Έφοδος επενδυτών στη γη της Αφρικής...

Le Monde Diplomatique...
 Baxter Joan, μεταφραση Kaimaki Valia

Μετά τα ορυκτά και το πετρέλαιο, οι ξένοι εποφθαλμιούν τώρα την ίδια τη γη της Αφρικής. Οι κυβερνήσεις της αφρικανικής ηπείρου έχουν ήδη παραχωρήσει, κάτω από πολύ αδιαφανείς συνθήκες, εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης. Με πρωτοβουλία πολυεθνικών εταιρειών διατροφής και ορισμένων κρατών, κυρίως της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, μελετώνται διάφορα σχέδια, τα οποία, εάν τελικά υλοποιηθούν, θα βάλουν σε κίνδυνο τις κοινωνίες, τις φυσικές ισορροπίες και τη γεωργία της περιοχής.

Στις 18 και 19 Νοεμβρίου 2009, το συνεδριακό κέντρο Elizabeth ΙΙ στο Λονδίνο φιλοξενεί τη διάσκεψη δωρητών για τη Σιέρα Λεόνε. Στο βήμα, ο πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, του οποίου η οργάνωση (Africa Governance Initiative) είναι χορηγός της εκδήλωσης, παροτρύνει ενεργά τους συνέδρους να αγοράσουν αγροτικές εκτάσεις σε μια χώρα που, κατά την έκφρασή του, « διαθέτει εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης [1] ». Έχοντας... παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του, ο Μπλερ φαίνεται να ξεχνά τα εκατομμύρια των κατοίκων της Σιέρα Λεόνε που εξαρτώνται από τις σοδειές αυτών των εδαφών.

Πεπεισμένοι ότι θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη, πολλοί τραπεζικοί οργανισμοί, επενδυτικά ταμεία, μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι, κράτη και ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν στην Αφρική γιγάντια βιομηχανικά αγροκτήματα με σκοπό την παραγωγή προϊόντων διατροφής και βιοκαυσίμων που θα προορίζονται αποκλειστικά για εξαγωγή. Η εξαγορά και η μακροχρόνια ενοικίαση αγροτικών εκτάσεων παρουσιάζονται σκόπιμα ως αναπτυξιακά προγράμματα που αποφέρουν όφελος τόσο στα εμπλεκόμενα οικονομικά σχήματα όσο και στα αφρικανικά κράτη.

Οι Λαμπεντούζες είναι παντού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Για περίπου τρεις αιώνες το Λονδίνο ήταν το μεγαλύτερο κέντρο αγοραπωλησίας σκλάβων. Τους μετέφεραν από την Αφρική αλυσοδεμένους, σε τόσο άθλιες συνθήκες που σχεδόν οι μισοί πέθαιναν και τους πετούσαν στη θάλασσα. Και όταν άδειαζε η θέση του διπλανού, τότε ο σκλάβος μπορούσε να απλώσει λίγο τα πόδια του και να ξεμουδιάσει. Ηταν τέτοια η αιμορραγία της Αφρικής, που έχασε σχεδόν όλο της τον ενεργό πληθυσμό και δεν μπόρεσε να ξαναπάρει από τότε πάνω της. Να προσθέσουμε και τον αποικισμό, που άλλαξε τις καλλιέργειες που έδιναν τροφή στους ντόπιους πληθυσμούς, για να φυτέψει καουτσούκ ή καπνά που δεν τρώγονταν, αλλά τα είχε ανάγκη ο αναπτυγμένος κόσμος. Καλές επενδύσεις. Αντίστοιχες θα έρθουν και εδώ. Τα διεφθαρμένα αποικιοκρατικά καθεστώτα τα διαδέχθηκαν αιμοσταγείς δικτατορίες και οι πόλεμοι έγιναν η καθημερινή πραγματικότητα. Η πείνα με τις αρρώστιες αποδεκάτισαν τον κόσμο. Σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχει άλλη λύση από την άτακτη φυγή με κατεύθυνση τη Δύση. Μεταξύ ενός βέβαιου θανάτου και ενός αβέβαιου, που ενθαρρύνεται με την ελπίδα του Θεού -παίζει και ο Θεός ρόλο στη μετανάστευση- φτάνουμε στη Λαμπεντούζα, όπου τριακόσιες πενήντα ψυχές από τη Σομαλία και την Ερυθραία χάθηκαν στον βυθό της θάλασσας. Στον υγρό τάφο της Μεσογείου βρίσκονται ακόμα 17.000 με 20.000 άνθρωποι, που έδωσαν την τελευταία τους πνοή, στη μάχη για να μπουν στο κάστρο της Ευρώπης.

Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Αυτό το ασήμαντο τείχος έγινε το πιο διάσημο από όλα, γιατί είχε αντικομμουνιστική χρήση. Το τείχος που υπάρχει στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, το μεγαλύτερο στον κόσμο, έμεινε άσημο, γιατί προστατεύει τον Ελεύθερο Κόσμο από τους λαθρομετανάστες. Εν τούτοις πάνω από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι το πέρασαν παράνομα και τελικά πρόσφατα, έγιναν νόμιμοι. Η χαρά μας για την πτώση του «Τείχους του αίσχους» ήταν τόσο μεγάλη που ξεχάσαμε το νέο απόλυτο τείχος που χτίστηκε το 1995 με τη Συνθήκη του Σένγκεν. Από την πρώτη Συνθήκη του Δουβλίνου, έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κάθε χρόνο υπογράφεται και μια σύμβαση για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. 400 νεκρούς είχαμε την περίοδο 1992-1995. 1.750, μεταξύ 1996-1999. Κάθε χρόνο οι νεκροί διπλασιάζονταν ή τριπλασιάζονταν. Για να φτάσουμε στους 6.000 νεκρούς το 2008-2011 (Πηγή: Λίστες Νεκρών. Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό. Αμστερνταμ).

Στα νεκροταφεία της Μεσογείου...

Αφροδιτη Μπαμπαση, απο το doctv.gr...

Χιλιάδες μετανάστες πνίγονται αγκαλιασμένοι στα νερά της Ευρώπης…

Στα ανοικτά του πελάγους, ένα μίλι έξω από τη Λαμπεντούζα, η θάλασσα γέμισε κεφάλια, η θάλασσα γέμισε πτώματα. Νεαροί άντρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, αγκαλιασμένοι πνίγηκαν στα νερά της Ευρώπης.

Σαράντα παιδιά τα κατάφεραν. 211 νεκροί μέχρι στιγμής και 152 οι αγνοούμενοι. Τα νούμερα είναι απελπιστικά μεγάλα. Τα τελευταία 10 χρόνια οι νεκροί μετανάστες στη θάλασσα της Ιταλίας έφτασαν τους 6.707. Ενώ 25.000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους τα τελευταία 20 χρόνια στα σύνορα της Ευρώπης.

