Η ψυχή τής Αριστεράς...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Παρά την πρωτοφανή κρίση στην Ευρώπη, οι οιωνοί για την απεμπλοκή από αυτήν δεν είναι ορατοί και ο αναμενόμενος ρόλος τής εκτός Ελλάδος ευρωπαϊκής Αριστεράς ακόμη λιγότερο. Με τις πρόσφατες ευρωεκλογές, πιστοποιήθηκε όχι μόνον καταλυτική αδυναμία της να παίξει πρωταγωνιστικό ρολο στις εξελίξεις, αλλά και πρόβλημα απλής βιωσιμότητός της.

Στις πλείστες ευρωπαϊκές χώρες, η λαϊκή ετυμηγορία κινήθηκε προς τα δεξιά, παρά προς τα αριστερά.

Στον ευρωπαϊκό Βορρά, ενισχύθηκαν αντιευρωπαϊκές και ακροδεξιές επιλογές, που θυμίζουν τη μοιραία δεκαετία του 1930. Παρ' ότι η σύγκριση ανάμεσα στις δύο εποχές θα ήταν παράτολμη, κάποια στοιχεία παραμένουν κοινά. Σε αμφότερες, υπάρχει αδυναμία ή δυσπιστία της Αριστεράς να ανοιχθεί στην κοινωνία και να συγκροτήσει ευρύτερο μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων ενάντια στο σημερινό κίνδυνο κοινωνικής αποδόμησης.
Σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή Αριστερά, η ελληνική παραμένει σήμερα στο κέντρο της κρίσης, με προοπτικές που την καθιστούν πόλο αναφοράς για ολόκληρη την ήπειρο. Ισως η επιτυχία της οφείλεται στο ότι ο λόγος της δεν είναι μόνον «ταξικός», αλλά επίσης δημοκρατικός και πατριωτικός. Δεν απευθύνεται σε μόνο ένα τμήμα της κοινωνίας, αλλά στη μεγάλη πλειονότητά της, δεν περιορίζεται στην καταγγελία της οικονομικής ανισότητος και αδικίας, εγείρει επίσης ζητήματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δημοκρατίας και σωτηρίας της χώρας. Το αυτό συμβαίνει με το ισπανικό Podemos, που πρωτοεμφανίστηκε στις τελευταίες εκλογές, προερχόμενο από πλατείες και «αγανακτισμένους».
Ωστόσο, οι εκκλήσεις για δημοκρατικές συμμαχίες, παρά τις επιτυχίες τους, αμφισβητούνται σήμερα από τους ίδιους τους κόλπους της Αριστεράς. Διατυπώνεται η ανησυχία ότι οι συμμαχίες με «αυτομολούντες» από άλλους πολιτικούς χώρους αλλοιώνουν την ταυτότητά της.
Ωστόσο, πώς αλλιώς θα μπορούσε η Αριστερά να φθάσει στην τελική νίκη, εάν όχι μέσω μετατόπισης του εκλογικού σώματος; Πώς αλλιώς αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί, εάν όχι με συμμαχίες, σε δημοκρατική βάση και ισοτιμία, με δυνάμεις προερχόμενες από άλλους χώρους; Γιατί άραγε να θεωρείται αυτονόητο ότι η Αριστερά «χάνει την ψυχή της», όταν συνεργάζεται με άλλους χώρους; Στην πρόσφατη ιστορία, οσάκις η Αριστερά περιορίστηκε στην απλή διαφύλαξη των «ιερών και οσίων» της, μπορεί να έσωσε την ψυχή της, αλλά οδηγήθηκε στην απομόνωση και στην αποτυχία. Αντίθετα, οσάκις ανοίχθηκε σε ευρύτερα δημοκρατικά και πατριωτικά μέτωπα, έγραψε ιστορία όχι μόνον για τον εαυτό της, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας.

Πεισιθάνατη Αριστερά...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Συγκλονίζεται η Γαλλία από απεργιακά κινήματα, με επικεφαλής τους σιδηροδρομικούς και εργαζομένους στο χώρο του θεάματος. Ωστόσο, η σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν βρίσκει άλλο τρόπο να αντιμετωπίσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, παρά διακινώντας η ίδια το ενδεχόμενο του δικού της θανάτου.

Ο νεόφυτος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς και ο έμπειρος γενικός γραμματεύς του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ζαν-Κριστόφ Καμπαδελίς αξιώνουν να σταματήσουν οι απεργίες και κάθε κριτική από αυξανόμενη μερίδα των σοσιαλιστών βουλευτών, με το υποβολιμαίο επιχείρημα ότι η συνέχισή τους οδηγεί την Αριστερά στο θάνατο. Παράδοξο επιχείρημα, αφού τόσο οι απεργίες όσο και η κριτική σκέψη θα έπρεπε να ενισχύουν την Αριστερά, όχι να την αποτελειώνουν.
Ο πρώτος εξ αυτών επικαλείται τη θλιβερή επίδοση της γαλλικής Αριστεράς στις ευρωεκλογές, που ήταν η χαμηλότερη στην ιστορία της, με συνέπεια να σύρεται σήμερα στα πρόθυρα του θανάτου. Το αξιοθρήνητο αποτέλεσμα είναι αναμφισβήτητο, ωστόσο η χρήση του παραπειστική. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν βρίσκει καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης των κοινωνικών κινημάτων και των ανοιχτά διαφωνούντων βουλευτών της, που σήμερα την απειλούν, παρά με τη δική της ανταπειλή ότι δήθεν θα αυτοκτονήσει. Ομως, για να αυτοκτονήσει κάποιος, πρέπει βρίσκεται στη ζωή. Οι νεκροί στερούνται του δικαιώματος να αυτοκτονούν.
Με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών επιβεβαιώθηκε ο «κλινικός θάνατος» όχι μόνον της κυβερνητικής Αριστεράς, αλλά επίσης και όχι λιγότερο της αριστερότερης συνιστώσας, του Αριστερού Μετώπου, υπό το ΚΚΓ και τον Μελανσόν. Τουλάχιστον ο τελευταίος και ο σοβαρότερος καταφεύγει σήμερα στην αφωνία και την κατάθλιψη. Παράδοξο είναι ότι ενώ τα κοινωνικά κινήματα αναβιώνουν, ενώ ριζοσπαστικοποιείται η κοινωνική δυσαρέσκεια, η Αριστερά υπό όλες τις εκδοχές της δεν ενισχύεται, αλλά φθίνει· αντίθετα, το ακροδεξιό Μέτωπο της Λεπέν εμφανίζεται ως πρώτος αποδέκτης της κοινωνικής δυσφορίας και της αντισυστημικής ζήτησης. Ομως αυτό δεν αποτελεί γαλλική ιδιομορφία, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη, με μοναδική εξαίρεση τη χώρα μας.

