πτέρυγα της ανανεωτικής Αριστεράς μέσω της ΕΑΔΕ.
Μετά όμως τα βρήκανε με τον Παπανδρέου λίγο πριν συμμαχήσουν με τον Μητσοτάκη για να καταλήξουν τελικά σε συμπόρευση με τον Σημίτη.
Μεσολάβησε η δυσάρεστη παρένθεση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τι σημασία έχει, όλοι με το Μνημόνιο δεν είμαστε;
Ο Τσίπρας δέχεται κριτική από τα αριστερά γιατί στην ομιλία του δεν αναφέρθηκε στην καταστροφή της Αθήνας τη δεκαετία του '50.
Ούτε καν μια αναφορά στον Ευταξία δεν έκανε.
Σωστά το σκέφτηκε η κυβέρνηση. Επειδή τα παιδιά δεν δηλητηριάζονται με ικανοποιητικούς ρυθμούς από τα μαγκάλια, μπορούμε να τους ρίχνουμε δακρυγόνα στα σχολεία.
Το υπερασπίζεται και ο Βορίδης, στον βαθμό που η Χαλκιδική είναι μακριά από την εκλογική του περιφέρεια.
Στην Κερατέα τα έλεγε αλλιώς από ό,τι θυμόμαστε.
Γι' αυτό άλλωστε και οι κυβερνητικοί βουλευτές Χαλκιδικής κυκλοφοράνε με ψεύτικο μούσι και σφυρίζουν αδιάφορα.
Αναδιπλώνεται πάντως η κυβέρνηση για την επένδυση χρυσού στη Θράκη. Στη Χαλκιδική θα προχωρήσει, γιατί έχουμε αγοράσει ήδη τα δακρυγόνα.
Άσε που εκεί την έχουμε πουλήσει 11 ολόκληρα εκατομμύρια ευρώ και θα φανούμε αναξιόπιστοι.

Πρετεντέρεια δημοσιογραφία...

Cogito ergo sum...

Όταν πέθανε ο Κιμ Ιλ Γιουνγκ και οι βορειοκορεάτες βγήκαν στους δρόμους κλαίοντες και οδυρόμενοι για τον χαμό τού ηγέτη τους, η δημοκρατική δύση (που δεν έχει μάθει σε τέτοιες λαϊκές εκδηλώσεις όταν πεθαίνει κάποιος πολιτικός) διατύπωσε την πεποίθηση ότι οι βορειοκορεάτες έκλαιγαν υποχρεωτικά, επειδή όσοι δεν έκλαιγαν θα υφίσταντο κυρώσεις (π.χ. εκτέλεση, φυλακή, εξορία, καταναγκαστικά έργα, μάδημα των τριχών τού εφηβαίου, βραστά αβγά στις μασχάλες κλπ). Έτσι. λοιπόν, αυτή η δημοκρατική δύση βρέθηκε προ απροόπτου όταν εκατοντάδες χιλιάδες απλών βενεζουελανών βγήκαν στους δρόμους κλαίγοντας για τον χαμό τού ηγέτη τους.

Λογικό το απρόοπτο. Τί να πουν; Όσο σκληρό δικτάτορα κι αν θέλουν να χαρακτηρίσουν τον μακαρίτη Ούγο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας, ούτε για εξορίες και φυλακίσεις μπορούν να μιλήσουν ούτε για ο,τιδήποτε άλλο. Έτσι, λοιπόν, όλα τα δυτικά ΜουΜουΕ έκαναν μαστίχα το φαινόμενο της πάνδημης θλίψης και περιορίστηκαν στην όποια μαλακία τούς ήταν πρόσφορη. Όλοι οι δυτικομανείς και δυτικόστροφοι δημοσιογράφοι κατάπιαν τα λόγια τους, μιας και δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πώς διάολο γίνεται και ένας ολόκληρος λαός πενθεί για τον θάνατο εκείνου που η δημοκρατική δύση θεωρούσε ως βλαμμένο δικτάτορα. Όλοι...πλην Πρετεντέρη!

