Μαθήματα Αλληλεγγύης...

Της Γεωργίας Βαλωμένου, απο ToPortal...

Για δυο συνεχόμενες σχολικές χρονιές διοργανώθηκαν στη Γκράβα Μαθήματα Αλληλεγγύης, δηλαδή δωρεάν ενισχυτικά μαθήματα από εθελοντές καθηγητές για μαθητές γυμνασίου και λυκείου. Η διοργάνωση έγινε από την Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας και την Ένωση Γονέων 5^ης Δημοτικής κοινότητας, με την προσωπική δέσμευση και την σκληρή εργασία αδιόριστων, διορισμένων και συνταξιούχων εκπαιδευτικών οι οποίοι είτε δίδαξαν είτε υποστήριξαν με άλλους τρόπους την διεξαγωγή των μαθημάτων.

Τι αποκομίσαμε από την εμπειρία και τι μάθαμε από τα λάθη μας:
Η ανάγκη των μαθητών για την ενισχυτική διδασκαλία είναι μεγάλη και αδιαμφισβήτητη. Φέτος περισσότερο από πέρσι, του χρόνου ακόμα περισσότερο. Όχι μόνο γιατί η οικονομική κρίση στερεί από τους γονείς την οικονομική δυνατότητα να στηρίξουν τα παιδιά τους με φροντιστήρια, αλλά κυρίως γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα συρρικνώνεται και υποβαθμίζεται ενισχύοντας όσο ποτέ την παραπαιδεία. Η αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, οι συγχωνεύσεις σχολείων, η εξόντωση των καθηγητών μέσα από την οικονομική δυσπραγία, την αύξηση των διδακτικών ωρών και την κοινωνική απαξίωση που εδώ και χρόνια καλλιεργούν τα ΜΜΕ, υποβαθμίζουν την παρεχόμενη «υπηρεσία» με τρόπο που είναι περιττό να αναλυθεί. Παράλληλα, το «νέο λύκειο» με την Τράπεζα Θεμάτων δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τη ζωή τόσο των καθηγητών που τρέχουν να προλάβουν την εξεταστέα ύλη αλλά κυρίως των μαθητών των οποίων η προαγωγή από τάξη σε τάξη γίνεται όλο και δυσκολότερη.

Καθαρίστριες: Είναι ζήτημα τιμής...

του Δικαίου Ψυκάκου, απο τα Ενθεματα...

Φωτογραφία του Μάριου Λώλου

Μπορεί σε ένα μικρό πεδίο να χωρέσουν πολλές δυνάμεις, σχεδόν όλες; Και όμως είναι! Μοιάζει με θεωρητικό προβληματισμό φυσικής, αλλά δεν είναι.

Είναι η ουσία του γιατί ο αγώνας των καθαριστριών είναι εμβληματικός και συμβολικός. Γιατί στη σκηνή των καθαριστριών, στα 10 τετραγωνικά της εισόδου του Υπουργείου Οικονομικών αντιπροσωπεύονται και παίζονται όλα. Κυριολεκτικά όλα. Αντιπροσωπεύεται ο ακλόνητος παραλογισμός να τιμωρούνται παραδειγματικά για τα κρατικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος 600 καθαρίστριες. Γίνεται πραγματικότητα το ανέκδοτο που λέει για την παρέα των πλούσιων που τα έσπαγε στο μπουζουξίδικο· και, όταν ήρθε ο λογαριασμός, ιδιοκτήτης και παρέα τον έστειλαν να τον πληρώσει αυτός που σκούπιζε τα σπασμένα πιάτα. Στην τραγική υλοποίησή του βέβαια που ζούμε σήμερα, του έστειλαν και τους μπράβους.

Φωτογραφία του Μάριου Λώλου

Γι’ αυτούς παίζονται όλα.

«Συμπαράσταση σε εγκληματίες»: Για την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης...

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Red NoteBook...

Από μια πρώτη ματιά, το να μιλάμε για “ποινικοποίηση της αλληλεγγύης” φαίνεται πολύ γενικό: ποινικοποίηση της αλληλεγγύης σε ποιους; Και πόσο έγκυρες γενικεύσεις μπορεί να κάνει κανείς απαριθμώντας περιστατικά διώξεων σε βάρος αλληλέγγυων; Όσο γενικόλογος κι αν φαίνεται, όμως, ο όρος είναι έγκυρος και αποδίδει συνοπτικά μια διάχυτη τάση.
Τα όριά της, το μέχρι πού μπορεί να φτάσει, το βλέπουμε όλο και πιο συχνά πλέον στο μεταναστευτικό. Όμως η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης είναι κάτι πολύ ευρύτερο.
Ως λογική, η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης δεν έχει τίποτα το ιστορικά πρωτότυπο. Η ποινική δίωξη, δηλαδή, μιας πρακτικής που η ίδια δεν συνιστά απειλή κατά της ζωής ή της ιδιοκτησίας, ή τέλος πάντων δεν προσβάλλει κάποιο προφανές έννομο αγαθό, παραπέμπει σε αστυνομικά κράτη ή κράτη που ενεργοποιούν ad hoc έκτατκες εξουσίες. H μετεμφυλιακή Ελλάδα, για παράδειγμα, θέτει στο στόχαστρο τους συμπαθούντες τον κομμουνιστοσυμμοριτισμό. Και στη μεταπολεμική Ευρώπη, η καταστολή αγγίζει τους κύκλους των “συμπαθούντων” την τρομοκρατία (“συγκοινωνούντα δοχεία”). Ίχνη αυτής της λογικής, που ευτυχώς δεν φτάνουν στην ποινικοποίηση κατά κυριολεξία, είδαμε πρόσφατα στη δημόσια συζήτηση για το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα. Κανείς από αυτούς που στοχοποιούνταν δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα – η επιμέλεια ενός βιβλίου, δηλαδή, δεν προσέβαλλε κάποιο γνωστό έννομο αγαθό. Για τη στοχοποίηση όμως αρκούσε η (αποδιδόμενη) συμπάθεια, η στήριξη, η αλληλεγγύη σε “εγκληματίες”.
Υπάρχουν, ωστόσο, και χειρότερα, καθώς ο κύκλος της ποινικοποίησης διευρύνεται ταχύτατα, υποχρεώνοντάς μας να θυμηθούμε μια παλιά αλήθεια: το τι συνιστά έγκλημα δεν έχει να κάνει μόνο με το τι λέει ο νόμος επ” αυτού, αλλά και με το τι αποφασίζει η πολιτική ότι συνιστά έγκλημα σύμφωνα με το νόμο. Πρόσφατο παράδειγμα: Στο νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές, που ψήφισε τον Μάιο η Βουλή, στο άρθρο 33 για το υπαίθριο εμπόριο διαβάζουμε ότι πλέον «δεν επιτρέπεται η άσκηση πλανόδιου εμπορίου (στο οποίο εντάσσονται και οι διανομείς «Χωρίς Μεσάζοντες») σε δήμους με πληθυσμό άνω των τριών (3.000) κατοίκων» – πρακτικά, δηλαδή, δεν επιτρέπεται καθόλου. Μολονότι λοιπόν το αλληλέγγυο εμπόριο καταφανώς δεν συνιστά έγκλημα, ποινικοποιείται. Και μαζί με αυτό, επιχειρείται να ποινικοποιηθεί επίσης η παροχή υπηρεσιών υγείας από τα αλληλέγγυα κοινωνικά ιατρεία, που σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις τους τελευταίους μήνες ελέγχθηκαν από κλιμάκια του ΕΟΦ και της Δίωξης Ναρκωτικών ως ύποπτα για την τέλεση έκνομων ενεργειών (έλεγχοι στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού και το ιατρείο των Γιατρών του Κόσμου)· στο ίδιο κλίμα, τον περασμένο Οκτώβριο στη Λάρισα συνεργείο του Δήμου εξαφάνισε πανό έξω από το κοινωνικό ιατρείο της πόλης με το σύνθημα: «Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό  – Δημόσια δωρεάν υγεία για όλους». Ούτε εδώ, προφανώς υπήρχε κάτι το επιλήψιμο.

Οι αποκλεισμένοι εκφράζουν την καθολικότητα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Πρόσωπα πενθοβαρή. Η αξιοπρέπεια μετεωρίζεται στην άκρη του ματιού τους, κάνει μια απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθεί κι ύστερα πέφτει. Το άνεργο μέλλον φαντάζει εφιαλτικό. Στην Ομόνοια, ο εξηντάχρονος άντρας ακούει το φάντασμα της καθαρίστριας του Κέινς να λέει «Μη θρηνείτε φίλοι, επιτέλους θα ξεκουραστώ» και ρίχνει την απελπισία του στις ράγες του τρένου.

