Χαζέλληνες...

canivalos....
Με ιδιαίτερα επιεικείς χαρακτηρισμούς απευθύνθηκαν σε όλους εμάς, τους περήφανους Έλληνες οι οικονομικοί καθοδηγητές Στουρνάρας και Σταυρίδης, αποκαλώντας μας «ηλίθιους». Κρίνοντας άλλωστε τη γενικότερη κατάσταση τούτης της χώρας, μόνο εάν είσαι μεγαλόψυχος αρκείσαι σε τόσο συγκαταβατικές προσφωνήσεις – κανονικά, πρέπει να μας κρεμάσεις κουδούνια και να μας περιφέρεις αριστερά και δεξιά ως υπαίθριο σόου, όπως έκαναν κάποτε τα τσιγγαναριά με τα αρκούδια τους.
Η αρχή έγινε με τον Σταυρίδη, πρώην του ΤΑΙΠΕΔ, ο οποίος σε συνέντευξη σε νορβηγικό ΜΜΕ περιέγραψε με τον εν λόγω υποτονικό τρόπο τη διανοητική κατάσταση των Ελλήνων. Παράλληλα, απαίτησε απ’ όσους διαφωνούν με τις ιδιωτικοποιήσεις να πάνε να συνουσιαστούν ομαδικώς, μήπως και ξεμπλοκάρει ο εγκέφαλος τους και εμφανίσουν ελάχιστα δείγματα ευφυΐας.
Εννοείται βέβαια πως ο αγαπητός Σταυρίδης όφειλε να είναι πιο δηκτικός με το εγχώριο πόπολο. Δεν είναι απλά «ηλίθιοι» όσοι ανέχονται την ελίτ να τους θωπεύει τα πισινά μέσα σε λίαρ τζετ ποδοσφαιροπαραγόντων, λαθρεμπόρων και λοιπών επενδυτών, την ίδια στιγμή που σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στον χαρακτηρισμό «τζαμπατζήδες» για 18χρονους, οι οποίοι για ένα εισιτήριο εκπαραθυρώνονται από τα τρόλεϊ του άτεγκτου καραφλοκόρακα Χατζηδάκη. Χάθηκαν δηλαδή πιο εμπεριστατωμένοι όροι, όπως π.χ. το «μοσχαροκεφαλές που υποδύονται τους ανθρώπους»; Ή το «όρθια πτώματα», το «νεκροζώντανοι» δεν μας κάνει;
Τη σκυτάλη παρέλαβε ο Στουρνάρας-όνομα-και-πράμα, που επανέφερε στη μόδα την ατάκα «ηλίθιοι», με τη διαφορά ότι αυτός τη διάνθισε με μια παραπομπή στον Λένιν – είναι, βλέπετε, κι αυτή η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς όπου μέχρι και τα γαμωσταυρίδια (ουδεμία σχέση με τον Σταυρίδη και τις παραπάνω προτροπές του, μην μπερδεύεστε) πρέπει να ξεστομίζονται μνημονεύοντας διάσημους εαμοβούλγαρους.
Προφανώς, ο Στουρνάρας-όνομα-και-πράμα αυτολογοκρίθηκε, γι’ αυτό και περιορίστηκε σ’ ένα ταπεινό «ηλίθιοι». Άλλους χαρακτηρισμούς πρέπει να έχει στο μυαλό του, βλέποντας τους αμέριμνους υπηκόους να αντιμετωπίζουν στωικά έναν πρώην τραπεζίτη ως υπουργό Οικονομικών, το υποδέλοιπο χρηματοπιστωτικό σύστημα που τους έχει παραδώσει ένα κουτάλι της σούπας ώστε να τρώνε σκατά έως τετάρτης γενεάς, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι, εκπαιδευμένοι από το μιντιακό σανό, καταριούνται τους δημόσιους υπάλληλους ως υπεύθυνους για την κατάντια ετούτου του λατρεμένου τόπου.
Ως τυπικοί σαδομαζό τύποι, ως περιούσιος λαός με ξεχωριστά γονίδια και διαχρονική νεοελληνική έφεση στα ξινά, ζητάμε από τους κάθε Στουρνάρες και Σταυρίδηδες, εντός και εκτός συνόρων, να πάψουν να είναι προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους. Τέλος με τα ημίμετρα του στυλ «ηλίθιοι», «ανάπτυξη», «εξορθολογισμός» και τα σχετικά.
Μιλήστε ελεύθερα. Βρίστε μας χοντρά, ξεφτιλίστε μας, κάντε μας κιμά και κοπανήστε μας στα πατώματα. Το αποζητάει ο οργανισμός μας, το θέλει μέχρι και ο Ιώβ, ο εθνικός μας ήρωας που ο Πανάγαθος τού είχε  αλλάξει τον αδόξαστο και αυτός αγόγγυστα υπέμενε τα πάντα, ελπίζοντας να έρθει κάποτε η ώρα της ανταμοιβής μήπως και γλύψει κάνα ξεροκόμματο – το αναξιοπρεπές δουλικό…
Και μην ξεχάσετε παράλληλα να μας στείλετε και τα θεληματικά όργανα του Δένδια: εάν η φραστική ταπείνωση συνοδευτεί και από έναν εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, συν ένα γενναίο βρωμόξυλο, κάνει την εμπειρία ακόμα πιο πικάντικη. Σκέτη τρέλα.

Τα θρασίμια των μνημονίων...