Ανοίγουμε παρένθεση. Παρεμπιπτόντως, ξέρετε τι είναι ο Πρετεντέρης; Ο ανύπαρκτος άνθρωπος! Το απόλυτο μηδέν! Αν δεν με πιστεύετε, ψάξτε να βρείτε την σύμβαση εργασίας που έχει π.χ. με το Μέγκα. Τα παπάρια μου θα βρείτε! Ο άνθρωπος δεν υπάρχει λέμε! Πήρε χαμπάρι ότι ως εταιρεία θα πλήρωνε λιγώτερους φόρους και μετασχηματίστηκε σε...εταιρεία! ¨Εσβησε ως άτομο και έγινε ΕΠΕ, παναπεί "περιορισμένης ευθύνης". Ο ανεύθυνος αναβαθμίστηκε σε περιορισμένης ευθύνης για να μπορεί να χτυπάει ανέξοδα τους φοροφυγάδες... Κλείνει η παρένθεση.

Αυτό το μηδενικό, λοιπόν, έχυσε το φαρμάκι του για τον μακαρίτη τον Τσάβες στα χτεσινά "Νέα": "Δεν ξέρω πόσοι αισθάνονται ορφανοί που ο Πρόεδρος Τσάβες πήγε να συναντήσει τον Δημιουργό του - εγώ, πάλι, όχι...". Σοβαρά, ρε Γιαννάκη; Καρφί δεν σου κάηκε; Ε, λοιπόν...στ' αρχίδια μας! Μπας και νομίζεις ότι μετράς παραπάνω από τα εκατομμύρια των βενεζουελανών που θρηνούν; Σκατά μετράς, Γιαννάκη. Σκατά κι απόσκατα και χεστήκαμε για την γνώμη σου.

Και συνεχίζει ο μεγάλος: "Θυμίζω ότι ο «ηγέτης των φτωχών» ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με ένα διπλό αλλά (ευτυχώς) αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα το 1992 για το οποίο έμεινε δύο χρόνια στη φυλακή". Αλήθεια, ρε συ Πρετεντέρη, αυτό το "ευτυχώς"πού κολλάει; "Ευτυχώς" για ποιόν ήταν; Πάω στοίχημα ότι το ίδιο επίρρημα θα χρησιμοποιούσες και για το αποτυχημένο εγχείρημα του Παναγούλη να ανατινάξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Και τότε είχαν βρεθεί άφθονοι πουλημένοι κονδυλοφόροι να γράψουν "ευτυχώς"... (Λεπτομέρεια: κατά την εκδήλωση του δεύτερου "πραξικοπήματος" ο Τσάβες ήταν ήδη στην φυλακή, αλλά αυτό δεν μετράει για τον Πρετεντέρη).

Αλλά ο Πρετεντέρης δεν μένει ικανοποιημένος ούτε με το γεγονός ότι ο Τσάβες εκλέχτηκε πρόεδρος της χώρας του μέσω των εκλογικών διαδικασιών που προβλέπονταν από το καθεστώς: "Από το 1998 προτίμησε να πολιτευθεί με ηπιότερες μεθόδους και να εκλεγεί κανονικά στην Προεδρία της «Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας» - το «κανονικά» με την πιο διασταλτική έννοια της «κανονικότητας» σε μια κανονική δημοκρατία". Εφεύρεση Πρετεντέρη: σε μια δημοκρατία, μερικά πράγματα είναι πιο "κανονικά" από κάποια άλλα! Όταν εκλέγεται κάποιος που δεν γουστάρουμε, έχουμε "διαστολή τής κανονικότητας"! Ώπα, ρε μάγκα! Έχω ακούσει για διαστολή στις ετοιμόγεννες γυναίκες αλλά για διαστολή τής κανονικότητας πρώτη φορά ακούω!