Στην Ευρώπη της κρίσης, της ανεργίας, της Χρυσής Αυγής, 500 άνθρωποιm κυρίως από την Ερυθραία της Αφρικής μπήκαν σε ένα προχειροφτιαγμένο σκάφος και ταξίδεψαν 13 μέρες. Λίγο έξω από την Ιταλία χάλασε η μηχανή του, αλλά κανένας δεν τους βοήθησε μέχρι να βυθιστούν. Τρία ψαράδικα πέρασαν και δε βοήθησαν, καθώς ψαράδες, που το έκαναν σε παλαιότερη τραγωδία, βρίσκονται υπόδικοι για διευκόλυνση παράνομης μετανάστευσης. Οι μετανάστες ακόμα κι έτσι προτιμούν να προσπαθήσουν, γιατί δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.

Στην Ελλάδα φτιάχτηκε μια μεγάλη φυλακή, χιλιάδες μετανάστες «φιλοξενούνται» φυλακισμένοι σε παλιά στρατόπεδα, μέσα στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στα σύνορα, σε χώρους του λιμενικού και των συνοριακών φυλακίων. Περιμένουν, περιμένουν μήνες να τους γυρίσουν πίσω, τους αφήνουν ελεύθερους, μετά από λίγες μέρες πάλι στη φυλακή να περιμένουν, χωρίς επικοινωνία, με λιγοστό φαγητό, λιγοστά ρούχα και λίγο σαπούνι να κάνουν μπάνιο μια φορά το μήνα. Μετανάστες στα υπόγεια των αστυνομικών τμημάτων σε κοιτούν με μάτια που δεν ανοίγουν, αφού έχουν να δουν φως πάνω από έξι μήνες.

Οσα δεν θα σας πούν οι ειδήσεις...

Φραγκισκα Μεγαλουδη, Ταξιδευοντας...

Η ιστορία γράφεται  από τη μεριά των νικητών. Η μάλλον γράφεται από τη πλευρά της εξουσίας και του χρήματος. Από την πλευρά εκείνου που ελέγχει την πληροφόρηση σου, την εκπαίδευση σου, το φαγητό σου, τον αέρα που αναπνέεις.
Από την Βόρεια Ουγκάντα...
Στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία δημοσίευσα μια έρευνα που έιχα κάνει στην Βόρεια Ουγκάντα (17/2/2013 "Με διέταξαν να σκοτώσω τη μάνα μου").
Η  ιστορία του πολέμου στην Βόρεια Ουγκάντα είναι η ιστορία της απληστίας και της βρώμικης πολιτικής. Μια διαμάχη για την οποία όταν ακούσαμε στην Δύση-20 χρόνια μετά-είδαμε λευκούς Αμερικάνους να σκύβουν με συμπόνοια πάνω από μαύρα παιδικά κεφάλια και να υπόσχονται ως νέοι Ράμπο, πως οι λευκοί είναι εδώ για να τελειώσουν τον πόλεμο στην Ανατολική Αφρική.

Οι ανθρωπιστές σταυροφόροι ήρθαν και η προπαγάνδα ξεκίνησε.

Για άλλη μια φορά κάποιος ξέχασε να μας πει τις λεπτομέρειες: για το βρώμικο ρόλο των κυβερνήσεων και των δυτικών συμμάχων τους, για την διαμάχη που έδινε "δουλειά" σε εκατοντάδες δυτικές μη κυβερνητικές οργανώσεις που έσπευδαν να απαλύνουν τον πόνο των πληγέντων, για τα τεράστια ποσά ανθρωπιστικής βοήθειας και τα δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτικού εξοπλισμού που πουλήθηκε στην Ουγκάντα.

Ξέχασαν ακόμα να μας πουν για τα σχέδια των ΗΠΑ να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών με τα πλούσια κοιτάσματα και να αναχαιτίσουν την επέλαση της Κίνας.  Τι καλύτερο άλλοθι, απο μια επιδρομή για να συλλάβουν-εστω με 20 χρόνια καθυστέρηση- εναν αιμοσταγή πολέμαρχο;

Στο Μάλι...

Τους τελευταίους μήνες του 2012 ένας ακόμα πόλεμος ξεκινάει στην Αφρική. Η Γαλλία σπεύδει να πράξει το ανθρωπιστικό της καθήκον και να προστατέψει μια σύμμαχη χώρα από τους κακούς ισλαμιστές. Ειδησεογραφικά ρεπορτάζ με λεπτομέρειες για τις φρικαλεότητες των ισλαμιστών, για κομμένα χέρια και επιβολή της Σαρία, για δολοφονίες αμάχων, για δημόσιες εκτελέσεις και μαστιγώματα προβάλλονται καθημερινά. Γάλλοι διανοητές όπως ο Bernard-Henri Lévy, επευφημούν την γαλλική εμπλοκή λέγοντας πως η Γαλλία χρωστούσε αυτή τη χάρη στο λαό του Μάλι που ζητωκραύγαζε Vive La France όταν ο Hollande επισκέφθηκε τη χώρα.
Το μόνο που δεν μας είπαν ήταν ότι ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους παρακαλώντας τη διεθνή κοινότητα να τον βομβαρδίσει.
Η Ευρωπαϊκή ¨Ενωση με τη σειρά της έσπευσε κ αυτή να αποκαταστήσει το δίκαιο στην περιοχή στέλνοντας συμβούλους και στρατιώτες να εκπαιδεύσουν τον στρατό του Μάλι (με την ευγενική χορηγία του Ευρωπαίου φορολογούμενου που θα κληθεί να πληρώσει τον λογαριασμό).

Την αλήθεια όμως την γράφουν οι λεπτομέρειες, και αυτές για άλλη μια φορά διέφυγαν από τα διεθνή μέσα. Το Μάλι μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, έχει τα τρίτα μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού στον κόσμο (τα οποία εκμεταλλεύονται κυρίως καναδοί επενδυτές). Υπολογίζεται ότι έχει ουράνιο, και αν και ακομα παραγωγή ουρανιου δεν υπάρχει, τα πιθανά κοιτάσματα ισως ξεπερνάνε εκείνα του γειτονικού Νίγηρα. Και ας μη ξεχνάμε σε ποιόν ανήκει η εταιρεία Areva στον Νίγηρα η οποία εκμεταλλεύεται το ουράνιο και αντιμετωπίζει μεγάλη εχθρότητα από τους ντόπιους πληθυσμούς λόγω της ρύπανσης και της εξαθλίωσης που έχει φέρει. Τι σύμπτωση αλήθεια, η  Areva είναι γαλλική..Το κερασάκι στην τούρτα, η Areva θέλει να επεκτείνει τις δραστηριότητες της με περισσότερες εξορύξεις στην ευρύτερη περιοχή...

Τα διεθνή μέσα όμως ξέχασαν να μας πουν και κάτι άλλο. Η κυβέρνηση του Μαλι για την οποία τόσο ανησυχεί η Διεθνής Κοινότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρα ένα διεφθαρμένο καθεστώς το οποίο δυο φορές έχει ανατραπεί με πραξικόπημα κ πασχίζει να διατηρηθεί στην εξουσία...

