Παρατήσαμε τα παιδιά μας στο διαδίκτυο...

της Μπίμπαν Κίντρον, Προοδευτικη Πολιτικη...

We have abandoned our children to the internet,  ©The Guardian

 Εδώ κι ένα χρόνο μπήκα στην κουζίνα μου και ανακάλυψα μισή ντουζίνα έφηβους να κάθονται εκεί, ο καθένας απολύτως βυθισμένος σιωπηλά στην προσωπική του οθόνη. Τότε συνειδητοποίησα πως πήγαιναν μήνες από τότε που είχα δει έφηβο χωρίς υπολογιστή ή κινητό τηλέφωνο στο χέρι. Αποφάσισα αυτοστιγμεί να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ για το ζήτημα αυτό. Έτσι ξεκίνησε ένα ετήσιο ταξίδι που με οδήγησε από τις οπτικές ίνες στους υπονόμους του Λονδίνου ως το να ξοδεύω ατέλειωτες άχρηστες ώρες σε υπνοδωμάτια εφήβων αγοριών που έβλεπαν πορνό.


Σχεδόν όλα τα κορίτσια με τα οποία συναντήθηκα μου μίλησαν για κοινωνική πίεση· για τις απαιτήσεις να είσαι πάντοτε σε σύνδεση· για τα προβλήματα του «unfriending» ·για το ότι βρίσκεσαι στο οπτικό πεδίο ανθρώπων που μόλις συνάντησες· και για τον απόλυτο τρόμο να κοιτάς πώς σε παρατάνε -πράγμα πολύ πιεστικότερο από αυτό που ένα κορίτσι περιέγραψε ως «εμμονή των γονιών με τα καμάκια και την πορνογραφία».


Αυτό που με εξέπληξε ήταν η οργή των εφήβων που νιώθουν παραμελημένοι από τους γονείς τους που είναι επίσης απορροφημένοι από ηλεκτρονικές συσκευές.


Ακόμα πιο σοκαριστικό ήταν η συνειδητοποίηση πως υφίσταται μια ολόκληρη βιομηχανία που συστηματικά προωθεί τους νέους στον αστραφτερό και απατηλό της κόσμο, χωρίς να δείχνει να νοιάζεται για τις παράπλευρες απώλειες. Όπως λέει ο Λιούις Βον Αν (Luis Von Ahn), ο εφευρέτης του «Captcha» και του «reCaptcha» (του λαμπρού -αν και εκνευριστικού- συστήματος ασφαλείας που σου ζητάει να πληκτρολογήσεις γράμματα σε ένα κουτί για να αποδείξεις πως είσαι ανθρώπινο ον), «όλοι όσοι φτιάχνουν στο διαδίκτυο κάτι για επαγγελματικούς λόγους επανεξετάζουν διαρκώς τους ιστοτόπους τους ώστε οι επισκέπτες τους να τους ξαναεπισκεφθούν». Παραδέχεται ανοικτά πως η βιομηχανία αυτή γνωρίζει πώς να δημιουργεί εξάρτηση, αλλά θέλει να πιστεύει πως κατά κανόνα οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτή είναι καλοί κι έχουν χρηστές αξίες. Δεν είμαι τόσο βέβαιη.


Οι συσκευές που χρησιμοποιούν τα παιδιά μας είναι παραδίδονται εκ κατασκευής με κάθε είδους ακουστικά και ηχητικά εξαρτήματα και δονήσεις να είναι έτοιμες προς λειτουργία. Κάθε νέα «εφαρμογή», ιστοσελίδα, τουιτ, και μήνυμα προσθέτει άλλο ένα επίπεδο παρείσφρησης στην προσωπική τους σφαίρα, και κάθε παρείσφρηση είναι κυνικά σχεδιασμένη να απαντηθεί, με την κάθε απάντηση να δημιουργεί την επιθυμία για μια ακόμα παρείσφρηση.