Όμως, ο σιχαμένος δεν έχει όρια: "Είναι αλήθεια βεβαίως ότι η φιλία του Τσάβες με τον λαό είχε δύο όψεις. Η μία όψη ήταν η ραγδαία αύξηση της διαφθοράς και της φαυλότητας (μεταξύ φίλων, προφανώς...) που διευκολύνθηκε από τα πετρελαϊκά έσοδα της Βενεζουέλας. Μπροστά στο πελατειακό κράτος του Τσάβες, οι δικοί μας του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θυμίζουν ανυπόκριτα μέλη του κινήματος «Αξιοκρατία και Πολιτική». Η άλλη όψη ήταν πως στη Βενεζουέλα δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια για όσους δεν ήταν φίλοι του φίλου του λαού".

Απλά πράγματα. Η Βενεζουέλα ήταν κράτος δικαίου με τις αμερικανόφιλες κυβερνήσεις της κι ήρθε ο Τσάβες να την διαφθείρει και, μάλιστα, "ραγδαία"! Το οποίον, ο μακαρίτης πήρε τα έσοδα από το πετρέλαιο και τα μοίρασε στους κολλητούς του, ενώ πριν απ' αυτόν διετίθεντο για τις ανάγκες τού λαού. Αν ο Πρετεντέρης δεν είναι αδιάβαστος, πρέπει να είναι απλώς ένας σιχαμένος ψεύτης. Αλλά, πόσο αδιάβαστος να είναι; Δεν άκουσε ποτέ ότι σε κάθε γειτονιά στήθηκε κι ένα ιατρείο; Δεν πήρε χαμπάρι ποτέ ότι η χώρα ανέκτησε τον έλεγχο των πετρελαίων της από τις εταιρείες των ΗΠΑ όπου τα είχε παραχωρήσει το παλιό καθεστώς; Δεν ενημερώθηκε ποτέ για την βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαϊκών στρωμάτων; Δεν έμαθε ότι επί Τσάβες στεγάστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες φτωχών, οι οποίοι προηγουμένως δεν είχαν στον ήλιο μοίρα; Ε, δεν μπορεί να είναι τόσο αδιάβαστος!

Όμως, εκεί που δίνει ρέστα ο "ανατροπέας" είναι όταν εκφράζει τον καημό του για την ελεύθερη δημοσιογραφία: "...η έννοια της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας ήταν περίπου συνώνυμη με επικήδειο". Βέεεεεβαια! Βλέπετε, ο Γιαννάκης έχει μάθει στην "ανεξάρτητη δημοσιογραφία" και δεν αντέχει στην σκέψη ότι μπορεί να υπάρχουν δημοσιογράφοι οι οποίοι υπακούουν σε εντολές τής εξουσίας!

Δυο πράγματα ξεχνάει να σημειώσει ο βαθυστόχαστος λαμπράκειος αναλυτής. Το πρώτο είναι ότι ο Τσάβες μπορεί να κέρδισε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις του αλλά έχασε μία, την κυριώτερη: το 2007 δεν πέρασε η πρότασή του για την αλλαγή τού συντάγματος, η οποία αποσκοπούσε στην ενίσχυση της λαϊκής εξουσίας. Φυσικά, ο Πρετεντέρης "ξεχνάει" να σημειώσει αυτή την ήττα τού Τσάβες γιατί, αν την θυμόταν, θα ήταν υποχρεωμένος να αναφέρει ότι ο μακαρίτης υπάκουσε στην λαϊκή ετυμηγορία και δεν έκανε του κεφαλιού του. Όμως, αυτή η παραδοχή χαλάει το παραμύθι περί "δικατάτορα", οπότε την παραβλέπουμε. Αυτή είναι η επιτομή τής "σωστής δημοσιογραφίας" κατά Πρετεντέρη.

