Μια Στιγμή στον Άνεμο - Βενεζουέλα: Έτος 1 μ.Τ.

Της Ευγενιας Παλιερακη, απο τα Ενθεματα...
Η πρώτη επέτειος του θανάτου του líder máximo της Βολιβαριανής Επανάστασης τιμήθηκε εν μέσω διαδηλώσεων εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο και διπλωματικής κρίσης με τον Παναμά.  Οι κινητοποιήσεις έχουν χάσει, βέβαια, τις τελευταίες μέρες τη μαζικότητά τους. Αυτό οφείλεται στη βίαιη καταστολή τους, στην κόπωση των διαδηλωτών και στον διχασμό της αντιπολίτευσης μεταξύ δεξιών ριζοσπαστικοποιημένων τάσεων που αρνούνται κάθε διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση και πιο μετριοπαθών στοιχείων.
Ενώ στο δρόμο παραμένουν κυρίως οι οπαδοί του δεξιού Λεοπόλδο Λόπες, η αξιοπιστία της αντιπολίτευσης δέχθηκε ισχυρό πλήγμα διεθνώς όταν κάποιοι υποστηρικτές της έκριναν σκόπιμο να κυκλοφορήσουν στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες από επεισόδια στη Χιλή, στην Αίγυπτο, ακόμη και στη Συρία, προκειμένου να καταγγείλουν την αστυνομική βία στη Βενεζουέλα. Κάπως έτσι, ο νυν πρόεδρος φαίνεται να επανακάμπτει ύστερα από μία από τις σημαντικότερες πολιτικές κρίσεις, για τη χώρα,  των τριάντα τελευταίων χρόνων.

Κάποια ερωτήματα, όμως, παραμένουν  –  τουλάχιστον για όσους δεν θεωρούν τις πρόσφατες κινητοποιήσεις απλώς μία συνωμοσία των αντιδραστικών ελίτ, οι οποίες, με την αρωγή των ΗΠΑ και χειραγωγώντας τις μεσαίες τάξεις, επεχείρησαν να ανατρέψουν βίαια μια δημοκρατικά εκλεγμένη αριστερή κυβέρνηση, όπως το 2002. Οι φραστικές επιθέσεις της κυβέρνησης εναντίον των ΗΠΑ και η ταύτιση των διαδηλωτών με πράκτορες της CIA είχαν ως κύριο στόχο να απονομιμοποιήσουν την αντιπολίτευση και να αποστρέψουν τα βλέμματα από τα προβλήματα τα οποία καλείται να επιλύσει η κυβέρνηση και τα οποία δεν μπόρεσε – ή δεν πρόλαβε — να αντιμετωπίσει ο Τσάβες. H μαζικότητα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, όπως και το υψηλό ποσοστό της αντιπολίτευσης στις τελευταίες εκλογές, δείχνουν πως η κυβέρνηση Μαδούρο αμφισβητείται πια τόσο από τις μεσαίες τάξεις όσο και από μέρος των λαϊκών στρωμάτων.

Ριζοσπαστική Αριστερά και Βενεζουέλα...