Οι καθαρίστριες, όμως, αγκυροβολημένες έξω από το υπουργείο Οικονομικών, στο σημείο μηδέν της ελπίδας, αγωνίζονται και, αγωνιζόμενες, επαναοικειοποιούνται την αξιοπρέπειά τους. Ελάχιστοι προσήλθαν στην πρόσκλησή τους για συμπαράσταση. Οι άλλοι εργαζόμενοι, έμφοβοι και περίκλειστοι στο «σιδερένιο κλουβί» του Μαξ Βέμπερ, προσπαθούν να αποφύγουν την αρένα και τα λιοντάρια της ανεργίας. Στις κερκίδες κάθονται οι «πάνω», οι ατσαλάκωτοι από τον πόνο, οι ελεφαντιασμένες ψυχές, οι ηδονιστές χωρίς καρδιά, τα μεγάλα Εγώ, αυτά που κοιτούν τους απόκληρους μ' εκείνο το αλαζονικό βλέμμα της οικτίρμονος περιφρόνησης, αναμεμειγμένης με έκδηλη αηδία, σαν να βλέπουν ξεκοιλιασμένα σκυλιά στην εθνική οδό. Είναι αυτοί που δίνουν εντολή στα ΜΑΤ να τσακίσουν τις μανάδες τους. Είναι όσοι κρύβονται πίσω από το φάντασμα της υπερεξουσίας των Βρυξελλών, αυτοί που μιλούν για τις οδηγίες της τρόικα ως εάν να μιλούν για τη Βίβλο. Είναι εκείνοι που μεταθέτουν πάντα τις ευθύνες τους σε αόρατα πολιτικά ολογράμματα, ενώ συγχρόνως μιλούν με κυνισμό για την αδήριτη ανάγκη κάποιοι να χαθούν!
Αλλά στην κοινωνία το ερώτημα παραμένει: Ποιος νιώθει σήμερα τα πάθη των άλλων; Ποιος θα συμπαρασταθεί στους δεκάδες απολυμένους της Χαλυβουργίας Ελλάδος; Ποιος θα δει πίσω από το θέαμα του Μουντιάλ το δράμα των παιδιών που ζουν στις φαβέλες; Κανείς. Κάποτε οι φιλόσοφοι μιλούσαν για τον παροξυσμό της αδιαφορίας. Σήμερα, ακόμα και η εμπορευματοποίηση του νερού, η ίδια η περιβαλλοντική καταστροφή μένει απαρατήρητη, καθώς ζούμε στην εποχή του θανάτου των συγκινήσεων. Ολα, ο πόλεμος, ο θάνατος, ο πόνος, η ανεργία, η πείνα, η βία, ο φόνος, ο φόβος, η οργή, οι καταστροφές, όλα γίνονται οικεία, συνηθισμένα, στοιχεία της κυρίαρχης συμβολικής τάξης, γι' αυτό αδιάφορα, σχεδόν αόρατα. Δεν ζούμε πια το γεγονός, αλλά την οπτικοποίησή του. Γι' αυτό η ζωή τελείται ενώπιον και μέσω της τηλεόρασης. Οι «πάνω» χρειάζονταν την τηλοψία για να νομιμοποιήσουν το «κάψιμο» της δημοκρατίας, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην ενοχλούνται από τις τραγωδίες, εκτός κι αν συμβούν μέσα στο σπίτι τους.

Το δικό μας fin de siècle...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Γενικευμένο κλίμα παρακμής, εμπεδωμένο αίσθημα απελπισίας, σκοτεινός πεσιμισμός, φαινόμενα κοινωνικού εκφυλισμού, ατομικός κυνισμός, κατάθλιψη. Ολα τα συμπτώματα ενός κανονικού fin de siècle είναι εδώ. Οχι με την έννοια του «τέλους του αιώνα» (turn of the century στ’ αγγλικά), αλλά του τέλους μιας ολόκληρης εποχής και της έναρξης μιας νέας.

Η ελληνική κοινωνία εδώ και μια πενταετία βιώνει τη δική της αίσθηση décadence, αφού σταδιακά εκπίπτουν ή υποβαθμίζονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που την κατέτασσαν στα σύγχρονα κράτη: καθολική παιδεία, Εθνικό Σύστημα Υγείας, προνοιακά συστήματα, Κοινωνικό Συμβόλαιο, σχετικά αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Ηδη στις συζητήσεις που γίνονται στο εξωτερικό και μας αφορούν ακούγεται όλο και συχνότερα ο όρος «αποτυχημένο κράτος» (failed state), με την έννοια του κράτους το οποίο έχει αποτύχει σε ορισμένες από τις βασικές λειτουργίες, αρμοδιότητες και ευθύνες της εθνικής του κυριαρχίας. Βάσει της διεθνούς πρακτικής, «η κεντρική κυβέρνηση ενός τέτοιου κράτους είναι εξαιρετικά αδύναμη και μη αποτελεσματική. Πρακτικά, ασκεί ελάχιστο έλεγχο στην επικράτειά της, δεν είναι σε θέση να παράσχει αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες, η διαφθορά και η εγκληματικότητα έχουν εξαπλωθεί, η οικονομία καταρρέει, ενώ ο πληθυσμός αναγκάζεται σε μη ηθελημένη μετανάστευση». Παρ’ ότι η Ελλάδα δεν πληροί το σύνολο αυτών των προϋποθέσεων, όλοι αναγνωρίζουν πλευρές μιας τέτοιας κατάστασης στην καθημερινότητά τους.

Πολιτική - Πολιτισμός - Δημοκρατία...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Εχει διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός διαλαλούν από τις τηλεοράσεις πολιτικοί, πολιτευτές, δημοσιολόγοι, αναλυτές και συμπληρώνουν περισπούδαστα πως έχει απαξιωθεί η πολιτική ζωή, τα κόμματα και το πλείστον των προσώπων που λειτουργούν ως επαγγελματίες. Η διαφθορά δεν αφορά μόνο τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους με το κράτος και τη διαχείριση της οικονομίας και της πολιτικής, αγγίζει και εμποτίζει και τον καθένα μας ξεχωριστά κι όλη την κοινωνία. Δεν μπορεί, όμως, μέσω των γενικεύσεων και των ισοπεδώσεων να εξισώνονται «οι πάντες και τα πάντα» με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τη γενίκευση μίας αντίληψης που σκοπίμως καλλιεργείται πως «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν». Αυτό βολεύει αυτούς που θέλουν να γαντζωθούν στην όποια εξουσία, γι' αυτό και σπέρνουν τον φόβο και μιλούν για κενό εξουσίας αν δεν αποκτήσουν πλειοψηφία οι συγκυβερνώντες...
Το πρόβλημα είναι, κι αυτό δεν το έχουν καταλάβει οι συγκυβερνώντες, συνδιαχειριστές των μνημονίων που επιβάλλουν οι τροϊκανοί, βαθύτατα υπαρξιακό και κοινωνικοπολιτιστικό και δεν θα λυθεί με τα αποτελέσματα που θα βγουν από τις κάλπες. Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές παρακρούσεις που προκαλεί, διεγείρει και τις καταχωνιασμένες ανθρώπινες αξίες, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τον τρόπο της ζωή μας, να ξεφορτωθούμε τις πλασματικές, πλαστές εν πολλοίς, ανάγκες που δημιουργεί ο καπιταλιστικός καταναλωτισμός. Συνεπώς το ζητούμενο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας.

Ασκήσεις νοημοσύνης και νομιμότητας....

του Νικου Σερντεδακι, απο τα Ενθεματα...

Για τις αστυνομικές εφόδους στα κοινωνικά ιατρεία και το νέο μοντέλο διακυβέρνησης.

Η εισβολή κρατικών οργάνων σε κοινωνικά ιατρεία, όπως και  η επιδίωξη του ΤΑΙΠΕΔ να  εκδιώξει το κοινωνικό ιατρείο του Ελληνικού από το κτίριο όπου στεγάζεται, είναι ασφαλώς γνωστή στους αναγνώστες. Αν επανέρχομαι, στο άνοιγμα του νέου χρόνου, είναι επειδή εκτιμώ ότι έχει μόνιμο περιεχόμενο, ευρύτερη στόχευση και συμβολισμό.