Μικρή λεπτομέρεια: η τελευταία εξέγερση στο Μάλι ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2012 από τους Τουαρέγκ που θεωρούν την Τιμπουκτού ως την ιστορική τους πρωτεύουσα και τα σύνορα της περιοχής τεχνητά. Ανατράπηκαν στην πορεία από ισλαμιστές τους οποίους είχαν εξοπλίσει και χρησιμοποιήσει οι ΗΠΑ για να πολεμήσουν εκ των έσω το καθεστώς του Καντάφι..

Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που δεν την διαβάζει κανείς...

Και στις απαγωγές της Νιγηρίας..

Και τελευταίος σταθμός σήμερα η Νιγηρία. Διαβάσαμε έντρομοι για τον Έλληνα που απάχθηκε μαζί με 7 άλλους εργάτες από τις εγκαταστάσεις της λιβανέζικης κατασκευαστικής εταιρείας Setraco Nigeria Limited στα βόρεια της χώρας. Μάθαμε για την καλή αυτή εταιρεία που χτίζει αυτοκινητόδρομους και φέρνει ανάπτυξη στους αφρικανούς και εκείνοι τι κάνουν: υποστηρίζουν φανατικούς ισλαμιστές που απαγάγουν και αποκεφαλίζουν ξένους.
Κάποιες λεπτομέρειες πάλι: Η Νιγηρία είναι η 8η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο με 2.4 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου την ημέρα. Καθώς όμως τα διυλιστήρια της είναι σε κακή κατάσταση, εξάγει το πετρέλαιο και καλύπτει το 70% των ενεργειακών της αναγκών από εισαγωγές.
Σε απλά ελληνικά δηλαδή, η χώρα αγοράζει το δικό της πετρέλαιο το οποίο εξάγουν από το έδαφός της οι ξένες πολυεθνικές (με πολλά περιβαλλοντικά εγκλήματα στο ενεργητικό τους αλλά και δολοφονίες όποιων αντιστέκονται στα σχέδια τους). Οι πολίτες της Νιγηρίας ζουν με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα σε μια χώρα που κατέχει τς πρώτες θέσεις σε κυβερνητική διαφθορά παγκοσμίως.

Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι παραχωρούν έναντι παχυλής αμοιβής μεγάλα κατασκευαστικά συμβόλαια σε ξένες εταιρείες, οι οποίες δρουν ως νέες αποικιοκρατικές δυνάμεις μέσα στη χώρα  υπό καθεστώς ασυλίας.

Η Setraco είχε αναλάβει τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα του Βορά εν μέσω κατηγοριών για χρηματισμό υπουργών. Πρόσφατα κατηγορήθηκε ότι έχτισε μια τεράστια βίλα εκατομμυρίων δολαρίων στον Υπουργό υπεύθυνο για την περιοχή του Δέλτα ως αντάλλαγμα των συμβολαίων...

Και μετά απο όλα αυτά εξαθλιωμένε ανθρωπάκο συνέχισε να κυνηγάς τους μετανάστες όταν έρχονται στην χώρα σου...Σίγουρα αυτοί φταίνε για την φτώχεια και την ανεργία σου...

Money, it's a gas, Grab that cash with both hands and make a stash

Pink Floyd "Money"

Tόνοι τροφίμων στα σκουπίδια...

Του Τάσου Σαραντή, απο την εφημεριδα των συντακτων...

Μόνο στις ΗΠΑ, μεταξύ της Ημέρας των Ευχαριστιών και της Πρωτοχρονιάς, περίπου πέντε εκατομμύρια τόνοι τρόφιμα που έχουν αγοραστεί δεν καταναλώνονται, αλλά καταλήγουν στα σκουπίδια. Μέσα σε ένα χρόνο τα αμερικανικά νοικοκυριά πετούν στα σκουπίδια περίπου 34 εκατομμύρια τόνους τρόφιμα.
Κατά ανάλογο τρόπο, μετά τη γιορτή των Χριστουγέννων, οι Βρετανοί πετούν στα σκουπίδια τρόφιμα που ισοδυναμούν με 2 εκατομμύρια γαλοπούλες, 5 εκατομμύρια πουτίγκες και 74 εκατομμύρια κρεατόπιτες.
Ενας από τους μεγαλύτερους μύθους σχετικά με το διατροφικό σύστημα είναι ότι δεν παράγουμε αρκετά ώστε να τραφεί ολόκληρος ο κόσμος και ότι η ανεπάρκεια τροφίμων είναι ο λόγος για τον οποίο σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη πεινούν.

Κι όμως, στην πραγματικότητα παράγουμε αρκετές θερμίδες για να τροφοδοτηθεί ολόκληρος ο πληθυσμός του πλανήτη, αν λάβουμε υπόψη ότι -σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO)- κάθε χρόνο περίπου 1,3 δισεκατομμύρια τόνοι τρόφιμα σε ολόκληρο τον κόσμο καταλήγουν στα σκουπίδια.

Πρόκειται για ποσότητα ίση με το ένα τρίτο της συνολικής παραγωγής τροφίμων που διατίθενται για κατανάλωση από τον άνθρωπο, αρκετή για να θρέψει τα 868 εκατομμύρια ανθρώπους που πηγαίνουν για ύπνο πεινασμένοι κάθε βράδυ.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες οι πιο σημαντικές απώλειες καταγράφονται στο πρώτο τμήμα της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων: τα προβλήματα της κακής μεταφοράς, η έλλειψη εγκαταστάσεων αποθήκευσης, η μούχλα και τα παράσιτα οδηγούν στην απώλεια το 40% των καλλιεργειών.

Στην υποσαχάρια Αφρική, όπου περισσότεροι από 265 εκατομμύρια άνθρωποι πεινούν, οι αγρότες αγωνίζονται συνεχώς ώστε να περιορίσουν τις απώλειες μετά τη συγκομιδή που προκαλούνται από τις πλημμύρες και την ξηρασία, τους μύκητες και τη μούχλα, καθώς και την ανεπαρκή αποθήκευση. Οι ετήσιες απώλειες μετά τη συγκομιδή για τα φρούτα, τα λαχανικά, το κρέας και το γάλα ανέρχονται σε περίπου 100 εκατομμύρια τόνους ετησίως, αναφέρει ο FAO.

Αντίθετα, στις βιομηχανικές χώρες το μεγαλύτερο ποσοστό των τροφικών αποβλήτων παρουσιάζεται στα τελικά στάδια της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων, δηλαδή στην κατανάλωση των νοικοκυριών και των εστιατορίων καθώς και στις εγκαταστάσεις παροχής υπηρεσιών εστίασης.