  Του Νικόλα Σεβαστάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Υπάρχουν στιγμές της πολιτικής, όχι αναγκαστικά από τις κεντρικές ή τις περισσότερο εντυπωσιακές, που αναδεικνύουν βαθύτερα προβλήματα στην πολιτική μας κουλτούρα. Τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά της πολιτικής σκακιέρας. Αναλογίζομαι, για παράδειγμα, τη στάση που φάνηκε να υιοθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ έναντι όσων συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη μακρινή Βενεζουέλα. Είναι γνωστό ότι στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει από χρόνια μια συναισθηματική και πολιτική έλξη έως ταύτιση με την «Μπολιβαριανή Επανάσταση» και το πείραμα Τσάβες. Λειτουργεί επίσης μια ολόκληρη νεο-τριτοκοσμική μυθολογία που αποτελεί συνέχεια του παλιού αντιιμπεριαλισμού των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Από αυτές τις συναισθηματικές και πολιτικές ταυτίσεις προκύπτει, νομίζω, και η ανάγνωση των τωρινών συγκρούσεων στις πόλεις της Βενεζουέλας με όρους «αντεπανάστασης», «αντίδρασης των αστικών στρωμάτων» ή εξέγερσης των «κολεγιόπαιδων». Και αυτή η ερμηνεία, όπως πάντα, στηρίζεται σε κάποια πραγματικά δεδομένα: όντως, ο κόσμος που στηρίζει την κυβέρνηση Μαδούρο περιλαμβάνει ένα σημαντικό τμήμα των φτωχών, των πληβειακών και λαϊκών στρωμάτων. Αντίστοιχα, η αντιπολίτευση, στις κύριες εκδοχές της, διαθέτει μεγαλύτερα ερείσματα στις πιο εύπορες μερίδες του πληθυσμού της χώρας και ιδίως στη μορφωμένη νεολαία της μεσαίας τάξης. Είναι αλήθεια, λοιπόν, ώς ένα βαθμό, ότι τα σχίσματα στη χώρα αυτή δεν μπορεί να ιδωθούν ως αφηρημένη αντιπαράθεση δημοκρατίας και αυταρχισμού, φιλελεύθερων και απολυταρχικών αξιών και προτύπων.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι ανησυχητικά ενοχλητικό στη στάση της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς για τη σημερινή κρίση στη Βενεζουέλα. Το πρώτο που μου έρχεται στον νου είναι μια κραυγαλέα αντίφαση: από τη μια να ομνύει κανείς στην περίφημη ρήση του Πουλαντζά («ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρχει») και συγχρόνως να αναλύει τις καταστάσεις με θεωρίες περί όξυνσης της ταξικής πάλης και ιμπεριαλιστικής συνωμοσίας.

Οι νικητές ράβουν την ιστορία στα μέτρα τους...

Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η κυριαρχία πάνω στους λαούς επιβλήθηκε με ένα καθολικό σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε τα πάντα, από τη στρατιωτική επέμβαση και τη γενοκτονία ως την αλλοίωση και προσαρμογή της ιστορίας στις ανάγκες των νικητών. Κι αυτό το σχέδιο εφαρμόστηκε με τη μεγαλύτερη πληρότητα στις ίδιες τις επικυρίαρχες χώρες, σε βάρος των ίδιων των λαών τους. Η αστυνομική καταστολή δεν ήταν το κύριο μέσο, αν και δεν ήταν καθόλου αμελητέα, για τη χειραγώγηση των κοινωνιών. Στη Δύση, τα κύρια μέσα ήταν η παιδεία και η κουλτούρα. Η διδασκόμενη ιστορία έπρεπε να εξυπηρετεί το σχέδιο επιβολής και κυριαρχίας. Και για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο τα εγχειρίδια ιστορίας των σχολείων, αλλά και τα βιβλία, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και, βεβαίως, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιμόρφωσης και επικοινωνίας αξιοποιήθηκαν για να εμπεδωθούν οι «αλήθειες» που υπηρετούν τα σχέδια επιβολής. Από τα παιδικά κόμιξ ως τα κλασικά μυθιστορήματα, οι «άλλοι» ήταν βάρβαροι, αιμοβόροι, απολίτιστοι και ανάξιοι να ορίζουν τη μοίρα τους. Όλα τα ψυχαγωγικά αφηγήματα, για παιδιά και ενήλικους, από τον Ταρζάν μέχρι τον Τζον Γουέιν, συστηματικά και επίμονα πρόβαλαν τους κατακτημένους ή υπό κατάκτηση λαούς ως υπανθρώπους, ως χειρότερους από άγρια ζώα, που όφειλαν οι καλοί λευκοί να εξημερώσουν και να φέρουν στο δρόμο του θεού. Έτσι συνεχίστηκε, στους νεότερους χρόνους, η παράδοση του ρατσισμού στις αναπτυγμένες κοινωνίες που είχε καλλιεργηθεί για προφανείς λόγους τον καιρό των κατακτήσεων και της δουλείας.

O Μουρούτης και ο Λουκάνικος μάχονται στη Βενεζουέλα...

info war...

Πλαστές ιστορίες και μερικά ερωτήματα για τη θέση του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού.