Του Θέμη Τζήμα, απο το Periodista.gr...

Ο Στέλιος Σταυρίδης στο lear jet

Οι δηλώσεις Σταυρίδη, το “fuck you” στον ελληνικό λαό και σε όσους διαφωνούν μαζί του, η άποψή του ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι ή κάτι τέτοιο δεν είναι παρά μια ακόμα απόδειξη της νέας ολιγαρχίας μετασοβιετικού τύπου που λεηλατεί τις ζωές και τον πλούτο του λαού χάρη στα μνημόνια, και προς όφελος της ξένης πατρωνείας που την έχει εγκαταστήσει.

Γλύφοντας τους πάτρωνές τους και φτύνοντας το λαό, επιδεικνύοντας προκλητικά τον προσωπικό τους πλούτο- όπως και αν τον απέκτησαν- συναγελαζόμενοι όλοι μεταξύ τους και ανταλλάσσοντας χάρες ο ένας στον άλλον, διαφεύγοντας κάθε ελέγχου αφού κόβουν και ράβουν τους μηχανισμούς και τη νομοθεσία προς όφελός τους, έντρομοι στην ιδέα ο λαός να έρθει στο προσκήνιο και γι' αυτό βαθιά μισώντας τον, διαθέτοντας την ψευτό- διανόηση των celebrities της δεκαετίας του '90 που τους προσδίδει και ιδεολογικό επίχρισμα, αποτελούν τη νέα αποκρουστική καμαρίλα της χώρας που δε θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να κατοχυρώσει το ρόλο της. Βρίζουν, ασκούν βία, επιστρατεύουν τους ναζί και τους κρατικούς μηχανισμούς, τσαλαπατούν τη δημοκρατία και πουλάνε αυτά που δεν τους ανήκουν.

Είναι τα θρασίμια των μνημονίων, που από το “μαζί τα φάγαμε” πέρασαν στο “fuck you”. Εμείς τους δώσαμε το χώρο που χρειάζονται για να ασκούν την πολιτική τους ψηφίζοντας Σαμαρά- Βενιζέλο- Κουβέλη. Φεύγοντας από το δρόμο και επιτρέποντάς τους να θεωρούν ότι ο ελληνικός λαός είναι οριστικά ηττημένος και διαλυμένος, τους αφήσαμε να αλωνίζουν και να μας φτύνουν κατάμουτρα. Από το πραξικοπηματικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης έως το λίαρ τζετ Μελισσανίδη, από το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ έως τη διαφαινόμενη συμμετοχή στην εισβολή στη Συρία υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής: θεωρούν ότι ο λαός έχει μπει στο περιθώριο και ότι θα μείνει εκεί. Ότι μας έχουν του χεριού τους.

Δύο Ελλάδες, δύο κόσμοι...

του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...

Δευτέρα, 12 Αυγούστου. «Γκλαμουριά». Μιάμιση μόλις ώρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας πώλησης του 33% του ΟΠΑΠ σε εταιρεία της οποίας μεγαλομέτοχος είναι ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μελισσανίδης, το ιδιωτικό αεροσκάφος του νέου ιδιοκτήτη του ΟΠΑΠ αναχωρεί με έναν ξεχωριστό επισκέπτη: τον Στέλιο Σταυρίδη. Είναι αυτός που ως πρόεδρος του ταμείου ιδιωτικοποιήσεων πούλησε εκ μέρους του κράτους τον ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη! Αυτός υπέγραψε τη συμφωνία. Ο Σταυρίδης στέλνει μάλιστα με το κινητό του τηλέφωνο σε τοπική εφημερίδα της Κεφαλονιάς και... φωτογραφίες (!) από την πτήση του με το αεροπλάνο του Μελισσανίδη, ώστε να μάθουν όλοι ότι πέταξε με αυτό.
Τρίτη, 13 Αυγούστου. Μιζέρια. Αντί για αεροπλάνο, τρόλεϊ. Και μάλιστα τρόλεϊ που πάει στο Περιστέρι. Ενας 19χρονος άνεργος που δεν έχει εισιτήριο έρχεται στα χέρια με έναν ελεγκτή. Κάποιος ανοίγει την πόρτα του τρόλεϊ. Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες ο νέος πέφτει στον δρόμο. Τραυματίζεται βαρύτατα. Ξεψυχάει το πρωί της Τετάρ­της, παραμονή του Δεκαπενταύ­γου­στου. Η πόρτα του τρόλεϊ έγινε πύλη του Αδη.
«Ιπτάμενος Στυλιανός!» είναι ο πηχυαίος κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας «Ημερήσιος» της Κεφαλονιάς. Αναφέρεται στον πωλήσαντα τον ΟΠΑΠ, φυσικά, τον Στέλιο Σταυρίδη. Διθυραμβικός ο υπότιτλος: «Πήγε αυθημερόν Αθήνα, πούλησε το 33% του ΟΠΑΠ και γύρισε με το τζετ του Μελισσανίδη». Ο ίδιος ο Σταυρίδης παίρνει σβάρνα τα τηλεοπτικά κανάλια και κάνει δηλώσεις: «Ηταν επιλογή μου, όχι ελαφρότητα, να δεχθώ τη μεταφορά με το αεροπλάνο του Μελισσανίδη» διακηρύσσει απερίφραστα. «Προσφέρθηκε ο άνθρωπος να εξυπηρετήσει μετά τις υπογραφές» προσθέτει ανενδοίαστα. «Εχω εγκάρδιες σχέσεις με όλους αυτούς τους επιχειρηματίες» πληροφορεί το πανελλήνιο.