Καίτε Κόλβιτς, “Αλληλεγγύη”

Θυμίζω τα γεγονότα. Στις 24 Οκτωβρίου, δικαστικός, κλιμάκιο του Ελληνικού Οργανισμού Φαρμάκων και αστυνομικοί επέδραμαν στο Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, επικαλούμενοι ανώνυμη καταγγελία για διακίνηση ναρκωτικών. Εντελώς συμπτωματικά, λίγες ώρες αργότερα, όμοιας σύνθεσης ομάδα εισέβαλε σε κοινωνικό ιατρείο των Γιατρών του Κόσμου, διερευνώντας επώνυμη, αυτή τη φορά, καταγγελία για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών. Η κυβέρνηση, υπό την πίεση  των αντιδράσεων, περιορίστηκε σε μια λιτή ανακοίνωση περί της εύλογης διερεύνησης καταγγελιών για βαριά αδικήματα, σαν να επρόκειτο για  πρακτική ρουτίνας των κρατικών μηχανισμών, ανακοίνωση  η οποία συσκοτίζει μάλλον παρά ξεδιαλύνει τα συμβάντα. Ας κάνουμε δυο υποθέσεις.

Καταστρέφοντας το χριστουγεννιάτικο πνεύμα...

Without reason or rhyme....

Αυτοί οι τύποι που ασχολούνται με την, εσχάτως δυστυχώς διάσημη μόδα του yarn bombing, είναι επιεικώς για πέταμα.
Δεν υπάρχει επιχείρημα υπέρ μιας ομάδας ανθρώπων που ενώ α) τους αρέσει το πλέξιμο και β) θέλουν να φτιάξουν διάφορα ωραία πράγματα, επιλέγουν αντί να φτιάξουν πουλόβερ για τους αστέγους, να ντύσουν δέντρα. Άνθρωποι οι οποίοι, έστω και σε επίπεδο φιλανθρωπίας, έστω και χωρίς καμία πολιτική σκέψη, έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν κάποιους λίγους να κρυώνουν λιγότερο, επιλέγουν να ντύσουν δέντρα.  Η πραγματικότητα μας τρολλάρει κανονικά τελευταία. Θα ήταν χαλαρά για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα.
Οι τύποι αυτοί προτιμούν βιτρίνα από ουσία. Δεν θέλουν να προσφέρουν, θέλουν να χωθούν στα φράγκα. Αν ήθελαν να προσφέρουν, θα έκαναν το χόμπι τους και το κέφι τους φτιάχνοντας ρούχα για κόσμο που δεν έχει. Δεν το κάνουν. Επέλεξαν να στολίσουν τα δέντρα. Άλλωστε στην Ελλάδα, η σχέση της λαμογιάς και της δεξιάς με τα δέντρα είναι παλιά. Αφού κάποτε μπόρεσαν και ψήφησαν, δεν θα κρυώνουν κιόλας;
Όχι όμως, να στήσουμε με το ζόρι γιορτή. Έχεις δεν έχεις, πεινάς δεν πεινάς, κρυώνεις δε κρυώνεις, θα γιορτάσεις. Έτσι λοιπόν, ντύνονται τα δέντρα και κρυώνουν οι άνθρωποι. Ένας κόσμος ανάποδα.
Ένας κόσμος που την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια την εξασκεί  σε δεδομένες ημερομηνίες μόνο, ένας κόσμος που με το ζόρι στήνει βιτρίνες ομορφιάς, που θέλει γιορτή για να θυμηθεί τους «άτυχους συνανθρώπους μας». Τέτοιες μέρες «χαράς» και «αγάπης» ήταν που τα ΜΜΕ θυμήθηκαν έναν άγνωστο άστεγο στην Πάτρα, που το μόνο που κατάφερε να τον κάνει ορατό έστω και για λίγο, ήταν ο θάνατος του. Αλλιώς θα ήταν ένας από τους πολλούς για τους οποίους λέγονται μεγάλα λόγια και χύνονται μαύρα απο τη μάσκαρα δάκρυα, αλλά ο αριθμός τους τους μεταθέτει στην σφαίρα της συνήθειας, της καθημερινότητας. Ένας κόσμος ανάποδα είναι αυτός που θεωρεί θέμα τον θάνατο ενός αστέγου, όχι την ζωή του ως άστεγος.
Πορευόμαστε όλοι κατασκευάζοντας μικροκόσμους, μέσα στους οποίους κλεινόμαστε για να μην βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω από αυτούς. Σαν τα κάστρα του Μεσαίωνα, όταν σηκώνεται η γέφυρα της πύλης και απομένει η τάφρος γεμάτη νερό, τίποτα δεν μπαίνει και δεν βγαίνει. Απλά, κρεμάμε γιρλάντες στα τείχη, σημαίες και κόκκινα χαλιά στους διαδρόμους για να κάνουμε αυτό τον μικρόκοσμο λίγο πιο όμορφο, λίγο πιο ανεκτό. Ακριβώς ότι κάνουν οι yarn bombers στολίζοντας δέντρα και παγκάκια, δίπλα σε αστέγους και εξαθλιωμένους.
Το καμένο δέντρο του 2008, η κραυγή κάποιου που σπάει την βιτρίνα για να αποκαλύψει την πραγματικότητα, αντιμετωπίστηκε από τους yarn bombers και τους υπόλοιπους νεοχαρούμενους εναλλακτικούς ως η ύψιστη ιεροσυλία. Λογικό είναι, η εξέγερση του 2008 ήταν η βίαιη εισβολή της πραγματικότητας στα σπίτια τους, και το να καίς το δέντρο των Χριστουγέννων σε δημοσία θέα είναι σαν να αρνείσαι την προτεραιότητα των γιορτών σε όλα τα άλλα θέματα, που τόσο πολύ προσπαθούν αυτοί οι άνθρωποι να θάψουν για να μην μιαίνεται ο μικρόκοσμος τους.
Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα είναι μια βιτρίνα γεμάτη Κοκακόλες, χοντρούς αγιοβασίληδες   και την καλή πράξη της χρονιάς, στηριγμένη σε ένα πλαίσιο μιας ψεύτικης ευδαιμονίας με ημερομηνία λήξης το τέλος των διακοπών, που πρέπει να εμπεδωθεί από όλους όσους έχουν να ψωνίσουν. Οι υπόλοιποι είναι αδιάφοροι έως και ενόχληση, στο σημείο που η ίδια τους η ύπαρξη έρχεται σε αντιπαραβολή με την επίπλαστη ευμάρεια. Σπάσε μια βιτρίνα τράπεζας, και θα δείς από πίσω τους σεκιουριτάδες να φυλάνε τα κλειδαμπαρωμένα εκατομμύρια. Κάψε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, και θα δείς τους μπάτσους να το φυλάνε και τους αστέγους να απομακρύνονται. Ντύσε 100 δέντρα, και θα εξαφανίσεις την πραγματικότητα των χιλιάδων ζωών στο περιθώριο. Αν δεν τις βλέπουμε άλλωστε, είναι σαν να μην υπάρχουν. Εξάλλου, δεν θέλουμε θλιμμένους στην γιορτή μας, που είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή.

Η ΔΕΗ και η νύχτα...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το σοκ που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες με τις ειδήσεις για τη διακοπή ηλεκτροδότησης χιλιάδων νοικοκυριών και τους θανάτους που έχουν προκληθεί από την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να ζεσταθούν μέσα στον χειμώνα έχει, πέραν του προφανούς, και ένα συμβολικό περιεχόμενο.
Η «κυβέρνηση των αριθμών», υπό την καθοδήγηση της τρόικας, βυθίζει σε πολλαπλό σκοτάδι τη χώρα και τους κατοίκους της. Μια βαθιά, παγωμένη και σκοτεινή νύχτα απλώνεται πάνω από την Ελλάδα, σκορπίζοντας φόβο, απελπισία και τρομακτικούς εφιάλτες.

Η ΔΕΗ, κατ’ εντολήν της κυβέρνησης, προχώρησε σε χιλιάδες διακοπές ηλεκτροδότησης και αύξησε το ρεύμα μόνο τον τελευταίο χρόνο κατά 18%, ενώ η προοπτική ιδιωτικοποίησής της κάνει τον καθένα να αντιληφθεί τι έπεται. Ποιος ιδιώτης θα δεχτεί να χρηματοδοτεί Κοινωνικά Οικιακά Τιμολόγια ή θα δώσει δωρεάν ρεύμα σε φτωχούς πολίτες; Μιλώντας προ μηνών με ευρωβουλευτή από την Πορτογαλία, μου έλεγε ότι μόνο στη Λισαβόνα η ιδιωτικοποιημένη εταιρεία ύδρευσης κάνει περί τις δέκα χιλιάδες διακοπές νερού τον μήνα. Αυτό είναι ένα πραγματικό επίτευγμα των νεοφιλελεύθερων και αγοραίων κυβερνήσεων της ηπείρου: έφεραν τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη. Ανθρωποι χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς περίθαλψη, χωρίς φαγητό, χωρίς στέγη. Ανθρώπινες σκιές που κυκλοφορούν μέσα στο σκοτάδι της «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Αδυναμία αλληλεγγύης...

