Το φαινόμενο Ματέο Ρέντσι ερεθίζει την Ε.Ε....

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...

«Η νίκη του κ. Ρέντσι μάς δίνει ένα πολύτιμο μάθημα, επιβεβαιώνοντας ότι μια συστημική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος». Αυτή ήταν η κεντρική εκτίμηση που διατύπωναν στο κύριο άρθρο της περασμένης Δευτέρας οι βρετανικοί Financial Times,
με αφορμή μια σημαντική συνέντευξη του Ιταλού πρωθυπουργού σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες.

Προτού κλείσει τις 100 πρώτες ημέρες του στην εξουσία, ο 39χρονος πρώην δήμαρχος Φλωρεντίας έγινε κιόλας επικοινωνιακό και πολιτικό φαινόμενο. «Μάγος», «Ιταλός Τόνι Μπλερ», «ο άνθρωπος που θα σώσει την ψυχή της Ευρώπης» είναι ορισμένοι από τους χαρακτηρισμούς που συνοδεύουν τα εγκωμιαστικά ρεπορτάζ. Κι αν μέχρι χθες οι επικριτές του είχαν να αντιτείνουν ότι αναρριχήθηκε στην εξουσία ύστερα από «ανακτορικό πραξικόπημα» στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, που ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, από το βράδυ των ευρωεκλογών κάθε αμφισβήτηση κόπηκε με το μαχαίρι.

Ενας από τους λίγους πρωθυπουργούς που κέρδισαν την εκλογική μάχη κόντρα στα ισχυρότατα ρεύματα της Ακροδεξιάς, του ευρωσκεπτικισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, ο Ρέντσι έφτασε το εκπληκτικό 41%, το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει αποσπάσει ιταλικό κόμμα από το 1958. Στο αμέσως προσεχές μέλλον, ο κεντροαριστερός πολιτικός δύσκολα θα βρει αξιόμαχο αντίπαλο στην εσωτερική πολιτική κονίστρα. Η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατατροπώθηκε, χάνοντας τη μισή δύναμή της από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, για να πέσει κάτω από το 17%. Οσο για το νεοπαγές Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ναι μεν αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση, αλλά υποχώρησε στο 21%, έναντι 25% στις βουλευτικές εκλογές, ενισχύοντας τις εικασίες περί πολιτικής «φούσκας» με ημερομηνία λήξης.

Για τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, ο Ρέντσι φαντάζει ως παράδειγμα προς μίμηση: Ποιος είπε ότι για να κερδίσει κανείς τις εκλογές πρέπει να καθυβρίζει τη Μέρκελ και να μοιράζει υποσχέσεις στα λαϊκά στρώματα; Ιδού ένας πολιτικός που δηλώνει ότι «η Γερμανία δεν είναι εχθρός, αλλά μοντέλο, όταν πρόκειται για την αγορά εργασίας ή τη δημόσια διοίκηση» και παρ’ όλα αυτά κερδίζει τις εκλογές.

Το φάντασμα της αριστερής κυβέρνησης...

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών επιβεβαίωσε αυτό που είναι ήδη αντιληπτό εδώ και δύο χρόνια: το φάντασμα που πλανιέται σήμερα πάνω από την Ευρώπη είναι αυτό της ανόδου της Αριστεράς στη διακυβέρνηση της χώρας-πειραματόζωου, εκεί όπου ξεκίνησε προ τετραετίας και εφαρμόστηκε με πρωτοφανή αγριότητα η μνημονιακή εκδοχή του νεοφιλελεύθερου «δόγματος του σοκ».

Για να καταλάβουμε την ιστορική σημασία του γεγονότος, ας ανατρέξουμε σύντομα στα δύο μεταπολεμικά προηγούμενα αριστερού κόμματος που κατέκτησε ή πλησίασε πρωτοκαθεδρία εντός κοινοβουλευτικού συστήματος.
Η πρώτη περίπτωση είναι αυτή του Κ.Κ. Γαλλίας κατά την πρώτη δεκαετία μετά την Απελευθέρωση (1945-1956), όταν ήταν η πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας και του Κοινοβουλίου, με ποσοστά που κυμαίνονταν μεταξύ 26 και 28%.
Η δεύτερη είναι η Ιταλία της δεκαετίας του 1970, όταν, στις εκλογές του 1976, το ιταλικό Κ.Κ. εκτινάχτηκε από το 27 στο 34%, στη δεύτερη θέση με διαφορά 4 μονάδων από τη Χριστιανοδημοκρατία και με σχετικά ανοιχτό ακόμη το ενδεχόμενο συμμαχίας με τους σοσιαλιστές (που κυμαίνονταν στο 10%).
Τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιταλία είχαμε συνθήκες αμιγούς κοινοβουλευτισμού και αναλογικό εκλογικό σύστημα. Και στις δύο περιπτώσεις το σύστημα αναδιατάχθηκε ραγδαία, με σκοπό να παρεμποδίσει την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία. Και το πέτυχε, αν και με διαφοροποιημένες στρατηγικές.
Στη Γαλλία αντιμετώπισε με βίαιη καταστολή τις ημι-εξεγερσιακού τύπου απεργίες που εξαπέλυσαν το 1947 το Κ.Κ. και τα προσκείμενα σ'αυτό συνδικάτα. Και κυρίως δημιούργησε μια «υγειονομική ζώνη» γύρω από τους κομμουνιστές, που τους απομόνωσε από κάθε δυνατό σύμμαχο, χωρίς να διστάσει να στείλει, τον Μάιο του 1952, στη φυλακή ακόμη και την ηγεσία του κόμματος. Αυτά δεν στάθηκαν όμως αρκετά, και χρειάστηκε η καθεστωτική ανατροπή του 1958, όταν ο στρατός επέβαλε τη «λύση Ντε Γκολ» στην παραπαίουσα λόγω των αποικιακών πολέμων Τέταρτη Δημοκρατία, και έβαλε τη Γαλλία στην τροχιά της «προεδρικής μοναρχίας» στην οποία παραμένει ώς τις μέρες μας.

2014: Τα media και ο κώλος...

Του Αλεσάντρο Τζιλιότι*, απο την Αυγη...

Παρακολούθησε λιγάκι, από φιλία και πολιτική συγγένεια, τη δουλειά που έκανε από τα μέσα του Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα η Πάολα Μπακίντου, η επικεφαλής της ομάδας επικοινωνίας του «ψηφοδελτίου Τσίπρας».
 Έζησα μέρα με τη μέρα τα τηλεφωνήματά και τα μηνύματά της, τις τεράστιες δυσκολίες
στο εσωτερικό των οποίων κινήθηκε για να προσπαθήσει να φθάσει τους στόχους της: πρώτον, να γνωρίσει την ύπαρξη αυτού του ψηφοδελτίου, δεύτερον να κοινοποιήσει τουλάχιστον ένα ή δύο από τα βασικά προγραμματικά στοιχεία του, τρίτον να προσπαθήσει να δώσει να καταλάβουν οι άλλοι ότι η πρόθεση του ψηφοδελτίου δεν είναι να επαναλάβει για πολλοστή φορά ένα συνονθύλευμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά ότι προσπαθεί να κάνει ένα καινούργιο και διαφορετικό πράγμα τόσο στο επίπεδο της σκέψης όσο και της γενεαλογικής αλλαγής της αριστεράς.

Φαρμάκι στάζει ο μαστός της Ιουλιέτας...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Με χρηματικό πρόστιμο απειλεί ο δήμαρχος της Βερόνας όσους δίνουν φαγητό στους άστεγους που ζουν στο ιστορικό κέντρο της πόλης και τους οποίους χαρακτηρίζει «υγειονομικό και περιβαλλοντικό κίνδυνο». Ζήλεψε ο άνθρωπος τη δόξα του Λοβέρδου, που είχε χαρακτηρίσει «υγειονομική βόμβα» τις οροθετικές γυναίκες και τόσο αναίσχυντα τις είχε διαπομπεύσει.

 

Το πρόστιμο κυμαίνεται από 25 έως 500 ευρώ. Αναρωτιέται κανείς αν η διακύμανση έχει σχέση με τον αριθμό των ταϊζόμενων αστέγων  ή με την ποσότητα και το είδος της τροφής. Μήπως υπάρχει τιμοκατάλογος; Π.χ., 25 ευρώ μια τσίχλα ή μια καραμέλα, 100 ευρώ μια σακούλα γαριδάκια, 250 ευρώ το σάντουιτς, 500 ευρώ η σούπα και γενικά το ζεστό γεύμα.

 

Η Βερόνα, ένα από τα προπύργια της Λέγκας του Βορρά, είναι μια πανέμορφη και πλούσια πόλη με μεγάλη τουριστική κίνηση καθώς εδώ γεννήθηκε κι έσβησε άδοξα ο έρωτας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Σ’ αυτό το αποστειρωμένο και πολιτικά ακροδεξιό περιβάλλον δεν χωράνε οι φτωχοί, οι άστεγοι, οι μετανάστες, αυτοί που δε θέλουν να κρυφτούν και να ζήσουν σαν τα ποντίκια σε οργανωμένα άσυλα. 

 

Στην Ελλάδα η ατομική, η εξωθεσμική ελεημοσύνη δεν απαγορεύεται. Οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι ανέστιοι με άλλους τρόπους καταδιώκονται. Δεν τιμωρούνται όσοι τους δίνουν λίγα ψίχουλα αγάπης· τιμωρούνται οι ίδιοι επειδή υπάρχουν. Η διαταγή του δημάρχου της Βερόνας είναι μια κραυγαλέα παραλλαγή της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Η γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης...

Του Κωστα Λαπαβιτσα...

Την προηγούμενη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μια σπάνια έξαρση ειλικρίνειας, ανακοίνωσε ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν πλέον γίνει το επίκεντρο του προβλήματος της Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες πάσχουν από έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Πολύ σωστή η θέση της Επιτροπής, μόνο που δεν ήθελε, ή δεν είχε το κουράγιο, να βγάλει τα λογικά συμπεράσματα. Ας συμβάλλουμε λοιπόν στις προσπάθειες των καλών γραφειοκρατών των Βρυξελλών με μια απλή ανάλυση.   

 

Το διάγραμμα που παραθέτω προέρχεται από μια μελέτη που έκανα το 2013 από κοινού με το Χάινερ Φλάσμπεκ για λογαριασμό του Ινστιτούτου Ρόζα Λούξεμπουργκ στη Γερμανία. Δείχνει τη μεταβολή του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Το ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας είναι ο πλέον διαδεδομένος δείκτης ολικής, ή εθνικής, ανταγωνιστικότητας, διότι λαμβάνει υπόψη του τις αλλαγές στην παραγωγικότητα και εστιάζει στις αλλαγές του συνολικού κόστους εργασίας. 

 

Αν η καμπύλη μιας χώρας υπερβαίνει αυτή μιας άλλης, η πρώτη χάνει ανταγωνιστικότητα. Η μεταβολή του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας είναι επίσης πολύ στενά συνδεδεμένη με τον πληθωρισμό, χωρίς βέβαια να τον προκαλεί. Για το λόγο αυτό το διάγραμμα δείχνει και το στόχο πληθωρισμού της ΕΚΤ, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από 2%. Αν το κόστος εργασίας μιας χώρας υπερβαίνει συστηματικά αυτό μιας άλλης, τότε και ο πληθωρισμός της θα είναι υψηλότερος, άρα θα χάνει ανταγωνιστικότητα.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Γκράμσι...

Από τον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ, στην Ελευθεροτυπια...

Δεν ήταν καθόλου λίγοι οι αριστεροί στην Ελλάδα που είχαν απορρίψει το σταλινικό μοντέλο, είτε από το 1968, με την κατάπνιξη της Ανοιξης της Πράγας από τα σοβιετικά τανκς, είτε στη Μεταπολίτευση, με τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων από τις χώρες του Υπαρκτού.