Ψέμματα. Η αλήθεια είναι…

Sotosblog...

Το πληκτικό στερεότυπο ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται», το οποίο ανασύρεται κατά καιρούς στην επιφάνεια με τις διάφορες λαβές που δίνουν οι πειναλέοι και άπληστοι ιέρακες της δημόσιας περιουσίας, δεν παύει να παρέχει πάντα χρυσή ευκαιρία στον εκάστοτε κυβερνώντα, ώστε να υπερθεματίσει σε σεμνοτυφία και τάχα να επιδείξει τον εαυτό του ως αδιάφθορο τιμητή του διακυβερνητικού ήθους. Εσχάτως, μια τέτοια ευκαιρία δεν άφησε να πάει χαμένη ο Σαμαράς, και καρατόμησε τον ιπτάμενο λουόμενο της Κεφαλονιάς, πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ.
Ο Στέλιος Σταυρίδης δεν είναι κανένα μυξιάρικο σκολιαρόπαιδο. Το αντίθετο μάλιστα· αν μου επιτρέπετε τη φράση, θα έλεγα ότι είναι μάλλον κωλοπετσομένος. Ένας αντικρατιστής με περικεφαλαία, επικεφαλής του Ψηφοδελτίου Επικρατείας της Δράσης του Πάσχου και του Μπάμπη, και ως αντικρατιστής μόνο πρόεδρος του Αρείου Πάγου δεν έχει διατελέσει (είμαι βέβαιος ότι το εύχεται, αλλά θα το έχει προγραμματίσει γι αργότερα –όταν η ελληνική Δικαιοσύνη αποκτήσει με το καλό τη χαμένη της αξία στην αγορά, γιατί έτσι όπως είναι ούτε αντικρατιστές δεν την αγοράζουν)!
Γνωρίζει, λοιπόν, άριστα πότε πρέπει να φωτογραφηθεί και πότε όχι· γνωρίζει άριστα πώς να λαμβάνει προφυλάξεις –δεν ξέρω αν γνωρίζει κάτι άλλο από αυτό καλύτερα· γνωρίζει άριστα πώς και πού να στείλει μια φωτογραφία συνημμένη σε email. Κι επειδή γνωρίζει, επίσης άριστα, ότι τέτοιες αβλεψίες μπορεί να κάνει και να τις πληρώσει ο καθένας, διηγείται στη συνέχεια μια μπαρούφα, για την οποία κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τίποτε.

Έμβλημά τους το λίαρ τζετ...

απο την Αυγη...

Δεν χρειαζόταν ειδική πληροφόρηση για να αντιληφθεί κανείς ότι η επιχείρηση "αποκρατικοποιήσεις" θα κατέληγε σε ένα πάρτι του ιδιωτικού κεφαλαίου εις βάρος της δημόσιας περιουσίας. Η υπόθεση Σταυρίδη διαψεύδει και τους πλέον ανυπόμονους επικριτές των ιδιωτικοποιήσεων. Δεν είναι αφελής ο αποπεμφθείς πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Το πιθανότερο είναι να λειτούργησε, τόσο γρήγορα και τόσο βιαστικά, με τον συνήθη κυνισμό και την αλαζονεία όσων πιστεύουν, με δογματικό τρόπο, ότι η Αγορά (για την ακρίβεια, η Θεία Πρόνοια της Αγοράς) σκέπει τα πάντα...
Ο ΟΠΑΠ είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση. Πουλήθηκε με διαβλητή κατ' ουσίαν διαδικασία. Ο αγοραστής ήταν γνωστός πριν προκηρυχθεί ο διαγωνισμός. Και όσοι άλλοι ενδιαφέρθηκαν αποσύρθηκαν εγκαίρως, ώστε να μείνει μόνο ένας ενδιαφερόμενος. Ο αγοραστής ανήκει στο στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Ακόμη και στην Παναγιά μαζί προσεύχονται!
Ο ίδιος είχε ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη. Γι' αυτό χρησιμοποιεί για τις συναλλαγές του με το Δημόσιο οικογενειακά ή άλλα παρένθετα πρόσωπα. Διαθέτει και τη νομική κάλυψη στελεχών του περιβάλλοντος Σαμαρά. Με ό,τι σημαίνει αυτό... Αν και πήρε τον ΟΠΑΠ, πήρε (χωρίς τα χρέη) την ΑΕΚ και ο περιφερειάρχης Αττικής Σγουρός του χαρίζει 20 εκατ. ευρώ για να χτίσει γήπεδο. Κι όλα αυτά όταν η περιφέρεια δεν είχε κονδύλια για να κάνει ψεκασμό για τα κουνούπια...

Ο κ. Σταυρίδης είναι ένας καλός επιχειρηματίας και ο κ. Σμαραγδής είναι ένας καλός σκηνοθέτης....

του Θάνου Ανδρίτσου, απο τη Λεσχη...