Το ευρωπαϊκό ηφαίστειο...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με τις εκλογές στην Ευρώπη των 28, λίγοι θριαμβολογούν, περισσότεροι τα βλέπουν μαύρα, λιγότεροι είναι απλώς ικανοποιημένοι. Ο προαναγγελλόμενος «πολιτικός σεισμός» δεν επήλθε, ο φόβος ότι τίποτα δεν αλλάζει στη σημερινή Ευρώπη παραμένει αλώβητος. Οι ευρωεκλογές ήταν ευκαιρία προειδοποιητικής «χαλαρής ψήφου» για τη «σφικτή» στις εθνικές εκλογές.

Ωστόσο, ενώ η «χαλαρή ψήφος» αποδοκίμασε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, είτε συντηρητικές είτε σοσιαλδημοκρατικές, εν τούτοις η αποδοκιμασία δεν έλαβε τόσο τη μορφή πίεσης για διαφορετική Ευρώπη, για την απασχόληση και την αλληλεγγύη μεταξύ χωρών-μελών, όσο κυρίως την αντιευρωπαϊκή μορφή επιστροφής στις εθνικές κυριαρχίες.
Στον ευρωπαϊκό Βορρά, με άνοδο της αντιευρωπαϊκής ψήφου -Βρετανία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Γαλλία-, το αίτημα εθνικής αναδίπλωσης και αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας δεν συνδυάσθηκε με αμφισβήτηση της λιτότητος ούτε της περικοπής δημοσίων δαπανών, που συνιστούν βασικές αιτίες για την αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, την εκρηκτική επέκταση ανεργίας και φτώχειας. Αντίθετα, εάν η ακροδεξιά ευαγγελίζεται απασχόληση στους εθνικούς ανέργους, δεν την εννοεί μέσω ανάπτυξης και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, αλλά απλά και μόνον μέσω της βίαιης αποβολής «αλλοδαπών» από τις αγορές εργασίας: «να εκδιωχθούν οι ξένοι για να καταλάβουν τις θέσεις οι εθνικοί εργαζόμενοι».
Εξασφάλιση των ανέργων όχι μέσω αλλαγής οικονομικής πολιτικής και υποδείγματος, με αύξηση του εθνικού εισοδήματος, αλλά μέσω αναδιανομής του συρρικνούμενου εθνικού πλούτου.

Η φριχτή υποψία που ανησυχεί τους φιλελεύθερους...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο monde-diplomatique.gr, μετ. Β. Παπακριβοπουλος... Σύμφωνα με την άποψη, η οποία κυριαρχούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και διαδραμάτιζε καίριο ρόλο στη χάραξη της πολιτικής στη χώρα, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας ατόμων τονώνει τη μεγέθυνση της οικονομίας, ευνοώντας με αυτόν τον τρόπο τη μείωση της ανεργίας και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των φτωχότερων.
Κι ενώ οι λαϊκές τάξεις εξακολουθούν να υποφέρουν από την κρίση κι από το βάθεμα των ανισοτήτων, η συγκεκριμένη άποψη αμφισβητείται σήμερα, όχι μόνο από τον Μπαράκ Ομπάμα, αλλά κι από φιλελεύθερους οικονομολόγους οι οποίοι στο παρελθόν την υποστήριξαν σθεναρά.

Ο τεράστιος σάλος στον δημόσιο διάλογο για το μέλλον του καπιταλισμού δεν προκλήθηκε από έναν δηλωμένο αμφισβητία του συστήματος, αλλά από έναν από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του, τον Λόρενς Σάμερς. Ο πρώην πρόεδρος του Χάρβαρντ διακρίθηκε για το πάθος με το οποίο προώθησε την απορρύθμιση του τραπεζικού τομέα την περίοδο που διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της δεύτερης κυβέρνησης Κλίντον (1999-2001). Ο Μπαράκ Ομπάμα τον διόρισε διευθυντή του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου NEC), αξίωμα το οποίο κατείχε μέχρι το 2010. Στη συνέχεια παρέχει τις συμβουλές του στον κόσμο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κυρίως μέσα από ακριβοπληρωμένες διαλέξεις (με αμοιβή έως και 135.000 δολάρια). Επιπλέον, τη διετία 2008-2009, το κερδοσκοπικό κεφάλαιο D.E. Shaw τού κατέβαλε 5,2 εκατομμύρια δολάρια. Δεδομένων όλων αυτών, κανένας δεν περίμενε ότι ο Σάμερς θα προχωρούσε στην παραμικρή αμφισβήτηση του συστήματος.

Ο σάλος προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνεδρίασης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου [1] στην Ουάσιγκτον, στις 7 και 8 Νοεμβρίου του 2013. Ο φίλος των τραπεζιτών αναρωτήθηκε : « Μήπως ο ίδιος ο καπιταλισμός έχει πιαστεί στην παγίδα μιας “διαρκούς στασιμότητας” ; Πριν από τέσσερα χρόνια, κατορθώσαμε να ανακόψουμε τον χρηματοοικονομικό πανικό, τα χρήματα του πακέτου διάσωσης των τραπεζών επιστράφηκαν στο κράτος, η αγορά των πιστώσεων εξυγιάνθηκε. (…) Ωστόσο, τα ποσοστά της οικονομικής δραστηριότητας δεν μεταβλήθηκαν και η οικονομική μεγέθυνση παραμένει ασθενική ». Και ο Σάμερς συνεχίζει τον συλλογισμό του μέσα από τις σελίδες των Financial Times

Ευρωεκλογές: ώρα μηδέν...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε όσες ευρωεκλογές έχουν μέχρι σήμερα διεξαχθεί, ποτέ ψηφοφόροι δεν εψήφισαν με ευρωπαϊκά κριτήρια, αλλά πάντοτε με εθνικά. Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν αναδείχθηκε ποτέ στις λαϊκές ετυμηγορίες, αλλά σε όλες καθοριστικότερο ειδικό βάρος είχαν οι εθνικοί στόχοι, όπως σήμερα η ανησυχία για την απασχόληση και την ανεργία.

