 |
| Και ο Άη Βασίλης στο Κόκκινο |
Mέσα στον αιματοβαμμένο κύκλο της αναδιανομής εισοδήματος (προς τα πάνω βέβαια), και της εντατικής συσσώρευσης κεφαλαίου (και πάλι προς τα πάνω όπως κάθε υπερσυσσώρευση), συντελούνται δραματικές αλλαγές. Τα ήθη μεταβάλλονται και οι πολιτικές γίνονται επιθετικότερες (προς τα κάτω όπως πάντα). Η εργασία μεταβάλλεται σε απασχόληση, προκειμένου να απαλλαγεί και από την τελευταία υποχρέωση που μπορεί να φόρτωνε ψυχολογικά τους άψυχους ιθύνοντες, να φροντίζουν για την κοινωνική ισορροπία και γαλήνη και έτσι η ζωή τείνει να απεικονίζεται ως θέαμα, ως τρόπος (style) και καθόλου ως αυτό που πράγματι είναι, δηλαδή ΖΩΗ (life).
Αυτό που συμβαίνει, είναι πολυδιάστατο, πολυπλόκαμο και τόσο σύνθετο ώστε να μη μπορεί να πολεμηθεί. Γιατί για να πολεμήσεις κάτι, με προσδοκίες επιτυχούς έκβασης αγώνα, πρέπει πρώτα πρώτα, να το κατανοήσεις. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν, είναι τόσο σύνθετο που γίνεται τόσο ακαταμάχητο όσο και αποτελεσματικό στην κτηνωδία του. Και εξηγούμαι:
Ναι, η οικονομική κρίση, δεν είναι κρίση, Είναι ένα φυσιολογικό και εν πολλοίς αναμενόμενο στάδιο στην μακρά αλληλουχία φάσεων στην καπιταλιστική αφήγηση.