Ένας καλός επιχειρηματίας

«Δεν υπάρχει πιο άθλια θεωρία από την «πάλη των τάξεων». Αντί να προτρέψουν το φτωχόπαιδο να κοπιάσει, να σπουδάσει, να μορφωθεί και να προκόψει, του μιλάνε για «τον ταξικό του εχθρό».  Αντί να ενθαρρύνουν τους νέους να πιστέψουν στον εαυτό τους, στις δυνατότητές τους, να είναι εργατικοί, αισιόδοξοι και δημιουργικοί, τους καλλιεργούν μίσος και απέχθεια για τους επιτυχημένους. Αντί να προσπαθήσουν να τους πείσουν να βάλουν υψηλούς στόχους, ώστε να γίνουν σπουδαίοι, τους θέλουν «τοσοδούληδες», γεμάτους δηλητήριο, άρνηση και μηδενισμό. Τους θέλουν να αντιστέκονται στην ίδια τους την πρόοδο και την ευημερία.»

Η παραπάνω κραυγή ενάντια στην καταστροφική μαρξιστική παράνοια για την ταξική πάλη ανήκει σε έναν καλό και επιτυχημένο επιχειρηματία, έναν άνθρωπο που παλεύει χρόνια ενάντια στην ελληνική κατάρα της γραφειοκρατίας και του σπάταλου κράτους και αγωνίζεται για να απελευθερωθεί ο δυναμισμός και η δημιουργικότητα των Ελλήνων που αξιοποιώντας την υγιή επιχειρηματικότητα θα αναπτυχθούν και θα μεγαλουργήσουν. Ο κύριος αυτός είναι τόσο προκομένος και επιτυχημένος που έχει διατελέσει μεταξύ άλλων:

• Πρόεδρος της Αντιγραφειοκρατικής Κίνησης, που στόχο έχει τη μείωση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς στην Ελλάδα.
• Επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου Franchise Ελλάδος.
• Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του  ΕΒΕΑ.
• Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικού Διαλόγου του EuroCommerce, Ευρωπαϊκού Οργανισμού Εργοδοτών (Βρυξέλλες).
• Πρόεδρος της Επιτροπής Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Ελληνο-Αμερικάνικου Εμπορικού Επιμελητηρίου και μέλος του Δ.Σ.
• Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων.
• Πρώην Πρόεδρος της Λέσχης Επιχειρηματικότητας και του Συνδέσμου Franchise Ελλάδος.
• Πρώην Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ανωνύμων Εταιριών και ΕΠΕ.
• Πρώην μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ Ολυμπιακός και πρώην Α’ Αντιπρόεδρος του ερασιτέχνη Ολυμπιακού.
• Τακτικός αρθρογράφος της ΕΣΤΙΑΣ και άλλων εφημερίδων.

«Μια χάρη που δεν μπορείς να αρνηθείς»...

του Σταυρου Χριστακοπουλου, απο το Ποντικι...

Η «αιφνίδια» παραίτηση (εκδίωξη, στην πραγματικότητα) του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Στέλιου Σταυρίδη έχει μια αξιοσημείωτη αλληλουχία. Τουλάχιστον αξιοσημείωτη, την οποία κρατήστε στη μνήμη σας για όσα ενδεχομένως θα μας απασχολήσουν την επόμενη περίοδο.

Κατ’ αρχάς ο διορισμός του άρτι παραιτηθέντος Σταυρίδη στο ταμείο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας είχε διαφημιστεί ως επιλογή - κλειδί για την... επιτυχία του όλου εγχειρήματος.
Ο Σταυρίδης το τελευταίο διάστημα είχε να αντιμετωπίσει τη σύγκρουση συμφερόντων στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ, με τις πλευρές Κόκκαλη και Μελισσανίδη να συγκρούονται αγρίως.

Η υπόθεση έληξε επιτυχώς για τον σχεδιασμό της κυβέρνησης, με το 33% του ΟΠΑΠ να καταλήγει στην κοινοπραξία συμφερόντων Μελισσανίδη. Η κατάληξη αποτιμήθηκε ως επιτυχία Σταυρίδη, αλλά και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχαν τα... παράπονά τους.

Πάντως ο Σταυρίδης πανηγύρισε, μιλώντας στον «Σκάι», ότι «τα 625 εκατ. ευρώ που πήραμε από τη μεταβίβαση ούτε στον ύπνο μας δεν θα τα βλέπαμε». Φαίνεται ότι και «κάτι άλλο» δεν είχε προλάβει να... δει στον ύπνο του. Τόσο ήσυχος κοιμόταν.

Εν συνεχεία μαθαίνουμε από δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος» ότι ο Σταυρίδης, μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας για τον ΟΠΑΠ, επέστρεψε στις διακοπές του στην Κεφαλονιά με το λίαρ τζετ του... Μελισσανίδη, με τον οποίο δεν διατηρούσε και τις καλύτερες των σχέσεων στις προηγούμενες φάσεις διαπραγμάτευσης!

Δεν φταίει ο Σταυρίδης. Ο Στουρνάρας με τον Σαμαρά ήταν στο learjet....

Του Στέλιου Κούλογλου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζαμάρος/FosPhotos

Είναι από τις πληροφορίες που σου λένε αλλά στην αρχή δεν τις πιστεύεις. «Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα ρε παιδιά;» Είναι δυνατόν ο άνθρωπος ο οποίος υποτίθεται ότι διαπραγματεύεται για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου, που παραχωρεί μέρος της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών σε έναν ιδιώτη, να υπογράφει τη συμφωνία πώλησης της πιο κερδοφόρας ελληνικής δημόσιας επιχείρησης κι ύστερα να ξαναγυρνάει στις διακοπές του με το jet του αγοραστή; Και να το παραδέχεται μάλιστα σε τοπική εφημερίδα της Κεφαλλονιάς, όπως έκανε ο Σταυρίδης του ΤΑΙΠΕΔ μόλις υπέγραψε την συμφωνία με τον Μελισσανίδη για τον ΟΠΑΠ; «Αυτά ούτε στην Αφρική δεν γίνονται», αμφιβάλλεις. Και όμως, τελικά, στη «νέα Ελλάδα» αυτά ακριβώς και καθημερινά γίνονται.

