Εθνικός Αρθρογράφος;

Βίκτωρ Τσιλώνης, Intellectum...

Ο Ηλίας Κανέλλης είναι γνωστός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Τα Νέα» και εκδότης του «The Book’s Journal», ενός ελληνικού περιοδικού με αγγλικό τίτλο και λογοτεχνικό μεν, αρκετά πολιτικό δε επίσης περιεχόμενο.
«Μνημονιακός» ως το μεδούλι και άριστος γνώστης της ελληνικής, της αγγλικής αλλά και της γαλλικής γλώσσας, όπως αποδεικνύεται και από το πρόσφατο άρθρο του «Σουηδέζες» (22.03.2013),  όπου αντί του γνωστού τοις πάσι όρου «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» χρησιμοποιεί ονειρικά τον αγγλικό όρο «social media» προκειμένου να αναδείξει την άριστη γνώση των Αγγλικών του και να συνταιριάξει ζηλευτά την ελληνική με την αγγλική γλώσσα, όπως μόνο λίγοι γνωρίζουν. Το ίδιο φυσικά πράττει λίγο πιο κάτω όταν  αναφέρει ότι «το διάσημο lapsus περί υδατανθράκων δεν είναι το κορυφαίο, για όσους έχουν χρόνο και διάθεση για διασκέδαση»,  αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ελληνικές λέξεις ολίσθημα, σφάλμα ή ατόπημα δεν επαρκούν για να νοηματοδοτήσουν μ’ όλα τα χρώματα της φιλοσοφικής ίριδας την πρόταση του Ηλία Κανέλλη. Τέλος το ίδιο ακριβώς συμβαίνει λίγες σειρές μετά αλλά αυτή τη φορά με εφαλτήριο τα εξαιρετικά Γαλλικά του, αφού η έννοια του κοσμικού κράτους μετουσιώνεται υπέροχα μέσα στο ελληνικό κείμενο ως «etat laique».
Φυσικά και αναπόδραστα ως δημοσιογράφος ενός ανυπέρβλητου πνευματικού διαμετρήματος εναντίον του οποίου δύσκολα κανείς μπορεί να αναμετρηθεί χωρίς να νιώσει πνευματική σύγχυση και τρόμο, δεν διστάζει να βάλει στη θέση του τον «έντεχνο τραγουδοποιό» Αλκίνοο Ιωαννίδη, ο οποίος τόλμησε να περιγράψει γιατί το αρχικό έστω «Όχι» της Κύπρου είχε τη δική του ιστορική σημασία.
Ναι, τον αγαπημένο Αλκίνοο Ιωαννίδη, ο οποίος τόλμησε να σημειώσει ότι «αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλείδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς «Όχι». Έστω και για μια στιγμή. Ένα «Όχι» καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας «Ναι». Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι;Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε» (όπως δηλαδή ακριβώς και εμείς οι «Ελλαδίτες»).
Ναι, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη που ευθαρσώς αναγνωρίζει ότι το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ό,τι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλείψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη.».
Ωστόσο, ο ίδιος ο Ηλίας Κανέλλης «με τη σιγουριά ενός γκουρού»  -όπως γράφει στο άρθρο του για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη- αναλαμβάνει να αποδομήσει το άρθρο του τραγουδοποιού, ο οποίος μέσα από την καθ’ όλα αντικειμενική ματιά του έγκριτου αρθρογράφου παρουσιάζεται ως «εθνικός τραγουδιστής-ηγέτης» που επιχειρεί να οδηγήσει τον λαό του. Παρ’ όλα αυτά, «γράφοντας συγκινημένος για να συνεγείρει και να οδηγήσει», σαν «εθνικός αρθρογράφος-ηγέτης», τον λαό του, ο Ηλίας Κανέλλης προσεγγίζει την πολιτική χωρίς να αντιλαμβάνεται  ότι υπάρχουν ακόμη ψηφιακές πένες που δεν κατευθύνονται, συνειδήσεις που δεν εξαγοράζονται και πατριώτες που νοιάζονται αληθινά και ανιδιοτελώς για την πατρίδα τους και ορθώνουν άφοβα το ανάστημά τους απέναντι στη σημερινή οικονομική λαίλαπα και τους ανθρώπους της.
«Το κείμενο αυτό που συζητήθηκε πολύ στο Διαδίκτυο, είναι γραμμένο σε άψογα ελληνικά. Αλλά ανάμεσα στην καλλιέπεια της αυτοκριτικής….και στη συγκίνηση που δονεί τις λέξεις, διαφεύγει κάτι ουσιαστικό. Διαφεύγει η πραγματικότητα», υποστηρίζει ο Ηλίας Κανέλλης για το άρθρο του Αλκίννου Ιωαννίδη, μα ίσως ενδόμυχα για το δικό του άρθρο.