Το να ζητάς από έναν νέο να κλείσει το «Xbox» του ή να σταματήσει να κοιτάει το κινητό του, είναι σαν να ζητάς από έναν αλκοολικό να παρατήσει το ποτό του. Πίσω από τα χαρούμενα χρώματα και τα χαϊδευτικά ονόματα που αποτελούν την επιτομή των εταιρειών του διαδικτύου, κρύβεται ένας κόσμος που είναι αμείλικτα εμπορικός. Κάθε αλληλεπίδραση σημαίνει δεδομένα -δεδομένα που κοστίζουν μια περιουσία. Τα παιδιά μας χειραγωγούνται ώστε να μετατραπούν σε ιδεώδεις καταναλωτές και παραδέχονται ολοένα και πιο πρόθυμα πως νιώθουν πως έχουν «χάσει τον έλεγχο» όσον αφορά το πώς χρησιμοποιούν οι ίδιοι το διαδίκτυο.


Οτιδήποτε κάνει, λέει ή κοιτάει ένας έφηβος, οσοδήποτε πρόσκαιρο κι αν είναι αυτό, συνεισφέρει στη διαμόρφωση της ψηφιακής του προσωπικότητας, που οποτεδήποτε στο μέλλον μπορεί να ανασυρθεί, με σοβαρές επιπτώσεις στην πραγματική του ζωή. Πόσοι εξ ημών θα κρατούσαν σώες όλες τις προσωπικές τους σχέσεις ή την προσωπική τους φήμη αν κάθε παράβαση, λάθος η νεανική μας τρέλα βρισκόταν σε κοινή θέα; Πόσοι από μας επιθυμούν αυτά να στοιχεία να σώζονται και να πουλιούνται ξανά και ξανά σε επιχειρηματικά συμφέροντα με τα οποία θα συναλλασσόμαστε για όλη μας τη ζωή;


Καθώς οι έφηβοι μαθαίνουν για το σεξ ολοένα και περισσότερο μέσω της πορνογραφίας, οι σεξουαλικές νόρμες αλλάζουν. Ρώτησα μια ομάδα αγοριών να μου πουν πού φαντασιώνονται πως εκσπερματώνουν, και χρειάστηκε να περάσουν 20' και πολυάριθμες προτροπές μου πριν φτάσουμε σε μια λέξη που παρέπεμπε στο αιδοίο. «Στο πρόσωπο», «στα βυζ...», «ψηλά στον κ...» και «στο στόμα» ήταν οι τα πρώτα που τους ήρθαν στο μυαλό κι ήταν όλοι 15 ετών. Μια νεαρή γυναίκα μου είπε πως είχε «ερωτευτεί» μόνο διαδικτυακά, αλλά εργαζόταν ως συνοδός από 17 ετών. Ήταν μια από τους πολλούς που μου εξομολογήθηκαν πως ενώ ήταν απολύτως ικανοί να εκτελέσουν με άνεση ένα σωρό σεξουαλικά κόλπα, ένιωθαν αναστολές στο να αφεθούν να εκτεθούν συναισθηματικά σε μια γνωριμία. «Τα πορνό είναι φανταστικά και τζάμπα, αλλά καταστρέφουν σε όλους μας την ικανότητα να αγαπήσουμε», μου δήλωσε στενοχωρημένο ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι.


Εξακολουθώ να διατηρώ προσδοκίες από τις δυνατότητες του διαδικτύου. Αλλά νομίζω πως η μεγαλύτερη επανάσταση στις τηλεπικοινωνίες έχει πέσει στα νύχια των εμπορικών αξιών. Οι εταιρείες που συναπαρτίζουν το διαδίκτυο αξίζουν δισεκατομμύρια, αλλά σε αντίθεση με όλους τους άλλους χώρους, όπου στο κόστος της λειτουργίας τους οι επιχειρήσεις έχουν υποχρεωθεί να συνεκτιμούν την υποχρέωσή τους να παρέχουν ασφαλή προϊόντα και υπηρεσίες στους καταναλωτές τους, στο διαδίκτυο αυτό δεν συμβαίνει. Γιατί θα πρέπει οι αναπάντητες κλήσεις μας, οι αγορές όλων μας, οι πόθοι μιας γενιάς, οι ταυτότητες των υβριστών και τα μυστικά όλων μας να αποτελούν αντικείμενο της ελεύθερης αγοράς και της δημοσιότητας, ακόμα κι όταν βλέπουμε τις πανθομολογούμενες ζημιές και τη διαστροφή των συλλογικών μας κανόνων που προκαλεί αυτό;