Σαράντα σβέρκοι βωδινοί...

antapo/crisis...

Το πιο εκνευριστικό με τους νεοφιλελεύθερους δεν είναι ότι συκοφαντούν το δημόσιο. Αλλά ότι την ίδια ώρα που το καθυβρίζουν, εξασφαλίζουν από αυτό παχυλούς μισθούς, -δεκαπλάσιους (ή πλέον) εικοσαπλάσιους- των κοινών θνητών. Και επειδή δεν τους αρκεί ο ένας μισθός σε ένα συμβούλιο ή σε μια επιτροπή προσφέρουν ταυτόχρονα τις “αντικρατικές” συμβουλές τους σε περισσότερες της μιας κρατικά έμμισθης θέσης.

Μοιάζουν με τον δημοσιογράφο σύζυγο της ιδιαιτέρας του αμαρτωλού υπουργού. Ξέρναγε χολή ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους, αλλά η σύζυγός του βρέθηκε αποσπασμένη στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου, με μισθό διπλάσιο από τους μέχρι πρότινος συναδέλφους της. Ο σύζυγος βυσσοδομούσε από την Καθημερινή εναντίον του Δημοσίου και η σύζυγος αποσπάσθηκε από το Δημόσιο στο γραφείο του Υπουργού, με παχυλή προσαύξηση του μισθού της.

Βρωμιά και δυσωδία.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ίδιοι που βρίζουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν το κράτος και τον δημόσιο τομέα, απασχολούνται σχεδόν αποκλειστικώς στο κράτος και στον δημόσιο τομέα. Τελευταίο μπουμπούκι του νεοφιλελεύθερου οχετού ο Στέλιος Σταυρίδης. Κολλητός του Μάνου και υποψήφιος της Δράσης στις εκλογές του Μαϊου. Λάβρος εναντίον του κράτους, του κρατισμού, της Σοβιετικής τάχα Ελλάδας. Υπέρμαχος του ιδιωτικού τομέα και των αγορών. Όταν σφύριξε ο αρχηγός της Δεξιάς συστράτευση για να μην μας πάρουν το γκοβέρνο οι αριστεροί, ο Σταυρίδης στρατεύτηκε. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνει εκτός της λεηλασίας του κρατικού κορβανά, αποφάσισε ότι “η Αριστερά σκοτώνει την πραγματική οικονομία” και σαλταπήδησε σε ένα κόμμα που επανίδρυσε “Αγροφυλακή” στον 21ο αιώνα για να βολέψει την κομματική του πελατεία.

Και πήγε στην ΝΔ που μέχρι τότε καθύβριζε. Αν απορείτε γιατί την καθύβριζε, μην απορείτε. Διορίστηκε επί Μητσοτάκη πρόεδρος στην ΑΓΕΤ και την ξεπούλησε σκανδαλωδώς στη Μαφία της ιταλικής Καλτσεστρούτσι. Έμεινε όμως εκτός άμβωνος τα επόμενα χρόνια και ανακάλυψε ότι τα κόμματα έχουν καταστρέψει τη χώρα. Μέχρι να τον ξαναβάλουν στον άμβωνα. Τότε το ένα από τα δύο κόμματα που -κατά τα άλλα- κατέστρεψε τη χώρα τον διόρισε πρόεδρο της ΕΥΔΑΠ. Από προχθές ο συγκεκριμένος κύριος είναι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Καθαρίζει άγνωστο πόσα χιλιάρικα το μήνα.

Στη χώρα αυτή μεταπολιτευτικά δεν υπήρξε ιδιωτικός τομέας κατά την διεθνώς τρέχουσα έννοια. Από τη δεκαετία του 70 όταν κρατικοποιήθηκαν ιδιωτικές εταιρείες που τις καταχρέωσαν οι ιδιοκτήτες τους και θησαύρισαν με τις αποζημιώσεις, μέχρι το πασοκικό κράτος των μιζών, της διαπλοκής, των λεόντειων συμβάσεων: Ο ιδιωτικός τομέας παρασιτούσε παίρνοντας έργα, υπερτιμολογώντας, δανειζόμενος δανεικά και αγύριστα, με σκανδαλωδώς ευνοϊκές συμβάσεις.

Και όσο περισσότερα χλαπάκιαζε, τόσο περισσότερα ήθελε γιατί ...η Ελλάδα έχει υπεραναπτυγμένο δημόσιο. Και φωνάζαν όσοι τρώγαν, να μικρύνει το δημόσιο, για να φάνε κι άλλο. Δείγμα αυτού του κρατικοδίαιτου εσμού τα στελέχη του ΤΧΣ, του ΤΑΙΠΕΔ κοκ που αμοίβονται με εξωφρενικές κρατικές αμοιβές για να μας λένε πόσο ωραία είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι ιδιωτικές επενδύσεις.