Εικοσιένα «Όχι» και Εκατοντάδες Χιλιάδες «Μπορεί»...

Βίκτωρ Τσιλώνης Intellectum...

Υπάρχει μια κρίσιμη στιγμή που νιώθεις ότι η συγγραφή άρθρων και μελετών, η παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών, η ηχογράφηση ραδιοφωνικών εκπομπών, το γράψιμο τραγουδιών ή ο σχεδιασμός σκίτσων και χαρακτικών δεν είναι αρκετά για να δώσεις το δικό σου μικρό «παρών» σ’ έναν κόσμο που φλέγεται.
Γιατί νιώθεις ότι δεν είναι πλέον καθόλου ικανοποιητικό να μιλάς σε ευρύτερους ή στενότερους κύκλους για την πραγματικότητα, να αναλύεις τις νέες φορολογικές λαίλαπες και τα λοιπά τεκταινόμενα και να αναρτάς καυστικά σχόλια στον Τιτιβιστή (Twitter) και το Προσωποβιβλίο (Facebook).
Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι πρέπει κι  εσύ ο ίδιος να γίνεις ενεργότερο μέρος της αδυσώπητης πραγματικότητας, επιχειρώντας να κινητοποιήσεις όλα σου τα κύτταρα, όλη σου τη φαντασία για ένα νέο σκοπό που θα νοηματοδοτήσει εκ νέου την ύπαρξή σου, θα εκδιώξει την αδράνεια και θα εκχερσώσει τη ριζωμένη ηττοπάθεια.
Αυτή η στιγμή ήρθε για εικοσιένα από εμάς συμπτωματικά στις 21 Σεπτεμβρίου όταν αποφασίσαμε ότι οφείλαμε επιτέλους να κάνουμε «κάτι περισσότερο», έστω κι αν αυτό ήταν λιγοστό σε σύγκριση μ’ εκείνο που ιδανικά οραματιζόμασταν. Κάτι περισσότερο πάντως από αυτό που κάναμε χθες.
Στις 21 Σεπτεμβρίου λοιπόν μαζευτήκαμε 21 άτομα με κοινό άξονα το Intellectum, πάνω από πολιτικές και κόμματα, μακριά από προσωπικές φιλοδοξίες, διαθέσεις εντυπωσιασμού και κριτικές εκ του ασφαλούς. Μαζευτήκαμε για να κάνουμε μια πρώτη κίνηση, απέναντι σε μια όλο και διογκούμενη, συρρίκνωση του καθημερινού βιοτικού μας επιπέδου δημιουργώντας μια μικρή κοινωνική σπίθα.
Έτσι, λοιπόν, θέσαμε την εβδομάδα του «Όχι» (21-28 Οκτωβρίου 2012) ως την εβδομάδα που θα μπορούσαμε να προβάλλουμε ενεργά μια πρώτη δική μας αντίσταση σε ό,τι πραγματικά διαδραματίζεται και μας αφορά αληθινά.  Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα οργανωμένο μποϊκοτάζ στα καύσιμα, αφού διαπιστώσαμε ότι  έχουμε τα πιο ακριβά καύσιμα μετά την Ιταλία σε όλη την Ευρώπη, αλλά ταυτόχρονα και τα πιο νοθευμένα ή κακής ποιότητας (μη αποθειωμένα).
Αντιληφθήκαμε ότι λόγω των μεγάλων φόρων, των διεθνών συγκυριών (116 πλέον δολάρια η τιμή μπρεντ ανά βαρέλι), του ολιγοπωλίου στην αγορά πετρελαίου (4 διυλιστήρια – 2 οικογένειες και 10 χονδρέμποροι) και της παράνομης συμπεριφοράς εταιριών-μεσαζόντων-πρατηριούχων έχει δημιουργηθεί αυτό το νέο είδος καυσίμου, ελληνικής επινόησης, το οποίο είναι ταυτόχρονα και λαθραίο και πανάκριβο και κάκιστης ποιότητας.
Συνακόλουθα την εβδομάδα του «Όχι», αποφασίσαμε μετά τη χρόνια απαξίωσή μας ως πολίτες να πούμε τουλάχιστον «Όχι» στις πανάκριβες τιμές των καυσίμων, «Όχι» στη νοθεία των καυσίμων και «Όχι» στα ολιγοπώλια, περιορίζοντας στο ελάχιστο τη χρήση των καυσίμων για θέρμανση και για την προσωπική μας μετακίνηση (υπάρχουν ακόμη τα ποδήλατα αλλά και τα μέσα μαζικής μεταφοράς).
Σ’ αυτή την πρωτοβουλία σας θέλουμε όλους μαζί. Με άλλα λόγια, ζητάμε την στήριξη, την συμπαράσταση, τη συμμετοχή και την διάδοση αυτής της ιδέας, όλων όσων αντιλαμβάνονται ότι η αλλαγή της καθημερινότητάς μας αρχίζει πρωτίστως από εμάς.
Γιατί πιστεύουμε ότι δεν είναι δύσκολο τελικά οι 21 να γίνουν οι πολλές χιλιάδες ανθρώπων που απαιτούνται για να αλλάξουμε τα πράγματα.
Ελάτε κι εσείς!
————————————————————————–
Βοήθησε, Δηλωσε Συμμετοχή, Διάδωσε!