Ετσι, στις ανεπτυγμένες χώρες το ένα τρίτο των τροφίμων που αγοράζονται πετιούνται. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτές τις χώρες, οι απώλειες που καταγράφονται στο στάδιο της γεωργικής παραγωγής δεν είναι αμελητέες. Για παράδειγμα, στην Ιταλία το 2009 17,7 εκατομμύρια τόνοι γεωργικά προϊόντα έμειναν στα αζήτητα, ποσότητα που ισοδυναμούσε με το 3,25% της συνολικής παραγωγής.

Από την άλλη, αν στην αλυσίδα εφοδιασμού τροφίμων ληφθούν υπόψη όχι μόνο οι ζημιές και οι ποσότητες που καταλήγουν ως απόβλητα, αλλά και η μετατροπή της παραγωγής τροφίμων σε ζωοτροφές, διαπιστώνεται ότι μόνο το 43% του θερμιδικού ισοζυγίου των προϊόντων που καλλιεργούνται για διατροφικούς σκοπούς σε όλο τον κόσμο καταναλώνεται απευθείας από τον άνθρωπο.

Σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Γεωργίας, στις Ηνωμένες Πολιτείες το 30% των τροφίμων που προορίζεται για κατανάλωση από τον άνθρωπο χάνεται κάθε χρόνο, κυρίως στο σπίτι, στα εστιατόρια και στις εγκαταστάσεις παροχής υπηρεσιών εστίασης. Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ποσότητα των τροφίμων που σπαταλιέται κάθε χρόνο στην Ευρώπη είναι 89 εκατομμύρια τόνοι, που ισοδυναμεί με 180 κιλά ανά κάτοικο.

Εντούτοις, στην ποσότητα αυτή δεν λαμβάνονται υπόψη οι απώλειες κατά τα στάδια της παραγωγής και συγκομιδής. Εστιάζοντας μόνο στα απορρίμματα των νοικοκυριών, και με τη χρήση διαφόρων εθνικών πηγών δεδομένων (οι οποίες είναι δεν είναι πάντα απολύτως συγκρίσιμες), διαπιστώνεται ότι η ποσότητα τροφίμων που χάνεται ανά άτομο κατ” έτος είναι 110 κιλά στη Μεγάλη Βρετανία, 109 στις Ηνωμένες Πολιτείες, 108 στην Ιταλία, 99 στη Γαλλία, 82 στη Γερμανία και 72 στη Σουηδία.

Στην πραγματικότητα, με δεδομένο το πρόβλημα του υποσιτισμού, που πλήττει περίπου ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως, η αύξηση των τροφικών αποβλήτων -ακόμη και με τη μορφή της υπερβολικής διατροφής που συμβάλλει στην αύξηση της επιδημίας της παχυσαρκίας στις δυτικές χώρες- αποδεικνύεται τουλάχιστον απαράδεκτη.

Ο FAO επισημαίνει ότι η ποσότητα των τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια στις βιομηχανικές χώρες (222 εκατ. τόνοι) αναλογεί με την ποσότητα των τροφίμων που διατίθενται με τη μορφή επισιτιστικής βοήθειας στην υποσαχάρια Αφρική (230 εκατ. τόνοι).

«Όμορφος» κόσμος καπιταλιστικά πλασμένος…

Οικοδόμος...

Την εποχή που η εξέλιξη της τεχνολογίας ανατρέπει ένα ένα σχεδόν όλα όσα ο άνθρωπος θεωρεί μέχρι σήμερα σαν δεδομένα.

Την εποχή που η ιατρική επιστήμη, αφού εξαφάνισε εδώ και δεκαετίες πολλές ασθένειες που εξόντωναν μεγάλα τμήματα πληθυσμών, προχωρά σταδιακά στην αντιμετώπιση μέχρι και την ίαση πολλών μορφών  καρκίνου και πλησιάζει όλο και περισσότερο, στην ίαση από τον ιό HIV.

Την εποχή που  οι επιστημονικές ανακαλύψεις ακολουθούν το νήμα που οδηγεί στην ανακάλυψη του πως δημιουργήθηκε η ίδια η ζωή.

Την εποχή που υπάρχουν –αντικειμενικά- όλες εκείνες οι προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια καλή ζωή για ολόκληρο τον κόσμο…

Ποτέ άλλοτε τόσος πλούτος δεν ήταν συγκεντρωμένος στα χέρια τόσο λίγων ανθρώπων και ποτέ άλλοτε η ανθρώπινη ζωή δεν είχε χάσει τόσο πολύ από την αξία της. Και σε κάποιες περιοχές του πλανήτη δεν έχει -ποτέ δεν είχε- καμιά αξία.

Στη μικρή Σιέρα Λεόνε της δυτικής Αφρικής η επιδημία χολέρας προσβάλει σήμερα χιλιάδες ανθρώπους. Πολλοί  ήδη  πεθαίνουν, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα λήψης από μέρους τους οργανωμένης και αξιόπιστης ιατρικής περίθαλψης. 

Η είδηση λέει πως πρόκειται για την πλέον θανατηφόρα επιδημία χολέρας στην ιστορία της Σιέρα Λεόνε. Μέχρι στιγμής 217 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και πάνω από 11000 έχουν προσβληθεί από τον ιό που προκαλεί την ασθένεια. Η χολέρα όμως δεν είναι οπωσδήποτε θανατηφόρα. Μπορεί με κατάλληλη περίθαλψη σε σωστά οργανωμένο νοσοκομείο να αντιμετωπιστεί.

Αυτό που κάνει την δυστυχία των ανθρώπων της Σιέρα Λεόνε ακόμα πιο τραγική είναι πως σύμφωνα με δήλωση εκπροσώπου της  Διεθνούς Ομοσπονδίας των Εταιρειών του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου (IFRC) προκειμένου να αναχαιτιστεί αποτελεσματικά η επιδημία, χρειάζεται επειγόντως 1,15 εκατομμύριο αμερικανικά δολάρια. !!!!!!!!!!!!!!!!!

Όταν ακούμε καθημερινά από τις τηλεοράσεις για «χρέος εκατοντάδων δις» ή για «πακέτα δεκάδων δις για την στήριξη των τραπεζών,», όταν τα «μέτρα» που μας παίρνουν από την κυβέρνηση αφορούν τόσα και τόσα δις, το ποσό που χρειάζεται για να σωθούν από βέβαιο θάνατο  χιλιάδες  ανθρώπινες ψυχές, φαντάζει και είναι «αστείο».