Η Ευρώπη, χωρίς να είναι απούσα από τη συνείδηση των εκλογέων, αντιμετωπίστηκε πάντα υπό το πρίσμα των εθνικών προβλημάτων σε κάθε χώρα. Από τη μια πλευρά, οι κυβερνήσεις δικαιολογούσαν την ανεργία, επικαλούμενες ευρωπαϊκές κατευθύνσεις και καταναγκασμούς. Από την άλλη, οι αντιπολιτεύσεις, θέτοντας σε παρένθεση τις ευρωπαϊκές οδηγίες, επικεντρώνονταν στην ευθύνη των εθνικών κυβερνήσεων που τις διεκπεραίωναν.
Οι κυβερνήσεις καταψηφίζονται, αλλά δεν ανατρέπονται, συνεχίζοντας την αποδοκιμασμένη πολιτική τους. Μέχρι σήμερα, ουδέποτε οι Ευρωπαίοι εκλογείς έχουν ψηφίσει απ' ευθείας για ζητήματα ευρωπαϊκής πολιτικής, αλλά πάντα διά της τεθλασμένης.
Ομως, έστω και έτσι, οι ετυμηγορίες τους δεν εισακούονται, αλλά υπεροπτικά αγνοούνται από τα εθνικά και ευρωπαϊκά κέντρα. Επειδή η ευρωπαϊκή ψήφος παραμένει «χαλαρή», αναδεικνύονται πρόσκαιρα νέες δυνάμεις, που στη συνέχεια εξαφανίζονται ή υποεκπροσωπούνται στα εθνικά κοινοβούλια. Το Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, με 15μελή κοινοβουλευτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πρώτο στις προβλέψεις για τις επικείμενες ευρωεκλογές, διαθέτει μόνο 2 έδρες στο γαλλικό Κοινοβούλιο. Πολλά λουλούδια ανθίζουν στο Στρασβούργο, όμως ελάχιστα από αυτά εκπροσωπούνται στα εθνικά Κοινοβούλια.
Για πρώτη φορά στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου, οι προσδοκίες είναι διαφορετικές στη συνείδηση των πολιτών, χωρίς ωστόσο αυτό να καταγράφεται στις επαγγελίες των κομμάτων, που συνεχίζουν στην οδό των προηγούμενων ευρωεκλογικών αναμετρήσεων. Με την ανεργία στα 26 εκατομμύρια και 15 εκατομμύρια στους νέους, κατισχύει οπωσδήποτε κλίμα γενικής κατήφειας.

Η νέα χαμένη γενιά...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με τη σημερινή κρίση και κοινωνική κατάρρευση, οι επιπτώσεις δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού. Η πλειοψηφία απορρίπτεται στην ανεργία και ένδεια, ενώ κάποιοι εξακολουθούν να συσσωρεύουν εισοδήματα και περιουσίες. Στη μελέτη «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα»,

ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί διαπιστώνει ότι το πλουσιότερο 1% αποκομίζει όλο και περισσότερα οφέλη εις βάρος του 99% της κοινωνίας.

Με τις αυταρχικές περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η οικονομία καταρρέει, αλλά η διαχείρισή της αποφέρει πρόσθετα οφέλη στους ανθρώπους του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κόσμου. Οι τελευταίοι επιβάλλουν λιτότητα και μαζική ανεργία, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι διασώζονται με χρήματα των θυμάτων τους, του Δημοσίου και των φορολογουμένων. Τα χρηματιστικά εισοδήματα εκτινάσσονται, ενώ όσα συνδέονται με την παραγωγή συρρικνώνονται χωρίς τέλος.
Για τους εμπνευστές αυτής της πολιτικής, αυτός είναι ο δρόμος της «εξυγίανσης»: όσο βαθύτερη η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση τόσο ριζικότερη η υποθετική «εξυγίανση». Στη σημερινή κρίση, τα χρηματοπιστωτικά εισοδήματα δεν προκύπτουν από την παραγωγή, αλλά εκ μεταφοράς εις βάρος της κοινωνίας, των εργαζομένων και φορολογουμένων. Καταλυτικό συμπέρασμα του Γάλλου οικονομολόγου: με την κρίση, το καπιταλιστικό σύστημα, αντί να βαδίζει προς το μέλλον, οπισθοδρομεί ολοταχώς προς το νοσηρό παρελθόν, ο «επιχειρηματικός καπιταλισμός» εξελίσσεται σε «περιουσιακό καπιταλισμό», κατά τα πρότυπα των παρελθόντων αιώνων. Χρηματικές αποδόσεις εκτοπίζουν τις επιχειρηματικές και εργασιακές.
Ενώ η παραγωγή νέου εισοδήματος καθηλώνεται, επιταχύνεται μείζων αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου προς επάνω, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας και χωρίς την παραμικρή ορατότητα για μέλλον. Πέραν τούτου, τα θανατηφόρα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ όλων των κατηγοριών του πληθυσμού, αλλά κατ' εξοχήν εις βάρος των νέων, που είναι οι πιο ευάλωτοι, αφού βρίσκονται στην αρχή της σταδιοδρομίας τους.

Ο φαύλος κύκλος του αποπληθωρισμού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Εν όψει των επικείμενων πολλαπλών εκλογών, κυβερνητική οδηγία καλεί τους πολίτες να αφήσουν την κατάθλιψη και να χαίρονται, επισείοντας την απειλή, σε αντίθετη περίπτωση, να χαρακτηρίζονται «αντεθνικοί». Οπως περίπου, τηρουμένων των αναλογιών, στη Βόρεια Κορέα, η ποσότητα δακρύων τη στιγμή του θανάτου του ιστορικού ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ιλ το 2011, συνιστούσε τεκμήριο εθνικοφροσύνης, με την απειλή κυρώσεων στην αντίθετη περίπτωση.

«Εχουμε γυρίσει το καράβι της οικονομίας και εφέτος αρχίζει η ανάκαμψη», διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός... «Είμαστε σε μόνιμη σύγκρουση με το λαϊκισμό, εμείς δεν μιλάμε μικροκομματικά. Βγάζουμε την Ελλάδα από την κρίση, ανοίγουμε δρόμο για στέρεη και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη... Αποτρέψαμε την έξοδο από το ευρώ, βγάλαμε πλεόνασμα, βγήκαμε στις αγορές, μειώνουμε την ανεργία, εξασφαλίζουμε τη βιωσιμότητα του χρέους... Οσοι μας αμφισβητούν και αντιτίθενται στις επιλογές μας, οδηγούν τη χώρα σε περιπέτειες».
Παρά τους πανηγυρισμούς για εσωτερική κατανάλωση και τα διεθνή συγχαρητήρια, μέχρι σήμερα ουδείς έλαβε στα σοβαρά τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις. Ακόμη και αν τα επικαλούμενα στοιχεία θεωρηθούν πραγματικά, ουδείς από τους διαβεβαιούμενους στόχους εξασφαλίζεται. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποκαθίσταται η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας από τις αγορές, αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι έτσι εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα είτε της χώρας είτε του χρέους. Ενόσω για την αναχρηματοδότησή του η χώρα αναλαμβάνει κόστος δανεισμού 2,5 φορές υψηλότερο από εκείνο του ήδη συσσωρευμένου χρέους, η βιωσιμότητά του όχι μόνον δεν εξασφαλίζεται, αλλά αντίθετα επιδεινώνεται. Κι ακόμη, ενόσω το επιτόκιο δανεισμού παραμένει πολλαπλάσια υπέρτερο του ρυθμού μεταβολής του εθνικού εισοδήματος, αυτό συνεπάγεται πρόσθετες θυσίες και περικοπές του βιοτικού επιπέδου της χώρας, προκειμένου να καλύπτονται μελλοντικές «μαύρες τρύπες».

Η εφιαλτική αμφιβολία των φιλελεύθερων...

Του Κώ­στα Βερ­γό­που­λου, απο την Εποχη...