Ό,τι εκ πρώτης όψεως μοιάζει σαν μια ευκαιρία για απεριόριστη συμμετοχή, τελικά σκλαβώνει πολλούς ανάμεσά μας, με ένα μόνο «κλικ». Οι πληροφορίες που κοινοποιούμε είναι διαθέσιμες σε πολύ λίγους ανθρώπους, στους οποίους έχουμε παραχωρήσει ανεξέλεγκτη και απεριόριστη πρόσβαση στις πιο μύχιες πλευρές της προσωπικής ζωής των νέων μας, πριν καν αυτοί διαμορφωθούν πλήρως. Το κάνουμε αυτό αποθεώνοντας τα τεχνολογικά αντικείμενα εις βάρος της εμπειρίας, την επαφή εις βάρος της επικοινωνίας, την εικόνα εις βάρος της οικειότητας, την επιπολαιότητα εις βάρος της περίσκεψης.


Η ενηλικίωση απαιτεί μίμηση και πρότυπα, υπομονή και δοκιμές, μοναξιά αλλά και κοινωνικότητα. Αντί όλων αυτών δυστυχώς πολλά από τα παιδιά μας κρατάνε έξυπνα κινητά που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται στα χέρια μας.

“Control-Alt-Delete”...

Αφουσιά...

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα καφέ. Δίπλα μου δυο οικογένειες, οι μεγάλοι σε ένα τραπέζι, τα παιδιά σε άλλο. 4 παιδάκια, όχι πάνω από 10 χρόνων. Θα περίμενε κανείς να έχουν κάνει άνω κάτω το μαγαζί. Αλλά το καθένα ήταν απορροφημένο στη δική του οθόνη. Έπαιζαν το ίδιο παιχνίδι, ακίνητα και σιωπηλά. Που και που πεταγόταν κάποιο να κομπάσει την επιτυχία του. Τα λυπήθηκα. Θυμήθηκα τα δικά μου παιδικά χρόνια, πόσο ζωηρά ήταν. Πώς θα καταλήξουν άραγε, σκέφτηκα. Αλλά μετά σκέφτηκα μερικούς συνομήλικους μου. Και εκείνοι μεγάλωσαν όπως εγώ, σε αλάνες και σε γήπεδα. Παίζανε κρυφτό και κυνηγητό, πόλεμο και μήλα. Και τώρα είναι απορροφημένοι όλοι μέρα σε μια οθόνη, όπως ακριβώς τα παιδάκια στο καφέ.

Συχνά σκέφτομαι την κρίση, κυρίως το ότι δεν αντιδράμε ενώ βλέπουμε το άδικο ολόγυρα μας. Πώς γίνεται να υπάρχουν γύρω μας άστεγοι, άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για να ζήσουν και να μην κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Και εκεί το συνειδητοποίησα. Ο άστεγος, ο άνεργος, το άδικο, υπάρχουν μόνο αν θες να τα δεις. Και πλέον υπάρχουν συσκευές με τις οποίες επιλέγεις τι θα δεις  μπροστά σου. Χαρούμενες φωτό, αστεία πόστ, τσόντες κατά βούληση. Και αν κάποια στιγμή βρεθεί μπροστά σου κάτι που να σε δυσαρεστεί, μια είδηση, μια εικόνα, απλώς το διαγράφεις, και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Όταν κυκλοφόρησε το ίντερνετ, κάποιοι ανησυχούσαν για τις αρνητικές επιδράσεις που θα μπορούσε να έχει. Όπως ακριβώς και με την τηλεόραση δεκαετίες πριν. Πίστευαν ότι η τόσο εύκολη πρόσβαση σε έτοιμες εικόνες θα σκότωνε τη φαντασία και τη σκέψη. Και σε έναν βαθμό είχαν δίκιο. Αλλά πλέον άρχισε να ροκανίζει την ίδια την πραγματικότητα.

Καλοκαιριάτικες σκέψεις...

Περδίκκας Παπακώστας, απο την Αυγη...