Το δεύτερο που ξεχνάει ο Πρετεντέρης είναι το πραξικόπημα κατά του Τσάβες το 2002. Τότε που μια χούφτα πουλημένοι στρατιωτικοί, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Τσάβες κι όρισαν στην θέση του τον πρόεδρο του Συνδέσμου Βιομηχάνων! Αλλά πώς να το θυμηθεί, αφού θα έπρεπε να θυμηθεί επίσης ότι ο νέος "πρόεδρος" έμεινε στην καρέκλα του λιγώτερο από 48 ώρες επειδή σύσσωμος ο λαός βγήκε στους δρόμους και απέτρεψε το πραξικόπημα επαναφέροντας τον ηγέτη του στην θέση του; Πώς να θυμηθεί τέτοια πράγματα, τα οποία δεν συνάδουν με την φύση ενός δικτάτορα; Ακόμη ένα δείγμα τής πρετεντέρειας "δημοκρατικής", "ελεύθερης" και "ειλικρινούς" δημοσιογραφίας.

Εν πάση περιπτώσει, ας τελειώσω παραφράζοντας ένα σχόλιο που διάβασα κάπου στο διαδίκτυο. Τον Τσάβες τον κλάψανε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες λαού όταν πέθανε. Όσο κι αν βρέθηκαν κάποιοι που πανηγύρισαν (δείγμα κι αυτό ότι ο μακαρίτης πολιτεύτηκε υπέρ τού λαού), η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου θρήνησε. Δεν είπε "ευτυχώς, γλιτώσαμε" ή "επί τέλους, ξεβρομίσαμε". Πες μου, λοιπόν, ρε συ Πρετεντέρη, έναν έλληνα πολιτικό τον θάνατο του οποίου θα θρηνήσει ο λαός και δεν θα πει ούτε "γλιτώσαμε" ούτε "ξεβρομίσαμε". Δυσκολεύεσαι, ε; Λογικό, λογικώτατο. Σκέψου, λέει,  να σε ρώταγα για δημοσιογράφο...

Καλό ταξίδι πρόεδρε… Ας κρώζουν τα κοράκια του “ελεύθερου” κόσμου...

Θάνος Ανδρίτσος, απο την Λεσχη...

“Ο Τσάβες ήταν ένας τύραννος που ανάγκασε τους ανθρώπους της Βενεζουέλας να ζουν με το φόβο”.
Με αυτή τη δήλωση δέχτηκε το θάνατο του κατ’ επανάληψη εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας ο διορισμένος πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής, Εντ Ρόις.

“Ελπίζω ότι ο λαός της Βενεζουέλας μπορεί πλέον να ελπίζει σε ένα καλύτερο, πιο φωτεινό μέλλον που βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”

είπε ο πρωθυπουργός του Καναδά που εξαπέλυε τις δυνάμεις της αστυνομίας για να διαλύσουν τις διαδηλώσεις των φοιτητών στο Κεμπέκ

Ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών πρόσθεσε:

“Υπολογίζω στο γεγονός ότι μια νέα εποχή θα ξεκινήσει στη Βενεζουέλα μετά τις ημέρες αυτές του πένθους. Η Βενεζουέλα έχει ισχυρή δυναμική και η δημοκρατία και η ελευθερία είναι οι σωστοί τρόποι ώστε η δυναμική αυτή να λάβει συγκεκριμένο σχήμα”

Νέα εποχή αναμένει και ο πρόεδρος Ομπάμα:

“Όπως η Βενεζουέλα ξεκινά ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της, οι ΗΠΑ παραμένουν προσηλωμένες στις πολιτικές που προάγουν τις δημοκρατικές αρχές, το κράτος δικαίου και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”

Νέα εποχή περιμένουν πολλοί, πρόεδροι, συμβουλάτορες, πετρελαιάδες, λομπίστες, ευαίσθητοι μεγαλοβιομήχανοι, ανθρωπιστές μεγαλοαστοί, δημοκράτες στρατηγοί, πολιτισμένες κυρίες της καλής κοινωνίας και τόσοι ακόμα.

