Δύο Ελλάδες, δύο κόσμοι...

του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...

Δευτέρα, 12 Αυγούστου. «Γκλαμουριά». Μιάμιση μόλις ώρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας πώλησης του 33% του ΟΠΑΠ σε εταιρεία της οποίας μεγαλομέτοχος είναι ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μελισσανίδης, το ιδιωτικό αεροσκάφος του νέου ιδιοκτήτη του ΟΠΑΠ αναχωρεί με έναν ξεχωριστό επισκέπτη: τον Στέλιο Σταυρίδη. Είναι αυτός που ως πρόεδρος του ταμείου ιδιωτικοποιήσεων πούλησε εκ μέρους του κράτους τον ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη! Αυτός υπέγραψε τη συμφωνία. Ο Σταυρίδης στέλνει μάλιστα με το κινητό του τηλέφωνο σε τοπική εφημερίδα της Κεφαλονιάς και... φωτογραφίες (!) από την πτήση του με το αεροπλάνο του Μελισσανίδη, ώστε να μάθουν όλοι ότι πέταξε με αυτό.
Τρίτη, 13 Αυγούστου. Μιζέρια. Αντί για αεροπλάνο, τρόλεϊ. Και μάλιστα τρόλεϊ που πάει στο Περιστέρι. Ενας 19χρονος άνεργος που δεν έχει εισιτήριο έρχεται στα χέρια με έναν ελεγκτή. Κάποιος ανοίγει την πόρτα του τρόλεϊ. Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες ο νέος πέφτει στον δρόμο. Τραυματίζεται βαρύτατα. Ξεψυχάει το πρωί της Τετάρ­της, παραμονή του Δεκαπενταύ­γου­στου. Η πόρτα του τρόλεϊ έγινε πύλη του Αδη.
«Ιπτάμενος Στυλιανός!» είναι ο πηχυαίος κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας «Ημερήσιος» της Κεφαλονιάς. Αναφέρεται στον πωλήσαντα τον ΟΠΑΠ, φυσικά, τον Στέλιο Σταυρίδη. Διθυραμβικός ο υπότιτλος: «Πήγε αυθημερόν Αθήνα, πούλησε το 33% του ΟΠΑΠ και γύρισε με το τζετ του Μελισσανίδη». Ο ίδιος ο Σταυρίδης παίρνει σβάρνα τα τηλεοπτικά κανάλια και κάνει δηλώσεις: «Ηταν επιλογή μου, όχι ελαφρότητα, να δεχθώ τη μεταφορά με το αεροπλάνο του Μελισσανίδη» διακηρύσσει απερίφραστα. «Προσφέρθηκε ο άνθρωπος να εξυπηρετήσει μετά τις υπογραφές» προσθέτει ανενδοίαστα. «Εχω εγκάρδιες σχέσεις με όλους αυτούς τους επιχειρηματίες» πληροφορεί το πανελλήνιο.

Μια κοινωνία σε οριακό σημείο...

Της Αντας Ψαρρά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Λίγα δεδομένα: Στην Ελλάδα οι νέοι είναι άνεργοι. Η διαφυγή των εσόδων από τα εισιτήρια λειτουργεί πλέον σαν απειλή για τον δημόσιο χαρακτήρα των συγκοινωνιών και το μέλλον των εργαζομένων σε αυτές. Το ποσοστό του προστίμου χρειάζεται στον ελεγκτή για να συμπληρώσει το μηνιάτικο. Η διοίκηση του οργανισμού από την αρχή προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στον νεαρό, ενώ είναι σαφές ότι προηγήθηκαν λογομαχία και απειλή για «περαιτέρω» συνέπειες για το απλήρωτο εισιτήριο.

Ο ελεγκτής δεν είναι αστυνομικός και επομένως έχει συγκεκριμένο «εύρος» κινήσεων απέναντι στον κάθε «τζαμπατζή». Οι ελεγκτές αλλά ακόμα και οι οδηγοί και εν γένει όλοι όσοι αισθάνονται ότι έχουν μια μικρή εξουσία πάνω σε άλλους έχουν ξεφύγει σε συμπεριφορές απέναντι σε πολίτες Ελληνες ή αλλοδαπούς, με συνέπεια ακόμα και να κατεβάζουν από λεωφορεία και τρόλεϊ μετανάστες επειδή δεν τους γουστάρουν κι όχι επειδή δεν έχουν εισιτήριο. Υπήρξαν αρκετά περιστατικά τα τελευταία χρόνια.

Ο Θανάσης τα «πήρε» και δεν ήθελε να υποστεί κι άλλη δημόσια προσβολή, τη στιγμή μάλιστα που δήλωσε σύμφωνα με τις μαρτυρίες ότι ήταν άνεργος. Πάτησε (;) το κουμπί και, έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, πήδηξε έξω για να ξεφύγει από όλα όσα εκείνη τη στιγμή τον έπνιγαν, πληρώνοντας όμως την κίνησή του αυτή με την ίδια τη ζωή του. Νεκρός μόλις 19 χρόνων και με όλο το πολιτικό-κοινωνικό-μιντιακό σύστημα να αλληλοκατηγορείται πάνω στον τάφο του.

Στο περιθώριο μιας «παράπλευρης απώλειας»...

Του Χρήστου Βαλλιάνου, απο το Red NoteBook...

Με αφορμή το θάνατο του άτυχου 18χρονου

Έχουν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια από την εποχή που η νεοσύστατη –τότε– κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε τη δωρεάν επιβίβαση στα ΜΜΜ για το διάστημα 5-8 πμ, σαν ένα μέτρο προώθησης της χρήσης των ΜΜΜ έναντι των ΙΧ, αλλά και μικρής έστω ανακούφισης των εργαζόμενων των λαϊκών τάξεων, που πηγαίνοντας ή αποχωρώντας από τη δουλειά τους υφίσταντο την ταλαιπωρία των άθλιων αθηναϊκών λεωφορείων.

Στη διάρκεια των τριάντα αυτών χρόνων έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας αυτού του τόπου. Δεν πρόκειται μόνο για το γεγονός ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κοινωνικά συμβόλαια («συμβόλαια με το λαό» τα έλεγαν τότε…) αποσύρθηκαν άρον – άρον για να καταχωνιαστούν αρχικά στο ντουλάπι με τα αζήτητα, και να στοχοποιηθούν, πρόσφατα, ως η έσχατη αιτία των σημερινών δεινών: Το ότι το 1983 ένας νέος 18 χρονών είχε τη δυνατότητα να πηγαίνει στη δουλειά του δωρεάν, ενώ σήμερα, τα 2,80 ευρώ της καθημερινής διαδρομής παριστούν για ένα νέο που έχει την …τιμή  να πληρώνεται [1] με τα 511 μνημονιακά ευρώ μικτά (κάπου 460 καθαρά), περίπου το 15% των τελικών αποδοχών του, κάτι που αμφιβάλω έχει το αντίστοιχό της σε οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα του πρώτου, του δεύτερου, ή του τρίτου κόσμου, είναι οπωσδήποτε σημαντικό αλλά δεν είναι το κύριο. Οι αλλαγές στο «επίπεδο» της κοινωνικής συνείδησης αλλά και αυτό της λειτουργίας του κράτους, ή της πολιτικής που παράγεται και υλοποιείται μέσω αυτού, είναι επίσης δραματικές.