Ο Μεσαίωνας, χωρίς βιομηχανικό πολιτισμό, ενδιαφερόταν για την πρωταρχική εκμετάλλευση της φύσης, για τις τεχνικές απόκτησης γνώσης, που να αφορά τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το ψάρεμα, την εξόρυξη. Οι τεχνικές κατεργασίας των υλικών, με μηχανικές, χημικές ή με μεθόδους φωτιάς, είναι πρωτόγονες.
Στην Αναγέννηση δημιουργήθηκε κάποια άνθηση της τεχνικής. Από τα μέσα του 19ου αιώνα είναι η επιστήμη που έχει μεγάλη ανάπτυξη. Η επιστημονική επανάσταση στις αρχές του 20ού αιώνα φέρνει την επιστήμη να κυριαρχεί επί της τεχνικής, έτσι που φτάνουμε στις μέρες μας να ζούμε και να νιώθουμε την κυριαρχία της επιστήμης σαν λύτρωση (καταπολέμηση ασθενειών, τροφή για περισσότερους ανθρώπους...) και σαν εφιάλτη (γερμανικά κρεματόρια, βόμβα στη Χιροσίμα...), σχεδόν σε όλες τις καθημερινές πράξεις μας.
Ο συνδυασμός τεχνικής ανάπτυξης και οργανωτικής προόδου, που προηγήθηκε της βιομηχανικής επανάστασης, έβαλε τη βάση της απόλυτης κυριαρχίας της επιστήμης επί της βιομηχανικής παραγωγής έτσι που να μπορούμε να μιλάμε σήμερα για επιστημονική επανάσταση στη βιομηχανία, τόσο για τον τρόπο παραγωγής όσο και για τη δημιουργία καινούργιων υλικών, που σχεδόν κάθε μέρα, από τον 20ο αιώνα, γεμίζουν τη ζωή μας.
Χωρίς δισταγμό μπορούμε να πούμε ότι τα ανώτατα τεχνικά επίπεδα αποτελούν σύνολο με την επιστήμη, δεν ξεχωρίζουν απ' αυτήν, ταυτίζονται. Δεν μπορώ να φανταστώ επιστήμη χωρίς υψηλή τεχνική, ούτε υψηλή τεχνική χωρίς ενσωματωμένη επιστήμη. Ξεχωρίζουν στη φιλοσοφία τους. Η επιστήμη αναζητά την αλήθεια, η τεχνική επιζητεί την ορθή εφαρμογή της επιστήμης για καλύτερη και με λιγότερο κόπο παραγωγή αγαθών. Άλλο βέβαια αν η επιστήμη καθοδηγείται και προσανατολίζεται στην αναζήτηση νέων προϊόντων που θα εξουδετερώσουν την πτώση του ποσοστού κέρδους των αστών και η τεχνική στην αύξηση της «παραγωγικότητας», δηλαδή πάλι στη καλύτερη, και αποδοτικότερη αξιοποίηση του κεφαλαίου, και όχι, παρά μόνο συμπτωματικά, στην ελάφρυνση του ανθρώπινου κόπου.

Πληροφοριοδότες: οι νέοι ήρωες μας...

Του Slavoj Zizek,  Κοιτα τον ουρανο...

Όλοι θυμόμαστε το χαμογελαστό πρόσωπο του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, γεμάτο ελπίδα και εμπιστοσύνη, όταν διατύπωσε το σύνθημα της πρώτης εκστρατείας του: «Ναι, μπορούμε!». Μπορούμε να απαλλαγούμε από τον κυνισμό της εποχής Μπους και να φέρουμε δικαιοσύνη και ευημερία στον αμερικανικό λαό.

Αλλά καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν τις μυστικές επιχειρήσεις και επεκτείνουν το δίκτυο πληροφοριών τους, κατασκοπεύοντας ακόμη και τους συμμάχους τους, μπορούμε να φανταστούμε τους διαδηλωτές να φωνάζουν στον Ομπάμα: «Πώς μπορείς να χρησιμοποιείς μη επανδρωμένα αεροσκάφη για δολοφονίες; Πώς μπορείς να κατασκοπεύεις τους συμμάχους μας;». Ο Ομπάμα τους κοιτά και μουρμουρίζει με ένα σαρδόνιο χαμόγελο: «Ναι, μπορούμε».

Η ανομολόγητη βία του ιμπεριαλισμού...

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Χωρίς να περάσουν απαρατήρητα, δύο συμβάντα των τελευταίων εβδομάδων δεν έτυχαν της προσοχής και ιδίως της εμβάθυνσης που η σημασία τους απαιτεί. Το πρώτο αφορά το στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάνινγκ.