Πώς;
1) Γίνε μέλος της ομάδας:
https://www.facebook.com/MpoikotazStaKausima?ref=hl
2) Διάδωσε την Εκδήλωση:
https://www.facebook.com/events/111153869037700
3) Ανάρτησε μία από τις 20 φωτογραφίες που αποτελούν την φωτογραφική καμπάνια για το Μποϊκοτάζ στα Καύσιμα: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10151075548051994.430270.35805951993&type=3
4) Ακολούθησέ μας στον Τιτιβιστή (Twitter): @ Mpoikotaz
5) Στείλε ηλεκτρονικά μηνύματα (e-mail) με το δελτίο τύπου: http://us5.campaign-archive2.com/?u=5b43aaa530ef1185935f72f7e&id=ab3ec8a0d2

(Το παρόν άρθρον δημοσιεύτηκε πρώτα στην Παράλλαξη εδώ:   http://bit.ly/TcE97r

Ανταλλαγές Ανθρώπων και η Έλευση της Άνγκελας Μέρκελ στην Ελλάδα...

Βίκτωρ Τσιλώνης Intellectum...

Ανέκαθεν συνέβαιναν σ’ όλο τον κόσμο ανταλλαγές ανθρώπων και πληθυσμών, ενώ «εσχάτως» ο σχηματισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αδήριτη ανάγκη για την απρόσκοπτη μετακίνηση  εμπορικών προϊόντων και υπηρεσιών συμπαρέσυρε μαζί της και την προβληματική για τους εν δυνάμει  ολοκληρωτικούς κρατικούς μηχανισμούς ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων-ευρωπαίων πολιτών.
Στις 14 -16 Σεπτεμβρίου 2012 είχα την τύχη να παρευρεθώ  ως αντιπρόσωπος του περιοδικού Intellectum αλλά συνάμα και ως ομιλητής στο πανευρωπαϊκό συνέδριο του  Γιουροζίν (Eurozine) στο Αμβούργο, στο οποίο συμμετείχαν ογδόντα περίπου από τα καλύτερα ευρωπαϊκά περιοδικά λόγου και στοχασμού (www.eurozine.com/articles/2012-09-24-newsitem-en.html).
Παρά την παγωμένη μου καρδιά, όταν πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο του Αμβούργου, αφού πίστευα ότι θα με υποδεχθούν αρνητικά ως Έλληνα τόσο οι «συνάδελφοί» μου από ολόκληρη την Ευρώπη και προπαντός οι σκληροί Γερμανοί, γρήγορα διαψεύστηκα οικτρά.
Οι αντιπρόσωποι των καλύτερων ευρωπαϊκών περιοδικών ήταν ακόμη πιο προσηνείς και με ρωτούσαν διαρκώς με συμπόνια για την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα λόγω των Μνημονίων και το οικονομικό πρόβλημα της χώρας  λόγω του τεράστιου χρέους. Με έκδηλη δε ανησυχία με ρωτούσαν για τις σκληρές διαδηλώσεις, τις αδιάκοπες κοινωνικές αναταραχές και τις «μεγάλες επαναστάσεις» που έβλεπαν να συμβαίνουν στην Ελλάδα μέσα από τα δικά τους τηλεοπτικά κανάλια και να παραξενεύονται πολύ με τη σειρά τους όταν αποκρινόμουν ότι όλα αυτά που εκείνοι είδαν ουσιαστικά δεν συνέβησαν στην Ελλάδα ποτέ, όχι τουλάχιστον με την ένταση και τη χρονική διάρκεια που παρουσίαζαν τα δικά τους ανεξάρτητα ΜΜΕ.