Η αντιπρόταση σ' αυτό το είδος «σοσιαλισμού» (και ακόμη χειρότερα, στις ασιατικές παραλλαγές του, Κίνα ή Καμπότζη) ήταν ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία. Απ' όταν λοιπόν, το 1972, άρχισαν οι φοιτητές να διαβάζουν ό,τι προσπαθούσε να απαγορεύσει η χούντα, οι ιδέες του Αντόνιο Γκράμσι φάνηκαν πραγματικά ελκυστικές.
Θα ήταν βέβαια αδύνατον να βγάλει κανείς πέρα έστω ένα μικρό μέρος από το αχανές έργο του Γκράμσι. Θα 'πρεπε να είχαμε παρατήσει τη σχολή κι αργότερα τη δουλειά μας και να διαβάζουμε Γκράμσι νυχθημερόν. Ευτυχώς όμως υπήρχε η δυνατότητα να παρακολουθούμε την εφαρμογή στην πολιτική και την καθημερινή ζωή από το Ιταλικό Κ.Κ., κυρίως στις περιφέρειες ή τους δήμους όπου είχε την πλειοψηφία. Για παράδειγμα, οι αναπλάσεις των ιστορικών κέντρων στην Μπολόνια και άλλες πόλεις τις έκαναν πολύ πιο ανθρώπινες, διασώζοντας ταυτόχρονα ολόκληρα μνημειακά συγκροτήματα, που έτσι εντάχθηκαν στη σύγχρονη ζωή της πόλης χωρίς τσιμεντάρισμα και άλλους ελληνικού τύπου «εκσυγχρονισμούς».
Η προσαρμογή του προτύπου του Γκράμσι στην εκάστοτε πραγματικότητα ήταν η βασική πολιτική επιτυχία του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, που από το 1972 είχε διαδεχθεί τον αρκούντως σταλινικό Παλμίρο Τολιάτι και τον «άχρωμο» Λουίτζι Λόνγκο. Το Ιταλικό Κ.Κ. είχε απ' όλη την Ευρώπη τη μόνη αξιόπιστη αριστερή πρόταση εξουσίας, μακριά από κάθε είδους αυταρχισμό.
Ο ξαφνικός θάνατος του Μπερλινγκουέρ, το 1984, αποτέλεσε σοκ όχι μόνο ως προς την ίδια την απώλεια του ανθρώπου αλλά και ως προς την απώλεια της συνέχειας, την ανυπαρξία διάδοχης κατάστασης.

O Τσίπρας θριαμβεύει στην Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ το ξέρει;

απο το TVXS...

Η περιοδεία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη, ξεπέρασε τα όρια μιας προεκλογικής εκστρατείας για την αριστερά:

---

για πρώτη φορά μετά από 3 χρόνια συστηματικής δυσφήμισης ενός λαού, δυσφήμιση που όμοια της μπορεί κανείς να βρει στην εκστρατεία εναντίον των Εβραίων την δεκαετία του ’30, η Ελλάδα προκάλεσε το θετικό ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Μιλώντας με πρωθυπουργούς και πολιτικούς, σε συνεντεύξεις τύπου και σε τηλεοπτικές εκπομπές, ο Α.Τσίπρας κατάφερε να πει αλήθειες για την κρίση, από την σωτηρία των ευρωπαϊκών τραπεζών που παρουσιάστηκε ως σωτηρία της Ελλάδας μέχρι τις ευθύνες της κυρίας Μέρκελ, που δεν είχε τολμήσει μέχρι τώρα να ξεστομίσει κανένας πρωθυπουργός.
Ιδιαίτερα στην Ιταλία, η υποδοχή του Ελληνα πολιτικού ήταν περισσότερο από θερμή. Συνάντηση και κοινά σημεία με τον Ιταλό πρωθυπουργό στην καταδίκη της λιτότητας, συμμετοχή σε talk show για το μέλλον της Ευρώπης και τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ (βίντεο), συνεντεύξεις, άρθρο του πρώην προέδρου της ιταλικής Βουλής υπό τον τίτλο «Γιατί στηρίζω τον Τσίπρα»,

Βόλφγκανγκ Μίνχαου*: "Οι κίνδυνοι του έτους 2014"...

απο την Αυγη...

Τι κοινό έχουν το 1914 και το 2014; Δυστυχώς πολλά. Η σημερινή κατάσταση της ευρωκρίσης θυμίζει σχεδόν μοιραία τους μήνες πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Άνγκελα Μέρκελ το έχει αντιληφθεί - αλλά παρ' όλα αυτά δρα λάθος.
Είστε στ' ανοιχτά του πελάγους και μαίνεται η καταιγίδα. Τα καταφέρνετε, επιβιώνετε, η καταιγίδα κοπάζει. Βγάζετε ομπρέλα για τον ήλιο. Ή ανοίγετε ένα μπουκάλι. Λίγες ώρες αργότερα συνειδητοποιείτε ότι η ηρεμία είναι απατηλή. Η καταιγίδα δεν πέρασε. Απλώς βρεθήκατε για λίγο στο μάτι της.
Έτσι βλέπω την οικονομία στο τέλος του 2014. Αυτό που με εξέπληξε ωστόσο ήταν ότι έτσι τη βλέπει και η Άνγκελα Μέρκελ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της γαλλικής Le Monde, η Μέρκελ εξερράγη στο δείπνο της τελευταίας συνόδου κορυφής της Ε.Ε. Το ευρώ θα τιναχθεί στον αέρα, είπε η καγκελάριος, εάν τα κράτη-μέλη δεν αρχίσουν να μεταρρυθμίζουν τις οικονομίες τους.
Και μετά αναφέρθηκε σε ένα βιβλίο, που διάβασε πρόσφατα: «Οι υπνοβάτες - πώς η Ευρώπη οδηγήθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο», του Κρίστοφερ Κλαρκ, μια από τις καλύτερες αναλύσεις για την προϊστορία αυτού του πολέμου. Οι αναλογίες που ήθελε να αναδείξει η Μέρκελ είναι προφανείς: Βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη εποχή, από άποψη οικονομικής πολιτικής. Κι αν δεν κάνουμε κάτι, οδεύουμε ολοταχώς σε... ατύχημα, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η καγκελάριος έμοιαζε πράγματι νευρική.
Μπακάλικα, υπάρχουν δύο αναλύσεις της κρίσης, μια συντηρητική - διαρθρωτική και μια ευρω-ομοσπονδιακή. Είναι εντελώς διαφορετικές, αλλά κάποια στιγμή φτάνουν στο ίδιο συμπέρασμα. Σύμφωνα με τη συντηρητική ανάλυση -αυτήν της Μέρκελ-, πρέπει κανείς να σφίξει τη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική, να υποταχθεί σε αυστηρούς κανόνες και να σταθεροποιήσει με τέτοιον τρόπο τις αγορές ώστε όλα τα σοκ να τα διαχειριστεί η πραγματική οικονομία.

Αστοχία υλικού...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Η γελοιωδέστατη Χρυσή Αυγή βάζει τους σμπίρους της να κόπτονται στο διαδίκτυο, ότι λογοκρίνεται η οργάνωσή τους και ότι η δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία (λες και οι φασίστες θα ήθελαν η δημοκρατία να είναι δημοκρατία). Την ίδια στιγμή οι υποκριτές αυτοί καταφεύγουν στο ΕΣΡ απαιτώντας τη φίμωση των ραδιοτηλεοπτικών μέσων εις ό,τι τους αφορά διότι έτσι... παραβιάζονται τα... προσωπικά τους δεδομένα. Προσωπικό δεδομένο δηλαδή ο αγκυλωτός σταυρός στον ώμο του κ. Κασιδιάρη, προσωπικό δεδομένο να πυροβολεί (ο αρχαιολάτρης) αρχαιολογικές πινακίδες, προσωπικό δεδομένο αξιωματικός του στρατού (ο αδελφός του κ. Κασιδιάρη) να χαιρετά με τον προδοτικό για Ελληνα και για αξιωματικό ναζιστικό χαιρετισμό.
Η γελοιότης και η δειλία αυτών των τύπων δεν έχει τέλος. Η αμάθειά τους, οι αρλουμπολογίες τους όπως ότι ο ναζιστικός χαιρετισμός είναι αρχαιοελληνικός (που τον είδαν; σε ποιο αγγείο ζωγραφισμένο, σε ποιο άγαλμα; σε ποιο κείμενο μαρτυρείται;) έχουν ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής. Ψευταράδες από ιδεολογία («θα λέμε ψέματα ώσπου να πετύχουμε τον σκοπό μας»), δεν διστάζουν να απαρνηθούν την ιδεολογία τους προκειμένου να ξεφύγουν τις συνέπειες των έργων τους.
Απ’ την αρχή της ανάδυσης αυτών των παράσιτων στον αφρό της λάσπης που αναμόχλευσε η κρίση, είχαμε την άποψη ότι τα έργα τους και τα λόγια τους έπρεπε να βγαίνουν στο φως για να καούν.

Ειδήσεις από την γειτονιά και το μέλλον...

Του Πέτρου-Ιωσήφ Στανγκανέλλη, Red NoteBook...

Τρία πράγματα συνέβησαν στην Ιταλία τις τελευταίες μέρες:
Το πρώτο έτυχε ευρείας  δημοσιότητας από τον καθεστωτικό μας τύπο, μιας και συνδέεται με τις ευρύτερες διεργασίες για την ανασυγκρότηση της «κεντροαριστεράς». Πρόκειται, φυσικά, για την «πάνδημη» εκλογή του (πρώην χριστιανοδημοκράτη) Ενρίκο Λέττα στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας. Υπενθυμίζω, απλώς, ότι ο νέος αστήρ της ιταλικής «κεντροαριστεράς», νέος, ωραίος και ζάμπλουτος ( συνδυασμός ιδιοτήτων  που  κάποτε τον συναντούσαμε κυρίως στη Λατινική Αμερική), είναι υπέρμαχος του «μικρού κράτους», των ιδιωτικοποιήσεων, της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», και άλλων τέτοιων (νεοφιλελεύθερων) συνταγών εξόδου από την κρίση. Είναι τόσο «κεντροαριστερός», ώστε δεν έχει διατηρήσει την παραμικρή σχέση ούτε καν με την χριστιανοδημοκρατική παράδοση του (όποιου) προνοιακού κράτους, ενώ ακόμα κι ο γνωστός «ακραίος» πρώην πρόεδρος των Δημοκρατικών της Αριστεράς (προ-προηγούμενη ταμπέλα του ίδιου, συνεχώς μεταλλασσόμενου κόμματος)  δήλωσε ότι δεν θέλει καμιά σχέση μαζί του.  Μιλώ φυσικά για τον Μάσσιμο Ντ΄ Αλέμα, που, ως πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, αποφάσισε, μεταξύ άλλων, την πρώτη στρατιωτική επέμβαση του ιταλικού στρατού εκτός συνόρων,  μετά τον Μουσσολίνι.

Ο Μαύρος Βαρώνος και ο Έλληνας Φίλος του...

του Κυριακου Αγγελακου απο toportal.gr...

Φωτογραφία των Ιταλών Νεοφασιστών MSI στη Ρώμη το 1970.   Δεξιά με το καπέλο ο Giorgio Almirante, ιδρυτής και αρχηγός του Movimento Sociale Italiano μέχρι το θάνατό του το 1987. Ακτιβιστές της Δεξιάς κι αυτοί, σαν τον σύντροφό τους Μάκη Βορίδη.
Την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου δήλωσε ο Βορίδης στην Ελληνική Βουλή :
«Πρέπει να εξηγήσω γιατί υπάρχει μια φωτογραφία του Έβολα ή δεν ξέρω τι άλλο, τη στιγμή που ήταν αρκετά γνωστή η σχέση της ΕΠΕΝ με το τότε Movimento Sociale και το Front National. Ήταν όλα γνωστά. Με εγκαλούν, λοιπόν, συστηματικά. Και αυτό μπορεί να συνεχίσει γιατί θα φέρουν ένα άρθρο το οποίο βρήκαν ή θα φέρουν μια άλλη ομιλία στην οποία κάτι λέω και θα γίνεται αυτή η συζήτηση, πάντα για πριν από τριάντα χρόνια».