του Χρηστου Λασκου, απο το Red NoteBook...

Ξέρω πως τα θέματά μας αυτές τις μέρες είναι άλλα. Η υγεία, οι απολύσεις, η καταστροφή των πανεπιστημίων κυριαρχούν –και δικαίως– στη σκέψη και στις παρεμβάσεις μας. Θα έπρεπε, ίσως, η στήλη με κάτι από αυτά να ασχοληθεί. Δεν θα το κάνω. Απλώς, γιατί τυχαία διάβασα σήμερα το σχόλιο της Άντζελας Δημητρακάκη, στην Εφημερίδα των Συντακτών του περασμένου Σαββάτου. 

Η Δημητρακάκη παίρνει αφορμή από το Stoner του John Williams, την ιστορία ενός αγροτόπαιδου, που ανέρχεται κοινωνικά, στο πρώτο μισό του 20ού αι. στην Αμερική του Μεγάλου Πολέμου, του κραχ του ’29 και του Β΄ Παγκοσμίου, την «ιστορία της ζωής του William Stoner», όπως θα μπορούσε κανείς να το δει. Η ίδια δεν το είδε έτσι. Αυτό που διέγνωσε να αποτυπώνεται στο μυθιστόρημα –«τέτοιας οξυδερκούς αισθητικής και επαναστατικής ηθικής»– είναι η αδυναμία αλληλεγγύης.

«Αδυναμία αλληλεγγύης ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Σε καθηγητές και φοιτητές. Σε όσους πηγαίνουν να πολεμήσουν και όσους δεν πηγαίνουν. Αλλά κυρίως την αδυναμία αλληλεγγύης ανάμεσα σε έναν άντρα της εργατικής τάξης και σε μια γυναίκα της μεσοαστικής τάξης καταδικασμένης στην οικιακή σκλαβιά, παρά το ό,τι και οι δύο αναγνωρίζουν την καταπίεσή τους από τους μηχανισμούς εξουσίας που τους εξισώνει και τους αναλώνει ως καύσιμο αναπαραγωγής του συστήματος».

Έτσι κρατιέται η Ελλάδα...

του Γιώργου Τούλα, απο το parallaximag.gr...

Τρίτη βράδυ, περασμένες τρεις, ξημερώματα Τετάρτης. Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Εφημερεύει. Ο κόσμος ατέλειωτος στην αναμονή. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό μοιάζουν υπεράνθρωποι. Ανταποκρίνονται σε όλους. Τους θυμωμένους, τους απογοητευμένους, τους πονεμένους. Νέα παιδιά στην πλειοψηφία τους, αγόρια και κορίτσια, με τεράστια υπομονή, παρά τις ελλείψεις, τους ελεινούς μισθούς, τις αντίξοες συνθήκες, τον ευτελισμό της υγείας από τον τηλεστάρ-κωμικό ηθοποιό-υπουργό υγείας. Τον ευτελισμό της νοημοσύνης μας. Πέντε παρά το πρωί φεύγω από το νοσοκομείο αφήνοντας πίσω τη μητέρα μου μετά από μια αναπάντεχη και επικίνδυνη περιπέτεια υγείας. Νιώθω μια καθησυχαστική αύρα. Νιώθω ότι ακόμα και όταν τα πάντα καταρρέουν τριγύρω υπάρχουν φύλακες άγγελοι, άνθρωποι με αρχές και αυταπάρνηση. Που δεν μοιάζουν με τα τέρατα που σχηματικά περιγράφουν ορισμένοι όλο το δημόσιο τομέα.

Λίγες μέρες πριν, σε έναν χώρο ιστορικού ενδιαφέροντος που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Συζητάμε για μια δράση που ετοιμάζουμε και το ενδεχόμενο φιλοξενίας εκεί. Φτάνουμε στο δια ταύτα. Οι φύλακες μας λένε πως οι συμβάσεις τους τελειώνουν, πως το μνημείο δεν θα ανοίγει πια τα Σαββατοκύριακα, ούτε τα απογεύματα. Παρόλα αυτά μου λένε είμαστε διατεθειμένοι να ερχόμαστε εθελοντικά να τον ανοίγουμε και να τον φυλάμε. Θέλουμε τα μνημεία ανοιχτά και γεμάτα κόσμο. Είναι η ιστορία μας και το μέλλον μας. Ο μέγας υπουργός Πάνος Παναγιωτόπουλος έστειλε πριν λίγες μέρες στο Φεστιβάλ έναν σύμβουλο του φιλόσοφο να μας μιλήσει για τις αξίες της Τέχνης. Γιουχάραμε.

Για ποιους δουλεύει ο Α. Γεωργιάδης; Μπίζνες με τη ζωή και το θάνατο...

των Α.Μάντζιου, M.Μπούρου, Ε. Μπαμπαλώνα *, barikat.gr...

Μία από τις κεντρικές παραδοχές στις οποίες στηρίζεται το σημερινό πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης, είναι ότι τα χρόνια προ κρίσης «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας». Η πολιτική που ακολουθείται ως απάντηση στην κρίση αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, μια διαλεκτική ένταση ανάμεσα στο «ζούσαμε» και στις «δυνατότητες». Σε πρώτο επίπεδο η επιβολή της βίαιης υποτίμησης σημαίνει να «μάθουμε» να ζούμε με λιγότερα. Λιγότερα δικαιώματα, όνειρα, ανάγκες, συναισθήματα. Λιγότερη αξιοπρέπεια. Αναφερόμαστε στις «δυνατότητες», δηλαδή ακόμα ζούμε.
Η ζωή ως όριο 
Το δεύτερο επίπεδο όμως προχωράει κάπως πιο βαθιά. Εδώ και καιρό αρχίζει να φαίνεται ότι στην κατάσταση που βιώνουμε δεν χωράμε όλοι. Κάποιοι περισσεύουν. Το «δεν χωράμε όλοι», μέχρι τώρα μπορεί να σήμαινε κυρίως μετανάστευση για τους νέους ή καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών. Σήμερα όμως αποκτά το συνολικό του νόημα. Εδώ είναι που πλέον μπαίνουμε στο «ζούσαμε». Αυτή η πολιτική φροντίζει με τον πιο απόλυτο τρόπο να καταλάβουμε πως είμαστε περιττοί και πλεονάζοντες. Αυτή η πολιτική δημιουργεί την ταυτότητα του περιττού και μας τη δίνει. Το ότι πλέον περισσεύουμε, είμαστε υπεράριθμοι, τίθεται από τη μεριά του κράτους με τον πιο συνολικό και σαφή τρόπο που θα μπορούσε να τεθεί. Με όρους ζωής.

Πατρίδα είναι, πρώτα, ο άνθρωπος!

Του Φώτη Νεκτάριου Σαγώνα, Αυγη...

Τρία χρόνια ανελέητου οικονομικού πολέμου έχουν επιφέρει τραγικές απώλειες στην Ελλάδα! Αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα, καταργούνται και παραβιάζονται. Η ειρήνη, η ασφάλεια, η κοινωνική συνοχή, η σταθερότητα, η εθνική κυριαρχία, τα εργασιακά δικαιώματα η ελευθερία του λόγου και το δικαίωμα διαμαρτυρίας πλήττονται, υποβαθμίζονται, κακοποιούνται, λοιδορούνται, με στόχο το διαρκές αίσθημα φόβου, ανασφάλειας και αυτοϋποτίμησης ενός ολόκληρου λαού!
Του δικού μας, στη συγκεκριμένη συγκυρία.
Ένας πόλεμος έχει θύματα. Κι ο πόλεμος όπου η χώρα μας ηττάται παράγει καθημερινά καταστροφή! Και στο κέντρο της δίνης των καταστροφικών του συνεπειών βρίσκονται οι πιο αδύναμοι οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά συμπατριώτες μας. Διαλυμένες οικογένειες, απώλειες περιουσιών, βαριά κατάθλιψη, αύξηση της βίας και του φασισμού σε πολλαπλά επίπεδα, εγκαταλελειμμένοι βαριά ασθενείς που αργοπεθαίνουν και, πάνω απ' όλα, αυτοκτονίες απελπισμένων συνανθρώπων μας!
Ενάντια σε αυτές τις πολεμικές καταστροφές ο ελληνικός λαός οφείλει, έχει ανάγκη, να αντιδράσει. Κι όσο αυτή η αντίδραση καθυστερεί και είναι περιορισμένη, τόσο περισσότερο απλώνεται η καταστροφή στη χώρα του!
Γιατί «πατριώτης» δεν αυτός που κουνάει χαρωπά σημαιάκια ούτε αυτός που κοκορεύεται για το ηρωικό παρελθόν των προγόνων του! Ακόμη περισσότερο, δεν είναι «πατριώτης» όποιος κραυγάζει με μίσος ενάντια σε ομάδες συμπατριωτών του. Το μίσος και ο διχασμός δεν πρόσφεραν ποτέ σε μια χώρα.