Κι όσο κι αν χτυπιούνται για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, για να 'χει να πορεύεται ο χρηματοπιστωτικός τομέας κι ας εξοντώνεται η κοινωνία, η αλήθεια είναι ότι πολιτισμικά παραμένουν βαθιά Βαλκάνια. Ντοβλέτι, γκοβέρνο, ημέτεροι, αυλές και αυλικοί. Μια ομάδα σαράντα - πενήντα κομματικών κηφήνων, που σουλατσάρουν από ΔΕΗ σε ΤΑΙΠΕΔ και από ΔΕΚΟ σε Γενικές Γραμματείες, θαυμάζουν τον ιδιωτικό τομέα, αλλά σιτίζονται μέχρι σκασμού από τον δημόσιο τομέα.

Το ερώτημα για “αντικρατικούς” σαλταδόρους τύπου Σταυρίδη είναι λογικό: Μα αφού είναι υπέρμαχος του ξαλαφρώματος του κράτους και της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, γιατί δεν πάει στον ιδιωτικό τομέα παρά τρέχει από διοίκηση κρατικού οργανισμού σε άλλη διοίκηση άλλου κρατικού οργανισμού εξασφαλίζοντας τα τρισέγγονα των τρισεγγόνων του;

Μα γιατί έτσι δουλεύουν τα υψηλά στελέχη του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Είναι του ιδιωτικού τομέα, μόνο κατά το ότι δεν υπόκεινται στο δημόσιο έλεγχο. Κατά τα άλλα πρόκειται για νεοφιλελεύθερο εμετό, υπερπολυτελές κηφηναριό, παχυλά αμοιβόμενο από το καθυβριζόμενο δημόσιο, βδέλλες που έχουν αρμέξει κάθε πόρο του κράτους, ύαινες που ουρλιάζουν όταν ο εργαζόμενος των 492 ευρώ λέει ότι δεν μπορεί να ζήσει. Τότε τον κοιτούν γουρλωμένοι, χαϊδεύουν στην τσέπη τους τα πολλά χιλιάρικα που καθαρίζουν το μήνα σε βάρος των φορολογούμενων, και μας θυμίζουν το ποίημα του Βάρναλη:

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ' ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

Εκ των πισινών στους μπροστινούς...

Θανάσης  Καρτερός, απο την Αυγη...

Όσο και να πεις έχει ένα ενδιαφέρον η επιλογή του Στέλιου Σταυρίδη για τη θέση του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ. Γιατί δείχνει τι μυαλά και τι ήθος κουβαλάει η πολιτική μας η ηγεσία, με ποια κριτήρια γίνονται οι επιλογές της, και τι μπορούμε να περιμένουμε τόσο από την ίδια, όσο και από εκείνους που τιμά με την εμπιστοσύνη της. Πες μου για το μάνατζέρ σου να σου πω ποιος είσαι, πού το πας και πώς το πας - έτσι δεν είναι;
Τι εστί ΤΑΙΠΕΔ το ξέρουμε όλοι: πρόκειται για τον οργανισμό που έχει αναλάβει τις αποκρατικοποιήσεις. Και ο ρόλος του προέδρου του είναι επί της ουσίας ρόλος του υπεύθυνου πωλήσεων της δημόσιας περιουσίας - της δικής μας περιουσίας, αν το έχετε καταλάβει. Συνεπώς θα μπορούσε να έχει κανείς την απαίτηση ο επικεφαλής να έχει κατά κάποιον τρόπο την έγκριση, ή την ανοχή, των μετόχων - της πλειοψηφίας των Ελλήνων δηλαδή.
Λοιπόν ο εν λόγω κύριος Σταυρίδης είναι ιδιοκτήτης μεγάλης επιχείρησης κατασκευής πισινών αλλά και επικεφαλής μέχρι σήμερα της ΕΥΔΑΠ. Τα καταφέρνει προφανώς ο άνθρωπος να συνδυάζει την επιχειρηματική δράση με την κοινωνική προσφορά. Υπήρξε επικεφαλής της ΑΓΕΤ Ηρακλής όταν αυτή πέρασε στην Καλτσεστρούτσι -ιστορία κι εκείνη για όποιον τη θυμάται! Και έχει διατελέσει ως τώρα μάνατζερ διαφόρων εταιρειών, ιδιωτικών και δημόσιων -δεν κάνει διακρίσεις, αν και είναι φαν (από το φανατικός) των ιδιωτικοποιήσεων.
Έχει όμως και πολιτική δράση. Τον Μάιο του 2012, επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της Δράσης του Μάνου (είχαν ταιριάξει τα γούστα τους από την εποχή του Μητσοτάκη και της ΑΓΕΤ) και τον Ιούνιο υποψήφιος με τη Ν.Δ. του Σαμαρά - ανταποκρίθηκε, λέει, στο κάλεσμα της πατρίδας. Προφανώς στο πλαίσιο της αξιοκρατίας πήρε μετά τις εκλογές την ΕΥΔΑΠ, θέση για την οποία παρεμπιπτόντως τον πρότεινε ο τότε πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ και νυν κατηγορούμενος Αθανασόπουλος, ο οποίος τον είχε παλιότερα μάνατζερ στην επιχείρησή του. Ε, τώρα πήρε αυτός τη θέση του πρώην αφεντικού του.
Καταλάβατε; Κύκλους κάνει η δουλειά κι ο κλήρος πέφτει στον γενναίο. Με τις κατάλληλες διασυνδέσεις, την κατάλληλη παιδεία πωλήσεων και την κατάλληλη ιδεολογία, τσουπ ο δικός τους να πουλάει τα δικά μας. Εκ των πισινών στους μπροστινούς - πρώτο τραπέζι πίστα...