Υπάρχει, λοιπόν, όντως μια φωτογραφία του Βορίδη μπροστά στην αφίσα του ιδεολογικού του μέντορα, του «Μαύρου Βαρώνου» Ιουλίου Έβολα,

Το χωριό που έσωσαν οι μετανάστες...

Της Βίκυς Καπετανοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

ΙΤΑΛΙΑ Το Ριάτσε μαράζωνε, ώσπου έφτασαν 200 Κούρδοι πρόσφυγες, τους οποίους οι ντόπιοι καλοδέχτηκαν και είδαν τον τόπο τους να ανθεί και πάλι οικονομικά και κοινωνικά.

Ενα φωτεινό παράδειγμα έμπρακτης αλληλεγγύης και ανθρωπιστικού ακτιβισμού έχει αναδυθεί την τελευταία δεκαπενταετία στον ιταλικό Νότο, που κατακλύζεται από ατέλειωτα κύματα προσφυγιάς. Το Ριάτσε, ένα μικρό χωριό της Καλαβρίας, έγινε διάσημο το 1972, όταν στο επίνειό του βρέθηκαν οι Πολεμιστές, δύο αρχαιοελληνικά, μπρούτζινα αγάλματα ανεκτίμητης αξίας, ηλικίας 2.500 ετών.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, η καλή του φήμη εξαπλώνεται για άλλον ένα λόγο: το θεωρητικό (και συνήθως ανεφάρμοστο) μοντέλο της κοινωνικής ενσωμάτωσης έχει πάρει στο Ριάτσε σάρκα και οστά.

Τον Ιούλιο του 1998 η θάλασσα ξέβρασε ένα πλοιάριο με 200 Κούρδους μετανάστες, που είχαν εγκαταλείψει τα εδάφη τους εν μέσω του ακήρυχτου πολέμου μεταξύ PKK και τουρκικού στρατού. Το χωριό βρισκόταν ήδη στα πρόθυρα του μαρασμού.

Ex Colorificio, ή πώς το ιδιωτικό συμφέρον «καταπίνει» το δημόσιο...

trollingstone.gr...

Μαυροπίνακες, καρέκλες, κιμωλίες, βιβλία γλωσσών και τετράδια. Αυτά έβγαζαν οι αστυνομικές δυνάμεις από τα δωμάτια της κατάληψης exColorificio της Πίζας, η οποία εκκενώθηκε σήμερα το μεσημέρι μετά από έναν χρόνο. Η σχετική απόφαση είχε ληφθεί μερικές εβδομάδες νωρίτερα από το δημοτικό συμβούλιο, μετά από απαίτηση της ιδιοκτήτριας εταιρείας JColors – η οποία, πάντως, προς το παρόν, δεν έχει ενημερώσει ακριβώς τι προτίθεται να κάνει με τον χώρο.

Το επί χρόνια εγκαταλειμμένο εργοστάσιο αποφάσισαν να καταλάβουν και να αξιοποιήσουν κοινωνικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της Πίζας και στόχο τους έχουν την εξάπλωση και προώθηση του πολιτισμού. Κατά τη διάρκεια του χρόνου που διήρκεσε η κατάληψη, δημιουργήθηκαν δράσεις που στόχευαν στην ενσωμάτωση μεταναστών στην κοινωνία, με μαθήματα γλωσσών, τόσο ιταλικών, όσο και γλωσσών της Αφρικής, ενώ μαθήματα χορού, μουσικής, ζωγραφικής, εκθέσεις, παραστάσεις, εμπλούτιζαν τη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Παρότι εκατοντάδες πολίτες συνέρρευσαν στο σημείο της κατάληψης με το άκουσμα της έναρξης της εκκένωσης, παρότι και τα ίδια τα όργανα της τάξης (… «τάξης») έτριβαν τα μάτια τους με τον τρόπο με τον οποίο είχε μεταμορφωθεί ο χώρος και με τις δραστηριότητες που ήταν σαφές πως πραγματοποιούνταν στο κάποτε εγκαταλειμμένο εργοστάσιο, η απόφαση είχε ληφθεί.

Μετά από την είσοδο της αστυνομίας στον χώρο, οι ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν στη viadelleCascine, ενώ έχουν ήδη ζητήσει συνάντηση με τον δήμαρχο της Πίζας, τον περιφερειάρχη αλλά και τον αρχηγό της αστυνομίας. Αυτό που ζητάνε τώρα οι ομάδες ακτιβιστών από τον Δήμο της Πίζας είναι η παραχώρηση ενός κτιρίου, όπου θα μπορέσουν να συνεχίσουν τις δράσεις τους.

Για πολλούς σχολιαστές της ιταλικής πραγματικότητας, η απόσταση που κράτησαν τα πολιτικά κόμματα από την υπόθεση και η απροθυμία τους να παρέμβουν, αποτελεί σαφή ένδειξη της ρήξης που έχει επέλθει  μεταξύ της πολιτικής και της αληθινής ζωής στην Ιταλία. Αποτελεί, ωστόσο, όπως υπογράμμισε σε άρθρο του στην ιταλική έκδοση του HuffingtonPost ο ακαδημαϊκός και βουλευτής με την παράταξη Αριστερή Οικολογία Ελευθερία, Τζούλιο Μαρκόν, και σαφή θυσία του δημόσιου συμφέροντος στο βωμό του ιδιωτικού.

Ο Γκρίλο και το κόμμα των πέντε διαττόντων αστέρων...

του ‘Αρη Χατζηστεφάνου, απο το Πριν...

Σε μεγάλο χαμένο των δημοτικών εκλογών, που διεξήχθησαν στην Ιταλία αναδείχθηκε ο Πέπε Γκρίλο και το Κόμμα των Πέντε Αστέρων (M5S), το οποίο είδε το ποσοστό του στη Ρώμη να κατρακυλάει στο 12% από το θριαμβευτικό 27% που είχε συγκεντρώσει στις εθνικές εκλογές. Σε όλη τη χώρα έχασε πάνω από το 50% της δύναμής του. Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι το M5S, το οποίο είχε αποσπάσει τη μερίδα του λέοντος από τη μεγάλη δεξαμενή των αναποφάσιστων, χτυπήθηκε σκληρά από την τεράστια αποχή η οποία στις δημοτικές εκλογές πλησίασε το 40%. Παρόλα αυτά η ήττα δείχνει και τα όρια ενός προσωποπαγούς κόμματος το οποίο στηρίχθηκε στην παταγώδη αποτυχία της ιταλικής αριστεράς να προτείνει εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης, χωρίς όμως και το ίδιο να έχει να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο και αξιόπιστο πρόγραμμα. Εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή οργή για τη λιτότητα των τεχνοκρατών και τον ολοένα αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό των Ιταλών πολιτών ο Γκρίλο έκανε την έκπληξη στις βουλευτικές εκλογές αλλά δεν κατάφερε να κρύψει το λαϊκιστικό και πολιτικά αυταρχικό προφίλ του. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών ο επικεφαλής του M5S αντί να προχωρήσει σε αυτοκριτική προτίμησε να επιτεθεί στους ψηφοφόρους και συγκεκριμένα στους δημοσίους υπαλλήλους τους οποίους κατηγόρησε για «διαπλοκή» με το πολιτικό status quo. «Μισό εκατομμύριο άνθρωποι που σχετίζονται με την πολιτική, τέσσερα εκατομμύρια δημόσιοι υπάλληλοι και 19 εκατομμύρια συνταξιούχοι ψήφισαν για τον εαυτό τους και όχι για τη χώρα» έγραψε στην ιστοσελίδα του αποδεικνύοντας όχι μόνο την προσωπική κακεντρέχεια του αλλά και ένα υψηλό επίπεδο πολιτικής ηλιθιότητας. Υπό αυτή την έννοια η ρητορική του δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή της προηγούμενης κυβέρνησης και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης που επιχειρούν να διχάσουν τον πληθυσμό ανάμεσα στους εργαζομένους του δημοσίου και τους άνεργους και τους μικροεπιχειρηματίες.

Από τις υπόλοιπες παρατάξεις το δημοκρατικό κόμμα του νέου πρωθυπουργού Ενρίκο Λέττα σημείωσε συνολικά μικρά κέρδη και προπορεύεται στους περισσότερους δήμους όπου θα πραγματοποιηθεί και δεύτερη ψηφοφορία την επόμενη Κυριακή. Στη Ρώμη ο υποψήφιος του κόμματος έχει άνετο προβάδισμα με 42.7% έναντι 30.2 του φασίστα Τζιάνι Αλεμάνο ο οποίος βρήκε καταφύγιο στο κόμμα του Μπερλουσκόνι “Ο Λαός της Ελευθερίας”.

Σε συνδυασμό με τη συμμετοχή του και στην κυβέρνηση συνασπισμού ο Μπερλουσκόνι φαίνεται να παγιώνει την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή πλασάροντας το προφίλ μιας λαϊκής δεξιάς – το οποίο φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Παρά την γελοιότητα πάντως που χαρακτηρίζει πάντως τον Μπερλουσκόνι, η θέση που τήρησε στο θέμα του ευρώ δεν αποτελεί ένα απλό καιροσκοπικό παιχνίδι. Όπως έχουμε σημειώσει και στο παρελθόν ο πρώην πρωθυπουργός εξέφρασε με τη στάση του ένα σημαντικό κομμάτι της Ιταλικής αστικής τάξης το οποίο ασφυκτιά από τις πιέσεις του Βερολίνου και θεωρεί ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα ενισχύσει τα συμφέροντά του απέναντι στο κέντρο της ευρωζώνης. Η πολιτική αυτή ήταν εύκολο να βρει ανταπόκριση και σε ένα ακόμη μεγαλύτερο τμήμα των Ιταλών ψηφοφόρων, οι οποίοι βιώνουν καθημερινά τις καταστροφικές συνέπειες της ευρωζώνης για τα χαμηλά αλλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα. Ήταν όμως η στήριξη τμήματος της οικονομικής ελίτ που ξέθαψε τον Μπερλουσκόνι από τον πολιτικό του τάφο και τον έφερε στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής.

Σήμερα αποτελεί κοινή παραδοχή ότι ο γηραιός πολιτικός αναμένει απλώς την κατάλληλη στιγμή για να άρει την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση, γεγονός που θα οδηγήσει σε άμεση κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού. Θα το κάνει όμως μόνο όταν αισθανθεί ότι πατάει αρκετά γερά στα πόδια του για να ανατρέψει, προς όφελός, του το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Ο Μπερλουσκόνι έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι σε βάθος χρόνου η κεντροαριστερά θα φθαρεί πολύ πιο γρήγορα μέσα σε αυτή την ανίερη συμμαχία σε σχέση με τη δική του παράταξη. Και η κεντροδεξιά βέβαια θα πληρώσει πολύ γρήγορα το γεγονός ότι δεν θα άρει το δυσβάσταχτο χαράτσι που έχει επιβληθεί στην ακίνητη περιουσία, όπως είχε υποσχεθεί πριν από τις εκλογές.