Ο  ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΑΙΩΝΙΑ ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ
Την πέ­τρα που τά­ρα­ξε τα νε­ρά στις συ­ζη­τή­σεις για το μέλ­λον του κα­πι­τα­λι­σμού, δεν την έ­ρι­ξε κά­ποιος ε­γνω­σμέ­νος αμ­φι­σβη­τίας, αλ­λά έ­νας α­πό τους πιο φλο­γε­ρούς υ­πε­ρα­σπι­στές τού συ­στή­μα­τος: ο Λό­ρε­νς Σά­με­ρς.
Πρώην πρό­ε­δρος του Χά­βαρ­ντ, πα­σί­γνω­στος α­πό το πά­θος του για την τρα­πε­ζι­κή α­πορ­ρύθ­μι­ση, ό­ταν κα­τεί­χε τη θέ­ση τού υ­πουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών στη δεύ­τε­ρη κυ­βέρ­νη­ση Κλί­ντον (1999-2001).
Μέ­χρι που ο­ρί­στη­κε α­πό τον Μπά­ρακ Ομπά­μα διευ­θυ­ντής του Εθνι­κού Οι­κο­νο­μι­κού Συμ­βου­λίου των Η­ΠΑ, θέ­ση που δια­τή­ρη­σε ως το 2010, πρό­σφε­ρε τις συμ­βου­λές του στον κό­σμο της οι­κο­νο­μίας (έ­να κερ­δο­σκο­πι­κό fund του εί­χε χο­ρη­γή­σει 5,2 ε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια με­τα­ξύ 2008 και 2009), κυ­ρίως μέ­σω κα­λο­πλη­ρω­μέ­νων (μέ­χρι και με 135.000 δο­λά­ρια) δια­λέ­ξεων. Γι’ αυ­τό κα­νείς δεν πε­ρί­με­νε ό­τι θα προ­κα­λέ­σει τό­ση  αμ­φι­σβή­τη­ση και τα­ρα­χή.
Η πέ­τρα έ­πε­σε στη διάρ­κεια της ε­τή­σιας Διά­σκε­ψης  του ΔΝΤ στην Ουά­σι­γκτον, στις 7 και 8 Νο­εμ­βρίου 2013. Μή­πως ο κα­πι­τα­λι­σμός ο ί­διος έ­χει αιχ­μα­λω­τι­σθεί  στην πα­γί­δα της «αιώ­νιας στα­σι­μό­τη­τας», α­να­ρω­τή­θη­κε ο φί­λος των τρα­πε­ζι­τών. «Εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια κα­τορ­θώ­σα­με να α­πο­τρέ­ψου­με  τον χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό πα­νι­κό, ε­κτα­μιεύ­τη­κε χρή­μα με βά­ση έ­να σχέ­διο δια­σώ­σεων, η α­γο­ρά της τρα­πε­ζι­κής πί­στης ε­ξυ­γιάν­θη­κε (…) Ωστό­σο, ο ρυθ­μός α­νό­δου της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας δεν με­τα­βλή­θη­κε και οι­κο­νο­μι­κή με­γέ­θυν­ση πα­ρέ­μει­νε ι­σχνή». Ο Σά­με­ρς συ­νέ­χι­σε τον συλ­λο­γι­σμό του α­πό τους «Φάϊναν­σιαλ Τάι­μς»: δια­πι­στώ­νει ό­τι, με την πρα­κτι­κή των σχε­δόν μη­δε­νι­κών ε­πι­το­κίων, η κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα των Η­ΠΑ δεν έ­χει πλέ­ον  πε­ρι­θώ­ριο συ­μπλη­ρω­μα­τι­κών ε­λιγ­μών, ώ­στε να δώ­σει νέα ώ­θη­ση στην οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και υ­πο­βάλ­λει το ε­ρώ­τη­μα μή­πως  οι φού­σκες α­πο­τε­λούν  το α­να­γκαίο κα­κό  της οι­κο­νο­μι­κής με­γέ­θυν­σης.

Η 18η Μπρυμαίρ του Ολλανδού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στο δεύτερο γύρο των γαλλικών δημοτικών εκλογών επιβεβαιώθηκε η πανωλεθρία της κυβερνητικής Αριστεράς, σε συνεργασία με το Κ.Κ., και η κατίσχυση της Δεξιάς και της ακροδεξιάς.

Η Αριστερά υπό όλες τις αποχρώσεις απώλεσε 160 δήμους σε πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων, διατήρησε 349, η Δεξιά κατίσχυσε σε 572. Η ακροδεξιά αποκόμισε 11.
Ωστόσο, η άνοδός της φαίνεται καθαρότερα στις ψήφους της, που αυξήθηκαν κατά 7,5 εκατοστιαίες μονάδες, παρά στον αριθμό των δημάρχων που εξέλεξε. Σε αρκετές πόλεις έφθασε μέχρι 40% των ψήφων, χωρίς όμως να μπορεί να εκλέξει δήμαρχο.
Για τις συνεργαζόμενες σοσιαλιστική και κομμουνιστική Αριστερά, το εκλογικό αποτέλεσμα προκάλεσε σοκ. Χάθηκαν ιστορικά προπύργια της Αριστεράς: Τουλούζ, Λιμόζ, Μπελφόρ, Σαμπερί, Νεβέρ. Κρατήθηκαν το Παρίσι, η Λίλη, η Λιόν, με μειωμένα πάντως ποσοστά. Το εφιαλτικότερο: μέγα μέρος των παραδοσιακά «κόκκινων» εργατικών προαστίων πέρασαν στη Δεξιά, όπως οι περιοχές των Παρισιού, Λίλης, Λιόν, Μασσαλίας.
Οσον αφορά την Αριστερά της Αριστεράς υπό τον Μελανσόν, είχε μία μόνον επιτυχία στην Γκρενόμπλ, αλλά σε συνεργασία με οικολόγους και ανέντακτους.
Καθοριστική ήταν η αποχή: μεταξύ των δύο γύρων αυξήθηκε σε 36,3%, παρά τις εκκλήσεις των αριστερών κομμάτων για προσέλευση στις κάλπες, δεδομένου ότι οι αποχείς ήσαν κυρίως ψηφοφόροι τους. Οπου η αποχή αυξήθηκε, ανέβηκαν τα ποσοστά της Δεξιάς και της ακροδεξιάς. Κλειδί για τη γαλλική τραγωδία παραμένει το μερίδιο και το νόημα της αποχής. Οπωσδήποτε εκφράζει βαθιά και οριστική απογοήτευση από την κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, αφού δεν έχει τηρήσει καμία από τις επαγγελίες και δεσμεύσεις με τις οποίες είχε αποσπάσει εμπιστοσύνη προ διετίας. Αντί να βελτιώνει τη θέση των μισθωτών, παραχωρεί αύξουσες εισφοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις στην εργοδοσία, ενώ παράλληλα η ανεργία και η φτώχεια δεν παύουν να επεκτείνονται.

Από την τραγωδία στη φάρσα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με την Ελλάδα επικεφαλής στο δρόμο της λιτότητος, οι ευρωπαϊκές χώρες παραδίδονται στη φρίκη του αποπληθωρισμού, χωρίς οι κυβερνήσεις τους να ανησυχούν για αυτό. Αντίθετα, την πτώση τιμών, που αποτελεί το δείκτη αποπληθωρισμού, οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες επιδιώκουν ως «θετικό στόχο», προς υποθετική ανάκτηση «ανταγωνιστικότητος».