Επειτα από κράτηση τριών και πλέον ετών, εκ των οποίων ένα έτος σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης και μεταχείρισης που κρίθηκε από τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ ως «απάνθρωπη και εξευτελιστική» και αντίθετη με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, καταδικάστηκε σε 136 χρόνια φυλάκισης για «κατασκοπία». Το αδίκημά του; Σοκαρισμένος από όσα είδε ο ίδιος στο Ιράκ, όπου υπηρετούσε στις γραμμές των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής, ο Μάνινγκ δημοσιοποιεί το 2010 μέσω του ιστότοπου WikiLeaks εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά κρατικά ντοκουμέντα σχετικά με τη δράση των ΗΠΑ στο Αγφανιστάν και στο Ιράκ. Ενα μέρος τους αναδημοσιεύθηκε από τα μεγαλύτερα και θεωρούμενα πιο έγκυρα έντυπα διεθνώς, ενώ το σύνολό τους κυκλοφόρησε φυσικά ελεύθερα στο Διαδίκτυο.
Το δεύτερο συμβάν αφορά την οδύσσεια του Εντουαρντ Σνόουντεν, στον οποίο η Ρωσία έδωσε τελικά πολιτικό άσυλο έπειτα από πολύμηνη παραμονή στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου της Μόσχας. Ο Σνόουντεν καταζητείται επίσης για «κατασκοπία» από τις αρχές των ΗΠΑ γιατί, όπως και ο Μάνινγκ, έδωσε στη δημοσιότητα εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά ντοκουμέντα αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας, και ειδικότερα της NSA. Τα έγγραφα αυτά δεν αφορούν τους «βρόμικους πολέμους» των ΗΠΑ, αλλά μια άλλη πτυχή της αυτοκρατορικής τους κυριαρχίας: ένα ολικό σύστημα παγκόσμιας παρακολούθησης όλων των τηλεπικοινωνιών τόσο μεταξύ απλών πολιτών όσο και μεταξύ κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών. Ο Σνόουντεν κατέθεσε αιτήσεις ασύλου στις αρχές 20 χωρών, μεταξύ άλλων πολλών χωρών της Ε.Ε. και της Λατινικής Αμερικής, αλλά κατόπιν ανοιχτών εκβιασμών των ΗΠΑ οι περισσότερες απορρίφθηκαν.
Τι συνδέει αυτές τις δύο περιπτώσεις; Κατ' αρχάς το κοινό τεχνολογικό μέσο και η μέθοδος που ακολούθησαν οι δύο πρωταγωνιστές: η μαζική διαρροή εμπιστευτικών εγγράφων στο Διαδίκτυο, που βραχυκυκλώνει κάθε απόπειρα. Με αυτή την έννοια, ο Μάνινγκ και ο Σνόουντεν ανήκουν στους ηρωικούς πρωτοπόρους της διαδικτυακής εποχής στην οποία ζούμε. Και τούτο διότι «αναποδογυρίζουν» κατά έναν τρόπο τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και αναδεικνύουν την «άλλη» πλευρά της. Οτι μπορεί δηλαδή από μέσο ολικής παρακολούθησης να γίνει μέσο διαφάνειας, που βγάζει στην επιφάνεια με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο τις πιο σκοτεινές πλευρές της εξουσίας, επί του προκειμένου του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας που έχουν οικοδομήσει οι ΗΠΑ.
Εξ ου και το δεύτερο κοινό στοιχείο αυτών των δύο προσωπικότητων: πρόκειται για «μοναχικούς ήρωες», για ατομικές συνειδήσεις που εξεγείρονται ενάντια στη βαναυσότητα των εξουσιαστικών μηχανισμών τους οποίους αμφότεροι έζησαν εκ των ένδον. Κατ' εξοχήν όπλο τους είναι το Διαδίκτυο, με την αμεσότητά του και τον φαινομενικά τουλάχιστον αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα του. Οσο για τη δράση τους, δεν την τοποθετούν στα πλαίσιο του οποιουδήποτε οργανωμένου κινήματος ενώ, απ' όσα ξέρουμε, η ιδεολογία τους φαίνεται να περιορίζεται στο δικαίωμα του ατόμου να αντιστέκεται στην καταπιεστική εξουσία και να την καταγγέλλει.
Κάθε καλοπροαίρετος θα σκεφτόταν ότι όσοι πρεσβεύουν τις φιλελεύθερες αξίες στις οποίες βασίζονται τα κράτη της «πεφωτισμένης Δύσης» θα έβλεπε με συμπάθεια τέτοιους ήρωες. Ειδικά όταν, για παράδειγμα, στο παρελθόν στεκόταν με ενθουσιασμό αλληλέγγυος με τους «διαφωνούντες» του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού», τους οποίους θεωρούσε ήρωες του αγώνα ενάντια τον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό». Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Καμιά δυτική χώρα δεν διαμαρτυρήθηκε για την απάνθωπη μεταχείριση που υπέστη ο Μάνινγκ, καμιά δεν προσέφερε άσυλο στον Σνόουντεν, ενώ ο «σοσιαλιστής» Ολάντ απαγόρευσε τη διέλευση από το γαλλικό εναέριο χώρο του αεροπλάνου του προέδρου της Βολιβίας Μοράλες, γιατί οι ΗΠΑ είχαν αφήσει να διαρρεύσει (ψευδώς) ότι σ' αυτό επέβαινε ο κατηζητούμενος πρώην υπάλληλος της NSA.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική σημασία αυτών των υποθέσεων: οι Μάνινγκ και Σνόουντεν δεν είναι αγαπητοί στη φιλελεύθερη δυτική συνείδηση ακριβώς γιατί είναι οι διαφωνούντες στη σημερινή παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Γιατί φέρνουν στο φως με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την απεριόριστη, ολοκληρωτικού χαρακτήρα βία στην οποία θεμελιώνεται αυτή η τάξη, που περισσότερο από ποτέ πρέπει να αποκαλείται με τον όρο που παραδοσιακά φωτίζει την πραγματική της φύση: ιμπεριαλισμός.
* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου

Εποχή ολικής παρακολούθησης όλων των πολιτών...

Του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...

Ποτέ στη μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωπότητας κανένα ολοκληρωτικό, αστυνομικό καθεστώς δεν είχε τόσο φακελωμένους όλους τους πολίτες όχι μόνο του δικού του κράτους, αλλά ολόκληρου του πλανήτη, όσο η κυβέρνηση Ομπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών!
Η ηλεκτρονική κατασκόπευση σε συνδυασμό αφενός με το πέρασμα στην εποχή των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και αφετέρου με την ιλιγγιώδη τεχνολογική πρόοδο του κλάδου αυτού κατέστησαν πραγματικότητα τα πιο τρελά όνειρα κάθε δικτάτορα: να μαθαίνει ανά πάσα στιγμή τα πάντα για οποιονδήποτε άνθρωπο ζει στη Γη! Δεν πρόκειται για αποκύημα επιστημονικής φαντασίας, αλλά για ωμή πραγματικότητα: «Θεμέλιο της δουλειάς μας είναι η προσπάθεια να μαζεύουμε τα πάντα και να τα κρατάμε για πάντα...
Βρισκόμαστε πραγματικά πολύ κοντά στο να μπορούμε να επεξεργαζόμαστε όλες τις πληροφορίες που δημιουργούνται από τους ανθρώπους» δήλωσε συνεπαρμένος σε διάλεξη που έδωσε τον Μάρτιο ο Ιρα Χαντ, επικεφαλής του τμήματος τεχνολογίας της CIA. Δεν υπερβάλλει. Μόνο τον Μάρτιο του 2013, η υπηρεσία ηλεκτρονικής παρακολούθησης των ΗΠΑ, η διαβόητη τα τελευταία χρόνια ΝSA, αποθήκευσε... 97 δισεκατομμύρια δεδομένα! Πάνω από 3 δισεκατομμύρια την ημέρα!
Πάνω από 2,17 εκατομμύρια δεδομένα το λεπτό! Και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της υπερυπολογιστικής τεχνολογίας, όπως π.χ. της Watson της IBM, την οποία η NSA και η CIA δοκιμάζουν τα δύο τελευταία χρόνια, όπως αποκάλυψε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» σύμβουλος της αμερικανικής κυβέρνησης στον τομέα αυτό. Η συλλογή και η επεξεργασία των ψηφιακών δεδομένων γίνεται πλέον αυτόματα. Φυσικά, είναι τελείως αφελής η άποψη «αν δεν είμαι τρομοκράτης, τι με νοιάζει αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ή της χώρας μου παρακολουθεί όλες μου τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες και τις καταγράφει;».
Η τρομοκρατία είναι το παραμύθι για την επιβολή αυτού του ηλεκτρονικού ολοκληρωτικού καθεστώτος παρακολούθησης όλων των πολιτών. Σιγά μην ξοδεύουν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ δεκάδες και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, σιγά μην απασχολούν στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών και πληροφοριών τον απίστευτο αριθμό, όπως ανέφεραν οι χθεσινοί «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, των περίπου... 