Το αποτέλεσμα φυσικά των δημοτικών εκλογών όπως και ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στη λεγόμενη κεντροαριστερά (που είναι δεξιά) και στη λεγόμενη κεντροδεξιά (που είναι ακροδεξιά) δεν μειώνει σε τίποτα τα κοινωνικά πολιτικά και οικονομικά αίτια που προκάλεσαν τον πολιτικό σεισμό των βουλευτικών εκλογών. Το ποσοστό των Ιταλών που ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας διπλασιάστηκε μέσα σε μόλις δυο χρόνια για να φτάσει το 14% δηλαδή οκτώ εκατομμύρια ανθρώπους. Στο ίδιο χρονικό διάστημα η ανεργία των νέων έφτασε το 40% ενώ ένας στους πέντε Ιταλούς πέρασε το χειμώνα χωρίς να καταφέρει να ανάψει τη θέρμανση στο σπίτι του ενώ ένας στους έξι έκοψε οριστικά το κρέας. Το μίσος για την πολιτική διαφθορά αλλά και τις αντιλαϊκές τεχνοκρατικές λύσεις γιγαντώνεται μαζί με την αμφισβήτηση για την ευρωζώνη, η οποία μετέτρεψε την Ιταλία από ισχυρή βιομηχανική δύναμη σε ένα ακόμη θύμα της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Η έλλειψη μιας γνήσιας αριστερής απάντησης στην κρίση ήταν δεδομένο ότι θα άνοιγε το δρόμο για διάττοντες αστέρες, τύπου Γκρίλο, οι οποίοι τελικά θα λειτουργούσαν σαν πρόχειρη βαλβίδα εκτόνωσης της οργής επιτρέποντας όμως στο πολιτικό κατεστημένο να διατηρηθεί στην εξουσία. Ποτέ άλλοτε όμως αυτή η ισσορροπία δεν ήταν τόσο εύθραυστη.

Αντρεόττι, ο "φάρος της πολιτικής" (!)

Cogito ergo sum...

Ποιός θα το πίστευε ότι, επιστρέφοντας μετά το πασχαλιάτικο διάλειμμα, θα ασχολιόμουν με τον Αντρεόττι; Ας όψεται, όμως, ο χαρακτηρισμός που διάβασα για πάρτη του στην "έγκριτη" τοπική εφημερίδα Πελοπόννησος, σύμφωνα με το οποίο ο τεθνηκώς ήταν "φάρος της πολιτικής ζωής στην Ιταλία". Παράλληλα, είδα και φωτογραφίες από την κηδεία του, όπου μαζεύτηκε το πόπολο για να τον "ξεπροβοδίσει" (φυσικά, μαζί με τον Μόντι, τον Λέττα κλπ κλπ)... ε, πολύ ήθελα να φορτώσω; Άκου κόσμε! Άκου, χιλιάδες λαού στην κηδεία τού Αντρεόττι!

Θα μου πείτε, εδώ αγιοποιήθηκε (σχεδόν) εκείνη η σκατόψυχη η Θάτσερ, οι φιοριτούρες στον ψόφο τού Αντρεόττι μάς μάραναν; Ε, πώς; Σιγά μη δώσω συχωροχάρτι στους φρατέλλους, επειδή εκεί στην Εγγλεζία κάνανε την φασίστω την Θάτσερ εικόνισμα. Αυτό μας έλειπε, να αναγορεύσουμε σε "φάρο της πολιτικής" τον άνθρωπο που απεικόνισε κατά 50% την βρομιά τής ιταλικής αστικής εξουσίας (το άλλο 50% ανήκει δικαιωματικά στον αλήστου μνήμης "σοσιαλιστή" Μπεττίνο Κράξι). Αλλά, ποιός ήταν στ' αλήθεια ο Τζούλιο Αντρεόττι;

Αν ο Ιούλιος Καίσαρας απεκαλείτο Divus Iulius (Θεϊκός Ιούλιος), στον Τζούλιο Αντρεόττι "κόλλησε" το παρατσούκλι "Divo Guglio", προφανώς λόγω των άριστων σχέσεων που είχε πάντοτε με το Βατικανό και την παπική εξουσία γενικώτερα. Οι κινηματογραφόφιλοι μάλλον θα θυμούνται το -σχετικά πρόσφατο- φιλμ με τίτλο "Ιl Divo", το οποίο πραγματεύεται τις σχέσεις τού Αντρεόττι με την Μαφία. Σχέσεις με την Μαφία, είπα; Έλα ντε!

Ο Αντρεόττι δυο εμμονές είχε στην ζωή του: την θρησκεία και τον αντικομμουνισμό. Όπως έλεγε ο ίδιος, η ευτυχέστερη στιγμή του ως παιδί ήταν όταν, στην διάρκεια μιας σχολικής εκδρομής, ξέφυγε από τους συμμαθητές του και συνάντησε τον πάπα. Κι αν το να εκμεταλλευτεί την θρησκεία προκειμένου να προαγάγει τον αντικομμουνισμό του είναι προφανές, είναι εξ ίσου λογική η συνεργασία του με τους θρησκόληπτους μαφιόζους προκειμένου να χτυπήσει το -τότε πανίσχυρο- κομμουνιστικό κόμμα τής Ιταλίας, όσο κι αν το κόμμα τού ευρωπαϊστή Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ελάχιστη σχέση είχε με τον γνήσιο κομμουνισμό.

Ο Αντρεόττι μπήκε στην πολιτική με το πατρονάρισμα του Αλσίντε ντε Γκάσπαρι, του εθνικιστή βουλευτή που το 1926 έμεινε 18 μήνες στην φυλακή λόγω των βίαιων εθνικιστικών ταραχών τού Τρέντο. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο ντε Γκάσπαρι αποφυλακίστηκε με ανοιχτή παρέμβαση τού Βατικανού και έμελλε, πολλά χρόνια αργότερα, να υπογράψει ως υπουργος εξωτερικών την ένταξη της Ιταλίας τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην -τότε- Ε.Ο.Κ. Τέλος πάντων, ο Αντρεόττι  πρωτοεκλέχτηκε το 1946 και εξακολούθησε να εκλέγεται ίσαμε το 1991, οπότε ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσσίγκα τον διόρισε ισόβιο γερουσιαστή.

Ο πολιτικός βίος τού "φάρου τής πολιτικής" είναι γεμάτος μελανές σελίδες. Για παράδειγμα, στις 14 Απριλίου 1986 (ως υπουργός εξωτερικών τότε) ειδοποίησε κρυφά τον Καντάφι ότι την επομένη οι ΗΠΑ θα χτυπούσαν την Λιβύη, όπως και έγινε. Δεν λέω ότι έκανε καλώς ή κακώς. Λέω ότι ενήργησε ερήμην της επίσημης ιταλικής κυβερνήσεως, η οποία είχε συμπαραταχυεί με τις ΗΠΑ.

Το 1979 ερευνήθηκε ο ρόλος του Αντρεόττι στην δολοφονία του Μίνο Πεκορέλλι, ενός δημοσιογράφου ο οποίος κατηγορούσε ευθέως τον Αντρεόττι ότι διατηρούσε σχέσεις με τη Μαφία και ενεχόταν στην απαγωγή του πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Όταν η -υπό τον δικαστή Ντι Πιέτρο- επιχείρηση "Καθαρά Χέρια" (η οποία διερευνούσε τις σχέσεις πολιτικών με την Μαφία) έφτασε στον Αντρεόττι, ο "Θεϊκός Τζούλιο" έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Μετά από δίκη που διήρκεσε τρία χρόνια, το δικαστήριο τον απάλλαξε από τις κατηγορίες το 1999. Ακολούθησε έφεση και τον Νοέμβριο του 2002 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 24 ετών. Ο τότε ογδόντα τριών ετών Αντρεόττι άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Στις 30 Οκτωβρίου 2003, το εφετείο αθώωσε τον Αντρεόττι από την κατηγορία του φόνου. Το ίδιο έτος, το δικαστήριο του Παλέρμο τον απάλλαξε από τις κατηγορίες για σχέσεις του με την Μαφία, αλλά μόνο λόγω παραγραφής. Το δικαστήριο βεβαίωσε ότι ο Αντρεόττι είχε πράγματι ισχυρούς δεσμούς με τη Μαφία μέχρι το 1980, την οποία χρησιμοποίησε για την προώθηση της πολιτικής του καρριέρας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται και ο ίδιος όργανο της Μαφίας.

Ως επιχείρημα υπεράσπισης, ο Αντρεόττι πρόβαλε τα σκληρά μέτρα που πήρε κατά της Μαφίας. Οπωσδήποτε, αυτά τα μέτρα δεν αμφισβητούνται. Μόνο που ήρθαν όταν ο Μπερλινγκουέρ και το κομμουνιστικό κόμμα τής Ιταλίας είχαν εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη, τα σοσιαλιστικά καθεστώτα στην ανατολική Ευρώπη βρίσκονταν υπό κατάρρευση (ήδη βρισκόταν στην εξουσία ο Γκορμπατσόφ, ένας από τους δυο καλύτερους πολιτικούς φίλους τού Αντρεόττι - ο δεύτερος ήταν ο Χέλμουτ Κολ), η πολιτική καρριέρα τού ίδιου του Αντρεόττι κλυδωνιζόταν επικίνδυνα και χρειαζόταν ένα δραστικό τονωτικό, ενώ και οι νεόκοποι ηγέτες τής Μαφίας είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Επίσης, το 1990, κάτω από την πίεση δημοσιογραφικών αποκαλύψεων, ο Αντρεόττι υποχρεώθηκε να παραδεχτεί την ύπαρξη της διαβόητης Operazione Gladio (Επιχείρηση Ξίφος), μιας συνωμοτικής αντικομμουνιστικής οργάνωσης η οποία προέβλεπε μέχρι και επιβολή δικτατορίας σε περίπτωση που οι κομμουνιστές έπαιρναν ποτέ την πλειοψηφία. Να σημειώσουμε εδώ, ότι τέτοιες οργανώσεις είχαν στηθεί σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο από τις ΗΠΑ, ενώ το ελληνικό παρακλάδι τους είχε την ονομασία "Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά".

Τελικά, ο "φάρος της πολιτικής" κατάφερε με τα απανωτά σκάνδαλά του να οδηγήσει σε διάλυση το κόμμα του: το 1992 ο ίδιος γκρεμίστηκε από την πρωθυπουργία και δυο χρόνια αργότερα έσβηνε για πάντα από τον πολιτικό χάρτη της χώρας το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανέλιξη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Μπερλουσκόνι δεν ξέχασε το "δώρο" τού Αντρεόττι και το 2006 τον πρότεινε για πρόεδρο της γερουσίας. Ο γλοιώδης 87χρονος Τζούλιο δεν βρήκε το σθένος να απορρίψει την πρόταση του Μπερλουσκόνι αλλά η υποψηφιότητά του καταψηφίστηκε.

Η τελευταία "επιτυχία" τού ισόβιου γερουσιαστή Αντρεόττι ήρθε το 2008, όταν έρριξε με την ψήφο του την κυβέρνηση Πρόντι, προκειμένου να επανέλθει στην εξουσία ο Μπερλουσκόνι. Λέγεται ότι ο Αντρεόττι ενήργησε καθ' υπόδειξη του Βατικανού, το οποίο ήταν χολωμένο με τον Πρόντι επειδή η κυβέρνησή του προωθούσε νομοσχέδιο νομιμοποίησης τόσο των ανύπαντρων όσο και των ομόφυλων ζευγαριών.


Αυτά τα ολίγα. Κι όποιος έχει διάθεση, ας ψάξει στο διαδίκτυο για περισσότερα. Υπάρχει θησαυρός από στοιχεία. Ενδεικτικά, δείτε το άρθρο τής Wikipedia για τον περιβόητο νονό τής μαφίας Σαλβατόρε (Τοτό) Ρίινα και απολαύστε την σκηνή όπου ο αρχιμαφιόζος υποδέχεται τον Αντρεόττι με το γνωστό "μαφιόζικο φιλί".

Για τέτοιον "φάρο" μιλάμε. Να τον χαίρονται όσοι φόρεσαν πλερέζες τώρα που ψόφησε.

Οι κλόουν του Βερολίνου δεν τα βγάζουν πέρα στην Ιταλία...

του Μιχάλη Ψύλου, απο το Πριν...