Επίσης, με τεράστια έκπληξη συνειδητοποίησα ότι όλοι οι Γερμανοί με τους οποίους συνομίλησα, από τους ταξιτζήδες, τους ναυτικούς στο λιμάνι του Αμβούργου και τους περαστικούς μέχρι τους υπαλλήλους των ξενοδοχείων και των συνεδριακών χώρων, τους ξεναγούς και τους επίσημους εκπροσώπους του δήμου, των περιοδικών, του μουσείων και άλλων δημόσιων και ιδιωτικών οργανισμών και φορέων της Γερμανίας, ήταν εξαιρετικά ευγενείς και σε κανένα σημείο δεν έδειξαν κάποια αντιπάθεια ή αποστροφή για το λόγο ότι ήμουν ένα από τα «κακά παιδιά της Ευρώπης», δηλαδή ένας Έλληνας (Greek ή όντως μεταφραστικά ορθότερα Hellene).
Ένα μήνα περίπου μετά από το ταξίδι μου στο Αμβούργο λόγω του Intellectum, στις 9 Οκτωβρίου 2012, έλαβε η πολυαναμενόμενη επίσκεψη-αστραπή της Μέρκελ στη χώρα μας. Η Γερμανίδα καγκελάριος, ιδιαίτερα αγαπητή σε μας τους περισπούδαστους Έλληνες, οι οποίοι συχνά εξαντλούμε τα αντιρατσιστικά μας αισθήματα απέναντι σε υποδόριες ρήσεις αθλητών για κουνούπια του Δυτικού Νείλου και όχι φυσικά σε άκομψα σχόλια κατά της επίσημης εκπροσώπου ενός ολόκληρου έθνους, «ήρθε, είδε και απήλθε», χωρίς να ικανοποιήσει στ’ αλήθεια κανέναν και χωρίς να μας φανερώσει τον αληθινό λόγο της επίσκεψής της.
(Ποιός ήταν άραγε; Οι επικείμενες γερμανικές εκλογές; Κάποιος άλλος;)
Παρά την συνταγματικά αμφιλεγόμενη απαγόρευση των συναθροίσεων από την συνασπισμένη κυβέρνηση Πασοκ-Δημαρ-ΝΔ στην Αθήνα, ο κόσμος διαδήλωσε μαζικά ακυρώνοντάς de facto τα κυβερνητικά σχέδια που σέβονται παραδειγματικά τα τελευταία τρία χρόνια το ελληνικό Σύνταγμα.
Την παράσταση βέβαια έκλεψε ο Βρετανός διαδηλωτής που γυμνός άρχισε να τρέχει στη Βασιλέως Γεωργίου, ανάμεσα σε άνδρες των ΜΑΤ και να χαιρετά τα πλήθη, ενώ γνώριζε από εκείνα την αποθέωση. Παρά τη σύλληψή του από ενδεδυμένους αστυνομικούς αφέθηκε τελικά ελεύθερος. Ωστόσο, αντίθετη ήταν η περίπτωση του 56χρόνου Αμερικανού που το βράδυ της Τρίτης κυκλοφορούσε ολόγυμνος μπροστά από το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Εκείνος παραπέμφθηκε σε δίκη και αθωώθηκε τελικά για το αδίκημα της προσβολής της δημοσίας αιδούς λόγω τρέλας στο Μονομελές  Πλημμελειοδικείο των Αθηνών, χωρίς να ομολογήσει πως ο αληθινός λόγος που έτρεχε γυμνός ήταν επειδή η Μέρκελ τους είχε ζητήσει να την συναντήσουν έτσι, δηλαδή ως  δύο ανθρώπους-πουλιά.