Κάπου στις σελίδες ενός βιβλίου είναι γραμμένο πως «αν και ο άνθρωπος έφτασε και πάτησε με το ένα του πόδι στο φεγγάρι,  το άλλο του πόδι θα είναι για πάντα κολλημένο στη λάσπη». Για «πάντα»;…

Θα γίνει η Ελλάδα Αφρική;

Red NoteBook...
 Της Έλλης Σιαπκίδου


Τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς εντείνεται η προεκλογική εκστρατεία εν όψει των εκλογών της 17η Ιουνίου, έχουν αυξηθεί οι πιέσεις από το εξωτερικό, σε επίπεδο πολιτικό και ΜΜΕ, για την τήρηση των όρων του μνημονίου από την νέα κυβέρνηση, αν αυτή υπάρξει. Στο εσωτερικό της χώρας, η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου έχει πάρει την κατιούσα με εκπροσώπους των κυρίαρχων ΜΜΕ, των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) και άλλων σχολιαστών να κινδυνολογούν για το τι θα γίνει αν η χώρα δεν τηρήσει τις υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές της ή/ και αν γυρίσει στη δραχμή. Πολλά δε από τα επιχειρήματα συνοψίζονται στο υπεραπλουστευμένο «θα γίνουμε Αφρική», Βουλγαρία, ή κάποιος άλλος εξωτικός και μη προορισμός. Προσπερνώντας την ασάφεια μιας τέτοιας επιχιερηματολογίας, θα ήταν χρήσιμο να δούμε ορισμένα στοιχεία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα έχει ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα $26,300 (σε τιμές διεθνούς δολαρίου, όπως λέγεται, το οποίο υπολογίζει την αγοραστική δύναμη του εκάστοτε νομίσματος στο εσωτερικό της χώρας). Επιπλέον, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, η Ελλάδα έχει δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (Human Development Index) 0.861. Ο δείκτης αυτός συνυπολογίζει το κατά κεφαλήν εισόδημα μιας χώρας, με στοιχεία για τα επίπεδα υγείας και παιδείας του πληθυσμού και έχει ως ανώτατο όριο το 1 (π.χ. η χώρα με τον υψηλότερο δείκτη ανάπτυξης είναι η Νορβηγία με 0.943). Με βάση αυτά τα στοιχεία μπορούμε να εξετάσουμε αν θα γίνουμε Αφρική, Βουλγαρία ή κάποια άλλη χώρα και πότε.

Θα γίνουμε Αφρική;

Η Γουινέα του Ισημερινού, η πλουσιότερη χώρα της Αφρικής, έχει κατά κεφαλήν εισόδημα $19,300, το οποίο είναι λίγο μεγαλύτερο από τα 2/3 του $26,300 που έχει η Ελλάδα. Ακολουθούν η Γκαμπόν και η Μποτσουάνα με $16,100, και μετά αρχίζουν να μονοψήφια νούμερα (2,000-9,000) για τις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Η Νότια Αφρική, η οποία το 2012 έγινε μέλος του γκρουπ των πιο δυναμικών οικονομιών του κόσμου (BRICS – Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) έχει κατά κεφαλήν εισόδημα $10,900. Η Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Τουρκία των οποίων το μοντέλο ανάπτυξης επικαλέσθηκε ο κ. Σαμαράς στο προεκλογικό του σποτ για τις εκλογές της 6ης Μαίου έχουν κατα κεφαλήν εισόδημα $8,400, $3,700, $11,700 και $14,500 αντίστοιχα. Η δε Βουλγαρία που επίσης έχει αναφερθεί λόγω της κατάρρευσης του νομίσματος της στα μέσα της δεκαείτας του 1990, έχει κατά κεφαλήν εισόδημα $13,597.403.

	Κατά κεφαλήν εισόδημα	ΔείκτηςΑνθρώπινηςΑνάπτυξης
Βουλγαρία	$13,500	0.771
Ελλάδα	$26,300	0.861
Πορτογαλία	$23,400	0.809
Γερμανία	$38,000	0.905
Ιταλία	$30,400	0.874
Νότια Αφρική	$10,900	0.619
Γκαμπόν	$16,100	0.674
Κίνα	$8,400	0.687
Ινδία	$3,700	0.547
Τουρκία	$14,500	0.699
Βραζιλία	$11,700	0.718

Τα στοιχεία για το δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης είναι επίσης αποκαλυπτικά: Η Ελλάδα βρίσκεται στην πιο ψηλή κατηγορία χωρών, αυτών με Πολύ Υψηλή Ανθρώπινη Ανάπτυξη (Very high Development), στην οποία ανήκουν οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες – τα στοιχεία παρατίθενται στον πίνακα. Για να γίνει κατανοητό πόσο ανεπτυγμένη χώρα έιναι η Ελλάδα, αξίζει να σημειωθεί ότι ανήκει στις χώρες «υψηλού εισοδήματος» (high-income economies) μαζί με τις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες - η Βουλγαρία ανήκει στην κατηγορία μεσαίου εισοδήματος.

Η Ελλάδα λοιπόν δεν θα γίνει Αφρική ή Βουλγαρία, γιατί δεν ήταν ποτέ –ούτε όταν δεν ήταν στην ΟΝΕ. Η ανάπτυξη της Ελλάδας τα τελευταία 30 χρόνια οφείλεται εν μέρει στα ευρωπαϊκά κονδύλια, που τη βοήθησαν μέσω των Διαρθρωτικών και Περιφεριακών Ταμείων να κάνει έργα υποδομών, όχι όμως στο ευρώ σαν νόμισμα – να θυμίσουμε δε ότι το ευρώ και το κάθε νόμισμα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο ευημερίας. 

Φυσικά οι συγκρίσεις αυτές συχνά αποβλέπουν στο να δώσουν μια εικόνα για το πόσο μεγάλο θα είναι το σοκ της εξόδου από το ευρώ για την ελληνική οικονομία. Και ως προς αυτό έχουν δίκιο. Το νέο νόμισμα θα δεχόταν μια άμεση υποτίμηση (το αν είναι 20%, 30% ή 50% έχει να κάνει με τον τρόπο υπολογισμού και αξιολόγησης διαφόρων παραγόντων). Θα υπήρχαν πληθωριστικές τάσεις, οι αποταμιεύσεις θα έχαναν την αξία τους και θα συνέβαιναν πολλά άλλα που προβλέπουν οι οικονομικές θεωρίες σε κάθε υποτίμηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα γυρίσει «πίσω στο χρόνο», όπως υποστήριζε ο κ. Βενιζέλος – κι αυτό γιατί διαθέτει γερές βάσεις στον τομέα των υποδομών, της παιδείας, της υγείας, των τηλεπικοινωνιών κτλ. για να παραμείνει μια χώρα υψηλού εισοδήματος και υψηλής ανάπτυξης.