Ο Μπέπε Γκρίλο είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στην Ευρώπη». Ο τίτλος ανήκει στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ και δείχνει ότι οι Γερμανοί στο σύνολό τους δεν έχουν καταλάβει τίποτα από ό,τι συμβαίνει σήμερα στα «υπόγεια ρεύματα» στην Ευρώπη. Το σοβαρό γερμανικό περιοδικό δεν διστάζει μάλιστα να παρομοιάζει τον Γκρίλο με τον …Μουσολίνι. «Με εύκολο τρόπο παραβλέπεται σήμερα ότι ο φασισμός στην καρδιά του ήταν ένα αριστερό κίνημα», γράφει το Σπίγκελ επικαλούμενο το ελβετικό περιοδικό Βελτβόχε, για να στηρίξει τα λεγόμενά του. «Ο φασισμός του Μουσολίνι ήταν μαύρος, ο Γκρίλο είναι πράσινος, αλλά και οι δύο έχουν μια κόκκινη καρδιά», γράφει το ελβετικό περιοδικό.
Περιττό να υπογραμμιστεί ότι το Βερολίνο δεν έκρυψε το μίσος και την απέχθειά του προς τους Ιταλούς, επειδή αυτοί αρνήθηκαν να συναινέσουν διά της ψήφου τους στην πολιτική της λιτότητας, που τους καταστρέφει και τους βυθίζει στη δυστυχία. Το κυρίαρχο στοιχείο των ιταλικών εκλογών ήταν η ψήφος κατά του ευρώ και μάλιστα από έναν λαό ευρωκεντρικό σε υπέρμετρο βαθμό. Ο Μπέπε Γκρίλο, που άφησε άναυδους τους Γερμανούς δηλώνοντας στη γερμανική Χάντελσμπλατ ότι «ντε φάκτο, η Ιταλία είναι ήδη εκτός της ζώνης του ευρώ», έδωσε διέξοδο στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους. Γιατί είναι σαφές ότι η λεγόμενη κεντροαριστερά του εικονιζόμενου Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι δεν είναι τίποτα άλλο από υποχείριο του Βερολίνου, καθώς αν τελικά σχηματίσει κυβέρνηση, θα ακολουθήσει τις γερμανικές εντολές για συνέχιση της λιτότητας. Όπως άλλωστε είναι σαφές πλέον ότι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Γκρίλο δεν αποκλείεται να είχε συρρικνωθεί στα όρια της πολιτικής ανυπαρξίας, αν οι ηγέτες της ιταλικής κεντροαριστεράς δεν ήταν τόσο δεξιοί, ώστε δεκαετίες ολόκληρες τώρα να υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό κενό στο αριστερό άκρο του ιταλικού πολιτικού φάσματος.
«Όχι, ο Μπέπε Γκρίλο δεν είναι κλόουν» λέει ο ανταποκριτής της Κοριέρε ντελα Σέρα στην Ουάσινγκτον, Ρέντζο Τσιανφανέλι, απαντώντας σε σχετική δήλωση του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη υποψηφίου Πέερ Στάινμπρουκ εναντίον του Γκρίλο. «Οι ψηφοφόροι του Γκρίλο ήταν νέοι, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, που είχαν απηυδήσει με το πολιτικό σύστημα της Ιταλίας και τη λιτότητα» τόνισε ο Ιταλός δημοσιογράφος, μιλώντας σε συζήτηση στρογγυλής τράπεζας του ινστιτούτου Μπρούκινγκς στην Ουάσινγκτον στις 18 Μαρτίου. «Οι πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία θα πρέπει να ερμηνευθούν ως ψήφος κατά των πολιτικών λιτότητας που επιβλήθηκαν από τη Γερμανία» τόνισε στην ίδια εκδήλωση και ο Ντομένικο Λομπάρντι, ανώτερος συνεργάτης του Μπρούκινγκς.
Οι Γερμανοί δεν είναι φυσικά πολιτικά ηλίθιοι ώστε να μην καταλαβαίνουν τι έγινε στην Ιταλία. Όπως άλλωστε και τι έγινε στην Κύπρο, στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Επιμένουν όμως στη συνέχιση της εξοντωτικής λιτότητας όσο το δυνατόν περισσότερο, για τον απλούστατο λόγο ότι με αυτή την πολιτική η Γερμανία έχει τεράστια οικονομικά και πολιτικά οφέλη.
Είτε αρέσει όμως είτε όχι στους Γερμανούς πολιτικούς, ο αντι-γερμανισμός είναι πλέον η εκπεφρασμένη και διά της ψήφου ιδεολογία της πλειοψηφίας του λαού της Ιταλίας, της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της ευρωζώνης. Το Σπίγκελ αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι «το πραγματικό κλειδί στην επιτυχία του Γκρίλο είναι ότι εκμεταλλεύτηκε την οργή κατά της Γερμανίας, κατά των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, αλλά και εναντίον ολόκληρου του συστήματος».
Ο Κάρολ Μέρσον, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, σημείωσε μάλιστα ότι θα είναι πολύ δύσκολο πλέον για μια μελλοντική κυβέρνηση στην Ιταλία να περάσει κάθε νομοσχέδιο, που θα επιβάλει τη λιτότητα. Προέβλεψε μάλιστα ότι όποια κυβέρνηση και αν σχηματιστεί, σε λίγους μήνες ο νέος πρόεδρος της Δημοκρατίας που θα διαδεχτεί τον επόμενο μήνα τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, θα αναγκαστεί να προκηρύξει νέες εκλογές.

Το ευρώ γίνεται θηλιά που πνίγει τα κράτη της ΕΕ...

του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...

Σαρώθηκε τελικά στην κυπριακή Βουλή η επονείδιστη συμφωνία του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη με τους Γερμανούς στο πλαίσιο του Γιούρογκρουπ για την πρωτοφανή σε καιρό ειρήνης κατάσχεση από την κυβέρνηση μέρους των καταθέσεων στην Κύπρο.
Η οργισμένη αντίδραση του κυπριακού λαού που έκανε περήφανους τους Ελληνες και η αδυναμία εξαγοράς δύο - τριών από τους 56 Κύπριους βουλευτές, η οποία πρέπει να κάνει τους Ελληνες βουλευτές να ντρέπονται ακόμη πιο πολύ για τη δική τους δουλόφρονα στάση έναντι των μνημονίων, κατέστησαν αδύνατον τον σχηματισμό κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας υπέρ της επαίσχυντης ληστείας εις βάρος των καταθετών.
Ως γνήσιοι καιροσκόποι, οι ηγέτες του δεξιού - ακροδεξιού ΔΗΣΥ και του κεντροδεξιού ΔΗΚΟ υποχρεώθηκαν σε «πολιτική κωλοτούμπα» μετά την αποτυχία των προσπαθειών τους να περάσουν από τη Βουλή τη συμφωνία. Εστω και έτσι όμως, αυτή η στροφή τους οδήγησε το κυπριακό Κοινοβούλιο σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας του. Παράλληλα, φαίνεται ότι θα κυλήσει από πολιτική σκοπιά στο χώμα το κεφάλι του υπουργού Οικονομικών της Κύπρου Μιχάλη Σαρρή, πράγμα αναμφισβήτητα θετικό, έστω και ασήμαντο.
Το ζήτημα πάντως που κυριαρχεί στην Ευρώπη δεν είναι το τι θα γίνει στην Κύπρο, αλλά το πανευρωπαϊκό πρόβλημα κολοσσιαίων διαστάσεων που προκλήθηκε από την απόφαση του Γιούρογκρουπ να ληστέψει τους καταθέτες στο νησί, σπάζοντας ένα απαραβίαστο μέχρι τώρα για τον καπιταλισμό ταμπού: την απόλυτη βεβαιότητα ότι οι καταθέσεις στην τράπεζα είναι χίλια τα εκατό σίγουρες. Η απόφαση για την Κύπρο εμφάνισε τους ηγέτες της ΕΕ και πρωτίστως τους Γερμανούς ως ευρωληστές!
Η ακαριαία διάδοση και εδραίωση της πεποίθησης στους πολίτες όλης της Ευρωζώνης ότι «οι Γερμανοί θα μας κλέψουν τις καταθέσεις» επέτεινε ακόμη περισσότερο την ήδη τεταμένη κατάσταση στη Γηραιά Ηπειρο. Οι λαοί της Ευρώπης αισθάνονται πλέον ότι το ευρώ, με το οποίο επί οκτώ - δέκα χρόνια αυξήθηκε η ευημερία τους, τώρα με την κρίση γίνεται όπλο της Γερμανίας για τον εξανδραποδισμό των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Γίνεται θηλιά που στραγγαλίζει μία μία τις χώρες της Ευρωζώνης.
Διευρύνεται ο προβληματισμός για το αν πρέπει το κάθε κράτος να συνεχίσει να παραμένει στην Ευρωζώνη ή αν πρέπει να αποχωρήσει από αυτήν και να επανέλθει σε εθνικό νόμισμα, ώστε να ανακτήσει τα μέσα άσκησης δικής του οικονομικής πολιτικής. Η κρίση εμπιστοσύνης προς το ευρώ διευρύνεται σε όλες τις χώρες, χωρίς πάντως -με εξαίρεση τη Βρετανία και τις σκανδιναβικές χώρες, οι οποίες ούτως ή άλλως δεν προσχώρησαν ποτέ στο ευρώ εκτός από τη γειτονική τους Φινλανδία- να έχουμε ακόμη σε κάποια χώρα της Ευρωζώνης εμφανή λαϊκή πλειοψηφία υπέρ της αποχώρησης από το ενιαίο νόμισμα.
Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές της Ιταλίας όμως το 55% ψήφισε κόμματα που είναι κατά του ευρώ έναντι του 40% που ψήφισε κόμματα υπέρ του ευρώ. Στην Κύπρο μίλησαν για αποχώρηση από το ευρώ ή εξέταση του θέματος και διενέργεια δημοψηφίσματος για να ληφθεί απόφαση επ' αυτού τόσο ο υποψήφιος πρόεδρος Γιώργος Λιλλήκας και το ΑΚΕΛ όσο και ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος - ποσότητα καθόλου αμελητέα δεδομένης της υπέρμετρης επιρροής της Εκκλησίας στο νησί. Στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία έχουν αυξηθεί θεαματικά οι υποστηρικτές της αποχώρησης των χωρών αυτών από το ευρώ.
Αν μάλιστα προσθέσουμε σε αυτά το γεγονός ότι ακόμη και οι κυβερνήσεις της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχίας έως και της Βουλγαρίας δεν θέλουν ούτε καν να ακούσουν αυτή την εποχή για ένταξη των χωρών τους στην Ευρωζώνη, εύκολα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι το ευρώ βυθίζεται σταδιακά σε κρίση εμπιστοσύνης ή και απόρριψης από δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες. Η αλαζονεία των Γερμανών βαθαίνει την κρίση αυτή. Αφενός η μία μετά την άλλη οι χώρες της Ευρωζώνης πέφτουν σε καταστάσεις υποβάθμισης του βιοτικού τους επιπέδου και μιζέριας λόγω της πολιτικής υπεράσπισης του ευρώ και αφετέρου όλο και περισσότεροι λαοί αισθάνονται ταπεινωμένοι, υπόδουλοι των Γερμανών.
Αυτό όμως αυξάνει τον καλπάζοντα αντιγερμανισμό στην Ευρώπη και απαξιώνει στα μάτια των πολιτών κάθε κυβέρνηση που ακολουθεί φιλογερμανική πολιτική, ενώ παράλληλα φέρνει στην επιφάνεια εθνικά στερεότυπα ρατσιστικού χαρακτήρα, εχθρότητες και μίση μεταξύ των λαών της Ευρώπης που νομίζαμε και ελπίζαμε ότι έχουν ενταφιαστεί οριστικά. Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι δυστυχώς σήμερα με το κοινό νόμισμα του ευρώ οι Ευρωπαίοι είναι πολύ πιο διαιρεμένοι και αλληλοπεριφρονούμενοι! Πολύ καλύτερο κλίμα κατανόησης υπήρχε στην Ευρώπη πριν από το ευρώ παρά σήμερα. Αυτό δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το μέλλον του ευρώ.

"Η Ιταλια ειναι ηδη εκτος Ευρω"...

του Γιωργου Δελαστικ*, από seisaxthia...