Ανανεώνοντας το πρόταγμα της αυτονομίας μέσα από αλληλέγγυες συλλογικές πρακτικές επιβίωσης...

Eagainst.com...

Του Σταύρου Σταυρίδη*
Δεν βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η ζωή μας κυλάει κανονικά, όπου τα ερωτήματα τίθενται από μια συνθήκη όπου έχουν εξασφαλιστεί τα βασικά δεδομένα προβλεψιμότητας του μέλλοντος μιας κανονικής ζωής, αλλά σε μια περίοδο κρίσης όπου πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα δεν είναι πια δεδομένα. Αυτή η νέα συνθήκη έχει θέσει με καινούργιο τρόπο ένα ερώτημα το οποίο διαμορφώνεται όχι μονάχα στα μυαλά εκείνων που είχαν μια εμπλοκή με το πρόβλημα της ανθρώπινης χειραφέτησης και προσπαθούσαν με τον ένα ή άλλο τρόπο να το αρθρώσουν σε μια πολιτική, αλλά και στα μυαλά εκείνων που αυτό τους φαινόταν πολύ μακρινό ή αδιάφορο. Το ερώτημα αυτό είναι: μπορούμε, με τις συνθήκες που ζούμε, εμείς οι ίδιοι να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; Είναι δυνατό, καθώς αδιαφορεί πλέον το κράτος, ως μηχανή αναπαραγωγής της κοινωνίας, για τη ζωή μας, να ρυθμίσουμε εμείς αυτή τη ζωή;
Βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, και στη Λατινική Αμερική αυτό το έχουν ζήσει εδώ και πολλές δεκαετίες, σε μια συνθήκη όπου ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας, σε εξαιρετικά μεγάλη κλίμακα (όπως στις μεγαλουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, αλλά και στην Αθήνα πλέον), τίθενται σχεδόν εκτός κοινωνίας. Υπάρχουν δύο εξαιρετικά κομβικά ζητήματα από τα οποία εξαρτιέται η αναπαραγωγή των ανθρώπων (με όρους ένταξης και υπαγωγής σε ένα σύστημα ζωής που να μπορεί να επιδέχεται μια στοιχειώδη προβλεψιμότητα και να έχει νόημα), γύρω από τα οποία έχουν αρθρωθεί και αντίστοιχες πρακτικές και αντιδράσεις. Είναι το πρόβλημα της στέγης και το πρόβλημα της διατροφής. Γύρω από αυτά υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας πολύ έντονος προβληματισμός στα κινήματα και τις μορφές αυτοοργάνωσης που έχουν ξεπηδήσει με πολλούς τρόπους σε κοινωνίες σε κρίση.
Οι σύντροφοι στο Μεξικό, σε ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο στο οποίο βρέθηκα πρόσφατα, προβληματίζονται πάνω στο θέμα της αυτονομίας με τέτοιους όρους, δηλαδή με όρους υλικής αναπαραγωγής εκείνων που βρίσκονται μπροστά σε προβλήματα επιβίωσης. Λένε κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση: δεν μπορούμε να φανταστούμε καμιά μορφή αυτονομίας, δηλαδή χειραφέτησης από τους μηχανισμούς της εξουσίας και του κράτους, εάν αυτή η μορφή δεν περιλαμβάνει μορφές διατροφικής αυτονομίας. Εάν, δηλαδή, δεν μπορεί το ίδιο το υποκείμενο που επιχειρεί να χειραφετηθεί από τους μηχανισμούς που ελέγχουν τη ζωή του να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη που χρειάζεται για την επιβίωση.
“Υπάρχω εάν υπάρχεις”
Στη Λατινική Αμερική ανακάλυψαν ένα δίκτυο σκέψεων και κοσμοαντιλήψεων που μπορεί και να βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο ήδη θεμελιωμένο, έναν κόσμο που ο δυτικός πολιτισμός περιφρόνησε, διέλυσε, καταπάτησε, κατέστρεψε, στον κόσμο της ιθαγενικής σοφίας κάποιων κοινοτήτων οι οποίες υπάρχουν ακόμα. Έναν τρόπο σκέψης ο οποίος επιβιώνει όλης αυτής της περιόδου της αρπακτικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο οποίος συμπυκνώνεται στη φράση buen vivir. Το buen vivir σημαίνει, σε ελεύθερη μετάφραση, ευ ζην ή το να ζεις καλά, αλλά δεν πρόκειται για τη συνέχιση μιας στωϊκής ή επικούρειας συζήτησης για τη βελτίωση του εαυτού, αλλά ίσα ίσα για θεμελίωση του ερωτήματος της αξίας που έχει η ζωή πάνω στην αξία της συλλογικής αναφοράς, της κοινότητας.