854.000 (!) ατόμων για να προλάβουν μην τυχόν και βάλει καμιά βόμβα κάποιος Ταλιμπάν ή κάποιος τρελός Αμερικανός τρομοκράτης. Αυτά είναι προσχήματα για να αποκοιμίζουν τον κοσμάκη. Τις κυβερνήσεις των άλλων κρατών και τους μεγάλους επιχειρηματίες από άλλες χώρες που έχουν ανταγωνιστική επαγγελματική δραστηριότητα προς αμερικανικές εταιρείες έχουν ως πρώτιστο στόχο για να τους τρώνε τις δουλειές οι Αμερικανοί!
Παρακολουθούν όλα τους τα τηλεφωνήματα, τις συζητήσεις, την ηλεκτρονική αλληλογραφία των στελεχών των επιχειρήσεων. Ξέρουν έτσι από πριν για ποια δουλειά ενδιαφέρεται ο καθένας, τι προσφορά θα κάνει, ποιον προσπαθεί να λαδώσει για να την πάρει, ποιος πολιτικός τα έπιασε και τα έχουν όλα καταγραμμένα! Μπορούν έτσι να εκβιάσουν τους πάντες, καθώς έχουν επιπροσθέτως λόγω της ηλεκτρονικής παρακολούθησης πλήρη γνώση και της προσωπικής τους ζωής. Από το σε ποια τράπεζα του εξωτερικού έχει τα λεφτά του και πόσα από αυτά δεν έχουν δηλωθεί στην Εφορία ως το... αν έχει ερωμένη ή ιδιαίτερες σεξουαλικές προτιμήσεις, αν παίρνει αυτός ή κάποιος από την οικογένειά του ναρκωτικά και μυριάδες άλλα προσωπικά μυστικά που ίσως κάποια από αυτά να αποτελούν στοιχεία εκβιασμού.
Γι' αυτό και θορυβήθηκαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με τις τελευταίες αποκαλύψεις. Σιγά μην τις νοιάζει η παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των πολιτών τους! Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολίτες μπορούν να αδιαφορούν για το θέμα, αφού δεν είναι ούτε τρομοκράτες ούτε πλούσιοι. Κάθε άλλο. Οι πολίτες είναι τα εύκολα θύματα. Πρώτα πρώτα από το ίδιο το κράτος, το οποίο π.χ. μπορεί να θεωρήσει... «αδήλωτο εισόδημα» του παιδιού σου αν του στείλεις ένα πεντακοσάρικο για να το βοηθήσεις να πληρώσει τη δόση του δανείου για το σπίτι του και να του ζητάει να... πληρώσει φόρο!
Το σπάσιμο όλων των κωδικών ασφαλείας από τους υπερυπολογιστές των μυστικών υπηρεσιών επιτρέπει επίσης σε συνεργούς τους να αποσύρουν π.χ. χρήματα από τις καταθέσεις κάποιου ή να εκβιάζουν π.χ. μια νεαρή κοπέλα που έστειλε μια τολμηρή της φωτογραφία στον φίλο της, την οποία «βλέπουν» φυσικά και οι μυστικές υπηρεσίες. Oταν αυτά και μύρια άλλα μπορούν να γίνουν σε βάρος απλών πολιτών, αντιλαμβάνεται κανείς πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξόντωση πολιτικών αντιπάλων ή για τη μετατροπή τους σε πράκτορες υπηρέτησης της κάθε κυβέρνησης...