Μεγάλη κουβέντα είπε ο Μπέπε Γκρίλο: « Η Ιταλία είναι ντε φάκτο ήδη εκτόςευρώ!», δήλωσε σε συνέντευξη του στη μεγαλύτερη ημερησία οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, την Χάντελσμπλατ. Τα βορειοευρωπαϊκά κράτη θα κρατήσουν τηνΙταλία μέσα στην ευρωζώνη μόνο «έως ότου πάρουν πίσω τις επενδύσεις των τραπεζών τους σε ιταλικά ομόλογα και έπειτα θα μας αφήσουν να πέσουμε κάτω σαν καυτή πατάτα» εξήγησε. Έβαλε κι άλλα καίρια ερωτήματα: «Τι απέγινε ηΕυρώπη; Γιατί μόνο η Γερμανία πλούτισε (από το ευρώ);».
Εκεί όμως που σίγουρα πάγωσε το αίμα των Γερμανών ήταν όταν άκουσαν τον Γκρίλο να λέει για τι κίνημα του που πήρε 25% στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές: « Εμείς είμαστε η γαλλική επανάσταση χωρίς την Γκιλοτίνα!». Όσο και αν το στοιχείο της υπερβολής είναι πολλαπλά εξόφθαλμο σε αυτόν τον ισχυρισμό και μόνο το γεγονός ότι ο ηγέτης του μεγαλύτερου ιταλικού πολιτικού κόμματοςξεστομίζει τη λέξη επανάσταση, τους κάνει να συνειδητοποιούν το βάθος των ραγδαίων αλλαγών που συντελούνται στις συνειδήσεις των λαών της Ευρώπης. Πόσο μάλλον που η «επανάσταση» στην οποία αναφέρεται ο Μπέπε Γκρίλο έχει σαφή αντιγερμανική κατεύθυνση. Άλλωστε και να μην το είχαν καταλάβει αυτό οι Γερμανοί, τους το έδωσε με ωμό τρόπο να το καταλάβουν ο πιο διάσημοςΛουξεμβουργιανός της ιστορίας του Μεγάλου Δουκάτου, ο επί 18(!) συνεχή χρόνια πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και μέχρι πρότινος επικεφαλής της Ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. «Ο ιταλικός προεκλογικός αγώνας ήταν εχθρικός προς τη Γερμανία σε βαθμό παρεκτροπής και ως εκ τούτου αντιευρωπαϊκός» υπογράμμισε και ανέλυσε τι παρατηρεί στη σημερινή Ευρώπη: « Ο τρόπος με τον οποίο μερικοί Γερμανοί πολιτικοί επιτέθηκαν εναντίον της Ελλάδας όταν η χώρα γλίστρησε στην κρίση, άφησε πίσω του εκεί βαθιά τραύματα. Το ίδιο με τρόμαξαν τα πανό των διαδηλωτών στην Αθήνα με την Γερμανίδα καγκελάριονα φορά στολή των ναζί».
Ο Γιούνκερ δεν διστάζει να βγάλει το συμπέρασμα από τα γεγονότα αυτά: « Ξαφνικά ήρθαν στηνεπιφάνεια εχθρότητες που σκεπτόταν κανείς ότι έχουν παραμεριστεί οριστικά». Ενίσταται ο γερμανός δημοσιογράφος που του παίρνει τη συνέντευξη: « Υπερβάλλετε. Σήμερα κανένας δεν θέτει σοβαρά υπό αμφισβήτηση την ειρήνη και τη φιλία στην Ευρώπη», λέει. Ο πρώην επικεφαλής της ευρωζώνης δεν ταράζεται: «Αυτό είναι πιθανόν αληθές. Όποιος όμως πιστεύει ότι το αιώνιο ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης δεν θα ξανατεθεί ποτέ πια στην Ευρώπη, μπορεί να κάνει τεράστιο λάθος. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, μόνο κοιμούνται, όπως έδειξαν οι πόλεμοι στη Βοσνία και στο Κόσσοβο. Με εκπλήσσει η διαπίστωση πόσο πολύ η κατάσταση στην Ευρώπη το έτος 2013 μοιάζει με την κατάσταση πριν από 100 χρόνια» υπογραμμίζει. «Το 1913 ήταν η χρονιά πριν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Πιστεύετε στα σοβαρά ότι επίκεινται ένοπλες συγκρούσεις στην Ευρώπη;» ενίσταται ο Γερμανός δημοσιογράφος. «Όχι, αλλά βλέπω εντυπωσιακούς παραλληλισμούς σε ό,τι αφορά την ανεμελιά. Το έτος 1913, πολλοί νόμιζαν ότι δεν θα υπάρξουν ποτέ πια πόλεμοι. Οι μεγάλες δυνάμεις της ηπείρου συνδέονταν τόσο στενά οικονομικά ώστε ήταν διαδεδομένη ευρέως η άποψη ότι δεν μπορούσανπλέον να αντέξουν στρατιωτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους. Ιδίως στη δυτική και στη βόρεια Ευρώπη κυριαρχούσε μια βαθειά αυτοϊκανοποίηση που προερχόταν από την εντύπωση ότι η ειρήνη ήταν αιωνίωςεξασφαλισμένη», τόνισε ο Γιούνκερ.
Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι ένας κατεξοχήν δεξιός αστός πρωθυπουργός όπως ο Γιούνκερδιαπιστώνει και ομολογεί δημοσίως ότι η κατάσταση στη ΕΕ σήμερα είναι τόσο τεταμένη που θυμίζει παραμονές παγκοσμίου πολέμου στην πολύπαθη Ευρώπη. Ένας αστός πρωθυπουργός που προέρχεται από ένα ζάπλουτο κρατίδιο όπου καθόλου δεν υπάρχουν αντιγερμανικά αισθήματα. Ένας δεξιός πολιτικός που είναι ο ίδιος τόσο φιλογερμανός ώστε συμμετέχει στην εκστρατεία της …Άνγκελα Μέρκελ με ενθουσιασμό! Είναι επίσης αποκαλυπτικό ότι όχι οι Γερμανοί αστοί, αλλά ένας Γερμανός δημοσιογράφος του Σπίγκελ, που πολιτικά δεν ήταν ποτέ με τη γερμανική δεξιά, έχει την εντύπωση ότι κανένας δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τη …«φιλία» στην Ευρώπη! Σε όλες τις χώρες της Νότιας Ευρώπης αφρίζουν οι λαοί από αντιγερμανικό μίσος και οι Γερμανοί είναι τόσο υπερόπτες που θεωρούν ότι η «φιλία» στην Ευρώπη είναι απολύτως διασφαλισμένη! Είναι εκπληκτικό! Υπάρχει όμως κάτι πολύ σοβαρότερο. Όταν οι ίδιοι οι αστοί, έστω οι πιο διορατικοί από αυτούς, εκτιμούν ότι βρισκόμαστε σε παραμονές γενικευμένων συγκρούσεων, τι πρέπει να κάνει η Αριστερά; Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να προετοιμάζεται για τις συγκρούσεις αυτές όχι ως παρατηρητής, αλλά ως διεκδικητής της εξουσίας, μέσα στο καμίνι των σφοδρότατων αναμετρήσεων, όποια μορφή και αν πάρουν αυτές.
Δυστυχώς, άλλα πράγματα βλέπουμε να απασχολούν την ελληνική Αριστερά στο σύνολο της. ΣτονΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας τρέχει και επαινεί όποιον αστό βρει μπροστά του για να εξασφαλίσει την ανοχή του προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός. Στο ΚΚΕ, το μόνο που τους απασχολεί είναι πώς να μειωθεί το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Ας ελπίσουμε να μην είναι πολύ αργά όταν θα συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνεικαι θα αλλάξουν τη στάση τους υπό την πίεση των γεγονότων.
*Δημοσιεύθηκε στο «Πρίν» το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Προπολεμικές συνθήκες απειλούν την Ευρώπη...

του George Friedman*, Euto2day...

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 μετεξελίχθηκε σταδιακά σε παγκόσμια κρίση ανεργίας. Αυτή η κρίση ανεργίας σχετικά γρήγορα θα μετατραπεί σε πολιτική κρίση. Η κρίση αφορά και τους τρεις βασικούς πυλώνες του παγκόσμιου συστήματος - την Ευρώπη, την Κίνα και τις ΗΠΑ. Το επίπεδο της έντασης διαφέρει, η πολιτική αντίδραση διαφέρει και η σχέση με τη χρηματοοικονομική κρίση επίσης διαφέρει. Όμως, υπάρχει ένα κοινό στοιχείο, και αυτό είναι ότι η ανεργία όλο και περισσότερο αντικαθιστά την οικονομία ως το κεντρικό πρόβλημα του χρηματοοικονομικού συστήματος.

Η Ευρώπη είναι το επίκεντρο αυτής της κρίσης. Η Ιταλία διενήργησε εκλογές, και το κόμμα που κέρδισε τις περισσότερες ψήφους -σχεδόν το ένα τέταρτο του συνόλου- ήταν μια ολοκαίνουρια ομάδα, που ονομάζεται το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, της οποίας ηγείται ένας επαγγελματίας κωμικός.

Υπάρχουν δύο ενδιαφέροντα στοιχεία σε αυτό το κίνημα: Το πρώτο είναι πως ένας από τους κεντρικούς πυλώνες του είναι ότι χαρακτηρίζει την κήρυξη χρεοστασίου μέρους του ιταλικού χρέους ως το λιγότερο κακό. Το δεύτερο είναι ότι η Ιταλία, με την ανεργία της να ανέρχεται στο 11,2%, δεν είναι η χειρότερη περίπτωση ανεργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, η Ιταλία θρέφει ακραία κόμματα που αντιτίθενται στις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται σήμερα.

Η βασική διαμάχη στην Ευρώπη αφορά στο πώς να λυθεί η κρίση κρατικού χρέους και η απειλή που αυτή ενέχει για τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Το θέμα ήταν ποιος θα επωμιστεί το βάρος της σταθεροποίησης του συστήματος. Το επιχείρημα που «κέρδισε», ιδιαίτερα στις ελίτ της Ευρώπης, ήταν ότι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι λιτότητα, ότι οι κρατικές δαπάνες έπρεπε να περιοριστούν σημαντικά προκειμένου όσο μεγάλη και αν είναι η αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους να μην κηρυχθεί στάση πληρωμών.

Μία από τις συνέπειες της λιτότητας είναι η ύφεση. Οι οικονομίες πολλών ευρωπαϊκών χωρών, ιδιαίτερα αυτών της ευρωζώνης, συρρικνώνονται, αφού η λιτότητα προφανώς σημαίνει ότι υπάρχουν λιγότερα χρήματα διαθέσιμα για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών. Αν ο πρωταρχικός στόχος είναι η σταθεροποίηση του χρηματοοικονομικού συστήματος, τότε αυτό είναι λογικό. Όμως, το αν μπορεί η χρηματοοικονομική σταθερότητα να παραμείνει πρωταρχικός στόχος θα εξαρτηθεί από την πλειοψηφούσα γνώμη ευρύτερων τομέων της κοινωνίας.

Όταν εμφανίζεται η ανεργία, αυτή η πλειοψηφούσα γνώμη αλλάζει, και μαζί με αυτήν και το επίκεντρο της πολιτικής. Όταν η ανεργία γίνεται έντονη, τότε μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Κατά την άποψή μου, οι ιταλικές εκλογές ήταν ο πρώτος, αλλά αναμενόμενος, κραδασμός.


Το μοτίβο
Η Γερμανία, η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, είναι το κέντρο βάρους της Ευρώπης. Οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών ισοδυναμούν με το 51% του γερμανικού ΑΕΠ, και περισσότερο από το ήμισυ των γερμανικών εξαγωγών κατευθύνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η Γερμανία θεωρεί τη ζώνη ελεύθερου εμπορίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή της. Χωρίς την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτές τις αγορές, οι εξαγωγές της θα συρρικνώνονταν δραματικά και η ανεργία θα εκτινασσόταν στα ύψη. Το ευρώ είναι ένα εργαλείο που η Γερμανία, με την υπέρμετρη επιρροή της, χρησιμοποιεί για να διαχειριστεί τις εμπορικές της σχέσεις - και αυτή η διαχείριση φέρνει σε μειονεκτική θέση τα άλλα μέλη της ευρωζώνης.

