Οταν ο πολίτης γίνεται πελάτης...

Διαστάσεις ...

Τις προάλλες μπήκε σ' ένα κατάστημα με είδη design, ομολογουμένως αρκετά σικ. Διάλεξε ένα αντικείμενο, κι όταν πήγε να πληρώσει ο άνθρωπος στο ταμείο τού έκανε έκπτωση, λέγοντάς του: «Εσύ κι εγώ ήμασταν στην ίδια πλευρά».

Απ' όλο το ακροαριστερό κίνημα της «Lotta Continua» κατά τη δεκαετία του '70, απ' όλες τις μάχες που έδωσε η γενιά του για να αλλάξει τον κόσμο, ο Ερρι ντε Λούκα θεωρεί πως το μόνο που έμεινε είναι αυτή η θολή αδελφοσύνη. Σε πολιτικό επίπεδο δεν έμεινε απολύτως τίποτα. Το κατάλαβε όταν διαδήλωσε μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη «Αγανακτισμένους» στη Ρώμη: ελάχιστοι τον γνώριζαν. Δεν υπάρχει καμιά συνέχεια. Αν ο ίδιος και οι σύντροφοί του θεωρούσαν τους εαυτούς τους κληρονόμους των αντιφασιστικών αγώνων, η σημερινή γενιά διαδηλωτών θεωρεί ότι ο κόσμος αρχίζει μ' αυτούς.

Γεννημένος το 1950, ο Ερρι ντε Λούκα είναι σήμερα ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς της Ιταλίας (στην Ελλάδα είναι γνωστός από τη «Μουσική της θάλασσας», εκδ. Περίπλους, και από τα «Τρία Αλογα», εκδ. Αλεξάνδρεια). Ακόμη και βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης έχει μεταφράσει. Αλλά η κρίση του για την πολιτική είναι άτεγκτη. «Οταν βλέπω τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ να γελούν με την Ιταλία, παγώνει το αίμα μου», λέει σε συνέντευξή του στη «Μοντ». «Δεν καταλαβαίνουν λοιπόν ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια προφητεία; Στην εποχή μας, οι προφητείες δεν είναι έργο προφητών, αλλά παλιάτσων. Κι αυτό που αναγγέλλει η Ιταλία είναι η μετατροπή του πολίτη σε πελάτη. Ο πολίτης αξιολογείται με βάση την αγοραστική του δύναμη, που του επιτρέπει να αγοράζει μια λίγο καλύτερη δικαιοσύνη, υγεία ή εκπαίδευση. Χάσαμε την έννοια του κράτους. Η παράπλευρη συνέπεια της φράσης "Πλουτίστε!" είναι το "Ο καθένας για τον εαυτό του"».

Οταν μερικοί από τους συντρόφους του πήραν τα όπλα, εκείνος έγινε εργάτης, πρώτα στη FIAT και στη συνέχεια σε διάφορα άλλα εργοστάσια, κυρίως στα περίχωρα του Παρισιού. Παράλληλα έγραφε τα βιβλία του, συνέθετε ποιητικο-μουσικά θεάματα κι ασχολιόταν με τον αλπινισμό. Δεν ψηφίζει, ανήκει σε μια γενιά και μια δεκαετία που δεν έχουν κανέναν πολιτικό εκπρόσωπο. Και έχει απόλυτη επίγνωση της ήττας του. «Αυτοί που πέρασαν δεκαετίες στη φυλακή δεν μπορούν να μιλήσουν, ακόμη κι αν εξέτισαν την ποινή τους», τονίζει. «Ο Αντόνιο Ταμπούκι, για παράδειγμα, διαμαρτυρήθηκε επειδή ο εκδοτικός οίκος Feltrinelli εξέδωσε ένα βιβλίο της Μπάρμπαρα Μπαλτσεράνι, πρώην στελέχους των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Ο ρόλος ενός διανοούμενου δεν είναι όμως να εγγυάται την ελευθερία της έκφρασης του καθενός; Ο διανοούμενος που λέει "Εσύ πρέπει να το βουλώσεις" απαρνείται τη μοναδική δημόσια χρησιμότητά του».

Ο Ερρι ντε Λούκα δεν έχει χάσει πάντως την ελπίδα του για την Ιταλία. Οσο υπάρχουν στη χώρα αυτή μαχητικές γυναίκες και υπέροχοι άνδρες - λέει - εκείνος θα ελπίζει.

Ενα εκπαιδευτικό σύστημα ΑΑΑ..