Δημιουργική «ζώσα μνήμη»...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Υπάρχουν πρόθυμοι να ικανοποιήσουν τα κελεύσματα ή τις προσταγές ή, άλλως, τις ειλημμένες αποφάσεις, στην προκειμένη περίπτωση των δανειστών μας, που ως αχόρταγοι τροϊκανοί είναι ικανοί να μας εξοντώσουν, καθότι δεν ικανοποιούνται από την πιστή εκτέλεση των συμφωνηθέντων, γι' αυτό και σε κάθε επίσκεψη στη χώρα μας, ως ελεγκτές, ανακαλύπτουν μαύρες τρύπες, γι' αυτό και το «πλεόνασμα» γίνεται επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι.
Οι συγκυβερνώντες, πρόθυμοι, διαμαρτύρονται, ενίστανται και «απειλούν» πως δεν θα πάρουν άλλα μέτρα και θα εξαιρέσουν από τη φορολόγηση τα μαντριά και τις αποθήκες, για να αποδεχτούμε τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας και των αγροτεμαχίων, γιατί δεν αντέχει άλλο ο ελληνικός λαός, που έχει «ιερή» σχέση με την ιδιοκτησία και τώρα βλέπει να έρχεται «ο καπιταλιστικός κομμουνισμός» να του την πάρει.
Η κατάσταση γίνεται πολλές φορές τραγελαφική, στο επίπεδο των λόγων που εξακοντίζουν οι πολιτικοί διαχειριστές της κρίσης και των συμφερόντων της πραγματικής εξουσίας, που είναι οι τραπεζίτες κεφαλαιούχοι, οι οποίοι υπαγορεύουν και επιβάλλουν την πολιτική τους σε κάθε χώρα ξεχωριστά και σε όλες μαζί, που συναπαρτίζουν την Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας.
Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από δηλώσεις των διάφορων αξιωματούχων της ΕΕ και του ΔΝΤ, που λειτουργούν αντιφατικά, μια «η Ελλάδα τα κατάφερε», την άλλη «η Ελλάδα δεν τα κατάφερε» και θα πρέπει να πάρει κι άλλα μέτρα. Φαίνεται το κάνουν για να μας κρατούν σε εγρήγορση και να μας προετοιμάζουν να δεχτούμε την υποταγή - κατοχή τους για πενήντα τόσα χρόνια.
Οι συγκυβερνώντες κάνουν «καλά» τη δουλειά τους, κερδίζουν χρόνο, αλλά τα προβλήματα οξύνονται και θα ακολουθήσουν οι παρακρούσεις των απολύσεων, των διαθεσιμοτήτων, των κινητικοτήτων και των μη εχόντων να αντιμετωπίσουν τα πρόσθετα βάρη. Οι απεργίες πλέον δεν θα περιορίζονται σε συντεχνιακό επίπεδο.
Η ενότητα των εργαζομένων θα γίνει κοινή υπόθεση όλων, για τη ριζική και πλήρη ανατροπή της πολιτικής τους, που πέντε χρόνια αντί να φέρει αποτελέσματα παραγωγικής ανάπτυξης, επιδεινώνει την οικονομική κρίση.

solidarity vs charity...

Του Δημήτρη Παρθένη, απο την Αυγη...

Στις συνθήκες της οικονομικής εξαθλίωσης που βιώνουμε και φυσικά στο καθεστώς του Μνημονίου και της ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού εμφανίζονται διάσπαρτα πρωτοβουλίες και δομές που στοχεύουν στην αντιμετώπιση και στη θεραπεία των συνεπειών της κρίσης, που έχουν οδηγήσει μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας μας στην εξαθλίωση και στο περιθώριο.
Θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί πως όποια κι αν είναι η πρωτοβουλία καλώς να ορίσει, μια και πράγματι οι άνθρωποι στενάζουν και υποφέρουν εγκαταλελειμμένοι από ανύπαρκτες κρατικές δομές, αντιμέτωποι με ανάλγητους και κυνικούς διοικούντες...
Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν, κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, κοινωνικά παντοπωλεία και άλλες μεικτές δομές έχουν ξεπεταχτεί παντού. Άλλες από αυτές είναι πολυδιαφημιζόμενες, καθώς στηρίζονται σε κανάλια και ΜΜΕ, άλλες πάλι είναι περισσότερο γνωστές καθώς "αστέρες" της πολιτικής ζωής πρωτοστατούν στη λειτουργία τους. Υπάρχουν όμως και κάποιες προσπάθειες που διατηρούν κινηματικό προφίλ και χαρακτήρα και φυσικά έχουν διαφορετική πορεία.
Προφανώς όλες αυτές οι δομές δεν είναι ίδιες. Δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν διαπνέονται από τις ίδιες αρχές. Δεν έχουν το ίδιο πολιτικοκοινωνικό υπόβαθρο.
Από την εμπειρία που έρχεται από άλλες χώρες, οι οποίες έζησαν και συνεχίζουν να ζουν τις συνέπειες της πολιτικής του ΔΝΤ και του νεοφιλελευθερισμού, προκύπτει μια σαφής διαφοροποίηση ανάμεσα στην αλληλεγγύη και τη φιλανθρωπία.
Ο όρος solidarity (αλληλεγγύη) προέρχεται μάλλον από το λατινικό in solidum, το οποίο αναφέρεται, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Δίκαιο, στη συμφωνία μεταξύ πιστωτών και δανειστών. Οι ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης δίνουν στον όρο solidarité, ο οποίος διαδέχεται το in solidum, έναν περισσότερο πολιτικό χαρακτήρα από τον ρωμαϊκό τεχνικό-νομικό όρο, προτάσσοντας στη σημασιολογική του υπόσταση, την ένωση των μελών της κοινότητας, μέσα από την προσέγγιση των αναγκών τους και των ενδιαφερόντων τους.

Από ποιόν δρόμο σώθηκες ;

του Οδυσσεα Ιωαννου, απο την Ελευθεροτυπια...

ΟΛΟΙ ΤΙΣ χρειαζόμαστε. Τις έχουμε ανάγκη και ο καθένας κατασκευάζει τις δικές του ή τις παίρνει έτοιμες. Ολοι οφείλουμε να βρούμε τα φάρμακα που μας πιάνουν. Πόσω μάλλον σε μια εποχή που το προσωπικό στοίχημα που παίζεται είναι να κρατηθείς εκτός νοσοκομείου και φυλακής.
Το ξέρουν και τα κανάλια και πολλές εφημερίδες που έχουν αναλάβει το διακόνημα της εμπέδωσης των Μνημονίων. «Βρείτε φωτεινά παραδείγματα, χαρούμενα, εξωστρεφή». Και βρίσκουν. Κάποιον πιτσιρικά που πρότεινε μια εφαρμογή στην apple και έλυσε το πρόβλημά του, έναν παραγωγό στην Κοζάνη που σκέφτηκε μια κουφή πατέντα καλλιέργειας του μαρουλιού και ελπίζει σε εξαγωγές, μία παρέα εικοσάρηδων που έφτιαξαν εταιρεία λογισμικού, μία νέα μητέρα που αποφάσισε να φτιάξει υφαντά και τα πουλάει σε όλο το χωριό!
Η ζωή είναι για τους δημιουργικούς, τους έξυπνους, τους καπάτσους, τους χαρισματικούς. Μια αντιστροφή του life style ενδεδυμένη το μανδύα της αξιοκρατίας με ολίγη από αμερικάνικο όνειρο. Μπορείς να τη σκαπουλάρεις μόνος σου. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. Για σένα είναι η ζωή. Μην μπερδεύεσαι με την πλέμπα και τα σκλαβάκια που θα ζήσουν μια ζωή με 500 ευρώ. Υπάρχουν δρόμοι ανοιχτοί. Περπάτησέ τους! Παίξε και κανένα νούμερο στο Λόττο. Κι αν σου κάτσει;

Από τη βροχή γλύτωσες. Από το σεισμό θα γλυτώσεις;

Τάσος Βαφειάδης, απο το Alter Thess...