Τα όρια της γελοιότητας αγγίζει πλέον η αντικυβερνητική προπαγάνδα στη Βενεζουέλα καθώς αντίπαλοι του προέδρου της χώρας ανεβάζουν φωτογραφίες από επεισόδια σε άλλες περιοχές του πλανήτη προκειμένου να παρουσιάσουν την «βαρβαρότητα του καθεστώτος».
Ανάμεσα στις δεκάδες φωτογραφίες ξεχωρίζει και αυτή του «Λουκάνικου», του περίφημου σκύλου των ελληνικών διαδηλώσεων, ο οποίος εμφανίστηκε να κακοποιείται από αστυνομικούς στη Βενεζουέλα.

Ψεύτικες ιστορίες αναπαρήγαγαν και αρκετά γνωστά μέσα ενημέρωσης, όπως το CNN, το οποίο παρουσίασε διαδηλωτές και αστυνομικούς από την Σιγκαπούρη σαν να βρίσκονται στη Βενεζουέλα.
Την ίδια ώρα ερωτηματικά προκαλεί η παρέμβαση του υπεύθυνου του γραφείου Τύπου του Έλληνα πρωθυπουργού. Γ.Μουρούτη, ο οποίος με μηνύματά του στα αγγλικά καλεί τη διεθνή κοινότητα να σταθεί στο πλευρό των αντικυβερνητικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα.

Αναμνήσεις ιμπεριαλισμού...

του Θάνου Ανδρίτσου, απο τη Λεσχη...

Δεν φταίει η φτώχεια, φταίνε οι φτωχοί, φωνάζει η Σώτη Τριανταφύλλου αναπαράγοντας όλο το ρατσιστικό μίσος του ιμπεριαλισμού απέναντι στις χώρες του Νότου, με αφορμή ένα ταξίδι που έκανε στην Βενεζουέλα. Δεν χρειαζόταν να κάνει τόσα χιλιόμετρα για να γράψει τέτοιες κοινοτυπίες...

Στην κουβανική ταινία Μνήμες υπανάπτυξης του 1968, ένας αστός επιλέγει να παραμείνει στη χώρα μετά την επανάσταση και, αδυνατώντας να ισορροπήσει μεταξύ των κοινωνικών μετασχηματισμών και των προσωπικών του συμφερόντων, στέκεται σαστισμένος και απαθής μπροστά στη νέα πραγματικότητα.
Η Σώτη Τριανταφύλλου επέλεξε να τιτλοφορήσει «Αναμνήσεις  υπανάπτυξης», ένα πρόσφατο κείμενό της με τις εντυπώσεις της από τη Βενεζουέλα.  Κράτησε τίποτα από τον εκπληκτικό τρόπο που απέδωσε ο Αλέα τα ερωτήματα για τις κοινωνικές αλλαγές, τις συζητήσεις για την εξάρτηση της Λατινικής Αμερικής, το δυναμισμό της κοινωνικής εγρήγορσης και τις αντιφάσεις της νέας εποχής; Όχι, το μόνο που έχει σχέση είναι η αμηχανία, η αδυναμία κατανόησης του γύρω κόσμου.
Η Σώτη θα ήθελε πολύ να είναι μια ευρωπαία περιηγήτρια του 19ου αιώνα ή μια μεταπολεμική διανοούμενη της Δύσης που επισκέπτεται τη Λατινική Αμερική για να μοιραστεί με τους ομοτράπεζους της τις εικόνες καθυστέρησης που είδε και τη μεγάλη απόσταση μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου Κόσμου. Θα της άρεσε να γράφει στο ημερολόγιο για αυτόχθονες που είναι «ανίκανοι για πολιτισμό» ή για τους Ινδιάνους που γεννήθηκαν κλέφτες και θα πεθάνουν κλέφτες (Ε. Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα).
Κάνει ακριβώς ό,τι οι παλιοί αποικιοκράτες. Έχει μια ήδη διαμορφωμένη φαντασιακή εικόνα για το πώς είναι μια χώρα της Λατινικής Αμερικής και με τις αναφορές της φροντίζει να συντηρήσει το μύθο αυτόν. Έτσι οι Βενεζολάνοι είναι τεμπέληδες, τα παιδιά τους εγκληματούν, οι γυναίκες τους είναι ανήθικες.