Διαστάσεις ...
Οι μαθητές στη Φινλανδία έχουν μια ωραία συνήθεια: πριν μπουν στην τάξη βγάζουν τα παπούτσια τους. Ισως να έχουν κρίνει οι ψυχολόγοι πως όταν είσαι με τις κάλτσες χαλαρώνεις, και μπορείς έτσι να αφομοιώσεις καλύτερα τη γνώση. Ισως απλώς το σχολείο να θεωρείται προέκταση του σπιτιού, όπου επίσης οι περισσότεροι Φινλανδοί κυκλοφορούν ξυπόλητοι. Εν πάση περιπτώσει, όποιος περάσει έξω από μια αίθουσα διδασκαλίας στο Ελσίνκι ή σε μια άλλη φινλανδική πόλη, θα δει παραταγμένα απ’έξω καμιά εικοσαριά ζευγάρια. Εκτός από το Λαακαβουόρι, μια φτωχή ανατολική συνοικία της πρωτεύουσας. Εδώ, έξω από την τάξη 3C του Δημοτικού βλέπει κανείς μόνο τέσσερα ζευγάρια παπούτσια: της Αναστάσια, του Αρτουρ, του Κέβιν και του Αρθουρ. Τεσσάρων παιδιών που έφτασαν πριν από δυο μήνες με τους γονείς τους στη Φινλανδία από τη Ρωσία και την Εσθονία. Και κάνουν εντατικά μαθήματα φινλανδικών.

Το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας έχει επανειλημμένα επαινεθεί για την αποτελεσματικότητά του. Στις αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ καταλαμβάνει πάντα τις πρώτες θέσεις, γεγονός που αποδίδεται συνήθως στο υψηλό κύρος που απολαμβάνει στη χώρα αυτή η εκπαιδευτική κοινότητα. Όπως σημειώνει όμως η Τζέσικα Σέφερντ στην Γκάρντιαν, υπάρχει μια διάσταση του θέματος που δεν έχει τύχει της απαραίτητης προσοχής: η ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα που δείχνει το σύστημα για τα παιδιά των μεταναστών. Στο Δημοτικό του Λαακαβουόρι, για παράδειγμα, το 45% των μαθητών δεν έχουν για μητρική γλώσσα τα φινλανδικά. Κι όμως οι επιδόσεις τους είναι ίδιες μ’εκείνες των μαθητών από άλλες περιοχές, όπου τα ποσοστά των μεταναστών είναι πολύ μικρότερα.

Η Αναστάσια, ο Αρτουρ, ο Κέβιν και ο Αρθουρ κάνουν μ’ένα δάσκαλο κι ένα βοηθό για 25 ώρες την εβδομάδα όλα τα μαθήματα, εκτός από γυμναστική και τέχνη. Υστερα από ένα διάστημα που κυμαίνεται από έξι μήνες ως ένα χρόνο, κρίνονται έτοιμοι να ενταχθούν στην κανονική τους τάξη. Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, το φινλανδικό κράτος πληρώνει σομαλούς δασκάλους για να βοηθούν παιδιά σομαλών μεταναστών που ζουν στη Φινλανδία να τελειοποιήσουν τη μητρική τους γλώσσα. Επιπλέον, τα σχολεία που βρίσκονται σε σχετικά φτωχές περιοχές ή έχουν μεγάλο αριθμό μαθητών με ειδικές ανάγκες τυγχάνουν ειδικής χρηματοδότησης – στην οποία προστίθενται 1.000 ευρώ το χρόνο για κάθε μαθητή που έχει ζήσει στη Φινλανδία για λιγότερα από τέσσερα χρόνια.

Η κατάσταση των μεταναστών στη χώρα αυτή δεν είναι βέβαια ρόδινη. Το κόμμα των Αληθινών Φινλανδών, που εκτός από το να πετάξει έξω την Ελλάδα από την ευρωζώνη θέλει και να περιορίσει τον αριθμό των μεταναστών, έλαβε τον Απρίλιο 19%. Και πολλοί γονείς (για την ακρίβεια όλο και περισσότεροι) παίρνουν τα παιδιά τους από σχολεία που έχουν πολλούς μετανάστες. Αλλά οι εκπαιδευτικοί είναι απτόητοι: θα εξακολουθήσουν να υπηρετούν τις αρχές τους. Η χώρα τους δεν είναι τυχαία ΑΑΑ.

Το κτήνος είναι μπροστά τους...