Για πολλά χρόνια απολάμβανες τις ηλιόχαρες μέρες. Τη θέση στον ήλιο την είχες κερδίσει αξιοκρατικά και περπατούσες άνετος. Είχες άποψη για τα περισσότερα θέματα, μιλούσες μεγαλόφωνα και στα καφενεία επιτιθόσουν στους «άλλους» που περπατούσαν μαζί σου στα ηλιόλουστα σοκάκια.
Είχες ακούσει κάτι φήμες περί βροχοπτώσεων, αλλά δεν τις έδινες και πολύ σημασία. «Και παλιότερα τα ίδια λέγανε και δεν έγινε τίποτα», έλεγες. Κάποια μέρα είδες από μακριά μερικά σύννεφα, αλλά δε ανησύχησες. Οι έγκυροι μετεωρολόγοι σε διαβεβαίωναν πως φυσάει προς την αντίθετη κατεύθυνση και δεν υπάρχει κίνδυνος βροχής. Ένα πρωινό όμως άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες…
Δεν ανησύχησες, έβγαλες το καπέλο σου και το φόρεσες, όσοι δεν είχαν καπέλο βράχηκαν λίγο, αλλά δεν έγινε και τίποτα. «Λίγη βροχή χρειαζόμασταν μετά από τόσο καιρό», μονολόγησες. Ο ουρανός συνέχισε να μαυρίζει και η βροχή να δυναμώνει. Δεν αγχώθηκες, άνοιξες την καλή σου ομπρέλα και μόνο λίγες σταγόνες σου έβρεξαν τα παπούτσια. Όσο για τους υπόλοιπους; «Τι να κάνουμε; Ας είχαν αγοράσει και αυτοί ομπρέλα», μουρμούρισες.
Παρ’ όλες τις προβλέψεις των ειδικών για παροδικό φαινόμενο και επιστροφή στα ευήλια πρωινά, η μπόρα έγινε βροχή και η βροχή καταιγίδα. Αναγκάστηκες να μπεις μέσα στο σπίτι. «Εδώ είμαι ασφαλής, ακόμα και να χιονίσει», ψιθύρισες. Έβλεπες από το παράθυρο τους άλλους να γίνονται μούσκεμα και στενοχωριόσουν, αλλά τι μπορούσες να κάνεις; Να βγεις με την ομπρέλα σου να τους προστατέψεις; Και τι θα κατάφερνες; Αν έβγαιναν όλοι όσοι είχαν ομπρέλες, τότε θα άξιζε η προσπάθεια και θα συμμετείχες και εσύ με μεγάλη χαρά, αλλά τώρα μόνος σου το μόνο που θα κατάφερνες ήταν να βραχείς και εσύ. Άσε που μέσα στην αναστάτωση μπορεί να έχανες και τα κλειδιά σου και να μην μπορούσες να ξαναμπείς εύκολα στο σπίτι. «Με τίποτα» σκέφτηκες.
Μετά από μήνες συμφιλιώθηκες με την ιδέα πως η καταιγίδα θα κρατήσει λίγο περισσότερο από όσο πίστευες και αρκετά περισσότερο από όσο σου λέγανε. Όμως ακόμα και σε περίπτωση κατακλυσμού ήσουν ασφαλής. Έμενες άλλωστε στον πέμπτο και δεν ακουγόταν εκεί πάνω ο ήχος του σεισμού που ερχόταν…
Το οχυρά του συντάγματος και του κράτους δικαίου γκρεμίζονται μέρα με τη μέρα. Όσο νωρίτερα βγούμε από το σπίτι και αρχίσουμε όλοι μαζί να αναστηλώνουμε τα οικοδομήματα, τόσοι περισσότεροι θα επιβιώσουμε. Μπορεί οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες που δίνουν τις οδηγίες ενίοτε να διαφωνούν (καμιά φορά και επίτηδες) μεταξύ τους, αλλά ένα είναι σίγουρο. Και με τις καλύτερες οδηγίες, ένας εργάτης μόνος του δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα.
Συμμετοχή, Αλληλεγγύη, Συλλογικότητα.
Τάσος Βαφειάδης, Χημικός, Καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Η επικίνδυνη αλληλοεξόντωση...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Η αλληλοεξόντωση μέσα στην κοινωνία που βρίσκεται σε κρίση είναι το διαβρωτικό της εξουσίας για να μπορεί να επιβάλλει τις αποφάσεις της σε βάρος των εργαζομένων. Η συντεχνιακή αντιμετώπιση των προβλημάτων λειτουργεί αρνητικά τη στιγμή που υπάρχει η ανάγκη της συλλογικής και ενωτικής αντιμετώπισής τους για να μη στραφεί ο ένας κλάδος εναντίον ενός άλλου και χαθεί ή βρεθεί εκτός βολής ο κοινός εχθρός που είναι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση και τα προβλήματα και παρουσιάζονται ως «σωτήρες» .
Αυτοί που κυνικά ομολογούν ότι απέτυχαν τα μέτρα που μας επέβαλαν θέλουν να μας «ξανασώσουν» οδηγώντας μας στην πλήρη εξαθλίωση και στον εξανδραποδισμό των παιδιών μας. Οι τροϊκανοί ελεγκτές, οι λεγόμενοι τοποτηρητές, έρχονται ως δανειστές να διασφαλίσουν με το αζημίωτο, δια της λεγόμενης «βοήθειας» τα κέρδη τους. Το να πούμε φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας είναι λίγο, τη στιγμή που είναι πασιφανές πως η Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας θέτει υπό την κατοχή της όλες τις χώρες της Ευρώπης και αυξάνει τα κέρδη της εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση.
Το πρόβλημα είναι πως η ελίτ του συστήματος μπορεί να επιβάλλει την πολιτική που αυτή διαμορφώνει στις κυβερνήσεις και συνεπώς στους λαούς της Ευρώπης, που ζούνε μέσα στην ανασφάλεια, υφίστανται τις συνέπειες της ανεργίας και δεν βλέπουν τις «γραμμές των οριζόντων» του μέλλοντός τους.
Αν το γεγονός αυτό δεν συνεφέρει τον καθένα λαό ξεχωριστά και όλους μαζί και δεν ανατρέψει ριζικά όχι μόνο αυτή την εξοντωτική οικονομική πολιτική αλλά και τη μειοψηφική ελίτ που την επιβάλλει, τότε θα οδηγηθούμε στην αλληλοεξόντωση και στο ποιοι παίρνουν παραπάνω, ποιοι λιγότερα και ποιοι καλοπερνάνε σε βάρος κάποιων άλλων τεμπελιάζοντας με δανεικά.
Ο δεκαεννιάχρονος που έχασε τη ζωή του στο τρόλεϊ δεν ήταν «τζαμπατζής», όπως τον χαρακτήρισε μια αχαρακτήριστη καθηγήτρια πανεπιστημίου. Ηταν νέος, σαν όλους τους νέους που δεν έχουν τη δυνατότητα να τα βγάλουν πέρα και ζουν από το χαρτζιλίκι, αν υπάρχει, των γονιών τους. Ο ελεγκτής και ο κάθε ελεγκτής, που παίρνει μπόνους από την εξόντωση του άλλου, δηλαδή του συνανθρώπου του, για να επιζήσει, καθίσταται πλέον επικίνδυνος καθότι έχει δηλητηριαστεί από τη βαρβαρότητα του άγριου καπιταλιστικού συστήματος. Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα ούτε να μπούμε στο παιχνίδι της «εμφυλιακής σύγκρουσης» που μας σπρώχνουν οι συγκυβερνώντες. Η αλληλεγγύη, η συνεργασία, η συλλογικότητα θα πρέπει να γίνουν τα όπλα μας για να τους ανατρέψουμε.