Χώρες με σχετικά χαμηλούς μισθούς πρέπει να έχουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των γερμανικών εξαγωγών. Όμως, πολλές έχουν αρνητικά εμπορικά ισοζύγια. Έτσι, όταν «χτύπησε» η χρηματοοικονομική κρίση, η ικανότητά τους να διαχειριστούν το πρόβλημα ήταν ανεπαρκής και οδήγησε σε κρατικές κρίσεις χρέους, υπονομεύοντας έτσι περαιτέρω τη θέση τους λόγω της λιτότητας, ιδιαίτερα αφού η συμμετοχή τους στην ευρωζώνη σημαίνει ότι δεν μπορούν να εφαρμόσουν τις δικές τους νομισματικές πολιτικές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν σπάταλες στις κοινωνικές δαπάνες τους, όμως η θεμελιώδης αιτία της αποτυχίας τους ήταν πολύ πιο περίπλοκη. Είχε τις ρίζες της στη σπάνια περίπτωση μιας ελεύθερης ζώνης εμπορίου που χτίστηκε γύρω από μια τεράστια οικονομία που εξαρτιόταν από τις εξαγωγές (η Γερμανία είναι η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του κόσμου, μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ).

Η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής έχει χτιστεί γύρω από έναν καθαρό εισαγωγέα. Η Βρετανία ήταν καθαρός εισαγωγέας της Αυτοκρατορίας. Η γερμανική δύναμη αποσταθεροποιεί ολόκληρο το σύστημα. Και αν συγκρίνουμε το ποσοστό ανεργίας του γερμανικού μπλοκ με αυτό της Νότιας Ευρώπης, είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι αυτές οι χώρες αποτελούν μέλη του ίδιου εμπορικού γκρουπ.

Ακόμα και η Γαλλία, που έχει σχετικά χαμηλό ποσοστό ανεργίας, έχει πιο περίπλοκη ιστορία. Η ανεργία στη Γαλλία επικεντρώνεται σε δύο βασικούς πόλους, στον βορρά και στον νότο, με τη νοτιοανατολική Γαλλία να είναι ο μεγαλύτερος πόλος. Έτσι, αν δείτε τον χάρτη, η νότια γραμμή της Ευρώπης έχει πληγεί ιδιαίτερα σκληρά από την ανεργία, η ανατολική Ευρώπη όχι τόσο πολύ, όμως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο έχουν παραμείνει σχετικά αλώβητες.

Το πόσο θα διαρκέσει αυτή η κατάσταση, δεδομένης της ύφεσης στη Γερμανία, είναι άλλο ζήτημα, όμως η αντίθεση αυτή μας λέει πολλά για τη γεωπολιτική που διαμορφώνεται στην περιοχή.
Η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ελλάδα βρίσκονται σε ύφεση. Το ποσοστό ανεργίας τους είναι χοντρικά το ίδιο με αυτό στις ΗΠΑ την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης. Ένας κανόνας που χρησιμοποιώ είναι ότι για κάθε άνεργο άτομο επηρεάζονται άλλα τρία, είτε πρόκειται για τους συζύγους, τα παιδιά ή για οποιονδήποτε. Αυτό σημαίνει πως όταν η ανεργία σου ανέρχεται στο 25%, ουσιαστικά όλοι επηρεάζονται. Όταν η ανεργία είναι 11%, επηρεάζεται περίπου το 44%.

Μπορεί να υποστηριχθεί ότι τα νούμερα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται, αφού οι άνθρωποι εργάζονται στην ανεπίσημη οικονομία. Αυτό μπορεί να είναι αληθές, όμως στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι φαρμακευτικές έχουν πλέον ελλείψεις, αφού έχει στερέψει το ρευστό για την εισαγωγή αγαθών. Οι τοπικές κυβερνήσεις της Ισπανίας ετοιμάζονται να απολύσουν και άλλους υπαλλήλους. Αυτές οι χώρες έχουν φτάσει σε ένα κρίσιμο όριο, από το οποίο είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι θα ανακάμψουν. Στην υπόλοιπη περιφέρεια της Ευρώπης, η κρίση ανεργίας εντείνεται. Τα ακριβή νούμερα έχουν πολύ λιγότερη σημασία από την ορατή επίπτωση στις κοινωνίες που παραπαίουν.


Οι πολιτικές συνέπειες της υψηλής ανεργίας
Είναι σημαντικό να κατανοηθούν οι συνέπειες αυτού του είδους της ανεργίας. Υπάρχει η μακροπρόθεσμη ανεργία της χαμηλής τάξης. Όμως, αυτό το κύμα της ανεργίας έχει χτυπήσει τους εργαζόμενους της μεσαίας και την ανώτερης μεσαίας τάξης. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν αρχιτέκτονα στην Ισπανία, τον οποίο γνωρίζω, και ο οποίος έχασε τη δουλειά του. Είναι παντρεμένος με παιδιά και είναι τόσο καιρό άνεργος που έχει πέσει σε έναν τελείως διαφορετικό και απρόσμενο τρόπο ζωής. Η φτώχεια είναι από μόνης της δύσκολο να γίνει ανεκτή, όταν όμως συνδέεται και με απώλεια του status τότε ο πόνος αυξάνεται και αναδύεται μια πολιτικά ισχυρή δύναμη.

Η ιδέα ότι το καθεστώς λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία θα μπορέσει να επιβιώσει πολιτικά είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Στην Ιταλία, όπου η ανεργία είναι «μόνο» 11,7%, η επιτυχία του Κινήματος των Πέντε Αστέρων αντιπροσωπεύει μια αναπόφευκτη αντίδραση στην κρίση. Μέχρι πρόσφατα, η χρεοκοπία ήταν ο πρώτος φόβος των Ευρωπαίων, τουλάχιστον της οικονομικής, της πολιτικής και της δημοσιογραφικής ελίτ. Μπορεί να προχώρησαν πολύ στο θέμα της επίλυσης του τραπεζικού προβλήματος, όμως το έκαναν δημιουργώντας μια μαζική κοινωνική κρίση. Αυτή η κοινωνική κρίση δημιουργεί μια βίαιη πολιτική αντίδραση, που θα αποτρέψει την υλοποίηση της γερμανικής στρατηγικής.
Για τη Νότια Ευρώπη, όπου η κοινωνική κρίση θα διαρκέσει για πολύ καιρό ακόμα, καθώς και για την Ανατολική Ευρώπη, δεν είναι ξεκάθαρο το πώς θα τους ωφελήσει η αποπληρωμή των χρεών τους. Μπορεί να παγώσει η πρόσβασή της στις αγορές, όμως το κόστος της παραμονής τους επωμίζεται με τόσο άνισο τρόπο που η πολιτική βάση υπέρ της λιτότητας διαλύεται.

Αυτό ενισχύεται από την όλο και πιο βαθιά εχθρότητα απέναντι στη Γερμανία. Η Γερμανία θεωρεί τον εαυτό της ενάρετο για τη λιτότητά της. Άλλοι τη θεωρούν άπληστη για την επιθετική εξαγωγική πολιτική της, με το σημαντικότερο εξαγωγικό «προϊόν» να είναι πλέον η ανεργία. Το ποιος έχει δίκιο δεν έχει σημασία. Το γεγονός ότι βλέπουμε μια αυξανόμενη διαφοροποίηση μεταξύ του Γερμανικού μπλοκ και της υπόλοιπης Ευρώπης είναι μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις από τότε που ξεκίνησε η κρίση.

Η αυξανόμενη ένταση μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι γαλλογερμανικές σχέσεις δεν ήταν μόνο μία από τις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ένας από τους λόγους για τους οποίους υπάρχει αυτή η ένωση. Μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους, έγινε κατανοητό ότι η ειρήνη της Ευρώπης εξαρτιόταν από την ενότητα μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας. Οι σχέσεις των δύο χωρών βέβαια δεν έχουν καταστραφεί, η κατάσταση όμως είναι τεταμένη.

Η Γερμανία θέλει να δει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να συνεχίζει την πολιτική της επικεντρωνόμενη στον έλεγχο του πληθωρισμού. Αυτό είναι προς το συμφέρον της. Η Γαλλία, με την ανεργία της να πλησιάζει το 11%, χρειάζεται η ΕΚΤ να τονώσει την ευρωπαϊκή οικονομία προκειμένου να μειώσει την ανεργία. Αυτή δεν είναι μια μυστική διαμάχη. Είναι μια διαμάχη για το ποιος ελέγχει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για το ποιες είναι οι προτεραιότητες της Ευρώπης και, τελικά, για το πώς μπορεί να υπάρξει Ευρώπη με τόσο μεγάλες διαφορές στην ανεργία.
Μία απάντηση μπορεί να είναι ότι θα αυξηθεί το επίπεδο ανεργίας της Γερμανίας. Αυτό μπορεί να μετριάσει το αντιγερμανικό συναίσθημα, δεν θα λύσει όμως το πρόβλημα. Η ανεργία στα επίπεδα που έχει αγγίξει σε πολλές χώρες και φαίνεται ότι θα παραμείνει εκεί υπονομεύει την πολιτική δύναμη των κυβερνήσεων να επιδιώξουν τις απαραίτητες πολιτικές για τη διαχείριση του χρηματοοικονομικού συστήματος.


Δεν είναι το περιθώριο

Η πρόταση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων υπέρ της χρεοκοπίας δεν έρχεται από ένα κόμμα του περιθωρίου. Η ελίτ μπορεί να περιφρονεί το κίνημα, όμως κέρδισε το 25% των ψήφων. Και θυμηθείτε ότι ο ήρωας των Ευρώφιλων, ο Μάριο Μόντι, μόλις και μετά βίας κέρδισε το 10% τω ψήφων περίπου έναν χρόνο αφότου τον επευφημούσε η Ευρώπη.

Ο φασισμός στην Ευρώπη είχε τις ρίζες του στις μεγάλες οικονομικές αποτυχίες, όταν οι οικονομικές ελίτ απέτυχαν να αναγνωρίσουν τις πολιτικές συνέπειες της ανεργίας. Κορόιδευαν τα κόμματα των οποίων ηγούνταν άνθρωποι που υπήρξαν πλανόδιοι πωλητές καρτ ποστάλ και οι οποίοι υπόσχονταν οικονομικά θαύματα αν αυτοί που ευθύνονταν για τα δεινά της χώρας διώκονταν. Όμως, οι άνδρες και οι γυναίκες που έπεσαν από την άνετη ζωή της μπουρζουαζίας δεν γέλασαν, αντιθέτως αντέδρασαν με μεγάλη προθυμία σε αυτήν την υποσχόμενη ελπίδα. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος κυβερνήσεων που απέκλεισαν τις οικονομίες τους από τον υπόλοιπο κόσμο και που διαχειρίστηκαν τις επιδόσεις τους μέσω εντολών και χειραγώγησης.

Αυτό είναι που συνέβη μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν έγινε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διότι η Ευρώπη ήταν απασχολημένη. Όταν όμως κοιτάξουμε τα σημερινά επίπεδα ανεργίας, τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των περιοχών και το γεγονός ότι δεν υπάρχει υπόσχεση βελτίωσης και ότι η μεσαία τάξη εξοβελίζεται στις τάξεις αυτών που έχουν υποστεί έξωση μπορούμε να δούμε ότι αρχίζει να διαμορφώνεται ένα μοτίβο.

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται τόσο ξεκάθαρα. Ο φασισμός με τη σημασία που είχε τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 έχει πεθάνει. Όμως, η ανάδυση νέων πολιτικών κομμάτων που μιλούν υπέρ των ανέργων και των νεόπτωχων είναι κάτι που είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι δεν θα γίνει. Είτε πρόκειται για τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα είτε για τα κινήματα ανεξαρτησίας της Καταλονίας, η ανάπτυξη κομμάτων που θέλουν να επανακαθορίσουν το σύστημα που έχει στραφεί τόσο πολύ κατά της μεσαίας τάξης είναι αναπόφευκτη. Απλώς η Ιταλία ήταν, για μία ακόμα φορά, η πρώτη που το επιχειρεί.

