Με την Ελλάδα επικεφαλής στο δρόμο της
λιτότητος, οι ευρωπαϊκές χώρες παραδίδονται στη φρίκη του
αποπληθωρισμού, χωρίς οι κυβερνήσεις τους να ανησυχούν για αυτό.
Αντίθετα, την πτώση τιμών, που αποτελεί το δείκτη αποπληθωρισμού, οι
Ευρωπαίοι ιθύνοντες επιδιώκουν ως «θετικό στόχο», προς υποθετική
ανάκτηση «ανταγωνιστικότητος».
Οικτρός ο απολογισμός όχι της θεωρίας, αλλά της πραγματικότητος, όπως συνέβη το 1930:όσο οι τιμές χαμηλώνουν και η οικονομία θεωρείται ότι κερδίζει έτσι σε ανταγωνιστικότητα, τόσο οι επενδύσεις διαρρέουν και η ανεργία εκτινάσσεται. Στο «παιχνίδι θανάτου», η χώρα μας ηγείται των εταίρων της, η κυβέρνηση επιχαίρει για τα πλεονάσματά της και ταυτόχρονα κατακλύζεται από συγχαρητήρια των Ευρωπαίων ομολόγων της.
Οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» επισημαίνουν ότι η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται ήδη σε βαθιά ύφεση, αλλά επίσης στον πτωτικό φαύλο κύκλο του αποπληθωρισμού, με τον οποίο κανένα πρόβλημα δεν προωθείται και όλα ανεξαιρέτως επιδεινώνονται. Κατά πόδας ακολουθούν Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία. Ακόμη και η Γερμανία, λόγω της εμμονής στην καταπολέμηση του φαντάσματος του πληθωρισμού, που εν τούτοις σήμερα δεν υπερβαίνει το 1%. Ο νομπελίστας Κρούγκμαν επισημαίνει ότι, στα προσφάτως δημοσιοποιηθέντα πρακτικά της αμερικανικής ομοσπονδιακής τράπεζας FED, την επομένη της κατάρρευσης της Λίμαν Μπράδερς (16 Σεπτεμβρίου 2008), υπάρχουν 129 αναφορές στον υποθετικό κίνδυνο πληθωρισμού, 26 στον πραγματικό κίνδυνο ανεργίας και μόνον 4 στον εξ αυτής συστημικό κίνδυνο κατάρρευσης ολόκληρου του συστήματος.