Ενώπιον της κορύφωσης του δράματος...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Το βαρύ πυκνό καλοκαίρι του 2013, πολλοί άνθρωποι που συναντώ, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, μεταφέρουν την ίδια αίσθηση: ότι εκμετράται ο χρόνος της παρούσας κρίσης, ότι βαδίζουμε προς μια κορύφωση. Η κορύφωση έχει ποικίλες καταλήξεις, αναλόγως του συνομιλητή, πάντως όλες είναι δραματικές, οδυνηρές και λυτρωτικές συνάμα.
Τριάμισι χρόνια μετά την κατάπληκτη ομολογία πτώχευσης, τριάμισι χρόνια αλεπάλληλων θυσιών των Ελλήνων της μείζονος πλειοψηφίας και αλλεπάλληλων σφαλμάτων και σφαγών, τριάμισι χρόνια συνεχούς καταβύθισης. Δεν πάει άλλο. Ας γίνει κάτι ριζικό, ας είναι επώδυνο, αρκεί να μη συνεχιστεί αυτή η βύθιση, άλλωστε δεν έχουμε πια και πολλά να χάσουμε. Το λένει άνθρωποι υψηλής μορφώσεως, νοικοκύρηδες έως πρόσφατα, που τώρα αγκομαχάνε να τα βγάλουν πέρα, γονατισμένοι από φόρους, περικοπές μισθών, εξανεμισμένα εισοδήματα, με άνεργους συζύγους και παιδιά, με δάνεια και με σχολάζοντα κληρονομικά ακίνητα που κουβαλάνε φόρους και χαράτσια.
Τρία και πλέον χρόνια από το ιστορικό διάγγελμα του Καστελόριζου, όταν και επισήμως έμαθαν ότι η εθνική κυριαρχία αναστέλλεται επ’ αόριστον, οι αμέριμνοι νοικοκύρηδες της απέραντης μεσαίας τάξης έχουν μάθει εν τω μεταξύ ότι η κρατική χρεοκοπία συνεπιφέρει συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας, ιδιωτική πενία, κοινωνική υποβάθμιση έως πληβειοποίησης, πολιτική αστάθεια. Οι περισσότερες σταθερές του βίου γκρεμίστηκαν, για όλους. Για πολλούς, ο βίος εξέπεσε σε γυμνή ζωή, σε γυμνή επιβίωση. Γι’ αυτούς τους πολλούς δεν υπάρχει πια τίποτε να χάσουν, ούτε να φοβηθούν. Αυτή είναι η κορύφωση, η ρήξη, που την αφουγκράζονται να έρχεται πολλοί Ελληνες τούτο το καλοκαίρι.
Αυτοί οι άνθρωποι, οι ήδη χαμένοι, όσοι ακόμη χάνουν, και κυρίως όσοι ακόμη σκέφτονται και αισθάνονται, παρά τα αλλεπάλληλα κύματα ενοχοποίησης, σύγχυσης και προπαγάνδας, αυτοί οι άνθρωποι είναι σε θέση ακόμη να αρθούν υπεράνω της οργής και του μίσους του ανήμπορου ηττημένου, και να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Φρονώ ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι πολλοί. Και είναι το πολυτιμότερο κοίτασμα της ελληνικής γης. Αλλά είναι ασύνδετοι, σκόρπιοι, σαστισμένοι, δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, δεν μοιράζονται μια κοινή εικόνα εαυτού και ένα κοινό σχέδιο πορείας. Πορεύονται μόνοι στα τυφλά.
Η χώρα πορεύεται αφεύκτως, βρίσκεται ήδη, σε μια οικονομία πολέμου, χωρίς τον συμβατικό πόλεμο. Είναι ήδη εμπλεγμένη στον πρώτο γεωοικονομικό πόλεμο του 21ου αιώνα, και στο εγγύς μέλλον θα τον δούμε εναργέστερα. Οπως σε κάθε πόλεμο, την πρωταρχική σημασία την έχει το φρόνημα του εμπλεκομένου και το τι καλείται να υπερασπιστεί, δηλαδή το τί είναι, τι θεωρεί ότι είναι. Ακριβώς αυτό έχει κλονιστεί πρώτο, με το ξέσπασμα της κρίσης: η ταυτότητα. Ποιοι είμαστε, ποιοι ήμασταν, ποιοι καλούμαστε να είμαστε. Πώς βλέπουμε τώρα τους εαυτούς μας, μετά τα χαστούκια, τις ήττες και τους εξευτελισμούς. Αντέχουμε; Αυτό συζητείται εντόνως, όλα αυτά τα τριάμισι χρόνια του Γολγοθά, και αυτό αιωρείται ακόμη αναπάντητο στην κορύφωση του δράματος. Είναι η περιλάλητη «αφήγηση», το όραμα, το σχέδιο, η απόφαση και η πράξη της αναγέννησης.
Τολμώ να υποστηρίξω ότι η κοινή αφήγηση, τέλος πάντων η αφήγηση που θα χωράει πολλούς, όχι όλους, αλλά πολλούς, δεν θα προκύψει πρώτη αυτή και μετά η δράση. Δεν θα σχηματισθεί ακεραία και πλήρης, και κατόπιν θα σπεύσουμε προς εφαρμογήν της. Αντιθέτως, η αφήγηση θα ξεκινήσει σαν δράση και λόγος μαζί, και θα εκκινήσει μερική, αποσπασματική, επείγουσα, από πολλές πηγές συμβάλλουσα σε ρυάκια και κοινά ποτάμια· και θα σχηματίζεται βαθμιαία, αλλάζοντας και αυξάνοντας δυναμικά διαρκώς σύμφωνα με τις ανάγκες των ανθρώπων, των δρώντων σκεπτόμενων υποκειμένων. Θα αναδύεται μια νέα γενική διάνοια.
Είμαστε τα πιο προχωρημένα θύματα μιας κρίσης διπλής, εσωτερικής και εξωτερικής. Αυτή η πρωτοπορία είναι πλεονέκτημα και κατάρα μαζί: μας επιτρέπει να πειραματιστούμε και να καινοτομήσουμε στην επίλυση της δικής μας κρίσης, αφενός· να δούμε πώς μπορούμε να σώσουμε τη χώρα και τους εαυτούς μας. Αφετέρου, η έκβαση της δικής καινοτομίας-σωτηρίας εξαρτάται εν πολλοίς από το διεθνές περιβάλλον. Συγκεκριμένα: Δεν μπορούμε πια να περιμένουμε να μας σώσει η Ευρώπη, αλλά και δεν μπορούμε να σωθούμε αγνοοώντας παντελώς τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Ολα θα κρίνονται διαρκώς πάνω στην κόψη του καιρού και στο ζύγισμα οφέλους-ζημίας. Η επίκληση μιας ιδεατής Ευρώπης που είναι μοναδικός προορισμός, ακόμη κι αν έχουμε μετατραπεί σε προτεκτοράτο εξαθλιωμένων νεοπληβείων, εκτός από σφαλερή είναι και δόλια και επικίνδυνη. Το ίδιο σφαλερή και επικίνδυνη μπορεί να είναι η άκριτη αποδοχή ενός δρόμου που οδηγεί σε ευθεία σύγκρουση με την Ευρώπη ή τέλος πάντων με τις ηγεμονεύουσες δυνάμεις της, κυρίως τη Γερμανία. Σε κάθε περίπτωση, η μονοσήμαντα ραγιάδικη ή η τρελοαντάρτικη στάση, με ιδιοτέλεια ή ιδεοληψία, είναι ολέθριες αμφότερες.
Επιστρέφουμε στην ταυτότητα· όχι ουσιοκρατικά, αλλά δυναμικά. Δεν θα αποφασίσουμε τώρα ποιοι ακριβώς είμαστε εφεξής και τι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας. Αυτό διαμορφώνεται διαρκώς στο άμεσο μέλλον. Αλλά για να επιζήσουμε σε συνθήκες οικονομίας πολέμου, πρέπει να συμφωνούμε σε κάποιο ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Ας είναι τα πιο πρακτικά, τα πρώτα: μια νέα σχέση του επανιδρυμένου κράτους με την εργασία και τη νέα επιχειρηματικότητα, τη μικροαμεσαία κυρίως, τη ραχοκοκκαλιά της εγχώριας οικονομίας. Η ενδυνάμωση της κοινωνικής αλληλεγγύης, που τόσο θαυμαστά και απρόσμενα βλάστησε στους δύσκολους καιρούς. Επιστροφή στη γη και στις τέχνες υπό νέους όρους. Και ταυτοχρόνως, υποκάτω: Αποδοχή και ανανέωση της παράδοσης. Σύνδεση με τη διασπορά. Σύνθεση του πατριωτικού αισθήματος με την οικουμενική εξακτίνωση. Τέτοια.

Ο εμφύλιος, ο άνεργος και το τρομπόνι....

του κ. Γιωργου Πηττα, απο το TVXS...