Η ουσία του buen vivir είναι η διατύπωση «υπάρχω εάν υπάρχεις». Υπάρχω όχι ως αυτοτελής αξία, αλλά υπάρχω εφόσον υπάρχεις. Δηλαδή, εξαρτάται η ύπαρξή μου, η δυνατότητά μου να υπάρχω, από το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχεις και εσύ. Το buen vivir, λοιπόν, θέτει στο πλαίσιο του καινούργιου προβληματισμού για την αυτονομία ένα ακόμη ερώτημα: εάν στοχάζομαι στον ορίζοντα του άλλου, εάν ενεργώ με την προϋπόθεση ότι υπάρχει ο άλλος, με ποιες αξίες, με ποιες αρχές μπορώ να εκφράσω αυτή τη συνλειτουργία στην προοπτική της κοινής μας επιβίωσης; Ξεχώρισαν τρεις αρχές οι οποίες προέρχονται από αυτό το κοσμοθεωρητικό σύμπαν αλλά χειρονομούν προς έναν νέο ορισμό της κοινότητας. Η πρώτη αρχή είναι να μη σκοτώνεις τον άλλον. Η δεύτερη αρχή είναι να μην κλέβεις. Και η τρίτη είναι να μην σταματάς να δουλεύεις. Μπορεί να φαίνονται λίγο εχθρικές προς αυτά που μπορεί να σκεφτόμαστε, δείτε, όμως, την ερμηνεία τους. Το γιατί δεν πρέπει να φονεύεις τον άλλον είναι μάλλον προφανές, δεν μπορεί η δυνατότητα του φόνου να είναι ο ορίζοντας θεμελίωσης της κοινότητας. Το να μην κλέβεις σημαίνει ότι, επειδή ακριβώς η συλλογική αναφορά στα αγαθά επιβίωσης της κοινότητας προϋποθέτει έναν σεβασμό της συμμετοχής καθενός σε αυτά τα αγαθά, οποιαδήποτε πράξη κλοπής, δηλαδή ατομικής ιδιοποίησης, είναι στην ουσία μια ενέργεια κατά της κοινωνίας. Το τρίτο και πιο περίεργο, το μη σταματάς να δουλεύεις, σημαίνει στη δική τους λογική ότι, επειδή η δουλειά δεν είναι καταναγκαστική εργασία, δεν είναι αυτό που σου επιβάλλεται για να μπορέσεις να αναπαραχθείς ατομικά με αντίτιμο κάποιου είδους μισθό, αλλά η διαρκής σχέση μετασχηματισμού και αρμονίας με το φυσικό περιβάλλον, το να σταματάς να δουλεύεις σημαίνει ότι παραιτείσαι από αυτή τη διαρκή ανταλλαγή, ότι αποσύρεσαι από το κοινωνικό, είσαι αντικοινωνικός.
Το ερώτημα είναι, αν θέσει κανείς με αυτούς τους όρους το ζήτημα της αυτονομίας, πώς μπορεί αυτή η αυτονομία να οριστεί ή να τεθεί σε έναν ορίζοντα θεωρητικό ως πολιτικό πρόταγμα. Εκεί υπάρχει άλλη μια πτυχή αυτής της συζήτησης για το buen vivir που αναφέρεται στους τρόπους με τους οποίους λαμβάνονται στο εσωτερικό των κοινοτήτων οι αποφάσεις ή παράγονται μορφές διαβούλευσης με στόχο να βρεθεί ο καλύτερος δυνατός τρόπος για να εξασφαλιστεί το buen vivir ως συλλογική συνθήκη.
Μπροστά, λοιπόν, στην παράδοση αυτού του τρόπου σκέψης υπάρχει ξανά το πρόβλημα της οργάνωσης, το πρόβλημα της απόφασης, και το πρόβλημα της σχέσης ανάμεσα σε αυτούς που μετέχουν σε μια κοινότητα. Υπάρχει, εντέλει, το πρόβλημα της δημοκρατίας και το πρόβλημα της εξουσίας. Το πρόβλημα της δημοκρατίας, σε αυτόν τον ορίζοντα, σημαίνει αναγνώριση αυτού που ο Ρανσιέρ αποκαλεί «δημοκρατικό παράδοξο». Δηλαδή, όχι μονάχα δημοκρατία για να γίνουμε ίσοι, αλλά ασκούμε τη δημοκρατία στο όνομα του ότι είμαστε προκαταβολικά όλοι ίσοι. Ταυτόχρονα, λοιπόν, στόχος και προϋπόθεση της δημοκρατίας είναι η ισότητα. Αυτό είναι ένα στοιχείο της συνθήκης της νέας διατύπωσης της αυτονομίας.
Ένα δεύτερο στοιχείο αυτής της συνθήκης είναι, επειδή αυτό το «δημοκρατικό παράδοξο» είναι μια μηχανή που πρέπει να είναι σε διαρκή λειτουργία, με ποιο τρόπο μπορούμε να εξασφαλίσουμε αυτή τη μηχανή απέναντι σε αυτό που μπορεί να την καταστρέψει. Η εξασφάλιση είναι, κοντολογής, να εφεύρουμε τρόπους, μέσα από αυτές τις πρακτικές της επιβίωσης που δίνουν νόημα συλλογικά στη ζωή, να καταστρέφουμε τις δυνατότητες συσσώρευσης εξουσίας. Να καταστρέφουμε τη δυνατότητα κάποιων να οικειοποιούνται τον κοινωνικό πλούτο και την κοινωνική γνώση προς όφελός τους. Η κοινωνική αλληλεγγύη, λοιπόν, η οποία μπορεί να στηρίζεται σε ένα τέτοιο πρόταγμα αυτονομίας μέσα από τη δημοκρατία, χρειάζεται διαρκώς την εφεύρεση μηχανών που καταστρέφουν τη συσσώρευση της εξουσίας.
*Καθηγητής ΕΜΠ