Οικτρός ο απολογισμός όχι της θεωρίας, αλλά της πραγματικότητος, όπως συνέβη το 1930:
όσο οι τιμές χαμηλώνουν και η οικονομία θεωρείται ότι κερδίζει έτσι σε ανταγωνιστικότητα, τόσο οι επενδύσεις διαρρέουν και η ανεργία εκτινάσσεται. Στο «παιχνίδι θανάτου», η χώρα μας ηγείται των εταίρων της, η κυβέρνηση επιχαίρει για τα πλεονάσματά της και ταυτόχρονα κατακλύζεται από συγχαρητήρια των Ευρωπαίων ομολόγων της.
Οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» επισημαίνουν ότι η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται ήδη σε βαθιά ύφεση, αλλά επίσης στον πτωτικό φαύλο κύκλο του αποπληθωρισμού, με τον οποίο κανένα πρόβλημα δεν προωθείται και όλα ανεξαιρέτως επιδεινώνονται. Κατά πόδας ακολουθούν Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία. Ακόμη και η Γερμανία, λόγω της εμμονής στην καταπολέμηση του φαντάσματος του πληθωρισμού, που εν τούτοις σήμερα δεν υπερβαίνει το 1%. Ο νομπελίστας Κρούγκμαν επισημαίνει ότι, στα προσφάτως δημοσιοποιηθέντα πρακτικά της αμερικανικής ομοσπονδιακής τράπεζας FED, την επομένη της κατάρρευσης της Λίμαν Μπράδερς (16 Σεπτεμβρίου 2008), υπάρχουν 129 αναφορές στον υποθετικό κίνδυνο πληθωρισμού, 26 στον πραγματικό κίνδυνο ανεργίας και μόνον 4 στον εξ αυτής συστημικό κίνδυνο κατάρρευσης ολόκληρου του συστήματος.

Θανατηφόρα λιτότητα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ας υποθέσουμε, όπως ο Καρυωτάκης, πως «δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου»· πως η χώρα δεν βρίσκεται στον γκρεμό, πως αποκατέστησε τα δύο βασικά ισοζύγιά της, αφού από αμφότερα αποσπά πλεονάσματα αντί των χρονίων ελλειμμάτων.

Ας υποθέσουμε πως το Μνημόνιο εκπνέει και πως στο εξής η χώρα, αντί της «αλληλεγγύης» των εταίρων, προσέρχεται στις αγορές του χρήματος.
Αραγε, στις νέες συνθήκες, που η κυβέρνηση ευαγγελίζεται και παντοιοτρόπως πασχίζει να διαπιστεύσει, υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να διασκεδάσει την ελληνική απαισιοδοξία, να προσφέρει κάποια ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον; Απλό ερώτημα, δύσκολη έως αδύνατη η απάντηση.
Το κόστος της υποθετικής «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας υπερβαίνει κατά πολύ τα εξ αυτής αβέβαια ωφελήματα. Ωστόσο, ούτε η «εξυγίανση» είναι βέβαιη, καθ' όσον οι διαπλεκόμενοι του χθες είναι οι ίδιοι που μονοπωλούν το έργο της «εξυγίανσης» και που συνεχίζουν να αντλούν αθέμιτα οφέλη της διαπλοκής τους. Αλλοι υφίστανται τα βάρη και τις θυσίες, άλλοι αποκομίζουν ωφελήματα.
Στο πρόσφατο βιβλίο «Λιτότητα. Η ιστορία μιας επικίνδυνης ιδέας», ο Mark Blyth, από το Πανεπιστήμιο Μπράουν, εξηγεί ότι η πολιτική της λιτότητος συνιστά «τιμωρητική μανία» που καταστρέφει μόνον, χωρίς να εξασφαλίζει το μέλλον. Η λιτότητα, τονίζει ο συγγραφεύς, καταρρακώνει το ηθικό των οικονομικών συντελεστών, αναστέλλει κάθε επενδυτική πρόθεση, επιβαρύνει τα χρέη, αντί να τα ελαφρύνει, καθυστερεί την επανεκκίνηση της οικονομίας. Ακόμη χειρότερα, η λιτότητα διευρύνει τις ανισότητες, με συνέπεια ότι δεν διευκολύνει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη, αλλά τις επιδεινώνει ακόμη περισσότερο.
Στην Ελλάδα, ακόμη και αν οι βασικές ανισορροπίες σήμερα διορθώνονται, η χώρα βρίσκεται σε σαφώς δυσμενέστερη θέση για να εγκατασταθεί στην οδό της ανάκαμψης. Κατά την τελευταία 6ετία, σύμφωνα με τη Eurostat, το δημόσιο χρέος από 112,9% του ΑΕΠ εκτινάχθηκε σε 175%. Το εθνικό εισόδημα συρρικνώθηκε κατά 25%, η ανεργία ανήλθε σε 28% και 65% στους νέους. Οι μισθοί και συντάξεις περικόπηκαν κατά 40%, το σύστημα εργασιακών σχέσεων έχει βαρύτατα αποδιαρθρωθεί.

Στην παγίδα χρέους...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...
Εάν η Ευρώπη απειλείται σήμερα με αποπληθωρισμό, που συνεπάγεται μακροχρόνια καχεκτική οικονομική δραστηριότητα και μαζική ανεργία, δεν έχει παρά να αιτιάται τον εαυτόν της για τη συμφορά που η ίδια με τις επιλογές της επισπεύδει. Μπορεί με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του προέδρου της Ντράγκι να κοπάσει η κερδοσκοπία σε βάρος της φερεγγυότητος των χωρών-μελών της Ευρωζώνης.

Ωστόσο, όλες οι πρωτοβουλίες της ΕΚΤ εφαρμόσθηκαν με ρητή αντίθεση της Γερμανίας, η οποία έχει προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επικαλούμενη «παραβίαση των ιδρυτικών Συνθηκών».
Εάν οι Συνθήκες είχαν τηρηθεί, η ευρωπαϊκή θρησκοληψία θα ήταν ικανοποιημένη, όμως το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα είχε ήδη καταρρεύσει, θύμα των κερδοσκοπικών επιθέσεων από τις θεοποιημένες αγορές, για τις οποίες, ως γνωστόν, δεν υπάρχει ούτε ιερό ούτε όσιο και κάθε είδους «ανωμαλία» νομιμοποιείται, με μοναδικό κριτήριο την ανταμοιβή των κερδοσκόπων.
Σήμερα, ενώ η κερδοσκοπία καταλαγιάζει και μάλιστα χωρίς να δαπανηθεί ούτε ένα ευρώ, ούτε από την ΕΚΤ ούτε από εθνικές κυβερνήσεις, ο κίνδυνος που με επιτάχυνση προβάλλει αφορά την πραγματική οικονομία, της οποίας οι επιδόσεις δεν παύουν να φθίνουν, σε πολλές χώρες-μέλη βρίσκονται ήδη σε αρνητικά επίπεδα και στη Γερμανία προσεγγίζουν το μηδέν. Εάν ληφθεί υπόψη ότι το πλεόνασμα από τις εξωτερικές συναλλαγές της ανέρχεται σε 7,5% του ΑΕΠ ενώ το τελευταίο αυξάνεται κατά μόλις 0,7%, αυτό σημαίνει ότι η πραγματική ανάπτυξη στο εσωτερικό της είναι αρνητική κατά -6,8%. Στην αυτή χώρα, ενώ το ύψος της ανεργίας εμφανίζεται χαμηλό, εν τούτοις πάνω από 8 εκατομμύρια «εργαζομένων» διατηρούνται κάτω από το όριο της φτώχειας με μισθούς πείνας.
Υπάρχει κάτι νοσηρό στο βασίλειο της Ευρώπης, που εμφανίζει τη γηραιά ήπειρο όχι πλέον ως υπόδειγμα προς μίμηση από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά ως «μαύρη κηλίδα» προς αποφυγή.