Είναι δύσκολο να δούμε όχι μόνο πώς αυτό θα μπορέσει να περιοριστεί στο εσωτερικό των χωρών, αλλά και πώς θα μπορέσει να αποφευχθεί μία ακόμα οικονομική κρίση, αφού η πολιτική βούληση για ανοχή της λιτότητας έχει σπάσει. Είναι δύσκολο να δούμε ακόμα και πώς θα επιβιώσει η ζώνη ελεύθερου εμπορίου, λόγω της επείγουσας ανάγκης της Γερμανίας να εξάγει όσο περισσότερο μπορεί προκειμένου να επιβιώσει.

Η διαφοροποίηση μεταξύ των συμφερόντων της Γερμανίας και αυτών της Νότιας και της Ανατολικής Ευρώπης είναι εμφανής και αυξανόταν όσο διαφαινόταν ότι ήταν πιθανός ένας συμβιβασμός για τη διάσωση των τραπεζών. Και αυτό διότι ο συμβιβασμός είχε την ακούσια συνέπεια της πυροδότησης της μόνης δύναμης που θα μπορούσε να τον υπονομεύσει: δηλαδή της ανεργίας.

Είναι δύσκολο να φανταστούμε σε αυτό το σημείο μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική. Κατά μία έννοια, αυτή εξακολουθεί να υπάρχει, όμως είναι δύσκολο να δούμε πώς μπορεί να έχουν κοινή οικονομική πολιτική μια χώρα με ανεργία 5,2% και μια χώρα με ανεργία 11% ή 14% ή 27%. Επιπλέον, η ανεργία συνοδεύεται από χαμηλότερη ζήτηση για αγαθά και μικρότερη όρεξη για γερμανικές εξαγωγές. Το πώς θα το χειριστεί αυτό η Γερμανία είναι επίσης ένα μυστήριο.

Η κρίση της ανεργίας είναι μια πολιτική κρίση και αυτή η πολιτική κρίση θα υπονομεύσει όλους τους θεσμούς τους οποίους η Ευρώπη «δούλεψε» τόσο σκληρά για να δημιουργήσει. Για 17 χρόνια η Ευρώπη άκμαζε, όμως αυτό έγινε σε μία από τις πιο ευδόκιμες περιόδους στην Ιστορία. Δεν ήρθε αντιμέτωπη με τον παλαιό εφιάλτη της ανεργίας σε τεράστια κλίμακα. Το τεστ για την Ευρώπη δεν είναι τα κρατικά χρέη, αλλά το αν θα μπορέσει να αποφύγει τις παλιές κακές συνήθειες που έχουν τις ρίζες τους στην ανεργία.


* Ο κ. George Friedman είναι ο ιδρυτής και CEO του αμερικανικού think tank Stratfor.

Μπέπε Γκρίλο, μια σφίγγα χωρίς αίνιγμα...

του Θωμα Τσαλαπατη...

Καθώς περνούν τα χρόνια, Ο πίθηκος φοράει μάσκα πιθήκου
ΜΑΤΣΟΥΟ ΜΠΑΣΟ, (μτφρ. Γιώργος Μπλάνας)

Από όλες τις τεκτονικές πλάκες που κινήθηκαν κατά τον σεισμό των ιταλικών εκλογών, αυτή του Μπέπε Γκρίλο μοιάζει, αν όχι η πιο σημαντική σίγουρα η πιο ενδιαφέρουσα. Το φαινόμενο Γκρίλο κουβαλά τη φωτογένεια  του νέου και του αταξινόμητου διεκδικώντας  το χώρο του στον δημόσιο λόγο ως ένα ερωτηματικό που απλώνει τον ίσκιο του κατά μήκος της Ευρώπης.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε ένα νέο αίνιγμα; Ο Γκρίλο χαρακτηρίστηκε ήδη πολύ πριν τις εκλογές  από επαναστάτης και φορέας του νέου μέχρι δημαγωγός και λαϊκιστής, από αριστερός και επικίνδυνος αναρχικός μέχρι ακροδεξιός και νέου τύπου φασίστας. Στην οικοδόμηση του αινίγματος  ήρθε να συμβάλει και η αριστερά.
Ενώ ο Ντάριο Φο π.χ. έσπευσε να τον αγκαλιάσει και να εκφράσει τον ενθουσιασμό του για το αποτέλεσμα του συνδυασμού του, η Ροσάνα Ροσάντα -ζωντανός θρύλος της Ιταλικής αριστεράς- δήλωνε σε πρόσφατη συνέντευξή της πως  η στάση του Γκρίλο είναι  ‘’η κλασική δεξιά αντιπολιτική στάση’’.
Στη σύγχυση προφανώς συνέβαλε και ο ίδιος ο Γκρίλο, ο οποίος τοποθέτησε τον εαυτό του υπεράνω του δίπολου αριστεράς και δεξιάς, δήλωσε πως το κίνημά του είναι κίνημα ιδεών και όχι ιδεολογιών και χαρακτήρισε τους οπαδούς του ‘’συντηρητικούς επαναστάτες’’.
Ενώ σε πολλές συγκεντρώσεις του – κυρίως στην κεντρική Ιταλία-  οι αναφορές του στον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ήταν συνεχείς και ενθουσιώδεις, καταδίκασε τα κόμματα και τα σωματεία συλλήβδην   ενώ δεν δίστασε να προτείνει στους νεοφασίστες τις Κάζα Πάουντ να ενταχθούν στα ψηφοδέλτιά του (‘’ο αντιφασισμός  δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητές μου’’ δήλωσε). 
Μπορεί λοιπόν ο κωμικός- μπλόγκερ- πολιτικός να μείνει αταξινόμητος, σαν κάτι καινοφανές μέσα στην ιταλική ιστορία; Ο Μπέπε Γκρίλο αποτελεί το νεότερο παράδοξο στην πολιτική ιστορία μιας χώρας σπαρμένης με θετικές και αρνητικές παραδοξότητες.
Τοποθετώντας τον δίπλα σε ένα από τα πιο πρόσφατα –το μουμιοποιημένο παράδοξο του Σύλβιο Μπερλουσκόνι- δεν είναι δύσκολο να εντοπίσουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Και οι δύο προέκυψαν από το πουθενά με κόμματα που θριάμβευσαν μπουσουλώντας σε μια βρεφική ηλικία. Και οι δύο προέκυψαν από μια βαθειά πολιτική κρίση σαν απόρροια και σαν απάντηση σε αυτή.
Ο Μπερλουσκόνι   ύστερα από το σκάνδαλο Tangentopoli, ο Γκρίλο ύστερα από την πρόσφατη ευρωπαϊκή  κρίση, ερχόμενοι και οι δύο ως άγγελοι της κάθαρσης και περιγράφοντας τους εαυτούς τους ως μη- πολιτικούς. Και οι δύο θριάμβευσαν μέσα από το κυρίαρχο μέσο της εποχής τους αποτελώντας ταυτόχρονα ενσάρκωσή του.
Ο ένας από την ιδιωτική τηλεόραση και τα πανεθνικά δίκτυα, ο άλλος από το διαδίκτυο και τα μπλογκ. Και οι δύο μέσα από τους θεατρινισμούς, τις δημαγωγίες και τις αρένες χαρακτηρίστηκαν μεταμοντέρνοι φασίστες. Και ενώ οποιαδήποτε ταύτιση και του Γκρίλο με τον φασισμό μοιάζει απλουστευτική και παρωχημένη,  κάποιες συγκρίσεις προκύπτουν φυσικά.
Και στις δύο περιπτώσεις –με τελείως διαφορετικούς όρους- βρισκόμαστε μπροστά σε σκηνοθετημένες εμφανίσεις και στη θεατρική κατασκευή του πολιτικού μύθου. Οι κλασικοί του φασισμού, αντέγραψαν το υψηλό θεατρικό ύφος (αφαιρώντας του βέβαια το περιεχόμενο), τη χειρονομία, την πόζα, την τελετουργία και την πομπώδη ρητορική.
Ο Γκρίλο μεταφέρει στη σκηνή το θεατρικά χαμηλό, την κωμική χειρονομία και τον εκτονωτικό καρναβαλικό ψόγο. Δεν μεγεθύνει το ανάστημά του όπως ο Μουσολίνι, αντίθετα μικραίνει το ανάστημα των αντιπάλων. Στην πρώτη περίπτωση βρισκόμαστε μπροστά στην σκηνοθεσία της εξουσίας, στη δεύτερη στη σκηνοθεσία του ξηλώματος της.
Ο Φύρερ υπάρχει σε απόσταση σαν πατέρας, ο Γκρίλο βρίσκεται δίπλα μας όπως ένας μεγάλος προστατευτικός αδερφός, άμεσος και οικείος. Μια οικειότητα διαμεσολαβημένη βέβαια από το μέγεθος του σταρ. Κάθε θέση του κινήματος του Μπέπε Γκρίλο, δεν αποτελεί κατ αρχήν λύση αλλά πρωτίστως περιγραφή μιας δίκαιης δυσαρέσκειας απέναντι στη διαφθορά ενός συστήματος και των πολιτικών επιβολών του.
Οι προτάσεις του κινήματος των πέντε αστέρων αποτελούν έναν εκλεκτικισμό που συνδυάζει χωρίς να συνθέτει. Τα αστέρια δεν καταφέρνουν να συγκροτήσουν  αστερισμό. Δηλώσεις και θέσεις συχνά αλληλοσυγκρούονται. Ο Γκρίλο δημιούργησε ένα κόμμα για να χτυπήσει τα κόμματα.  
Ενώ η άμεση δημοκρατία είναι μία από τις βασικές του θέσεις, ο ίδιος έχει δημιουργήσει ένα απολύτως αρχηγικό και προσωποκεντρικό κόμμα (ενδεικτικές είναι οι μαζικές διαγραφές των οποιοδήποτε διαφωνούντων καθώς επίσης και το γεγονός ότι ο ίδιος έχει κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα του ονόματος και των συμβόλων).
Ενώ οι θέσεις του γύρω από την οικολογία ή την τεχνολογία προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα προοδευτικό προφίλ ανοιχτό στο καινούργιο, οι θέσεις του για τους μετανάστες ή τους ομοφυλόφιλους μόνο προοδευτικές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.
Ακόμα και η αποχή από την τηλεόραση και τον στημένο διάλογο, στην πραγματικότητα δημιουργούν τις συνθήκες μιας μονόδρομης αντιπαράθεσης η οποία δεν γίνεται ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο και δεν εκτίθεται ποτέ στη διαφωνία. Ενώ ταυτόχρονα το μη τηλεοπτικό προφίλ του πολιτικού έχει φτιαχτεί σε συνεργασία και συνεχή εξάρτηση με τους επικοινωνιολόγους της εταιρείας Casaleggio.
Ο Μπέπε Γκρίλο δεν αποτελεί αντίφαση, αλλά μια ενσαρκωμένη εξωστρέφεια που αδιαφορεί για τις αντιφάσεις. Παρά την έντασή του, το φαινόμενο Γκρίλο μοιάζει βραδυφλεγές. Ο Ιταλός κωμικός, είναι ένας μη-πολιτικός που φοράει την μάσκα του μη-πολιτικού. Και  όμως το πρόσωπο κάτω από την μάσκα -παρά τις ζητωκραυγές του θριάμβου- έχει ήδη αρχίσει να διαβρώνεται από την ευθύνη του 25%.
Απόφαση την απόφαση, δήλωση τη δήλωση, επιλογή την επιλογή, το πρόσωπο θα περπατά την απόστασή του από το προσωπείο, ενώ η αγανάκτηση θα παραμένει σταθερή.

(Στην Εφημερίδα των Συντακτών)