Παρά το αρχικό σοκ από τα νέα των διαδηλώσεων και του γυμνού Βρετανού της θαυμαστή, η Γερμανίδα καγκελάριος εμφανίστηκε –μετά τη συγκλονιστική της συνάντηση με τον σπουδαιότερο πρωθυπουργό της Ελλάδας μετά τον Ιωάννη Καποδίστρια, Αντώνη Σαμαρά- ελαφρώς κοκκινισμένη την ώρα της επίσημης συνέντευξης τύπου.
Συγκινημένη σχεδόν, αφού πρώτα δήλωσε ότι «είμαστε εταίροι, είμαστε φίλοι, συνεργαζόμαστε στα πλαίσια της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ» καθώς και ότι δεν επισκέφτηκε την Αθήνα ως «εκπρόσωπος της Τρόικας», αφού «η τριμερής φέρει την αποκλειστική ευθύνη για την αξιολόγηση της προόδου» της Αθήνας, συνέχισε σημειώνοντας με έμφαση ότι γι’ αυτό εργάζεται και η περιβόητη ομάδα (tascforce) του κυρίου Ραιχεχνμπαχ,  η οποία έχει ως μοναδικό στόχο να βοηθήσει την ελληνική κυβέρνηση να εκσυγχρονίσει τη δημόσια διοίκηση.
Κατόπιν, αφού υπογράμμισε ότι το πρωτογενές έλλειμμα έχει μειωθεί από το μείον 10 στο μείον 2%, εξέφρασε την πεποίθηση ότι «υπάρχουν ακόμα πολλά που πρέπει να γίνουν» και πως η χώρα μας «αξίζει τον κόπο να ολοκληρώσει» την «προσπάθεια» που τώρα καταβάλλει.
Συνεχίζοντας μάλιστα, η Άνγκελα Μέρκελ παραδέχτηκε πως «η περίοδος που βιώνει η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα δύσκολη» και ότι ζητούνται από τους Έλληνες «πάρα πολύ σκληρά μέτρα», ωστόσο εμφανίστηκε «πεπεισμένη» ότι τουλάχιστον τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα «ζουν σε ευημερία».
Τέλος, θέλοντας να δώσει έναν τόνο ελπίδας η Άνγκελα Μέρκελ έσπευσε να ευχηθεί «η Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ» και να δηλώσει ότι παρά το δυσθεώρητο 50% της ανεργίας για τους Έλληνες νέους σήμερα «αυτός είναι ο σωστός δρόμος» και ότι υπάρχει «φως στο τέλος του τούνελ» γι’ αυτούς.
Κατόπιν όλων των παραπάνω, η Γερμανίδα καγκελάριος ανέβηκε γοργά πάλι πίσω στο αεροσκάφος της επιστροφής, ξελαφρωμένη που οι Έλληνες αποδείχθηκαν εξίσου φιλόξενοι με τους ευγενείς Γερμανούς του Αμβούργου, αν λάβει πρώτα φυσικά κανείς υπ’ όψιν του το ρόλο της ίδιας αλλά και το περιεχόμενο και την ειλικρίνεια των δηλώσεών της.
Έτσι λοιπόν αποδείχθηκε ότι εκτός από τις κοινές εγκληματολογικές μας απόψεις με τους Γερμανούς (σύμφωνα με πρόσφατη και ακόμη αδημοσίευτη έρευνα του ΑΠΘ με το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας), έχουμε επίσης και κοινές πολιτισμικές αντιλήψεις.
Ο δρόμος για μια ενωμένη Ευρώπη λοιπόν με κοινές αξίες και πεποιθήσεις παραμένει ακόμη ανοικτός!
—————————————————————————————————————————-
Το άρθρο δημοσιεύτηκε ελαφρώς διαφοροποιημένο στο φύλλο της Φρι Σάντει (Free Sunday) της 13^ης Οκτωβρίου 2012.