Στο τέλμα του αποπληθωρισμού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Δεν κρατιέται η κυβέρνηση από τη χαρά της να διαρρέει τα «ευχάριστα» νέα, που η ίδια προετοιμάζει, όχι χωρίς κόπο, από καιρό: τα διπλά ελλείμματα, δημοσιονομικό και εξωτερικό, της ελληνικής οικονομίας εξελίσσονται επίπονα, αλλά πάντως προς θετική κατεύθυνση, αφού έχουν ήδη μετατραπεί σε «πλεονάσματα».

Ο αρμόδιος υπουργός επαίρεται ότι «κατόρθωσε να αναστρέψει την πορεία της ελληνικής οικονομίας και να την επαναφέρει στην οδό μιας νέας ανάπτυξης». Ο εκπρόσωπός του μας ειδοποιεί ότι χάρη στο κυβερνητικό έργο πιάσαμε επιτέλους πάτο και ότι στο εξής επιστρέφουν «καλύτερες μέρες».

Ωστόσο, εάν δεχθούμε την ακρίβεια των στοιχείων, παραμένει η ουσιαστική πλευρά της οικονομικής πραγματικότητος, που συστηματικά παρασιωπάται με τις πανηγυρικές δηλώσεις. Δεν αρκεί ο ιατρός να κάνει καλά την εγχείρηση, θα πρέπει ακόμη και ο ασθενής να βγαίνει από αυτήν ενισχυμένος, όχι περισσότερο εξαντλημένος. Για τα «επιτεύγματα» στην ισοσκέλιση του δημοσιονομικού και εξωτερικού ισοζυγίου, θα πρέπει να συνυπολογίζεται και το κόστος τους, οι επιπτώσεις στην οικονομία. Επί του παρόντος, μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει ότι ισοσκέλισε τα ισοζύγια, αλλά η οικονομία έχει περιέλθει εξαιτίας της ισοσκέλισης σε κατάσταση «νεκροφάνειας». Η εγχείρηση επέτυχε, αλλά ο ασθενής αντιμετωπίζει «κλινικό θάνατο».

Οσον αφορά στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, εάν το χρόνιο έλλειμμα της χώρας μετατράπηκε σε πλεόνασμα, αυτό δεν οφείλεται στο ότι τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες έγιναν ανταγωνιστικότερα, όπως διετείνετο η πολιτική της λιτότητος. Αντίθετα, οι εξαγωγές μας έχουν καθηλωθεί σε 22 δισ. και δεν αυξάνονται, αφού και οι εταίροι μας, εφαρμόζοντας και αυτοί πολιτική λιτότητος, δεν μας διευκολύνουν διόλου σε αυτό. Εάν το εξωτερικό έλλειμμα μετατράπηκε σε πλεόνασμα, αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στη συρρίκνωση των εισαγωγών.

Φαύλος κύκλος...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι υπερτριπλάσιο του αρχικά αναμενόμενου και δεσμεύεται ότι αυτό «θα επιστραφεί στην κοινωνία», στους χαμηλοσυνταξιούχους και ενστόλους, υπό τον όρο ότι πλεόνασμα διατηρείται τα επόμενα έτη.

Η αξιωματική αντιπολίτευση περιορίζεται στην αμφισβήτηση του πλεονάσματος,
υποστηρίζοντας ότι είναι «εικονικό», αφού το Δημόσιο δεν καταβάλλει τις οφειλές του. Παράλληλα, από τις τάξεις της κάποιοι διεκδικούν «πραγματικό» δημοσιονομικό πλεόνασμα, ως «προϋπόθεση» για απεξάρτηση της χώρας από τις αγορές και άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Η σύγχυση γύρω από την έννοια και τις επιπτώσεις του πρωτογενούς πλεονάσματος παραμένει και επιτείνεται.
Πλεόνασμα του δημόσιου τομέα σημαίνει έλλειμμα του ιδιωτικού. Οπως βέβαια και το αντίστροφο: δημόσιο έλλειμμα σημαίνει ιδιωτικό πλεόνασμα. Οσο περισσότερα χρήματα αποσπά το κράτος από την οικονομία τόσο περισσότερο αυτή πλήττεται από αυξανόμενη έλλειψη ρευστότητας. Εξ ορισμού, κάθε δημόσιο πλεόνασμα αποφέρει υφεσιακά αποτελέσματα στην οικονομία. Οπως και κάθε δημόσιο έλλειμμα τονώνει το επίπεδο λειτουργίας της οικονομίας. Στην τελευταία περίπτωση, ελλοχεύει κίνδυνος πληθωρισμού, στην πρώτη ο αντίθετος κίνδυνος, αυτός του αποπληθωρισμού.
Πλεόνασμα σημαίνει αφαίμαξη ρευστότητος από την οικονομία, με αυτονόητη συνέπεια την ύφεση και εκτίναξη της ανεργίας. Εάν η οικονομία βρίσκεται ήδη σε ύφεση, η απόσπαση πλεονάσματος την εξωθεί αναπόφευκτα σε βαθύτερη ύφεση. Στη χώρα μας, το πλεόνασμα, εάν είναι πραγματικό, βασίζεται κυρίως στην υπερφορολόγηση και δραστική περικοπή δημόσιων δαπανών, που συρρικνώθηκαν στην τελευταία 4ετία κατά 25%, με συνέπεια την κατάρρευση της οικονομίας, τη δραματική πτώση του εθνικού εισοδήματος κατά -27% και ανεργία 28%.

Μετανάστες και ξενοφοβία...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Την περασμένη Κυριακή παίχθηκε στην Ελβετία προεόρτιο για το προαναγγελλόμενο ευρωπαϊκό δράμα στις επικείμενες ευρωεκλογές. Η ελβετική λαϊκή ετυμηγορία αξίωσε ποσοστώσεις στην εγκατάσταση μεταναστών όχι μόνον από χώρες εκτός Ευρώπης, αλλά και από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση, με την οποία εν τούτοις η Ελβετία διατηρεί προνομιακή συμφωνία από το 2002 για ελεύθερη κυκλοφορία και εγκατάσταση εργαζομένων.