Ποιος είναι αυτός ο ήχος ψηλά στον αέρα / Μουρμουρητό μητρικού θρήνου / Ποιες είναι αυτές οι ορδές που συνωστίζονται κουκουλωμένες / Σ' απέραντες πεδιάδες,σκοντάφτοντας στη ραγισμένη γη /
Ζωσμένες απ' τον χαμηλό ορίζοντα μονάχα / Ποια είναι η πόλη πέρα απ' τα βουνά / Διασπάται, μετασχηματίζεται, εκρήγνυται μες στον μενεξεδένιο αέρα / Πύργοι που πέφτουν / Ιερουσαλήμ, Αθήνα, Αλεξάνδρεια / Βιέννη, Λονδίνο / Εξωπραγματικές

(Έρημη Χώρα, T.S. Eliot, σελ. 59 από την έξοχη απόδοση της Παυλίνας Παμπούδη)

Δεν είναι μόνο οι "κανονικές" αυτοχειρίες. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που μέσα από την αυτοματαίωση που γεννά η κρίση στην προσωπικότητα ενεργοποιούν αυτόματα την όποια αρρώστια προκειμένου να αποδράσουν από το κακό. Είναι και οι άλλοι.
Όλοι εκείνοι που είναι εδώ, ανάμεσα μας (εμείς συχνά) που έχοντας πέσει στην αλεστική μηχανή της κρίσης με ένα ή άλλο τρόπο βιώνουν ψυχή τε και σώματι την πλήρη διάρρηξη σε οτιδήποτε μέχρι χτες γνώριζαν ως "ζωή".

Και όπως η κρίση διαρρηγνύει την "Κοινωνική Συνοχή", ακριβώς με τον ίδιο τρόπο τσακίζει τη συνοχή στις ανθρώπινες και διαπροσωπικές σχέσεις ρίχνοντας τις μέσα στο πολεμικό πεδίο της εκτόξευσης ενοχών δημιουργώντας έτσι οικείους εμφυλίους και καθιστώντας τον κάθε ένα ακόμα πιο αδύναμο.

Πόσα και πόσα έχουν γραφτεί για τις κοινωνίες μας που είναι θεμελιωμένες στην ενοχή και στη θυματοποίηση. Μετάνοια και προσευχή.

Ταυτόχρονα δουλεύουν, το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο μαζί ξεσκίζουν το πρόσωπό μας.

Η Νότια Ευρώπη , μαζί με την Ιρλανδία γύρω από την οποία κυριαρχεί μία κυριολεκτική συνωμοσία σιωπής, είναι  «έρημη χώρα», ένα απέραντο waste land για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα του Ποιητή.

Δεν ξέρω αν  όσα βιώνουμε –σε όλη σχεδόν την Ευρώπη- είναι αποτέλεσμα ενός αργού θανατηφόρου σχεδίου ή αν είναι το προϊόν της ανθρώπινης ατέλειας, της ακόρεστης πλεονεξίας, της πείνας για δύναμη και εξουσία.

Είναι πολλοί, που έχουν τις απαντήσεις για όλα, μονίμως έτοιμες, να κρέμονται στην άκρη των χειλιών τους.

Εκστομίζονται σχεδόν πάντα ως αφορισμοί «έτσι είναι» και χωρίς καμία ουσιαστική ανάλυση.

Είναι ενοχλητικοί.

Όχι τόσο πάντως, όσο οι άλλοι, οι εκ του ασφαλούς ορμώμενοι, που αδυνατώντας να επικοινωνήσουν με την πραγματικότητα, εγκλωβισμένοι στην τρελή ευτυχία τους αφού ακόμα δεν έχουν στερηθεί το καθημερινό τους sushi  και τα εκκωφαντικά χαχανητά της επίπλαστης αυτοπεποίθησης τους, συντάσσονται ασμένως με οτιδήποτε νεοφιλελεύθερο προκειμένου να δείξουν την άνεση τους. Αυτοί, δεν είναι  ενοχλητικοί.

Είναι εμετικοί , όπως όλοι οι επηρμένοι.

Το χειρότερο: Αν και διατυμπανίζουν πως βρίσκονται σε πόλεμο με την 20ετή ΠΑΣΟΚική Αυτοκρατορία στην πραγματικότητα είναι τα γνησιότερα προϊόντα του life style που έφερε η Παπανδρεϊκή παρέα.

Έγραψα στην αρχή : «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο μαζί ξεσκίζουν το πρόσωπό μας.»

Ο Αυριανισμός από τη μια, η γκλαμουροκαλαμαριά από την άλλη. Ο πάτος και η κορυφή, να συμπιέζουν μέχρι πολτοποίησης οτιδήποτε φυσιολογικό υπήρχε σε αυτή τη χώρα.

Εξανέστησαν πολλοί με τον εμετό Μιχαλολιάκο και τα λεκτικά του κοπρίσματα για τον Γιάννη Αντετοκούμπο . Την καλύτερη απάντηση βέβαια, την έλαβε από Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Εξανέστησαν λοιπόν πολλοί, αλλά υπάρχει ένα λάθος.

Ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του μπορεί κάποτε να υπήρξαν ιδεολόγοι φασίστες, ναζί κ.α. αλλά, πια, αν κάποιος κάτσει να μελετήσει τις κινήσεις τους και τα λεγόμενα τους, σε ένα συμπέρασμα θα καταλήξει:  Πως είναι νέτα σκέτα επαγγελματίες πολιτικάντηδες που βρήκαν μέσα από την απελπισία και την εξαθλίωση, την επιχειρηματική ευκαιρία να στήσουν το μαγαζί τους.

Και μέχρι τώρα, κάνουν τρελές εισπράξεις, ούτε στον ύπνο τους δεν τα είχαν φανταστεί όλα αυτά. Πρέπει να κάνουν εικόνισμα όσους κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια. Ευτέλισαν τόσο πολύ την «τιμή» της πολιτικής, που αίφνης τα σκατά απέκτησαν «αξία».

Και, σε όλο αυτό, εκατομμύρια άνθρωποι, κομματάκια. Τα εκατομμύρια των ανέργων σε όλη την Ευρώπη. Οι κοινωνικές ομάδες που στρέφονται η μία κατά της άλλης, με τον ίδιο τρόπο που οι πληττόμενες χώρες αδιαφορούν η μία για την άλλη, με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι βάλλουν μεταξύ τους, ενώ τα ανθρωπάκια που δυστυχώς κρατούν την τύχης της Ευρώπης στα χέρια τους χαχανίζουν σε κάθε συνάντηση και μοιράζουν ψιχία για την ανεργία (που προκάλεσαν) που θα τα καταπιούν είτε οι γραφειοκρατίες (που καλλιέργησαν) είτε κάποιοι επιτήδειοι (που δημιούργησαν).

Η κόλαση:

Αθήνα, 28 Ιουνίου 2013, γύρω στις 12 το μεσημέρι. Ο άνθρωπος είναι άστεγος, είναι άνεργος, είναι μουσικός.

Δεν ζητιανεύει, προσφέρει μουσική με το τρομπόνι του ως αντάλλαγμα για λίγα ψιλά.
Κάποιοι καταστηματάρχες ενοχλούνται. Καλούν την αστυνομία, αυτή φτάνει.
Τον αρπάζουν, τον τραβολογάνε, αυτός με όση δύναμη έχει φωνάζει: «Πεινάω! Αυτό μόνο μπορώ να κάνω για να βγάλω μια τυρόπιτα».

Ο σπαραγμός του, κάνει κάποιους περαστικούς να σταματήσουν.

Ο τρομπονίστας αδύναμος, έχασε τις αισθήσεις του για δέκα λεπτά περίπου και γλύτωσε τη σύλληψη.

Όταν συνήλθε, έμαθε πως το τρομπόνι του, είχε κατασχεθεί.

Λόγια, δεν υπάρχουν για να περιγραφτεί η κτηνωδία: Παραπονούμενων καταστηματαρχών και αστυνομικών.

Λόγια, με αφορμή αυτή την ιστορία την τόσο συμβολική, για να περιγράψει κάποιος πως ένας «εμφύλιος», έχει ήδη ξεκινήσει, δεν υπάρχουν.

Τελικά, θα βγάλω το φτυάρι για να θάψω δικαιολογίες  αναλύσεις και ψευδοεκλογικεύσεις . Αυτοί που κυβερνούν την Ευρώπη – όπως ο κος Draghi που φέσωσε την Ιταλία και τώρα μας διασώζει, πρέπει να φύγουν.  Αλλά πως;
Αφού είμαστε όλοι, μύρια κομμάτια και αυτοί ενωμένοι.

twitter@pittasgeorge