Το ερώτημα δεν λοιπόν μόνο πόσο μεγάλο θα είναι το σοκ της υποτίμησης, αλλά το πόσο γρήγορα θα ανάκαμπτε η ελληνική οικονομία μετά την έξοδο από το ευρώ – καθώς μια υποτίμηση δίνει εξ ορισμού ώθηση τις εξαγωγές. Και το ακόμα σημαντικότερο ερώτημα είναι που θα βρίσκεται η ελληνική οικονομία εντός ευρώ, με μνημόνιο και αλλεπάλληλες εσωτερικές υποτιμήσεις σε έναν πενταετή χρονικό ορίζοντα και πού με τη δραχμή, χωρίς λιτότητα; Ποιες ομάδες πλήττονται περισσότερο στη μια περίπτωση και ποιές στην άλλη; Και για πόσο; Τι ρόλο μπορεί να παίξει το κράτος στην πρώτη περίπτωση για να αμβλύνει το κοινωνικό και οικονομικό κόστος και τι στη δεύτερη; Και τι ρόλο μπορούν να έχουν οι Ευρωπαίοι ως εταίροι και όχι μόνο ως δανειστές στο ένα σενάριο και το άλλο;

Τέτοιες αναλύσεις θα ήταν χρήσιμο να δημοσιοποιεί η Τράπεζα της Ελλάδος και όχι μόνο μια ζοφερή εικόνα του σεναρίου της δραχμής, επικεντρώνοντας μάλιστα μόνο στις άμεσες αρνητικές επιπτώσεις. Στο ιδανικότερο σενάριο, βέβαια, μια τέτοια συζήτηση θα είχε γίνει τον Οκτώβριο του 2009 όταν το χρέος της χώρας ήταν στο 126.8% και πριν μπει η Ελλάδα στο ΔΝΤ - όχι τώρα που το χρέος της βρίσκεται στο 160%. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα σε μια χώρα που οι πολιτικοί της επιμένουν να την παρουσιάζουν ως Ψωροκώσταινα.

Λαϊκά συσσίτια...

ΤΑ ΝΕΑ ...

Του Ρούσσου Βρανά

... Ουρές για το επίδομα ανεργίας. Πορείες διαμαρτυρίας. Χρεοκοπίες τραπεζών. Εμπορικοί πόλεμοι. Απελπιστική φτώχεια. Η κατάβαση του ανθρώπου στα σκότη του πολέμου. Αυτά συνέβαιναν στον κόσμο που θεωρούνταν ακόμη πολιτισμένος τη δεκαετία του 1930. Και αυτά ξόρκισε πρόσφατα σε ομιλία της η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Με το δίκιο της; Ή μήπως άδικα μας βαραίνει την καρδιά ακόμη πιο πολύ χρονιάρες μέρες;

Οι άνθρωποι...

... της Λαγκάρντ εξακολουθούν να πηγαινοέρχονται στην Ιρλανδία, τη χώρα που προέβαλλαν ως παράδειγμα προς μίμηση και που αποδείχτηκε παράδειγμα προς αποφυγή. Οι πολιτικές τους απέτυχαν και εκεί. Σίγουρα θα αποφεύγουν τις συνοικίες του Λίμερικ και του Δουβλίνου τα μεσημέρια, την ώρα που βγαίνουν τα λαϊκά συσσίτια. Στο αντικρινό νησί, οι Βρετανοί δεν ζουν βέβαια στα χρόνια του Ντίκενς. Ή τουλάχιστον όχι ακόμη. Ομως, ένα στα τρία νοικοκυριά της μεσαίας τάξης κόβει από το φαΐ του για να τα βγάλει πέρα. Αν συνεχιστούν οι πολιτικές λιτότητας, το Ινστιτούτο Φορολογικών Μελετών εκτιμά πως το 47% των βρετανόπουλων θα ζει μέσα στη φτώχεια έως το 2020, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει γίνει πια το βασίλειο των φτωχών παιδιών. Ούτε στην Ιταλία ζει καλύτερα η μεσαία τάξη. Στη Ρώμη, στο Μιλάνο, στο Παλέρμο, στη Γένοβα, πρώην νεόπλουτοι περιμένουν κάθε μέρα υπομονετικά τη σειρά τους στα ενεχυροδανειστήρια, έχοντας παραμάσχαλα πολύτιμα οικογενειακά κειμήλια.

Το ποσοστό...

... των ανθρώπων που φοβούνται μήπως χάσουν τη δουλειά τους ανέρχεται στο 31% στην Ευρώπη. Και στο 27% στην Αμερική. Εκεί, «ένας στους οκτώ ενηλίκους και ένα στα τέσσερα παιδιά» σιτίζονται με κουπόνια, γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Τα κουπόνια είναι σήμερα ό,τι ήταν τα υπαίθρια συσσίτια με τις σούπες στη μεγάλη κρίση του 1929. Είναι βέβαιο πως και τούτες τις πικρές γιορτές θα βρεθούν πάλι μεγαλόσχημοι, όπως είχε συμβεί στην αρχή της κρίσης, για να φάνε για μια εβδομάδα επιδεικτικά ό,τι ακριβώς τρώνε οι συμπατριώτες τους που ζουν μόνο με κουπόνια και να δείξουν έτσι τη συμπόνια τους. Μια εβδομάδα είναι αυτή. Θα περάσει. Υστερα θα επιστρέψουν στο παντεσπάνι.

Ενας άνθρωπος...

... κάθε 2,9 δευτερόλεπτα πεθαίνει στον κόσμο από την πείνα. Οταν διαβάζαμε αυτές τις στατιστικές πριν από μερικά χρόνια, ο νους μας έτρεχε στην Αφρική. Οταν βλέπαμε εκεί τόσους πεινασμένους όσους βλέπουμε σήμερα στον δυτικό κόσμο, χαρακτηρίζαμε την κατάσταση ανθρωπιστική κρίση, λένε οι Γιατροί του Κόσμου. Γι' αυτό, αυτοί οι γιατροί έχουν στρέψει σήμερα τις προσπάθειές τους στα ανθρώπινα σκουπίδια που αποβάλλουν κάθε μέρα οι άλλοτε καλοζωισμένες πολιτείες μας. Μπορεί να μη βρίσκονται τόσο κοντά στην Ευρώπη του 1930 που φοβάται η Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά σίγουρα έχουν έρθει πιο κοντά στην Αφρική. Η απόσταση που τις χώριζε κάποτε από την αφρικανική έρημο έχει μικρύνει πολύ, από τότε που αυτές πέρασαν από τον πολιτισμό της εργασίας στον πολιτισμό των συσσιτίων.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ…2 ΦΡΑΓΚΑ ΤΟ ΜΑΤΣΑΚΙ...

STRANGE JOURNAL...