O Νέος Φόρος Πτυχίου και το Πτυχίο της Επανάστασης...

Intellectum...
Βίκτωρ Τσιλώνης

Είναι μια είδηση που πέρασε κι αυτή στα «ψιλά γράμματα», που χάθηκε ή θάφτηκε εύκολα μέσα στο κανάλι των καθημερινών πληροφοριών που λαμβάνουμε. Μια είδηση, ωστόσο, τόσο σημαντική που σε κάνει να αναρωτιέσαι για τους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου: ποιοι ακριβώς είναι, με ποια κριτήρια θεωρούνται άνθρωποι του πνεύματος και κυρίως τι πράττουν καθημερινά, αν πράττουν, για να επικυρώνουν την φωτεινή πνευματική τους ταυτότητα.
Αναφέρομαι στο δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής στις 25-08 2012, σύμφωνα με το οποίο η ‘δημοκρατική’ κυβέρνηση αυτής της χώρας σκοπεύει να φορολογήσει 1.000.000 ελεύθερους επαγγελματίες με βάση τον αριθμό των πτυχίων τους (πτυχίο ή πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά). Από το νομοσχέδιο που κατατέθηκε προκύπτει πρώτον ότι, σε περίπτωση ψήφισης του, θα πρέπει να δηλώνουμε στο Ε1- ή κάποιο νέο έντυπο Ε- τον αριθμό των πτυχίων καθώς και το εκπαιδευτικό ίδρυμα και δεύτερον ότι η ανακριβής δήλωση των σπουδών του κάθε φορολογούμενου θα συνιστά πλέον σοβαρό φορολογικό παράπτωμα.
Επομένως, κάποιος ουσιαστικά ανενεργός ή ημιαπασχολούμενος έλληνας πολίτης, ο οποίος θα είναι ελεύθερος επαγγελματίας με την ατυχή έμπνευση να σπουδάσει εν καιρώ «εργασίας», αν κατά τη διάρκεια της κρίσης λάβει κάποιο άλλο πτυχίο, αυτό θα θεωρηθεί δια βίου τεκμήριο για την υψηλότερη φορολόγησή του.
Έτσι λοιπόν ο νέος «φόρος πτυχίου», έρχεται να αποτελέσει τη δεύτερη παγκόσμια πρωτοτυπία του Υπουργείου Οικονομικών μετά τον φόρο επιτηδεύματος ύψους 500 ευρώ, σύμφωνα με τον οποίο πρέπει κάθε ελεύθερος επαγγελματίας να καταβάλλει ‘βρέξει-χιονίσει’ 500 ευρώ ετησίως, ακόμη κι αν ασκεί το επάγγελμα του κουλουρτζή.
Τι απομένει να πράξει ένας νεαρός Έλληνας; Η μόνη του ελπίδα καταλήγει να είναι η απόδραση από αυτή τη χώρα και η εύρεση εργασίας στην Αγγλία, την Γερμανία, την Αυστραλία, τη Σομαλία ή έστω το Κονγκό, αφού δει πρώτα τρεις φορές την ταινία «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χεήγουωρθ» για έμπνευση και ψυχολογική στήριξη.
Βέβαια, σε μια πολιτεία με στοιχειωδώς καλλιεργημένους πολίτες, η φορολόγηση των πολιτών με βάση τα πτυχία-διπλώματα που κατέχουν και του κατά πόσο ενεργοί-σκεπτόμενοι κατά τεκμήριο είναι θα έπρεπε να αποτελεί το νομιμοποιητικό έρεισμα για επανάσταση.
Ωστόσο, η ελληνική πολιτεία δεν φαίνεται να είναι μία από αυτές.
Έτσι, το πιο πιθανό είναι σε λίγα χρόνια η Ελλάδα να μετατραπεί σε μια απέραντη άδεια πλατεία που θα τη λυμαίνονται «οι ναρκομανείς» του πολιτικού μας συστήματος, αυτοί δηλαδή που είναι υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας και οι οποίοι μαζί με τους παρατρεχάμενους τους θα έχουν ευκολότερο έργο ποδηγέτησης και παραπληροφόρησης να επιτελέσουν απέναντι στους πολίτες της τρίτης ηλικίας που θα έχουν μείνει εδώ.
Κι αυτό γιατί οι μηχανισμοί της εξουσίας όχι μόνο εφάρμοσαν προσαρμοσμένα το Δόγμα του Σοκ, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι είμαστε η γενιά της λουκουμόσκονης, η γενιά που είναι εν μέρει ήδη διανοητικά ταϊσμένη με αμερικάνικο μεταλλαγμένο κουτόχορτο της Μοσάντο, εν μέρει ήδη φοβισμένη και ξενιτεμένη.
Και αφού έχουν πλέον βεβαιωθεί ότι η ελληνική κοινωνία δεν αφυπνίζεται με κανένα τρόπο, σκέπτονται σοβαρά να εξαιρέσουν από τη φορολογία το πτυχίο της σχολής της επανάστασης. Κι αυτό όχι για τον τυπολατρικό λόγο ότι το πτυχίο αυτό δεν είναι ακόμη επισήμως πιστοποιημένο. Αλλά γιατί οι επιστήμονες και οι ινστρούκτορες της σημερινής παγκοσμιοποιημένης εξουσίας πιστεύουν ότι αυτή τη Σχολή δεν θα μπορέσει να την τελειώσει κανένας από τους ελάχιστους Έλληνες εισακτέους που θα προσπαθήσουν να φοιτήσουν εκεί.
Εσείς;