ΤΑ ΝΕΑ...
Του Μιχάλη Μητσού

Μπορεί να δει κανείς την καλή πλευρά. Στην Τυνησία έγιναν χθες εκλογές, και όλα έδειχναν ότι θα επικρατήσουν οι μετριοπαθείς ισλαμιστές. Στην Αίγυπτο μπορεί ουσιαστικά να κυβερνά ο στρατός, αλλά προγραμματίζονται κι εκεί πολυκομματικές εκλογές. Στη Συρία, παρά την αιματηρή καταστολή, οι κινητοποιήσεις δεν λένε να σταματήσουν. Και στη Λιβύη ο θάνατος του δικτάτορα, αν και βίαιος, ανοίγει τον δρόμο για μια δημοκρατική ανοικοδόμηση της χώρας.

Αυτά είναι τα επιτεύγματα της Αραβικής Ανοιξης, που ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο όταν αυτοπυρπολήθηκε ένας φτωχός μικροπωλητής σε ένα χωριό της Τυνησίας. Δεν είναι λίγα. Για την ακρίβεια, είναι απροσδόκητα πολλά. Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι τρεις ακλόνητοι δικτάτορες, που είχαν την άμεση στήριξη του στρατού και την έμμεση στήριξη της Δύσης, θα ανατρέπονταν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Οι Αραβες, λέγαμε, δεν «κάνουν» για δημοκρατία. Είναι «φτιαγμένοι» να υπακούουν. Στην πραγματικότητα, έτσι τους θέλαμε. Πειθαρχημένα πιόνια φιλοδυτικών δικτατορικών καθεστώτων, που μας προμηθεύουν με φτηνό πετρέλαιο και κρατούν μακριά τους ισλαμιστές. Αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς.

Ακριβώς επειδή τα επιτεύγματα των εξεγέρσεων είναι τεράστια και πολύτιμα, πρέπει να διαφυλαχθούν με κάθε τρόπο. Η κατάσταση είναι ασταθής και επικίνδυνη, οι πειρασμοί μιας νέας τυραννίας - ισλαμικής αυτήν τη φορά - είναι μεγάλοι. Ενα αιγυπτιακό δικαστήριο καταδίκασε το Σάββατο τον Αϊμάν Γιουσέφ Μανσούρ σε φυλάκιση τριών ετών επειδή προσέβαλε το ισλάμ με σχόλια που δημοσίευσε στο facebook. Τέτοιες ποινές, βέβαια, επιβάλλονταν και επί καθεστώτος Μουμπάρακ: το 2007 καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών για το ίδιο «αδίκημα» ο γνωστός μπλόγκερ Καρίμ Αμέρ. Τότε ψιλοαδιαφορούσαμε. Σήμερα μας καίει.

Τον περασμένο Απρίλιο, σε συνέντευξή της στο ιδιωτικό κανάλι Hannibal TV, η τυνήσια φεμινίστρια Νάντια Ελ Φάνι δήλωσε ότι δεν πιστεύει στον Θεό. Τις επόμενες ημέρες άρχισε να δέχεται απειλές για τη ζωή της, το Internet γέμισε με πορνογραφικά φωτομοντάζ, ενώ δημιουργήθηκε και μια σελίδα στο facebook με τίτλο «Δέκα εκατομμύρια ροχάλες στο κεφάλι αυτής της φαλακρής γουρούνας» (η Ελ Φάνι έχει χάσει τα μαλλιά της γιατί πάσχει από καρκίνο). Αλλά εκείνη δεν το έβαλε κάτω. Γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για την τυνησιακή εξέγερση με τίτλο «Ούτε Αλλάχ ούτε αφέντη», που προκάλεσε σάλο όταν πρωτοπροβλήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στην Τύνιδα. Τώρα θέλει να το διαθέσει δωρεάν στο Internet. «Δεν πρέπει να πάρουν οι σαλαφιστές τη θέση της δικτατορίας του Μπεν Αλι», λέει στη «Μοντ». «Αν συνεχίσουμε να φοβόμαστε, οι "γενειοφόροι" θα τα καταφέρουν. Σωπαίνουμε για να μην ξυπνήσουμε το κτήνος, αλλά το κτήνος είναι μπροστά μας».

Η Ελ Φάνι, που περνά τον περισσότερο χρόνο της στη Γαλλία, ψήφισε χθες το μικρό κόμμα Ντουστούρνα, που δημιουργήθηκε από μια ομάδα πολιτών, τους μόνους που παρουσίασαν ένα πραγματικό σχέδιο Συντάγματος, τους μόνους που δεν αναφέρονται στο ισλάμ ως θρησκεία του κράτους. Θα είναι μακρύς και δύσκολος ο δρόμος για την ελευθερία στις αραβικές χώρες, αλλά δεν υπάρχει άλλος.

Οι πλούσιοι χάνουν την υπομονή τους...

του Μιχαλη Μητσου απο τα Νεα ...