από Stranger

Είναι να μην σε πιάνει μελαγχολία όταν βλέπεις την πλατεία Συντάγματος άδεια; Όταν οι μαζικές συγκεντρώσεις του καλοκαιριού φαίνονται μια μακρινή ανάμνηση; Και στον αντίποδα, στην Αίγυπτο, στην πλατεία Ταχρίρ, οι Αιγύπτιοι να μην κάμπτονται, αν και έχουν ν’ αντιμετωπίσουν ένα πολύ πιο σκληρό καθεστώς που δεν δίστασε να αιματοκυλίσει το Κάιρο.
Kι όμως δεν το βάζουν κάτω κι ας μετράνε νεκρούς. Στην Ελλάδα πάλι, υπάρχει κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, μη εκλεγμένη κυβέρνηση κι απίστευτη εξαθλίωση κι όμως τα κινήματα φαίνονται σαν να κάθονται στον καναπέ. Στην Ευρώπη, οι περίεργες κινήσεις και οι αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες έχουν κάνει τους λαούς να βρίσκονται επί ποδός. Κάτι ετοιμάζεται, ετοιμαζόταν για χρόνια, απλά τώρα οι διαδικασίες επισπεύδονται. Αναλυτές -και όχι μόνο- μιλάνε για πιθανότητα εκτόνωσης της παγκόσμιας κρίσης μέσω ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι και αυτή η οργή θα ξεθύμαινε (με το να πεθάνουν πάλι οι φτωχοί) και τα χρήματά τους θα προστάτευαν, και η βιομηχανία θα είχε κέρδη και ο διάλογος γύρω από τους τραπεζίτες θα έμπαινε στην άκρη. Όλα θα ήταν πιθανά, αν ο εθνικισμός φούντωνε απότομα, ως μια νοσηρή αντίδραση στις ηγεμονικές τάσεις της Γερμανίας.
Το πρόβλημα είναι ότι παρακολουθούμε όλα να συμβαίνουν μοιρολατρικά. Ακόμη περιμένουμε να μας δώσει γραμμή η τηλεόραση για το πότε θα αντιδράσουμε και για ποιο λόγο. Δεν μπορούμε να βρούμε ποιος είναι ο εχθρός. Ο Παπαδήμος, ο φίλος των τραπεζών; Ο ΓΑΠ, Ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης και το αστικό κομματικό σύστημα; Ξέρουμε ποιος θα μας προτείνει μια εναλλακτική; Ποιος θα πάρει την ευθύνη της επόμενης μέρας; Θα είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε την εναλλακτική λύση με όλα τα κόστη που συνεπάγεται;
Ποιο είναι το πρόβλημα; Ο μισθός ή η πατρίδα; Τέτοιου είδους διλήμματα είναι που τελμάτωσαν και εν τέλει διέλυσαν το κίνημα των αγανακτισμένων. Εξάλλου για χρόνια δεν είχαμε καν ως κοινωνία πολιτών, ξεχωρίσει τι είναι σημαντικότερο. Πάντα το προσωπικό συμφέρον έμπαινε πάνω από το συλλογικό όφελος. Και βέβαια ο καθένας οχυρωμένος πίσω από τα τείχη της ιδεοληψίας του. Ονομάζαμε τις νευρώσεις ιδεολογίες. Τι ψήφιζε ο παππούς, ο πατέρας, ο γιος και πάει λέγοντας. Τώρα δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε με κανέναν παλαιό όρο, τον νέο κόσμο που δημιουργείται γύρω μας.
Συσσίτια, άνεργοι, χαράτσια της ΔΕΗ, ουρές σε εφορίες, αποβλακωμένοι μερικοί στο ροζ συννεφάκι, φορολογία ακόμη και στην ανάσα, οι εκλογές πιθανόν και να μην γίνουν, αλλά ο Έλληνας “έχει υπομονή”, σκύβει το κεφάλι. Η δημοκρατία ως νοοτροπία και ως αιτούμενο κινδυνεύει να θεωρείται “μπανάλ” και μη χρήσιμη, προκειμένου να διασωθούν τα νομίσματα. Ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που σαν απάντηση σε όλα αυτά έχουν το “ε, και τι να κάνουμε;”. Αυτό είναι που με σκοτώνει. Δεν σκέφτονται, δεν θέλουν να σκεφτούν ή απλά δεν μπορούν να σκεφτούν; Κανονικά θα έπρεπε να κάναμε την πλατεία Ταχρίρ να φαντάζει υπαίθρια εκδήλωση πολιτιστικής ομάδας.
Γιατί όμως έχει επέλθει αυτή η κοινωνική παράλυση; Πέρα του χρόνιου ύπνου της πλειοψηφίας των πολιτών, μεγάλη ευθύνη έχει και η Αριστερά, η οποία ακόμη και τώρα αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την ιστορική συγκυρία. Μήπως στην πραγματικότητα δεν θέλει; Μήπως η εποχή την έχει ξεπεράσει και δεν είναι σε θέση να ερμηνεύσει τις συνθήκες; Ακόμη και το χαρτί του δημοψηφίσματος το “έκαψε”. Μήπως στην πραγματικότητα η Αριστερά βολεύεται σ’ αυτή την κατάσταση και αποποιείται των ευθυνών της; Ίσως η έλλειψη προγράμματος κάνει τα αριστερά κόμματα να κυνηγάνε την ουρά τους. Να κερδίζουν απλά ψίχουλα για την πρόθεση ψήφου στις δημοσκοπήσεις. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, παίζουν τον ρόλο του κομπάρσου. Λειτουργούν ως δεκανίκια του σάπιου αστικού συστήματος, αφού το μόνο που οργανώνουν καλά είναι η εκτόνωση του θυμού.
Στην αρχή έκανα λόγο για το κίνημα των πλατειών. Ένα ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων, με διαφορετικές πολιτικές καταβολές, αλλά με δύναμη να πιέσουν κατά πολύ το σύστημα. Τι έλειψε; Η ενότητα. Η οργάνωση. Τι έβλαψε; Η μανία του καθενός να παραμείνει πίσω από τα χαρακώματα της εκάστοτε ιδεοληψίας και να μην ρίξει τα μούτρα του να ανοίξει και σε άλλους το “μαγαζάκι” του ή έστω να συνεργαστεί.
Έτσι, ελλείψει εναλλακτικής πρότασης, αλλά και με το καλούπωμα του αγώνα μέσα από τα συνδικάτα, η όποια ελπίδα για αλλαγή πολιτικής εξαερώθηκε. Το παραμύθι πως κάθε κόμμα υιοθετεί διαφορετικό πρόγραμμα, λόγω ιδεολογιών διαφορών, το πήρε ο νεοφιλελευθερισμός και το σήκωσε. Οι ψηφοφόροι που ακόμη ήλπιζαν στο ΠΑΣΟΚ και πως η ΝΔ είναι “πατριωτικό” κόμμα, πρέπει να ένιωσαν απίστευτα ηλίθιοι, αν δεν τους έχουν λοβοτομήσει εντελώς τα χρώματα του δικομματισμού.
Ο πολίτης είναι πλέον απομονωμένος. Δεν αναφέρεται πουθενά στο κάδρο. Είχε πιστέψει πως το σύστημα αυτό ήταν το ιδανικό παρά τα ελαττώματά του. Όμως αυτό το σύστημα είναι που τώρα εκμεταλλεύεται το οτιδήποτε για να επιβληθεί. Η καταναλωτική κουλτούρα και ο εθισμός στα αξιώματα, τις αυθεντίες και τους ηγέτες έχουν υπνωτίσει όσους θέλουν να ανατρέψουν την κατάσταση αλλά δεν ξέρουν το πως. Η μαχητικότητα των ανθρώπων στον αραβικό κόσμο απορρέει από την ενότητά τους. Κάτι που στην ελληνική περίπτωση απουσιάζει.
Όμως αφού δεν θα την γεννήσει η συνείδηση, θα την γεννήσει η ανάγκη. Πιστεύω πως η κοινωνία είναι σ’ ένα σταυροδρόμι όπου επιβάλλεται να επιλέξει αν θέλει να ζήσει ταπεινωμένη, πεινασμένη και παιχνιδάκι στα χέρια των επικυρίαρχων, ή αν θα θελήσει να εξεγερθεί, να πολεμήσει και να διεκδικήσει την ελευθερία της. Οι έμποροι της ελπίδας έχουν πεθάνει, ή καλύτερα φανέρωσαν τα απεχθή τους πρόσωπα. Ξεσκεπάστηκαν, αφήνοντας στην άκρη τα γλυκόλογα της δημοκρατίας. Τώρα είναι η σειρά μας, βρίσκοντας ελπίδα μέσα μας και γύρω μας.