Από τις Βρυξέλλες, πολλοί ανησυχούν με το πλήγμα στην ευρωπαϊκή συνεργασία, στιγματίζουν τον ανερχόμενο λαϊκισμό και εθνικισμό σε όλες τις χώρες της Ενωσης, εν τούτοις δεν κάνουν τίποτα για να εξαλείψουν τις αιτίες που τον εκτρέφουν, ακλόνητοι σε άκαρπες πεποιθήσεις, με τις οποίες η «νόσος» του λαϊκισμού και εθνικισμού επιδεινώνεται. Η οδός της ύφεσης και του αποπληθωρισμού, με αιτιολογία την υποθετική «εξυγίανση», στην οποία δεσμεύεται σήμερα η Ευρώπη, εισπράττεται ως έφοδος προς συντριβή των κοινωνικά αδυνάμων.

ΗΕλβετία δεν πλήττεται ιδιαίτερα από την κρίση. Η ανεργία ανέρχεται σε 3%, υπάρχει εργασία για όλους, ακόμη και μετανάστες, κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία. Εν τούτοις, καταγράφεται κοινωνική δυσφορία, που, εν αδυναμία διαφορετικής διεξόδου, καταλήγει στην ξενοφοβία. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι περισσότερο ιδεολογικό προϊόν, δεν έχει τόσο σχέση με το ελβετικό οικονομικό πρόβλημα όσο κυρίως με φαντασιώσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει: οι φαντασιώσεις αρκούν για να το δημιουργήσουν.

Με την ανακοίνωση της ετυμηγορίας, η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν τη χαιρέτισε ως «πλήγμα κατά των καταστροφικών δογμάτων της κατάργησης συνόρων, κατά των ευρωπαϊστικών και τεχνοκρατικών ελίτ, κατά της ιδεολογίας του πολιτικά ορθού, που διέπει τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πραγμάτων».

Βασίλισσα, αλλά γυμνή...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Η διαχείριση της ελληνικής κρίσης από τους Ευρωπαίους εταίρους, με τη συνενοχή ελληνικών κυβερνήσεων, αποτελεί παγκόσμιο υπόδειγμα καταστροφής.

Ενώ η Γερμανίδα καγκελάριος κάλεσε από την αρχή το ΔΝΤ να συμμετέχει στη «διάσωση» της χώρας, με το επιχείρημα της τεχνογνωσίας του, εν τούτοις αποκαλύπτεται σήμερα, έστω και αργά, αφού η καταστροφή έχει ήδη συντελεσθεί, ότι ουδέποτε δέχθηκε τις εισηγήσεις του. Το Βερολίνο ήθελε το ΔΝΤ σε βουβό και διακοσμητικό ρόλο, προκειμένου να προσδώσει «κύρος» στις δικές του προαποφασισμένες επιλογές. Ομως, από τη δική του πλευρά, από την αρχή αντιμετώπισε τη χώρα μας και τις ομοιοπαθείς του Νότου και της περιφέρειας ως «σκουπίδια» και «πτώματα», με συνέπεια ότι και αυτές, ακόμη και αν δεν ήσαν, κατέληξαν έτσι, λόγω της εξοντωτικής διαχείρισης.

Οταν το ΔΝΤ διεπίστωσε από το 2010 ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και επρότεινε το δραστικό «κούρεμά» του, η ευρωπαϊκή πλευρά απέκλεισε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, προβάλλοντας τη δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα αφαιρούσαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα από την κυκλοφορία και δεν θα ζητούσαν την εξαργύρωσή τους. Αντ' αυτού, οι κεντρικές τράπεζες όχι μόνον δεν ετήρησαν τη δέσμευσή τους, αλλά και προέβησαν σε κερδοσκοπία εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, ώστε η χώρα μας να περιέλθει εξαιτίας τους σε δεινότερη από την αρχική της θέση. Ομως, αφού σήμερα αποκαλύπτεται ότι αθετήθηκε εκ των υστέρων ο λόγος για τον οποίο είχε τότε αποκλεισθεί το «κούρεμα», το «απευκταίο ενδεχόμενο» νομιμοποιείται να επανέλθει και μάλιστα ακόμη πιο πιεστικά και καταναγκαστικά για όσους συνεχίζουν να το αποκλείουν.

Η κρίση και πώς αντιμετωπίζεται...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με την τρέχουσα κρίση, θα ανέμενε κανείς την άνοδο της Αριστεράς στον κόσμο και ακόμη περισσότερο στην Ευρώπη. Ωστόσο, κακά τα ψέματα, κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται σήμερα, παρά μόνον στην ελληνική περίπτωση και ίσως για λόγους που σχετίζονται περισσότερο με την ελληνική πολιτική συγκυρία. Στην Ευρώπη, η ενσωματωμένη Αριστερά δεν προβάλλει, αλλά υφίσταται και αυτή το μερίδιό της από την κοινωνική ανυποληψία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.

Το τελευταίο, ενώ έχει κυβερνήσει επί μακρό διάστημα και σύρει τη χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο, εν τούτοις εξακολουθεί να πείθει πολλά από τα θύματά του για τη δήθεν ενοχή τους στις δικές του θανατηφόρες επιλογές. Για την αποπλάνηση του λαού δεν ευθύνονται οι αποπλανούντες, αλλά τα θύματα. Για τις «πελατειακές σχέσεις» δεν ευθύνονται οι πολιτικοί, αλλά οι ψηφοφόροι. Για τις επιλογές του κεφαλαίου δεν ευθύνονται οι διαχειριστές, αλλά οι μισθωτοί. Για το φιάσκο της Εκκλησίας δεν ευθύνονται οι ποιμένες, αλλά το ποίμνιο. Για τις χρηματοπιστωτικές φούσκες δεν ευθύνονται οι τράπεζες ούτε οι κερδοσκόποι του εικονικού χρήματος, αλλά ο υποθετικός «υπερκαταναλωτισμός» των νοικοκυριών. Για τη διαπλοκή, που σφράγισε την τελευταία δεκαετία, δεν ευθύνονται οι διαπλεκόμενοι ιδιώτες, κοινώς λαμόγια, αλλά το «διεφθαρμένο και υπερτροφικό» κράτος. Για την εξάντληση της αγελάδας δεν ευθύνεται ο βοσκός, αλλά η ίδια η αγελάδα. Για το αδιέξοδο ευθύνονται οι κυβερνώμενοι, ενώ οι κυβερνήσαντες αποποιούνται πάσα ευθύνη, αλλά και αυτοανακηρύσσονται σε «αγγέλους εξαγνιστές» της χώρας από το «βεβαρημένο» και «αμαρτωλό» παρελθόν, που οι ίδιοι είχαν διαμορφώσει.

