Περδίκκας Παπακώστας, απο την Αυγη...
Ο Μεσαίωνας, χωρίς βιομηχανικό πολιτισμό, ενδιαφερόταν για την πρωταρχική εκμετάλλευση της φύσης, για τις τεχνικές απόκτησης γνώσης, που να αφορά τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το ψάρεμα, την εξόρυξη. Οι τεχνικές κατεργασίας των υλικών, με μηχανικές, χημικές ή με μεθόδους φωτιάς, είναι πρωτόγονες.
Στην Αναγέννηση δημιουργήθηκε κάποια άνθηση της τεχνικής. Από τα μέσα του 19ου αιώνα είναι η επιστήμη που έχει μεγάλη ανάπτυξη. Η επιστημονική επανάσταση στις αρχές του 20ού αιώνα φέρνει την επιστήμη να κυριαρχεί επί της τεχνικής, έτσι που φτάνουμε στις μέρες μας να ζούμε και να νιώθουμε την κυριαρχία της επιστήμης σαν λύτρωση (καταπολέμηση ασθενειών, τροφή για περισσότερους ανθρώπους...) και σαν εφιάλτη (γερμανικά κρεματόρια, βόμβα στη Χιροσίμα...), σχεδόν σε όλες τις καθημερινές πράξεις μας.
Ο συνδυασμός τεχνικής ανάπτυξης και οργανωτικής προόδου, που προηγήθηκε της βιομηχανικής επανάστασης, έβαλε τη βάση της απόλυτης κυριαρχίας της επιστήμης επί της βιομηχανικής παραγωγής έτσι που να μπορούμε να μιλάμε σήμερα για επιστημονική επανάσταση στη βιομηχανία, τόσο για τον τρόπο παραγωγής όσο και για τη δημιουργία καινούργιων υλικών, που σχεδόν κάθε μέρα, από τον 20ο αιώνα, γεμίζουν τη ζωή μας.
Χωρίς δισταγμό μπορούμε να πούμε ότι τα ανώτατα τεχνικά επίπεδα αποτελούν σύνολο με την επιστήμη, δεν ξεχωρίζουν απ' αυτήν, ταυτίζονται. Δεν μπορώ να φανταστώ επιστήμη χωρίς υψηλή τεχνική, ούτε υψηλή τεχνική χωρίς ενσωματωμένη επιστήμη. Ξεχωρίζουν στη φιλοσοφία τους. Η επιστήμη αναζητά την αλήθεια, η τεχνική επιζητεί την ορθή εφαρμογή της επιστήμης για καλύτερη και με λιγότερο κόπο παραγωγή αγαθών. Άλλο βέβαια αν η επιστήμη καθοδηγείται και προσανατολίζεται στην αναζήτηση νέων προϊόντων που θα εξουδετερώσουν την πτώση του ποσοστού κέρδους των αστών και η τεχνική στην αύξηση της «παραγωγικότητας», δηλαδή πάλι στη καλύτερη, και αποδοτικότερη αξιοποίηση του κεφαλαίου, και όχι, παρά μόνο συμπτωματικά, στην ελάφρυνση του ανθρώπινου κόπου.
Στην Αναγέννηση δημιουργήθηκε κάποια άνθηση της τεχνικής. Από τα μέσα του 19ου αιώνα είναι η επιστήμη που έχει μεγάλη ανάπτυξη. Η επιστημονική επανάσταση στις αρχές του 20ού αιώνα φέρνει την επιστήμη να κυριαρχεί επί της τεχνικής, έτσι που φτάνουμε στις μέρες μας να ζούμε και να νιώθουμε την κυριαρχία της επιστήμης σαν λύτρωση (καταπολέμηση ασθενειών, τροφή για περισσότερους ανθρώπους...) και σαν εφιάλτη (γερμανικά κρεματόρια, βόμβα στη Χιροσίμα...), σχεδόν σε όλες τις καθημερινές πράξεις μας.
Ο συνδυασμός τεχνικής ανάπτυξης και οργανωτικής προόδου, που προηγήθηκε της βιομηχανικής επανάστασης, έβαλε τη βάση της απόλυτης κυριαρχίας της επιστήμης επί της βιομηχανικής παραγωγής έτσι που να μπορούμε να μιλάμε σήμερα για επιστημονική επανάσταση στη βιομηχανία, τόσο για τον τρόπο παραγωγής όσο και για τη δημιουργία καινούργιων υλικών, που σχεδόν κάθε μέρα, από τον 20ο αιώνα, γεμίζουν τη ζωή μας.
Χωρίς δισταγμό μπορούμε να πούμε ότι τα ανώτατα τεχνικά επίπεδα αποτελούν σύνολο με την επιστήμη, δεν ξεχωρίζουν απ' αυτήν, ταυτίζονται. Δεν μπορώ να φανταστώ επιστήμη χωρίς υψηλή τεχνική, ούτε υψηλή τεχνική χωρίς ενσωματωμένη επιστήμη. Ξεχωρίζουν στη φιλοσοφία τους. Η επιστήμη αναζητά την αλήθεια, η τεχνική επιζητεί την ορθή εφαρμογή της επιστήμης για καλύτερη και με λιγότερο κόπο παραγωγή αγαθών. Άλλο βέβαια αν η επιστήμη καθοδηγείται και προσανατολίζεται στην αναζήτηση νέων προϊόντων που θα εξουδετερώσουν την πτώση του ποσοστού κέρδους των αστών και η τεχνική στην αύξηση της «παραγωγικότητας», δηλαδή πάλι στη καλύτερη, και αποδοτικότερη αξιοποίηση του κεφαλαίου, και όχι, παρά μόνο συμπτωματικά, στην ελάφρυνση του ανθρώπινου κόπου.