Η Πακιστανική Λήθη...

Intellectum...

Βίκτωρ Τσιλώνης

«Εκεί βαθιά στο κύτος του αεροσκάφους, στο κοίλο αμπάρι με τις αποσκευές των ταξιδιωτών και τα εμπορεύματα… είναι κι αυτά τα δυο φέρετρα, φτηνά και λιτά όπως πρέπει να ’ναι όλα τα οχήματα προς το βασίλειο της απόλυτης ισότητας και της απόλυτης συνώνυμής της, της σκλαβιάς.»

Κυριάκος Αθανασιάδης, Βακάρ και Χομαγιούν Ανέστησαν
Ήταν λίγους μόνο μήνες πριν που το ημερολόγιο έδειχνε Παρασκευή 6 Απριλίου 2012 και το ρολόι 12:31  το μεσημέρι.  Μπορεί να έχει μαζευτεί κόσμος αρκετός, είκοσι με τριάντα Έλληνες νοματαίοι, Κρυονερίτες ως επί το πλείστον, αλλά τέσσερις Πακιστανοί είναι αυτοί που μπαίνουν στις ράγες του τρένου και αναλαμβάνουν να βγάλουν «τα κάστανα από τη φωτιά». Τα ονόματά τους Αχμάντ, Μασοούντ, Ανγουάρ (Χομαγιούν) και Αχμέντ (Βακάρ).
Το πρόβλημα; Ένα αυτοκίνητο, με επιβάτες δύο ηλικιωμένους έχει κολλήσει στις ράγες του τρένου την ώρα που κάνει το σύνηθες δρομολόγιό του το Ιντερσίτι από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη. Ο οδηγός του αυτοκινήτου είτε από υπερβολική ταχύτητα είτε εξαιτίας κάποιου προγενέστερου ατυχήματος πέφτει  πάνω στις γραμμές με την δεξιά πλαϊνή του πλευρά και οι δύο ηλικιωμένοι επιβαίνοντες
βρίσκονται μέσα σ’ αυτό εγκιβωτισμένοι.
Δεν είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι, δεν μπορείς να πατήσεις το κουμπί της «παύσης» και δεν έχεις επιπλέον ζωές για να πειραματιστείς. Ο χρόνος τρέχει αδυσώπητα και το Ιντερσίτι πλησιάζει με ταχύτητα που το άγχος και η πίεση τη μετατρέπουν σε ταχύτητα υπεργαλαξιακού κομήτη.
Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα, ο οδηγός της αμαξοστοιχίας δεν φαίνεται να είναι αρκούντως παρατηρητικός ή να βρίσκεται στην καμπίνα του οδηγού εκείνη τη στιγμή: το τρένο δεν σφυρίζει προειδοποιητικά και η ταχύτητά του δεν ελαττώνεται.
Επίσης οι τέσσερις Πακιστανοί αποδεικνύεται ότι έχουν εστιάσει ολόκληρή τους την ύπαρξη στο αυτοκίνητο και στους δύο εγκλωβισμένους ηλικιωμένους. Δεν ακούνε ούτε βλέπουν το τρένο να πλησιάζει ολοένα και πιο επικίνδυνα όπως ένας σιδερόφρακτος άγγελος θανάτου. Έχουν αναποδογυρίσει το όχημα και σπάζοντας τα τζάμια ο Αχμέντ προσπαθεί να απελευθερώσει τη γυναίκα από το όχημα και να την απομακρύνει από τις ράγες, την ώρα που ο Ανγουάρ επιχειρεί να κάνει το ίδιο με τον ηλικιωμένο οδηγό.