Στο βωμό του Μαμμωνά...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στο Νταβός της Ελβετίας, κύριο θέμα
στην ημερήσια διάταξη είναι οι αρνητικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία από την πρωτοφανή όξυνση της ανισότητος εισοδημάτων και  πλούτου. Η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, προειδοποιεί ότι η  αυξανόμενη ανισότητα «δεν αποτελεί συνταγή για σταθερότητα και βιωσιμότητα της παγκόσμιας οικονομίας». Το ζήτημα της ανισοκατανομής έχει τεθεί ήδη στο δημόσιο διάλογο της Αμερικής από τους νομπελίστες Πολ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτς, όπως και τον Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργό Εργασίας του Κλίντον. Ωστόσο, ενώ στο Νταβός   προσέρχονται ανησυχούντες κορυφαίοι οικονομολόγοι και πολιτικοί ηγέτες του κόσμου, η έκταση της ανισότητος δεν φαίνεται να προβληματίζει την ευρωπαϊκή πλευρά, η οποία παραμένει σχετικά

αποστασιοποιημένη, άφωνη και ενοχλημένη.

Οχι μόνον δεν συμμερίζεται την παγκόσμια ευαισθησία για την
ανισοκατανομή, αλλά και δεν διστάζει να την αντιμετωπίζει θετικά τόσο
από την ηθική και κοινωνική πλευρά όσο και από την οικονομική. Η
Γερμανίδα καγκελάριος δίδει πρώτη τον τόνο, κηρύσσοντας «ηθικό, δίκαιο
και οικονομικά αποτελεσματικό» ο πλούτος να συσσωρεύεται ως επιβράβευση
σε όλο και λιγότερα χέρια, η φτώχεια σε όλο και περισσότερα. Ο
σοσιαλιστής Γάλλος πρόεδρος προχώρησε προ ημερών στα λεγόμενα
«οικονομικά της προσφοράς», δηλαδή σε μείζονες παραχωρήσεις κοινωνικού
πλούτου υπέρ του κεφαλαίου, μειώσεις εργοδοτικών εισφορών και
οικογενειακών επιδομάτων των εργαζομένων, με την υποθετική προσδοκία ότι
έτσι επισπεύδεται η ανάκαμψη.

Ευρώπη με ημερομηνία λήξης...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στον απολογισμό του 2013, η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, συνιστά φορτικά στην Ευρωζώνη και στη Γερμανία να ενισχύσει με τα πλεονάσματά της την εσωτερική ζήτηση, ώστε να εξισορροπήσουν τα ευρω-ελλείμματα, να σταθεροποιηθεί η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική αρχιτεκτονική.
Παρόμοια σύσταση προς το Βερολίνο παρουσίασε πρόσφατα ο Αμερικανός υπουργός Τζακ Λιου, παρ' όλο που αποπέμφθηκε από το Γερμανό ομόλογό του Σόιμπλε, με την επεξήγηση ότι «αυτό πράττει η Γερμανία και δεν έχει ανάγκη έξωθεν συμβούλων».
Ωστόσο, ο «Εκόνομιστ» επιβεβαιώνει ότι η καθοδική πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, ιδίως μετά το 2008, οφείλεται κυρίως στη φθίνουσα εσωτερική ζήτηση είτε για κατανάλωση είτε για επενδύσεις. Στη διάρκεια 2008-2013, η εσωτερική ζήτηση παρέμεινε ουσιαστικά στάσιμη είτε στη Γερμανία (0,9%) είτε στην Ευρωζώνη (0,2%). Κύρια αίτια ήταν η καθήλωση μισθών και κόστους εργασίας, τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στη Γερμανία.
Αμεση συνέπεια από τη στασιμότητα της εσωτερικής αγοράς ήταν η συρρίκνωση επενδύσεων και σχηματισμού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα την καθήλωση της παραγωγικότητος της εργασίας. Στην περίοδο 2000-2013, ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου συρρικνώθηκε κατά 13,2% στην Ευρωζώνη και -8,8% στη Γερμανία, με συνέπεια την καθήλωση της παραγωγικότητος σε επίσης μηδενικούς ετήσιους ρυθμούς: 0,18% στην Ευρωζώνη, -0,6% στη Γερμανία.
Προφανώς, η γενικευμένη πολιτική λιτότητος, με περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, δεν «εξυγιαίνει» την οικονομία ούτε την καθιστά ανταγωνιστικότερη, αλλά στην πραγματικότητα την καταβυθίζει σε αύξουσα νοσηρότητα, που σύρει επίσης προς τα κάτω τις άλλες περιοχές του πλανήτη.

Η Ευρώπη επιλέγει την ύφεση...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Με την πρόσφατη υποβάθμιση της αξιοπιστίας του δημόσιου χρέους της από την S&Ρ, η Ε.Ε. κατατάσσεται στην αυτή βαθμίδα ΑΑ+ με τις ΗΠΑ. Ωστόσο, η ισοβαθμία ανάμεσα στις δύο κυριότερες οικονομικές περιοχές του κόσμου δεν απηχεί τις αυτές ανησυχίες των βαθμολογητών.

Εάν στην εντεύθεν του Ατλαντικού πλευρά προσάπτεται σύγχυση και ανεπάρκεια μέτρων προς καταπολέμηση της κρίσης και σταθεροποίηση της οικονομίας, για την εκείθεν πλευρά διατυπώνονται ακριβώς αντίθετες ανησυχίες: υπερδραστηριότητα από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα, με κίνδυνο στρέβλωσης και ευθραυστοποίησης των οικονομικών δεδομένων. Ανάληψη υπερβολικών κινδύνων για την ανάκαμψη από αμερικανικής πλευράς, αδράνεια από ευρωπαϊκής έναντι της κρίσης. Η Αμερική δίδει άμεση προτεραιότητα στην ανάκαμψη, στην κατανάλωση, στην απασχόληση, ενώ η Ευρώπη, με την προσήλωση στη δημοσιονομική «εξυγίανση», αποδέχεται ως αναπόφευκτο τίμημα την ύφεση και τη μαζική ανεργία.
Παρά την αυτή βαθμολογία, τα αποτελέσ-ματα των επιλογών δεν συγκλίνουν, αλλά διαπιστώνονται εκ διαμέτρου αντίθετα. Εάν η Αμερική εμπνέει ανησυχίες ως προς τη διατήρηση του «αναιδούς» αναπτυξιακού ρυθμού της, που ανέρχεται σήμερα σε 4,1% σε ετήσια βάση, η Ευρώπη προκαλεί ανησυχίες κυρίως για τη στασιμότητα και τις ενδείξεις επερχόμενου αποπληθωρισμού, που επισπεύδεται με τη συρρίκνωση της νομισ-ματικής κυκλοφορίας ήδη από το τελευταίο τρίμηνο του 2013. Ο ρυθμός των ιδιωτικών επενδύσεων, ενώ στην Αμερική εκτινάσσεται στο 4,8% και 5,8% στους τομείς της «πνευματικής ιδιοκτησίας», στην Ευρώπη όχι μόνον παραμένει στάσιμος, αλλά και εγκαθίσταται σε αρνητικές επιδόσεις.