Μα και στην Ελλάδα, τη χώρα που κυβερνάνε οι τραπεζίτες μαζί με κάτι θλιβερά ανδρείκελα, τη χώρα που κυβερνά η Eldorado και Μπόμπολας, τη χώρα που “λεφτά υπήρχαν”, τη χώρα του τίμιου golden boy Παπακωνσταντίνου, τη χώρα  του Κασιδιάρη και του Θέμου, τη χώρα που τα “επόμενα μέτρα θα είναι τα τελευταία”, τη χώρα που πεθαίνουν παλικάρια από μαγκάλι, εκδηλώθηκε έντονος προβληματισμός για τις συνθήκες δημοκρατίας που υπήρχαν επί Τσάβες. Στη χώρα που κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια προβληματίζονται για την παιδεία και τον πολιτισμό των καημένων των Βενεζολάνων.

Έτσι υποδέχτηκε ο λαός το θάνατο του ηγέτη του. Εσένα φουκαρά Σόιμπλε, μισητέ Σαμαρά, χυδαίε Βενιζέλε. Εσένα γραβατομένε τεχνοκράτη, κοκκάκια οικονομικέ δολοφόνε, ανέραστε manager… Ποιός θα θρηνήσει για το θάνατό σου, όταν αρχίσουνε οι μέρες των νέων γιακοβίνων; Εσένα ποιός θα σε κλάψει όταν φύγεις από αυτή τη γη.

Σκουπίδια, άχρηστα ανθρωπάκια, μηδαμινές μαριονέτες, γεροβρυκόλακες, κοράκια, κρώξτε όσο θέλετε. Άλλη είναι η δικιά μας ιστορία και άλλη η δικιά σας.

Για τους δικούς μας νεκρούς, θα θρηνήσουμε και θα μιλήσουμε εμείς. Και με την κριτική και με τη στήριξη και με το σεβασμό μας.

Υ.Γ. Μια προσωπική εμπειρία

Είχα την τύχη να επισκεφτώ τη Βενεζουέλα, μαζί με συντρόφους και φίλους, σε μια τόσο σημαντική ηλικία για τη σκέψη και τη στράτευσή μου. Το τελευταίο βράδυ μαζεύτηκαν όλες οι αντιπροσωπείες σε ένα μεγάλο γήπεδο για μια δίκη- γιορτή ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Κεντρικός ομιλητής ο Ούγκο Τσάβες που μπήκε καταχειροκροτούμενος με το κοινό να φωνάζει ρυθμικά “uh ah chavez no se va” και αυτόν να ψιλοχορεύει στην είσοδό του. Χαιρόμασταν κι εμείς, με λίγο όμως ψιλομύτικο αριστερισμό που κοιτά αφ υψηλού τους λατινοαμερικάνους για την ανθρωπολατρία τους. Στην τσέπη μας είχαμε όλοι το Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Επανάστασης (στη φωτογραφία το κρατάει) που το είχαν εκδώσει σε πολύ μικρά αντίτυπα για να το έχουν όλοι και να το διαβάζουν. Τον θυμάμαι αμυδρά να λέει κάτι για ένα βιβλίο οικονομικών που έπρεπε να το βγάλουν ένα εκατομμύριο αντίτυπα και να το δώσουν τσάμπα στο λαό. Μαζί μας ήταν και κάτι νέοι και φοιτητές- τριες που είχαμε γνωρίσει εκεί, που στήριζαν αλλά και με κριτικό τρόπο τον Τσάβες. Μίλησε κοντά στις 4 ώρες. Κάποια στιγμή, γύρισα να πω κάτι (μια εξυπνάδα ή αστείο) και θυμάμαι πως γύρισαν αμέσως και μας κοίταξαν και μας είπαν να σωπάσουμε. Θα φτάσουμε όλοι εμείς οι έξυπνοι αντιανθρωπολάτρες που χασμουριόμαστε μετά από 3 λεπτά τοποθέτησης, που παίζουμε στο κινητό μας και στέλνουμε μηνύματα ποτέ σε αυτό το σημείο;…

Καλό ταξίδι πρόεδρε

Οι δικοί μας ήρωες δεν είναι αθάνατοι, ούτε θεοί. Αρρωσταίνουν, κουράζονται, φθείρονται και πεθαίνουν. Οι ίδιοι. Οι ιδέες τους ποτέ