Το τρένο πλησιάζει κι άλλο και οι θεατές που κι αυτοί είχαν στραμμένη την προσοχή τους στην πακιστανική επιχείρηση του απεγκλωβισμού των ηλικιωμένων Ελλήνων ξαφνικά διαπιστώνουν ότι σε λίγα δευτερόλεπτα οι νεκροί θα πολλαπλασιαστούν, αφού το τρένο βρίσκεται λίγες μόνο δεκάδες μέτρα μακριά.
Αρχίζουν να φωνάζουν «φύγετε, φύγετε, έρχεται τρένο».  Η απόφαση είναι καθαρά ενστικτώδης. Δεν είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι, δεν μπορείς να πατήσεις το κουμπί της «παύσης» και έχεις μόνο μια ζωή που δεν μπορείς να την «ξαναπαίξεις».
Ο Αχμάντ και ο Μασοούντ προλαβαίνουν ελπιδοφόρα να απομακρυνθούν και τραυματισμένοι να σωθούν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο για τον  Ανγουάρ και τον Αχμέντ  που δεν προλαβαίνουν να σώσουν τις ζωές τους ρισκάροντας ως το τελευταίο κλάσμα του δευτερολέπτου την ίδια τους την ύπαρξη για να σώσουν τους Έλληνες ηλικιωμένους.
Λίγες μέρες μετά ο θείος του Ανγουάρ, Κασέρ, ο οποίος θα συνοδέψει τις σορούς στο Πακιστάν συγκινημένος δηλώνει: «Είμαστε περήφανοι για τα παιδιά μας. Πέθαναν βοηθώντας».
Κανείς από την επίσημη πολιτεία δεν σπεύδει να δώσει ένα παράσημο, να τιμήσει τους επιζώντες και τους συγγενείς των θανόντων δίνοντάς τους τουλάχιστον την ελληνική υπηκοότητα ή νομιμοποιώντας έστω την παραμονή τους στην Ελλάδα. Ούτε φυσικά μέλη της Χρυσής Αυγής πηγαίνουν να ξεπροβοδίσουν τους δύο ξαπλωμένους στα φέρετρα Πακιστανούς στη νέα τους ουράνια κατοικία.
Λίγους μήνες μετά στην Πάρο, ένα 15χρονο κορίτσι πέφτει θύμα ληστείας (και ενδεχομένως βιασμού) από έναν 19χρονο Πακιστανό.
Οι Πακιστανοί γίνονται αμέσως τα σύγχρονα τέρατα της ελληνικής επικράτειας.  Ξεχνούμε να  μάθουμε πόσοι Πακιστανοί έχουν πέσει θύματα ρατσιστικού ομαδικού ξυλοδαρμού ή αναλογικά πόσοι από αυτούς απασχολούν πραγματικά τις ελληνικές αρχές (αν εξαιρέσουμε το αδίκημα της λαθρομετανάστευσης, οι Πακιστανοί στην Ελλάδα δεν διαπράττουν κανένα άλλο αδίκημα).
Εντωμεταξύ μέλη της Χρυσής Αυγής κυνηγούν σε λιμάνια, δικαστικά μέγαρα και αστυνομικούς σταθμούς τον 19χρονο για να τον τιμήσουν λιντσάροντάς τον, με απόλυτο σεβασμό βέβαια στις αρχές του τόπου όπου γεννήθηκε η δημοκρατία και του (θεωρητικώς ονομαζόμενου) κράτους δικαίου.
Η λήθη κυριαρχεί παντού και τώρα έχει άρωμα από Πακιστάν.
Τελικά, στο μέλλον οι ιστορικοί μπορούν κάλλιστα να ονομάσουν την εποχή αυτή ως εποχή των «Μνημονίων της Λήθης», γιατί οι Έλληνες σοκαρισμένοι από την οικονομικοκοινωνική πραγματικότητα ξεχνούν πολύ γρήγορα σχεδόν τα πάντα.