Το κτήνος είναι μπροστά τους...

ΤΑ ΝΕΑ...
Του Μιχάλη Μητσού

Μπορεί να δει κανείς την καλή πλευρά. Στην Τυνησία έγιναν χθες εκλογές, και όλα έδειχναν ότι θα επικρατήσουν οι μετριοπαθείς ισλαμιστές. Στην Αίγυπτο μπορεί ουσιαστικά να κυβερνά ο στρατός, αλλά προγραμματίζονται κι εκεί πολυκομματικές εκλογές. Στη Συρία, παρά την αιματηρή καταστολή, οι κινητοποιήσεις δεν λένε να σταματήσουν. Και στη Λιβύη ο θάνατος του δικτάτορα, αν και βίαιος, ανοίγει τον δρόμο για μια δημοκρατική ανοικοδόμηση της χώρας.

Αυτά είναι τα επιτεύγματα της Αραβικής Ανοιξης, που ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο όταν αυτοπυρπολήθηκε ένας φτωχός μικροπωλητής σε ένα χωριό της Τυνησίας. Δεν είναι λίγα. Για την ακρίβεια, είναι απροσδόκητα πολλά. Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι τρεις ακλόνητοι δικτάτορες, που είχαν την άμεση στήριξη του στρατού και την έμμεση στήριξη της Δύσης, θα ανατρέπονταν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Οι Αραβες, λέγαμε, δεν «κάνουν» για δημοκρατία. Είναι «φτιαγμένοι» να υπακούουν. Στην πραγματικότητα, έτσι τους θέλαμε. Πειθαρχημένα πιόνια φιλοδυτικών δικτατορικών καθεστώτων, που μας προμηθεύουν με φτηνό πετρέλαιο και κρατούν μακριά τους ισλαμιστές. Αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς.

Ακριβώς επειδή τα επιτεύγματα των εξεγέρσεων είναι τεράστια και πολύτιμα, πρέπει να διαφυλαχθούν με κάθε τρόπο. Η κατάσταση είναι ασταθής και επικίνδυνη, οι πειρασμοί μιας νέας τυραννίας - ισλαμικής αυτήν τη φορά - είναι μεγάλοι. Ενα αιγυπτιακό δικαστήριο καταδίκασε το Σάββατο τον Αϊμάν Γιουσέφ Μανσούρ σε φυλάκιση τριών ετών επειδή προσέβαλε το ισλάμ με σχόλια που δημοσίευσε στο facebook. Τέτοιες ποινές, βέβαια, επιβάλλονταν και επί καθεστώτος Μουμπάρακ: το 2007 καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών για το ίδιο «αδίκημα» ο γνωστός μπλόγκερ Καρίμ Αμέρ. Τότε ψιλοαδιαφορούσαμε. Σήμερα μας καίει.

Τον περασμένο Απρίλιο, σε συνέντευξή της στο ιδιωτικό κανάλι Hannibal TV, η τυνήσια φεμινίστρια Νάντια Ελ Φάνι δήλωσε ότι δεν πιστεύει στον Θεό. Τις επόμενες ημέρες άρχισε να δέχεται απειλές για τη ζωή της, το Internet γέμισε με πορνογραφικά φωτομοντάζ, ενώ δημιουργήθηκε και μια σελίδα στο facebook με τίτλο «Δέκα εκατομμύρια ροχάλες στο κεφάλι αυτής της φαλακρής γουρούνας» (η Ελ Φάνι έχει χάσει τα μαλλιά της γιατί πάσχει από καρκίνο). Αλλά εκείνη δεν το έβαλε κάτω. Γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για την τυνησιακή εξέγερση με τίτλο «Ούτε Αλλάχ ούτε αφέντη», που προκάλεσε σάλο όταν πρωτοπροβλήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στην Τύνιδα. Τώρα θέλει να το διαθέσει δωρεάν στο Internet. «Δεν πρέπει να πάρουν οι σαλαφιστές τη θέση της δικτατορίας του Μπεν Αλι», λέει στη «Μοντ». «Αν συνεχίσουμε να φοβόμαστε, οι "γενειοφόροι" θα τα καταφέρουν. Σωπαίνουμε για να μην ξυπνήσουμε το κτήνος, αλλά το κτήνος είναι μπροστά μας».

Η Ελ Φάνι, που περνά τον περισσότερο χρόνο της στη Γαλλία, ψήφισε χθες το μικρό κόμμα Ντουστούρνα, που δημιουργήθηκε από μια ομάδα πολιτών, τους μόνους που παρουσίασαν ένα πραγματικό σχέδιο Συντάγματος, τους μόνους που δεν αναφέρονται στο ισλάμ ως θρησκεία του κράτους. Θα είναι μακρύς και δύσκολος ο δρόμος για την ελευθερία στις αραβικές χώρες, αλλά δεν υπάρχει άλλος.

Ελλάδα: από τον Χίτλερ στη Μέρκελ ...

του Περικλη Κοροβεση απο την Ελευθεροτυπία ...

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που μπαίνει σε περίοδο φτώχειας. Ας παρηγορηθούμε. Υπάρχουν στον πλανήτη μας ακόμα 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι που είτε δεν τρώνε καθόλου είτε είναι μονίμως πεινασμένοι. Δηλαδή, ο ένας στους έξι δεν έχει να φάει.

Οπως πάμε, σε λίγο θα το δούμε και αυτό στην Ελλάδα. Ολα τα μέτρα που παίρνονται εκεί οδηγούν. Εντούτοις, λεφτά για εξοπλισμούς υπάρχουν. 1,6 τρισ. δολάρια σπαταλώνται για όπλα κάθε χρόνο. Αν από αυτά τα χρήματα έφευγαν μόνο 44 δισ. δολάρια και πήγαιναν στους πεινασμένους, η φτώχεια θα είχε εξαλειφθεί.

Σομαλία: Τα πραγματικά αίτια του λιμού ...

//ΠαραλληλοΓράφος//

Να πέσει φωτιά να μας κάψει !!......

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου..