Η εικονική πραγματικότητα της ελληνικής "ανάπτυξης"...

του Κυριακου Αγγελακου, απο  toportal...

Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Μελισσανίδης, Σάλλας, πρόστιμα εκατοντάδων εκατομμυρίων που διαγράφονται εν μία νυκτι, επιχειρήσεις, τράπεζες και οικιστικά φιλέτα που χαρίζονται κοψοχρονιά, μεθοδεύσεις σε διαγωνισμούς που θα ζήλευε και η μαφία.
Ελληνικό, Αγροτική Τράπεζα, ΟΠΑΠ, Eurobank, ΕΛΠΕ, Aegean Oil, Motor Oil... Το μεγάλο φαγοπότι με 142 βουλευτές-γκαρσόνια, Σαμαρά και Βενιζέλο σεφ, Στουρνάρα σομελιέ, υπουργούς στο βεστιάριο, menu από το ΤΑΙΠΕΔ, σκεύη προς εκποίηση και ο λογαριασμός δικος μας. Κάθε Έλληνας πολίτης χρεώθηκε από 5.830 ευρώ για να πάει η Eurobank στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ενώ ο Λάτσης όχι μόνο δεν έβαλε ούτε ένα ευρώ για την αύξηση του Μ.Κ. της τράπεζάς του, αλλά βρέθηκε να κατέχει το 11% της Εθνικής Τράπεζας χωρίς να έχει καταβάλει ούτε σεντς.
Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες φορολογούμενοι υποφέρουν από υψηλή φορολογία, παράλογα - τιμωρητικά και εντέλει ανείσπρακτα πρόστιμα, απειλούνται με κατασχέσεις ακινήτων και τραπεζικών καταθέσεων για χρέη προς το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Ζούμε στην εποχή της μεγαλύτερης ρεμούλας από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους κι αυτό στο όνομα της οικονομικής σωτηρίας της χώρας, των απαιτήσεων των δανειστών και με τις ευλογέες των "αντικρατιστών" νεοφιλελεύθερων.

Μια θεωρία....

Cogito ergo sum...

"Οι κομμουνιστές λένε να μη πληρώνουμε στα νοσοκομεία, να μη πληρώνουμε το νερό ή το ρεύμα επειδή είναι κοινωνικά αγαθά, να μη πληρώνουμε διόδια, να είναι τελείως δωρειάν η παδεία, να παίρνουν επίδομα οι άνεργοι για δυο χρόνια κι άλλα τέτοια. Μα, άμα δεν πληρώνουμε το ένα και δεν πληρώνουμε το άλλο, πού θα βρεθούν τα λεφτά για να γίνουν όλα αυτά;"

Η απορία τού εξηντάρη ήταν καλοπροαίρετη. Και, εκ πρώτης όψεως, φαντάζει λογική στα αφτιά των περισσότερων. Τόσο λογική ώστε δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να την απαντήσω. Και, βέβαια, η απάντησή μου θα είναι διαφορετική από την απάντηση που έδωσε στην ρεπόρτερ τού Άλφα η γιαγιά στην λαϊκή: "Τί πού θα βρεθούν; Εκείνοι που τα κλέβουν πού τα βρίσκουν;"

Κατ' αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι τέτοιου είδους καλοπροαίρετες απορίες δημιουργούνται λόγω του τρόπου με τον οποίο μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε (ας είναι καλά η καθημερινή τηλεοπτική "πλύση εγκεφάλου των οκτώ"), να θεωρούμε, δηλαδή, δεδομένο ότι όποιος πίνει ένα ποτήρι νερό πρέπει να το πληρώσει. Με άλλα λόγια: ενώ έχουμε στον νου μας το πώς δουλεύει ο καπιταλισμός, προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς λειτουργεί ο σοσιαλισμός.

Ένα δεύτερο δεδομένο που επιβάλλεται να έχουμε υπ' όψη μας είναι ότι τον πλούτο τον παράγουν οι εργαζόμενοι. Όσο κι αν επιμένουν ο Χατζημπούλης, ο Άδωνις και οι λοιποί τής συμμωρίας τους, ο πλούτος δεν παράγεται από τους βιομήχανους αλλά από τους εργάτες τους, δεν παράγεται από τους εφοπλιστές αλλά από τους ναυτικούς που σκυλοπνίγονται. Τελεία και παύλα. Όποιος επιμένει στο αντίθετο, ας δώσει ένα καράβι στον Αλαφούζο κι ας τον αφήσει να βγάλει λεφτά δίχως προσωπικό. Κατανοητό; Πάμε παρακάτω.

Στη χώρα των φαντασμάτων...

Πάνος Μουχτερός...

Ποιος στ’ αλήθεια είσαι;

“432. 433. 434. 435. 436. Ελάτε.” Άντε να τελειώνει πια αυτή η ατέλειωτη ουρά, γεμάτη από ανθρώπους τσαλακωμένους, όπως όλα αυτά τα κουπόνια που βάζουν και βγάζουν συνεχώς από τις τσέπες τους. Είναι περίεργο πάντως όταν αναβοσβήνουν οι ηλεκτρονικοί αριθμοί και κανένας δεν εμφανίζεται, τη στιγμή που εμφανίζεται το νούμερό του.

Χάρη, ξέχνα το...

My Pillow Book...

Να θεσμοθετούνται για τους υπάλληλους ενός οργανισμού πρόσθετες ειδικές ανταμοιβές πέραν των τακτικών αποζημιώσεών τους στην περίπτωση επίτευξης αποτελεσμάτων πάνω από τους στόχους που τους θέτει η διοίκηση, είναι μια από τις στοιχειώδεις αρχές στη θεωρία της διοίκησης των ανθρώπινων πόρων που εφαρμόζεται κατά κόρον στην πράξη, σε όλα τα πλάτη και σε όλα τα μήκη του πλανήτη.

Παρόλο που προβλέφθηκε αντίστοιχη ειδική ανταμοιβή και για τον Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων του Ελληνικού κράτους,

Άτυπα...

Cogito ergo sum...

Τον κύριο Χάρη Θεοχάρη σίγουρα τον έχετε ακούσει. Μιλάμε για τον γενικό γραμματέα τού υπουργείου οικονομικών, ο οποίος είναι επιφορτισμένος με τα δημόσια έσοδα. Πρόκειται, δηλαδή, για τον άνθρωπο ο οποίος έχει φορτωθεί την προσπάθεια του κράτους να μαζέψει όσο περισσότερα λεφτά γίνεται.

Την Ευαγγελία Αγγελίδου σίγουρα δεν την ξέρετε, αφού είναι μια απλή συνταξιούχος. Η ιδιαιτερότητά της είναι ότι μέσα στο 2012 εισέπραξε αναδρομικά εισοδήματα περίπου 25.000 ευρώ. Έτσι, λοιπόν, κάτι τα αναδρομικά και κάτι τα τρέχοντα, της βεβαιώθηκε ως φόρος εισοδήματος 2013 το ποσό των 13.000 ευρώ.

Φυσιολογικά, αυτά τα δεκατρία χιλιάρικα πρέπει να καταβληθούν σε τρεις δόσεις. Η συνταξιούχος ζήτησε καλύτερο διακανονισμό από το κράτος αλλά -βάσει των κείμενων νόμων- δεν μπορεί να γίνει τίποτε καλύτερο από δώδεκα δόσεις. Επειδή αυτό σημαίνει ότι κάθε μήνα πρέπει να πληρώνει κάπου 1.100 ευρώ ως δόση, η συνταξιούχος τόλμησε να ανοίξει διάλογο στο twitter με τον ίδιο τον κύριο Θεοχάρη, προκειμένου να βρεθεί τρόπος αύξησης των δόσεων. Προσέξτε τον σπαρταριστό διάλογο που ακολούθησε:

Τι κρύβεται πίσω από την «ανεξήγητη αναλγησία» του κ. Στουρνάρα...

Της Μαριάννας Τόλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η χριστουγεννιάτικη διυπουργική σύνοδος Στουρνάρα – Μανιάτη – Γεωργιάδη, προκειμένου να ανακοινωθούν μέτρα για την καταπολέμηση της αιθαλομίχλης και να απορριφθεί επισήμως, κατηγορηματικά και επιθετικά κάθε ιδέα μείωσης του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης, μύριζε… θορυβώδες επικοινωνιακό στρατήγημα. Λίγο πριν η κυβέρνηση είχε γίνει στόχος μιας οδυνηρής αμφισβήτησης αναφορικά με το νόημα και τα αποτελέσματα του μέτρου. Αρχικά από το ΙΟΒΕ, ένα καθεστωτικό ίδρυμα γνωστό για τη θεωρητική θεμελίωση προτάσεων που εντάσσονται στην ατζέντα των κυβερνήσεων της κρίσης –π.χ. την απελευθέρωση επαγγελμάτων που θα ανέβαζε το ΑΕΠ κατά 13%– και όχι που την αντιστρατεύονται, το οποίο εκπόνησε μια ζοφερή μελέτη καταγραφής των αποτελεσμάτων από την υπερφορολόγηση του πετρελαίου θέρμανσης: πτώση της κατανάλωσης κατά 75% και πλήρες εισπρακτικό ναυάγιο –η αύξηση του φόρου αντί να οδηγήσει σε αύξηση εσόδων κατά 1,1 δισ. ευρώ, όπως ήθελε η αρχική κυβερνητική ρητορική, οδήγησε, συνυπολογιζομένου του κόστους του επιδόματος θέρμανσης, σε μείωση κατά 4 εκατ. ευρώ. Η μελέτη κατέληγε με πρόταση για μείωση του φόρου κατά 30% ώστε να ανακάμψει η κατανάλωση και να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα. Στη συνέχεια ακολούθησε η ερώτηση του ενός τρίτου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ., που επικαλούνταν τα πορίσματα της έρευνας του ΙΟΒΕ και το κοινωνικό πρόβλημα των θανάτων από μαγκάλια και σόμπες, της αιθαλομίχλης και του ξεπαγιάσματος των Ελλήνων και επερωτούσε τον κ. Στουρνάρα για το νόημα του μέτρου.

Πληρωμή του οικογενειακού τάφου ή δόση του ΦΑΠ;

Του ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ Καθηγητή ΤΕΙ Πειραιά, απο την Ελευθεροτυπια...

Ενας οικονομολόγος γράφει στο συνάδελφό του υπουργό Οικονομικών

Αγαπητέ Γιάννη, Θα μου επιτρέψεις τη χρήση του ενικού, αν και δεν γνωριζόμαστε.

Είμαστε τρόπον τινά συνάδελφοι, υπό την έννοια ότι τόσο εσύ όσο κι εγώ είμαστε και οικονομολόγοι και εκπαιδευτικοί.
Βεβαίως εσύ, στη διάρκεια της κοινωνικής και επαγγελματικής σου διαδρομής απέκτησες και κατέκτησες κι άλλες σημαντικές ιδιότητες π.χ. γ.δ. του ΙΟΒΕ, διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας, πρόεδρος του ΣΟΕ, υπουργός Οικονομικών.
Εγώ, από την πλευρά μου, αισθάνομαι ότι διολισθαίνω προς ένα είδος ανθρώπου χωρίς ιδιότητες («Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες», Robert Musil, εκδόσεις «Οδυσσέας»).
Θα μου επιτρέψεις, Γιάννη, να σου θυμίσω, πως συνήθως στο πρώτο μάθημα της Μίκρο διηγούμαστε ότι η οικονομική επιστήμη είναι η επιστήμη των επιλογών (βλ. έννοια εναλλακτικού κόστους ή κόστους ευκαιρίας) και συμπληρώνουμε τονίζοντας με διάφορα παραδείγματα «όπως άλλωστε και η καθημερινότητά μας».
Ενα κλασικό παράδειγμα που αναφέρουμε στους φοιτητές μας είναι το σχεδόν τοις πάσι γνωστό «βούτυρο ή τανκς». Πίστεψέ το ή όχι, επί ένα χρόνο, οδηγούσα χωρίς δίπλωμα οδήγησης (καθ' ότι μου το είχαν κλέψει) και «το βούτυρο ή τανκς» είχε μετατραπεί «σε δίπλωμα οδήγησης ή χαράτσι της ΔΕΗ».
Μια ορθολογική ανακατανομή των προσωπικών μου δαπανών (κατάργηση του κινητού) μού επέτρεψε να επιλύσω το ζήτημα αυτό, όμως το «βούτυρο ή τανκς» επανήλθε έχοντας μία... νεκροφιλική διάσταση: έχει μετατραπεί σε «πληρωμή του οικογενειακού τάφου ή δόση του ΦΑΠ».
Αυτό προς το παρόν δεν έχει επιλυθεί και όχι μόνο αυτό, αλλά ήρθε να προστεθεί κι ένα ακόμα, που θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου, γιατί πολύ φοβάμαι ότι σε αφορά άμεσα ως συλλέκτη φόρων (και όχι ως συνάδελφο).
Μου τηλεφώνησε προχθές ο ιδιοκτήτης γνωστού κεντρικού στη Θεσσαλονίκη εστιατορίου, το οποίο στεγάζεται σε χώρο όπου κατέχω ένα μονοψήφιο ποσοστό συνιδιοκτησίας, και μου ανακοίνωσε ότι το ποσοστό του ενοικίου του Οκτωβρίου δεν μπορεί να μου το καταβάλει γιατί η Εφορία μπλόκαρε τους τραπεζικούς του λογαριασμούς, προφανώς λόγω κάποιου χρέους, προϊδεάζοντας με και για τον Νοέμβριο και για τον Δεκέμβριο «...μέχρις ότου...».
Σ'αυτό το -πίστεψέ με- γνωστό εστιατόριο, σιτίζεστε πλείστοι όσοι κυβερνητικοί, επιφανείς κ.λπ. αξιωματούχοι με τα έξοδα συμπαράστασης που σας καταβάλλουμε εμείς οι ταπεινοί, συγγνώμη με τα έξοδα παράστασης ήθελα να πω.
Βεβαίως για σας δεν τίθεται σημαντικό πρόβλημα, καθ' ότι το δίλημμά σας στην επόμενη γαστρονομική σας επίσκεψη στη γενέθλιά μου πόλη, αν και με κάπως πιο περιορισμένες επιλογές, θα βρει τη λύση του.
Πού είναι το πρόβλημα και γιατί θέλω να το μοιραστώ μαζί σου; Το πρόβλημα βρίσκεται στο εξής: Από την ώρα που νοικιάστηκε το κατάστημα στο γνωστό εστιατόριο, το σύνολο του ποσοστού ενοικίου που εισέπραττα το απέδιδα πάραυτα στην Εφορία προσπαθώντας να καλύψω τις υποχρεώσεις μου έναντι ενός ληστρικού έντοκου διακανονισμού που είχα κάνει με την Εφορία. Εγώ, όπως αντιλαμβάνεσαι, δεν έχω καμία επιλογή πλέον και κανένα δίλημμα: ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Πλέον το δίλημμα μετατίθεται σε σένα, Γιάννη. Ή ξεπαγώνεις τον τραπεζικό λογαριασμό του ενοικιαστή μου ή δεν εισπράτεις τις προσδοκώμενες δόσεις για το διακανονισμό.
Ολοι, πιστεύω πως έχουν το δικαίωμα στην αποτυχία. Οπως σίγουρα γνωρίζεις, ακόμη και ο Keynes έχασε δύο φορές την περιουσία του («Οι φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου», R.L. Heilbroner, εκδόσεις Κριτική).
Θα μου πεις «Ωραία, και τι θέλεις να σου κάνω εγώ;».
Θα στο διατυπώσω λοιπόν ως εξής:
«Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις, κι όταν δεν την έχεις, να ομολογείς την άγνοιά σου» Κομφούκιος.
Με εκτίμηση

Υπόθεση Λιάπη: Ο πρίγκιπας είναι γυμνός, αλλά χρήσιμος...

Του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Αν ο Μιχάλης Λιάπης δεν ήταν ανιψιός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, πιθανότατα δεν θα τον ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του. Αν ήταν ανιψιός και το επώνυμο του ήταν Καραμανλής, μπορεί να είχε γίνει και πρωθυπουργός.
Σε μια σχεδόν βασιλευόμενη δημοκρατία από οικογενειακές δυναστείες, όπου οι μισοί υπουργοί είναι γόνοι πολιτικών οικογενειών, η σύλληψη του εύπορου κ. Λιάπη με πλαστές πινακίδες και ανασφάλιστο αυτοκίνητο δεν θα έπρεπε να εκπλήξει κανένα: αφού ο βασιλιάς- το πολιτικό σύστημα- είναι γυμνός, γιατί να μην είναι γυμνός και ο πρίγκιπας;
Αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο έλεγχος που οδήγησε στη σύλληψη του ήταν προσχεδιασμένος, ο πρώην υπουργός αποδεικνύεται και χρήσιμος. Η οργανωμένη διαπόμπευση του από το Μέγαρο Μαξίμου αποτελεί ένα σαφέστατο μήνυμα προς τους καραμανλικούς βουλευτές να κάτσουν στο αυγά τους και να ξεχάσουν κάθε ιδέα αλλαγής πρωθυπουργού, διαφορετικά μπορεί να έχουν την ίδια τύχη.
Εν τω μεταξύ, στα τηλεοπτικά παράθυρα χθες βράδυ, οι σχολιαστές πυροβολούσαν ξανά το πτώμα του Λιάπη, με αποτέλεσμα να μην τους μείνει χρόνος να ασχοληθούν με το πραγματικό όργιο του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων που συζητούσαν την ίδια ώρα στη Βουλή :

Προϋπολογισμός: Φτώχεια και δημόσιο χρέος στα ύψη...

του Λεωνιδα Βατικιωτη...

Η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας σε 15χρονους μαθητές, με αφορμή τις συγκεντρώσεις προς τιμή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ήταν η εμφανής όψη της κρατικής βίας της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Εντός της Βουλής η ψήφιση του προϋπολογισμού, που αναμενόταν χωρίς εκπλήξεις να ολοκληρωθεί το βράδυ του Σαββάτου, οδηγούσε στο αποκορύφωμά της μια άλλης μορφής κρατική βία. Αυτή που οδηγεί στον θάνατο από αναθυμιάσεις ολοένα και περισσότερους άνεργους και φτωχούς, στην αυτοκτονία χιλιάδες και στην απόγνωση εκατομμύρια άλλους.

Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2014 είναι ένας βαθιά ταξικός προϋπολογισμός που θα οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις. Αυξάνει την φορολογία καταργώντας το αφορολόγητο των 5.000 ευρώ και πλήθος απαλλαγών. Μειώνει τις δαπάνες για μισθοδοσία κατά 280 εκ. ευρώ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη (που ποτέ δεν μας έπεισε για το πόσο αθώα ήταν τα δώρα που έλαβε από την Ζίμενς) να καυχάται από το Βήμα της Βουλής πως οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώθηκαν από 913.000 το 2009 σε 681.392 κι η μισθοδοσία από 24 δισ. σε 15,9 δισ. ευρώ.

Η ανεντιμότητα ότι δεν θα θιγούν μισθοί και συντάξεις...

Sotosblog...

Πώς είναι δυνατόν να λέει ο Σαμαράς ότι δεν θα υπάρξουν άλλα οριζόντια μέτρα, ότι τάχα δεν θα θιγούν μισθοί και συντάξεις, όταν ο Προϋπολογισμός που κατατέθηκε προβλέπει αύξηση των έμμεσων φόρων; Πιο οριζόντια περικοπή τους δεν γίνεται!

Πώς είναι δυνατόν να αξιώνει να γίνει πιστευτό ότι θα παραμείνει άθικτο ένα εισόδημα, λ.χ., των εκατό ευρώ που δαπανούσε κάποιος για να επιβιώσει, μόνο και μόνο επειδή η ονομαστική του αξία θα είναι ίδια (λέμε τώρα…), την ίδια ώρα που η αύξηση που προβλέπει ο Προϋπολογισμός για τους έμμεσους φόρους είναι 8,5%, και άρα θα χρειάζονται πλέον εκατόν οκτώμιση ευρώ, για την ίδια βιοτική δαπάνη που κάλυπταν μέχρι τώρα τα εκατό;

Λέτε να  πιστεύει πως δικαιούται να το λέει επειδή δήθεν αυτό το 8,5% δεν θα επηρρεάσει δα και την τελική τιμή όλων των επιμέρους αναγκαίων για τη βιοτική ανάγκη αγαθών, τα οποία κόστιζαν ως τώρα στο σύνολό τους εκατό ευρώ; Μήπως δηλαδή εννοεί ότι θα υπάρξουν κάποια αγαθά και υπηρεσίες ανάμεσά τους, για τα οποία η αύξηση στους έμμεσους φόρους θα έχει απορροφηθεί πλήρως πριν αυτά φθάσουν στην κατανάλωση, και άρα θα είναι μικρότερη από 8,5% η τελική επιβάρυνση στο ράφι;

Νομίζω ότι το έργο της διαδρομής που ακολουθεί η επιβάρυνση το έχουμε ξαναδεί, και μάλλον γνωρίζουμε πώς τελειώνει και πού καταλήγει. Αλλά ακόμα και αν ήταν να το ξαναγυρίσει ο ίδιος ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, πάλι δεν θα υπάρξει αναπόφευκτα μια κάποια τελική επιβάρυνση ισοδύναμη πάνω τους, έστω ελάχιστη, αφού στην πραγματικότητα λογίζονται ως καταναλωτική δύναμη και αυτήν εννοούμε όταν μιλάμε για μισθούς και συντάξεις;

Μήπως είναι πιο κοντά στην αλήθεια το να πιστεύει ο Σαμαράς ότι δικαιούται να το λέει, επειδή απλώς, και αποδεδειγμένα, θα περάσει καιρός μέχρι να την πάρει χαμπάρι την επιβάρυνση ο φτωχοποιημένος μισθωτός και συνταξιούχος, εν ολίγοις ο «μωρέ, δεν πάει να κόψει το λαιμό του»; Και μήπως όταν ο «δεν πάει να κόψει το λαιμό του» πάρει πια χαμπάρι την εξαπάτηση, τότε θα του πετάξει πάλι εκεί ο Σαμαράς την ίδια μπαρούφα σε άλλη συσκευασία, για να τον ξαναρίξει για ύπνο, «αφού, μωρέ, κοιμάται όρθιος, το χαϊβάνι», ώστε να παραμένει στο μεταξύ ελόγου του στην εξουσία μαζί με αυλικούς και δεκανίκια, για να τρώνε ωραία-ωραία και να πίνουν;

Ιδιωτικοποιημένη κυβέρνηση ...

Του Κώστα Καπνίση, periodista.gr...

Νέο ταξίδι – αστραπή θα πραγματοποιήσει ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς στο Βερολίνο σε μια χρονική συγκυρία που παίζονται τα πάντα για το βραχυπρόθεσμο μέλλον της κυβέρνησής του. Την Πέμπτη, αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2014. Την ίδια ημέρα θα βρίσκεται, κατά πάσα πιθανότητα, στη Γερμανία και ο Αντώνης Σαμαράς.
Πέρα από τα δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία θα επιβληθούν από την τρόικα για το 2014, το ύψος των οποίων δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, αλλά όπως αναμενόταν, το υπουργείο Οικονομικών, έχει ήδη αρχίσει να κάνει «εκπτώσεις» ή ακριβέστερα ανατιμήσεις των οικονομικών του προβλέψεων, ανεβάζοντας το ποσό από τα 500 εκ στα 1,3 δισεκ. ευρώ στο Eurogroup της περασμένης Πέμπτης, υπάρχει και κάτι άλλο ακόμα πιο σοβαρό.
Πέρα από τον προϋπολογισμό του 2014, η κυβέρνηση καλείται να καταθέσει μέχρι το τέλος του έτους το νέο Μεσοπρόθεσμο (νέο Μνημόνιο δηλαδή) για την περίοδο 2015 – 2017. Ήδη, οι «εταίροι» μιλούν για ένα ποσό γύρω στα 4,5 δισεκ. ευρώ, τα οποία θα απαιτηθούν για το 2015 με την κυβέρνηση να κρατά σιγή ασυρμάτου. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δίνει πλέον πραγματική μάχη επιβίωσης, καθώς κοινωνικές ομάδες, οι οποίες είχαν έστω ανοχή στο κυβερνητικό «έργο», αρχίζουν να εγκαταλείπουν την επικίνδυνη αυτή κυβέρνηση, έχοντας πια κατανοήσει ότι η κυβέρνηση στρέφει τα «βέλη» της και στους ίδιους. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πλειονότητα των Κ.Ο. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, οι οποίες είχαν στήσει «αντάρτικο» για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, υποστηρίζοντας ότι είναι άδικο να πληρώσουν οι αγρότες για τις στάνες, τους σταύλους, τα θερμοκήπια, τις αποθήκες και οτιδήποτε άλλο, τώρα δηλώνουν ευχαριστημένοι που θα «χαρατσώσουν» τον ελληνικό λαό με γνώμονα τις αντικειμενικές αξίες του …2007!

Κάτι δε μου πάει σε αυτό το παραμύθι...

Του Στράτου Σαφιολέα - facebook, μεσω toportal.gr...

Κάτι δε μου πάει σε αυτό το παραμύθι: όλα τα "μεγάλα ΜΜΕ" έχουν ξεκινήσει εδώ και μερικές εβδομάδες και εξιστορούν τη "επανάσταση" της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου κατά της "διαβολικής" Τρόικας που ζητάει νέα οριζόντια μέτρα. Ο κ. Σαμαράς τάχα έχει πει το μεγάλο όχι στους "υπαλλήλους" της Τρόικας, και ετοιμάζεται να δώσει την παράσταση που είχε κάποτε παρουσιάσει ο εταίρος του κ. Βενιζέλος (μετά τους παρακάλαγε να γυρίσουν).

Κανείς μας δεν μπέρδεψε την Τρόικα με τον Ερυθρό Σταυρό. Διότι οι δανειστές - big surprise - νοιάζονται να πάρουν πίσω αυτά που δάνεισαν, και προστατεύουν τα συμφέροντά τους - another big surprise.

Αλλά τώρα, σύμφωνα με το παραμύθι που πρέπει να φάμε, οι δανειστές είναι "κρετίνοι" - γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι άλλα οριζόντια μέτρα δεν τα αντέχει η χώρα - ή "σαδιστές" - διότι γουστάρουν να επιβάλουν επώδυνα μέτρα. Και όλα αυτά σε κάθε λογική που όχι απλώς δεν εξυπηρετεί όχι τα συμφέροντα της Ελλάδας, αλλά ούτε καν τα δικά τους!

Κάτι δε μου πάει σε αυτό το παραμύθι.

Στουρνάρας και 500 ευρώ...

Του Αλκη Μηλιόπουλου, απο toportal.gr...

Στην εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου ο υπουργός των οικονομικών αποκάλυψε  ότι αρκετοί φίλοι, στο στενό του περιβάλλον, που κατέχουν αρκετά ακριβά ακίνητα – σπίτια κυρίως – του ανέφεραν ότι ο φόρος ακίνητης περιουσίας που καλούνται να πληρώσουν δεν είναι μεγάλος. Μεταξύ αυτών φαντάζομαι ότι εννοούσε και τον φίλο του, κ. Παπαντωνίου, που τα σπίτια τους βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής στην περιοχή Τρία Λαγκόνια, στην Σύρο και κάνουν παρέα.  Και ερωτώ: Δεν είναι μεγάλος ο φόρος ως προς τι;  Μόνο αν κάποιοι - ή κάποιος - απο τους "φίλους"  του κ. Στουρνάρα που ανέφερε στην εκπομπή έχουν αποκτήσει τα ακίνητά τους τα τελευταία χρόνια από ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, μίζες κ. λ. π, τότε μόνο τα λεφτά που καλούνται να πληρώσουν, τους φαίνονται (και είναι) πολύ λίγα σε συνάρτηση με τα λεφτά που αποκόμισαν παρανόμως. Για τους  υπόλοιπους  όμως ιδιοκτήτες ακινήτων, σπιτιών, οικοπέδων και χωραφιών, που είτε τα κληρονομήσαν, είτε τα αγόρασαν, δουλεύοντας σαν σκυλιά και πληρώνοντας φόρους στο κράτος, τα λεφτά που καλούνται να πληρώσουν είναι πάρα πολλά.  
Συμφωνώ με τον υπουργό ότι είναι καιρός να διοχετευτεί το βάρος του Φ.Α.Π σε όλους τους ιδιοκτήτες. Ο συγκεκριμένος όμως φόρος προσδιορίστηκε όταν οι πραγματικές αξίες των ακινήτων χτυπούσαν ταβάνι. Τώρα που έχουν καταρρεύσει και ο φόρος δεν έχει προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, είναι δυσβάσταχτος και άδικος.
Ο κ. Στουρνάρας  αποκάλυψε επίσης μετά από ερώτηση της κ. Μαριάνθης Δασκαλοπούλου (ιδιωτική υπάλληλος 44 ετών), ότι η μητέρα του, ο πεθερός του και η πεθερά του ζουν με 500 ευρώ. Την διαβεβαίωσε ότι γνωρίζει καλά τι θα πει να ζει κανείς με 500 ευρώ.  Μου είναι όμως πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι ο κ Στουρνάρας, που γειτονεύει με τον κ. Παπαντωνίου και που για να γειτονεύεις με τον κ. Παπαντωνίου εκ των πραγμάτων θα πρέπει να έχεις λύσει το οικονομικό σου πρόβλημα, έχει γευτεί τα τελευταία χρόνια, έστω και για ένα μήνα, την ζωή που κάνει ο απασχολούμενος των 500 ευρώ.
Ο κ. Στουρνάρας μας έδωσε να καταλάβουμε αυτό που όλοι υποπτευόμασταν.  Ότι είναι αριστερός. Το γεγονός αυτό και μόνο θα συγχύσει τους δυσαρεστημένους Νεοδημοκράτες ψηφοφόρους και θα τους αναγκάσει να αναρωτηθούν το εξής απλό:  Τι περισσότερο θα μπορούσαν να φοβηθούν για την περιουσία τους από μια αριστερή κυβέρνηση;

Σάπια διακυβέρνηση...

του Στάθη   απο  τον eniko.gr...

Ερχεται βροχή (φόρων) έρχεται μπόρα (νέων μέτρων). Ως το φθινόπωρο ένας φορομπηχτικός κατακλυσμός θα πλημμυρίσει τα ελληνικά σπίτια και θα πνίξει κι άλλους Ελληνες, Ελληνίδες, παιδιά και γέροντες.
Προπομπός του κατακλυσμού καταφθάνει ο Σόιμπλε. Με νέο γιγαμνημόνιο. Η κατάσταση πλέον θα μπορούσε να θεωρηθεί «τρελή» αν δεν επρόκειτο για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο «τελικής λύσης» για την Ελλάδα. Για παράδειγμα: πήραμε  μία δόση 6,5 δις (για να πληρώσουμε τα «χρέη μας» σε αυτούς που μας την έδωσαν) και αμέσως μα ετοιμάζουν ένα νέο πακέτο μέτρων αξίας 10 δις, επειδή μας έδωσαν τα 6,5 δις!! Εχουμε εφεύρει  τον ατέρμονα της υποδούλωσης, το αεικίνητο προς την εξαφάνιση.
Βρισκόμαστε εν Σωτηρίω έτει 2013 επί Τρίτης Δανειακής Σύμβασης και Τρίτου Μνημονίου, πηγαίνοντας για Τέταρτο, και το μόνον που έχουμε να περιμένουμε, με 1000 ανθρώπους την ημέρα να απολύονται, είναι η  ομοβροντία των μέτρων (10 δις) του Φθινοπώρου, η πληρωμή του Αρμαγεδδώνος των φόρων έως τότε, μπας και μπούμε στο 2014 για να πληρώσουμε ακόμα περισσότερα.
Οπως πριν στην αρχαία Ελλάδα μετρούσαν τον χρόνο με τις Ολυμπιάδες, έτσι στη σύγχρονη Ελλάδα τον μετράμε και θα τον μετράμε με τα Μνημόνια.
Ερχεται μέσα Ιούλη ο Σόιμπλε και τέλος Αυγούστου φωνάζουν τον κ. Σαμαρά στη Ουάσινγκτον για να πάρει εντολές και οδηγίες (αυτό που η προπαγάνδα ονομάζει «στήριξη»).
Αλλά, ενώ η χώρα βρίσκεται μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης υποχρεωμένη να διαχειριστεί κατά τας υποδείξεις την ΑΟΖ, το Κυπριακό, τους αγωγούς, τον ορυκτό πλούτο και να την διαχειριστεί (τη χώρα) το μεταναστευτικό (κατά τις υποδείξεις του Σόρος), τί κάνει η κυβέρνηση των ανδρείκελων;
Διορίζει τον κ. Παπουτσή εκπρόσωπο στην Παγκόσμια Τράπεζα, όπως προ ολίγου καιρού διόρισε τον κ. Βαγγέλη Παπαχρήστο εκπρόσωπο στον ΟΑΣΑ. Η κυρία Χριστίνα Σακελλαρίου (20.000 ευρώ μηνιαίως) και η χρυσή ορδή των γκόλντεν μπόυς στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποκτούν εκ των προτέρων ασυλία για τις πράξεις τους, όπως κι αν διαχειριστούν τον δημόσιο πλούτο. Ο κ. Μητσοτάκης οδηγεί στις κατ’ εντολή της Τρόικας απολύσεις τους προγραμμένους, όπως παρέδιδαν τους ομήρους οι κατοχικές «αρχές» στους Γερμανούς. Κι απάνω στη τούρλα του σφαγείου με το πολυνομοσχέδιο οι Υπουργοί μάρνανται ποιος θα ταξιδεύει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο.
Ερχεται ο γάτος Σόιμπλε και τρελαμένα τα εδώ ποντίκια του χορεύουν τον χορό της αλλοφροσύνης, πουλάνε τρένα, αφήνουν τις Τράπεζες να εκποιήσουν τα κόκκινα δάνεια σε Ιδιωτικές Εισπρακτικές Εταιρείες Κακούργων, χώνουν ιδιώτες στο Κτηματολόγιο, πουλάνε τους σιδηροδρόμους λες και τους βρήκαν απ’ τη μάνα τους και ζητάνε απ’ τη θεία τους την Αμυρσούλα να βγάλει...πιστωτική κάρτα, διά πάσαν συναλλαγή άνω των 500 Ευρώ! – τόσο θα ‘πρεπε να πηγαίνει η μαλακία του βλακός που το σκέφθηκε, αλλά δυστυχώς οι μαλακίες είναι πολλές και η κάθε μία τους μας κοστίζει πολύ πιο ακριβά – μας πηδάνε με πειραγμένη ταρίφα.
Ολα πλέον μοιάζουν με φάρσα, όπως με τη ΔΗΜΑΡ που έφυγε απ’ την κυβέρνηση και μέλημά της έχει τώρα να μείνουν αποκαταστημένα όσα στελέχη της διόρισε στον κρατικό μηχανισμό. Μηχανισμό, τρόπος του λέγειν, διότι όταν για 138.000 ευρώ απολύεις 5.000 ανθρώπους, ενώ δεν κόβεις σεντς από τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ, όταν κόβεις συντάξεις και δεν πιάνεις φοροφυγάδες, όταν καταρρέει ακόμα και ο εξαμβλωματικός ΕΟΠΥΥ (που ο ίδιος δημιούργησες ευθύς εξαρχής για να τον παραδώσεις στους ιδιώτες) και συ κουκουλώνεις ακόμα και την υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ.
Τότε, τι είναι πιο σάπιο από σένα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας; 

email:  stathis@enikos.gr

H … Δεξιά μας παίρνει τα σπίτια!

του Γιώργου Δελαστίκ, απο το Πριν...

Λύσσαξαν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν επιτέλους οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας όλων των δανειοληπτών που δεν μπορούν να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους επειδή ξαφνικά έμειναν άνεργοι ή επειδή τα εισοδήματά τους συρρικνώθηκαν δραστικά. Δειλά δειλά κάποιοι από τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές άρχισαν να αποκαλύπτουν στον αδαή κοσμάκη που νομίζει πως η τράπεζα δεν θα του πάρει το σπίτι γιατί «τι να το κάνει ένα τριάρι στη Nέα Iωνία ή ένα δυάρι στη Δραπετσώνα» ότι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον κερδοσκοπικοί οίκοι να αγοράσουν κατά χιλιάδες κατασχεμένα ακίνητα και στη συνέχεια να τα παίζουν στα κόλπα τους!
Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση των πολιτικών απατεώνων Σαμαρά, Bενιζέλου, Kουβέλη που θέλει να φάει τα σπίτια και τα διαμερίσματα των φτωχών. Δεν είναι δηλαδή μόνο η Δεξιά και τα άθλια τσιράκια της του ΠAΣOK και της ΔHMAP που θα πάρουν τα σπίτια του λαού, έχουν από πίσω τους και την EE και το ΔNT! Mάλιστα το τελευταίο, το ΔNT, στην περιβόητη έκθεσή του που αρχικά ήταν «απόρρητη» αλλά στη συνέχεια διοχετεύθηκε στον Tύπο και κατόπιν δημοσιοποιήθηκε, εμμέσως πλην σαφώς απαιτεί μέχρι το τέλος Aυγούστου, σε δυόμισι μήνες, να έχει ρυθμιστεί το νομοθετικό πλαίσιο με την κατάργηση του «νόμου Kατσέλη», ώστε από τον Σεπτέμβριο να αρχίσουν οι μαγικές κατασχέσεις δεκάδων χιλιάδων σπιτιών δανειοληπτών! Στην έκθεση αυτή το ΔNT προσπαθεί να ρίξει αποκλειστικά στην EE τις ευθύνες για το έγκλημα που διέπραξαν από κοινού ΠAΣOK, NΔ, EE και ΔNT εναντίον του ελληνικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό αποκαλύπτει ότι το Mνημόνιο σχεδιάστηκε με στόχο όχι να σώσει την Eλλάδα, αλλά να μην υποστούν ζημιές οι γερμανικές, γαλλικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα! Γι’ αυτό και δεν έγινε «κούρεμα» του χρέους πριν ξεφορτωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα – σκουπίδια στην EKT, όπου βάσει του Mνημονίου η Eλλάδα θα πληρώνει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας με αποτέλεσμα η EKT να αποκομίζει υπερκέρδη από τα δάνεια που δήθεν μας δίνει η ευρωζώνη, αλλά στην Eλλάδα δεν φτάνει ούτε ευρώ.
Πέρα όμως από τη σημαντικότατη παραδοχή της ουσίας του Mνημονίου, το έγγραφο του ΔNT είναι πραγματικά μνημείο κοινωνικής αγριότητας, καθώς αυτό που προτείνει είναι ακόμη πιο βάρβαρη λιτότητα! Πρώτα πρώτα το ΔNT απαιτεί να …ιδιωτικοποιηθεί η είσπραξη των φόρων!!! Nα αναλάβουν δηλαδή ιδιωτικές εταιρείες – γκάνγκστερ να αποσπούν τα χρήματα από τους φορολογούμενους! Όπως θα περίμενε κανείς, το ΔNT τάσσεται επίσης υπέρ του να αναλάβουν ξένοι μάνατζερ να ξεπουλήσουν την περιουσία του ελληνικού Δημοσίου χωρίς τις αναστολές που έχουν ακόμη και οι πιο ασυνείδητοι, τα πιο «τομάρια» από τους Έλληνες «Tσολάκογλου» της σύγχρονης εποχής. Nα μη διστάζουν δηλαδή να πουλήσουν και το κτίριο της …Bουλής, αν πιάσουν καλή τιμή! Όσο για τους αφελείς που νομίζουν ότι πείραξε τον Σαμαρά και τον Bενιζέλο που όλη η Eλλάδα πάγωσε από το κρύο το χειμώνα λόγω του εξαπλασιασμού(!) του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης και ότι θα προσπαθούσε η κυβέρνηση να μειώσει κάπως το φόρο αυτό, το ΔNT τους γκρεμίζει κάθε ελπίδα. Δεν θα μειωθεί ο φόρος στα καύσιμα, υπογραμμίζει. Όσο για τη δήθεν «έκτακτη» και δήθεν «εισφορά αλληλεγγύης» που πάει ολόκληρη στις ξένες τράπεζες, θα γίνει μόνιμη και δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτήν στο ορατό μέλλον, μας πληροφορεί το ΔNT.
H περιβόητη έκθεση του ΔNT γελοιοποιεί εντελώς τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων περί «ανάπτυξης», καθώς με έμμεσο τρόπο υπογραμμίζει πως μόνο χειρότερες μέρες και ζοφερά χρόνια μας περιμένουν. Mείωση του ΦΠA στην εστίαση ζητάει η άθλια συγκυβέρνηση NΔ, ΠAΣOK, ΔHMAP; Θεαματική …αύξηση (!) του ΦΠA προτείνει το ΔNT και μάλιστα στους πιο κρίσιμους τομείς. Aπό 13% που είναι σήμερα να πάει στο 19% ή στο 21% ο ΦΠA –να αυξηθεί δηλαδή κατά 50% ή κατά 65%– στα τρόφιμα, στο νερό, στο ηλεκτρικό, στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς κ.λπ. υποδεικνύει το ΔNT. Δεν σταματά εκεί. Θέλει κι άλλες αυξήσεις του ΦΠA. Aπό 6,5% που είναι ο ΦΠA στα φάρμακα (όπως και στα βιβλία κ.λπ.) να αυξηθεί κατά …300% (!!!) και να πάει στο 19% ή στο 21%, θέλει το ΔNT. Nα γίνει ακόμη πιο δύσκολη δηλαδή η πρόσβαση των Eλλήνων στα τρόφιμα, στα φάρμακα, στο νερό που πίνουν και πλένονται, στο ηλεκτρικό ρεύμα με το οποίο φωτίζονται ή μαγειρεύουν, απαιτεί το ΔNT. Aν αυτό δεν είναι κοινωνικός Mεσαίωνας, τότε τι είναι; Στο μεταξύ, το ΔNT ξεφτίλισε ακόμη μια φορά τον Σαμαρά, ο οποίος για να παραπλανήσει τον κοσμάκη όλο και διακηρύσσει ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα. Ποιος τον ρωτάει πρώτα πρώτα τον Σαμαρά και όλα τα υπόλοιπα γελοία υποκείμενα από πολιτική σκοπιά που δήθεν κυβερνούν τη χώρα; Pωτούσαν ποτέ οι ναζί τους δοσίλογους που τοποθετούσαν σε κάθε κατεχόμενη χώρα; Ποτέ! Έτσι και τώρα λοιπόν το ΔNT ανακοίνωσε ότι πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα εξεύρεσης 4,6 δισ. ευρώ μέσα στο 2014 γιατί αυτή είναι μέχρι στιγμής η δημοσιονομική «τρύπα» που θα παρουσιαστεί την επόμενη χρονιά.
Tο ΔNT διέταξε μάλιστα την κυβέρνηση Σαμαρά να αποφασίσει τα νέα μέτρα μέχρι τον Σεπτέμβριο και προειδοποίησε τους Eυρωπαίους ότι αν δεν καλύψουν όποιο κενό αφήσει η Aθήνα, το ΔNT δεν πρόκειται να δώσει τα λεφτά που του αναλογούν για την επόμενη δόση. E, ρε, ανάπτυξη που έρχεται!

Μοιραίοι...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Τρεις οι Μοίρες, κατά την Μυθολογία: Κλωθώ, Λάχεσις και Άτροπος.

Τίποτε περισσότερο από μοιραίος, ένας μοιραίος ανάμεσα στους μοιραίους –λιγότερο ή περισσότερο θα έρθει η ώρα που θα αποτιμηθεί και αυτό– ο Φίλιππος Σαχινίδης, αμέσως μετά την «συμφωνία» των τριών να παραταθεί το Χαράτσι Βενιζέλου και για το 2013, διερωτήθηκε: «Σε τι θα ωφελούσαν πρόωρες εκλογές;» Εννοείται ένα «άλλωστε», εννοείται ένα «διότι αυτό θα γινόταν, αν δεν συμφωνούσαμε». Τι «εννοείται» δηλαδή… Το είπε: «Αυτήν τη στιγμή γράφουμε το εγχειρίδιο “καλής συμπεριφοράς” για το πώς συμπεριφέρονται τρεις αρχηγοί κομμάτων σε κυβέρνηση συνεργασίας.»
Η προεργασία που μεσολάβησε για να νομιμοποιηθεί το αισθήμα της ματαιότητας γύρω από το αίτημα για εκλογές είχε ήδη ετοιμάσει καλά το έδαφος για τέτοιες δηλώσεις. Προηγήθηκαν οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι η πλειονότητα θεωρούσε την κυβέρνηση ως «αναγκαίο κακό»: σύμφωνα με τα «ευρήματα» ο κόσμος την αποδοκίμαζε μεν, αλλά την ανεχόταν ως προτιμότερη. Υποτίθεται. Αυτά ως πρώτο ανάχωμα. Ως δεύτερο, Ν.Δ. και Σύριζα ισοψηφούσαν –στην καλύτερη περίπτωση για την Αξιωματική Αντιπολίτευση. Οπότε, για όσους δεν κατάλαβαν προστέθηκε μετά ως κερασάκι στην τούρτα και ο Σαχινίδης, λέγοντας «τι νόημα θα είχε;» Εδώ εννοείται ένα «αφού δεν είναι βέβαιο ότι θα τις έπαιρνε ο Σύριζα».
Φρονώ ότι κάτι τέτοια δεν πρέπει να μένουν αναπάντητα· δεν είναι αυτά άκακα και ανούσια λόγια, για να τα προσπερνάει κανείς. Όσοι γνωρίζουν το σχετικό ανέκδοτο θα με καταλάβουν, όταν πω ότι… είναι καφετιέρες που γίνονται τρένα. Κι ας ζούμε ήδη το Εξπρές του Μεσονυκτίου!
Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:
Αυτή η κυβέρνηση συνεργασίας είναι εντελώς άχρηστη και ανίκανη. Δεν με ενοχλεί καθόλου που συμφωνεί με την άποψή μου η Τρόικα. Θα με ενοχλούσε, αν είχα έστω και ένα σημάδι ότι μόνο υποδύεται την άχρηστη μήπως και μας γλυτώσει από κανένα μέτρο, που επιβάλλουν οι Τροικανοί. Αντιθέτως! Αυτοί εδώ δεν χάνουν ευκαιρία να μας αποκαλύπτουν κάθε τρεις και λίγο ότι όσα κάνουν θα τα έκαναν και μόνοι τους –στο πλαίσιο του δόγματος Πάγκαλου ότι «το Μνημόνιο είναι ευλογία». Με εξαίρεση, υποτίθεται, το Χαράτσι Βενιζέλου. Που το βαφτίζουν τώρα αλλιώς. Νονοί!
Αυτή η κυβέρνηση είναι τόσο ανίκανη που δεν κατάφερε να φτιάξει μια τράπεζα δεδομένων για να μην αμφισβητεί την αποτελεσματικότητά της ο Τόμσεν και η παρέα του. Και τρέχουν τελευταία στιγμή για να γράψουν το εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς του Σαχινίδη. Κατάλαβες, φίλε μου; Ένας ολόκληρος λαός σε άσκηση επί χάρτου, αλλά με πραγματικά πυρά!
Αυτή η κυβέρνηση είναι και θρασύτατη. Δεν της φτάνει η παγκοσμίως πιστοποιημένη ανικανότητά της, ετοιμάζεται εντός των ημερών να μας ανακοινώσει και τις γενικές κατευθύνσεις της εθνικής στρατηγικής για τα επόμενα τέσσερα χρόνια!!! Πόσα θαυμαστικά να βάλω;
Αυτή η κυβέρνηση, εκτός από ανίκανη, άχρηστη και θρασύτατη, είναι επιπλέον και εντελώς ανήθικη. Μια τράπεζα δεδομένων δεν μπορούν να φτιάξουν, αλλά τράπεζες ξέρουν να χαρίζουν! Και τη ληστεία σε βάρος των κυπριακών τραπεζών ξέρουν να την διαπράττουν· και μετά να την καλύπτουν… κολεγιά!
Αυτή η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για την παραμονή της στην εξουσία. Θα έλεγα ότι καλώς το εξομολογήθηκε ο Σαχινίδης, αν και δεν χρειαζόμασταν τον Σαχινίδη για να το πληροφορηθούμε.
Αυτή η κυβέρνηση… Αλλά γιατί κουράζομαι; Ρωτάει ο Σαχινίδης τι νόημα θα είχαν οι πρόωρες εκλογές; Τον ερωτώ κι εγώ σε απάντησή του: τι νόημα είχαν οι προηγούμενες, που ήσαν και αυτές πρόωρες; Τι νόημα, αφού δεν προσέθεσαν τίποτε παρά νέους μοιραίους στους μοιραίους, όμοιους του Σαχινίδη, πάνω από τον Σαχινίδη, δίπλα του και παντού μας;
Πιστεύει μήπως αυτός, πιστεύουν μήπως οι τρεις και η κουστωδία τους ότι θα τις κερδίσουν, όπως δήθεν τους επιτρέπουν οι δημοσκοπήσεις να ονειρεύονται; Τότε προς τι η αγωνία και τα εγχειρίδια; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
Από την άλλη, φοβάται μήπως κανείς ότι αν δεν τις κερδίσουν, μας επιφυλάσσεται ένας ακόμα μοιραίος, που ωστόσο οι άλλοι μοιραίοι δεν τον θέλουν για παρέα, διαψεύδοντας μια από τις παλαιότερες παροιμίες του λαού μας, ότι δηλαδή «όμοιος τον όμοιον αεί πελάζει»; Και σε αυτό υποκρίνονται; Ε, τότε να τους βγάλουμε το καπέλο! Αλλά αν το βγάλουμε και αυτό, ε, θα μείνουμε πλέον τελείως τσίτσιδοι! Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά ήμασταν μέχρι τώρα πελάτες στο στριπτιζάδικο… Λουσμένοι, αλλά πελάτες.
Μπορεί, κατά την γνώμη του Σαχινίδη, οι πρόωρες εκλογές να μην ωφελούν, αλλά τούτο δεν σημαίνει ότι δεν μας τις οφείλουν κιόλας. Το πρόβλημα είναι ότι το αν και πότε θα γίνουν, προς το παρόν το αποφασίζει ελόγου του ο ίδιος και οι άλλοι μοιραίοι. Έχει όμως η μοίρα και τους δικούς της δρόμους, να ξέρετε.

Ο φόρος της κρεβατοκάμαρας...

Cynical...

 

Ο όρος «μέσος φορολογούμενος πολίτης», που τον κάναμε εσχάτως ψωμοτύρι, είναι η αντικατάσταση και ο καλλωπισμός του φθαρμένου πια όρου «νοικοκύρης», μιας και ο τελευταίος έχει αρχίσει από καιρό να ξεφορτώνεται τις παλιές καλές έννοιες του κουβαρντά, του κουβαλητή, του νουνεχή και του απλόχερου και προς τους συνανθρώπους του οικογενειάρχη και να ενσαρκώνει τις κακές ιδιότητες του φιλοτομαριστή, του μισαλλόδοξου, του καχύποπτου, έως και του μισάνθρωπου.
Επιπλέον, ο “μέσος φορολογούμενος” εκτός του ότι φέρνει πάνω του τη θετική αύρα του εκσυγχρονισμού, υποδηλώνει ακόμα την αναβάθμισή του από ασήμαντο μέλος μια κοινότητας, στο επίζηλο καθεστώς του πολίτη, και την μετακίνησή του από το περιθώριο, στο επίκεντρο των κυβερνητικών πολιτικών, οι οποίες υποτίθεται ότι εξυφαίνονται για να τον εξυπηρετήσουν, στην πραγματικότητα όμως για να τού ρίξουν στάχτη στα μάτια και τελικά να τον υπονομεύσουν, αφού το ολοκαύτωμα του κοινωνικού κράτους, από το οποίο και ο ίδιος ωφελείται, γίνεται στο όνομα ακριβώς της ορθής διαχείρισης των φόρων που καταβάλει.
Έτσι, κάθε περικοπή σε κάποιο είδος κοινωνικής παροχής γίνεται είτε προς δόξαν του εξορθολογισμού των δαπανών, είτε προς δόξαν και προστασία του «μέσου φορολογούμενου», ανεξάρτητα από το κόστος που η όποια περικοπή επιφέρει στους αδύναμους, ή από το πόσο παράλογη, διεστραμμένη και εξωφρενική είναι.
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Γιατί, την 1η Απριλίου, τη Δευτέρα του Πάσχα των Καθολικών, στα πλαίσια του πογκρόμ που εξαπέλυσε ο Κάμερον εναντίον του κοινωνικού κράτους, περί τα 600,000 ως 900,000 φτωχά νοικοκυριά της Βρετανίας, που μένουν σε δημοτικά ή κρατικά σπίτια ή λαμβάνουν επιδότηση ενοικίου, θα αναγκαστούν είτε να τα εγκαταλείψουν, είτε να πληρώσουν επιπλέον φόρο περί τις 14-25 λίρες τη βδομάδα, για το λόγο ότι τυχαίνει στο σπίτι που κρατούν να υπάρχει έστω και ένα άδειο αχρησιμοποίητο υπνοδωμάτιο!
Ο αριθμός των νοικοκυριών αυτών αντιπροσωπεύει το 31% όσων στεγάζονται σε δημόσια οικήματα και η πλειονότητά τους έχει ένα μόνο επιπλέον υπνοδωμάτιο, το οποίο σύμφωνα με το νόμο θεωρείται ατόπημα και πολυτέλεια για ένα επιδοτούμενο φτωχό, που εκ των πραγμάτων παρασιτεί στο υγιές σώμα του μέσου βρετανού φορολογούμενου. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος περί του «φόρου του υπνοδωματίου» διακρίνει ακριβώς ποιες κατηγορίες, πέραν του ζεύγους, δικαιούνται ένα επιπλέον υπνοδωμάτιο, λ.χ. ανάπηροι ή παιδιά ορισμένης ηλικίας, εν τούτοις δεν διευκρινίζει τι συνιστά υπνοδωμάτιο, γεγονός που προκάλεσε πασχαλιάτικα, την επείγουσα σύγκλιση της Βρετανικής Ακαδημίας Επιστημών, της Φιλοσοφικής Εταιρίας της Βρετανίας και των, κατά Times, 100 επικρατέστερων στοχαστών παγκοσμίως, ώστε να συσκεφθούν επί του ανακύψαντος ζωτικού οντολογικού ερωτήματος, περί της φύσεως του Υπνοδωματίου.
Σύμφωνα με τις κοστολογήσεις του Υπ. Οικονομικών, το μέτρο αυτό αφ’ ενός θα εξωθήσει τους τεμπέληδες να βρουν δουλειά, τώρα δα που αυτές φτάνουν και περισσεύουν, εφ’ ετέρου θα εξοικονομήσει από τους συνετούς φορολογούμενους για τα επόμενα δυο χρόνια περί τα 500 εκ. λίρες.
Μοιραία, η επιλογή του συγκεκριμένου αυτού τρόπου αντιμετώπισης του προβλήματος της στέγασης των αναξιοπαθούντων Βρετανών, φέρνει στο νου τον τρόπο που το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν με τη μαζική ανέγερση εργατικών κατοικιών, αλλά και στο παρόν, με την προσέγγιση Τσάβες.
Όπως παρατηρεί και ο Τζορτζ Μόνμπιοτ σε άρθρο του στον Guardian (25/3), ενώ η κυβέρνηση και ο «μέσος φορολογούμενος» εμφανίζονται ιδιαίτερα επικριτικοί ως προς το θράσος των επιδοτούμενων φτωχών να διατηρούν ένα επιπλέον δωμάτιο, εν τούτοις αποδέχονται ως φυσιολογική την ύπαρξη 8 εκατομμυρίων ιδιωτικών κατοικιών με δυο ή περισσότερα άδεια υπνοδωμάτια. Γιατί, προτείνει ο Μόνμπιοτ, να μην είναι πιο δίκαιο να επιβληθεί ο φόρος του υπνοδωματίου στους ιδιοκτήτες, αντί στους επιδοτούμενους φτωχούς, και γιατί να θεωρείται ότι το κράτος επειδή καταβάλει επιδόματα, μπορεί και να τα αποσύρει; Μήπως κι ο περισσότερος ιδιωτικός πλούτος και η άνοδος των αξιών, δεν προέκυψαν από τις υποδομές και τις υπηρεσίες που παρέχει το κράτος; Αν πάρουμε σαν παράδειγμα, συνεχίζει ο Μόμπιοτ τα 3.6 δισεκατομμύρια λίρες, με τις οποίες επιδοτούνται ετησίως οι αγρότες, θα μπορούσαμε να αξιώσουμε ταυτόχρονα και δικαιώματα ιδιοκτησίας επί της αγροτικής γης; Προφανώς όχι. Πού βρίσκεται λοιπόν η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου πλούτου;

Δύσκολα κι ακατανόητα ερωτήματα για τους παράλογους και σκληρούς καιρούς που ζούμε.

Bail-in: Μετάβαση στην εποχή της απόλυτης ανασφάλειας και της νόμιμης κλοπής...

Cynical...

Η κλοπή ιδιωτικού πλούτου από το κράτος, όπως συμβαίνει αυτές τις ώρες στην Κύπρο, όταν μάλιστα ως πρώτη και ύψιστη αρχή στα καταστατικά του αναφέρεται η άνευ όρων προστασία του, αποτελεί μια πρωτάκουστη στροφή της Ευρώπης από τα προτάγματα του φιλελευθερισμού στα οποία για αιώνες γαλουχήθηκε, στην αυθαιρεσία των δικτατοριών και ακόμα πιο πίσω, σε εποχές ασύντακτες και πολιτειακά αδιευκρίνιστες.
Αν οι περισσότεροι έπεσαν από τα σύννεφα, θα πρέπει να είχαν προσέξει τα συνεχόμενα δημοσιεύματα, εδώ και μήνες του Reuters για το ενδεχόμενο αυτό, τα οποία έρχονταν, διαψεύδονταν, αποσύρονταν και επανέρχονταν. Και πριν από αυτά, ήταν και τα δημοσιεύματα του Spiegel, ήδη από το τέλος της προηγούμενης χρονιάς, που δρώντας ξεκάθαρα σαν το λαγό του Βερολίνου, έθεταν για πρώτη φορά θέμα ανόσιων ρωσικών κεφαλαίων τα οποία, για λόγους που συγκρούονταν με την πρωσική «ηθική» δεν θα έπρεπε να διασωθούν με τα τίμια χρήματα του μέσου σκληρά εργαζόμενου Γερμανού φορολογούμενου, αποκρύπτοντας φυσικά το γεγονός ότι μέρος των χρημάτων αυτών προέρχονταν από τα ίδια αυτά ανίερα ρωσικά χρήματα, μόνο, που αντί της Λαϊκής στην Κύπρο ήταν παρκαρισμένα στα βάθη της Deutsche Bank. Πάντως το ίδιο περιοδικό, σε χρόνο ανύποπτο, (Σεπτέμβριος του 2009), όταν μπορούσε ακόμα, ως φαίνεται, να αρθρογραφεί ελεύθερα, δημοσίευσε άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Germany Becomes Tax Haven for Firms and Wealthy», παραθέτοντας ποικίλες λεπτομέρειες για το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας, στην ένατη μόλις θέση από άποψη εχεμύθειας, σύμφωνα με την κατάταξη του Tax Justice Netowrk.
Τώρα πλέον που εμπεδώθηκε η καταστρατήγηση της αρχής προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας, ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά ότι η Κύπρος δεν αποτελεί μια στιγμιαία ανωμαλία και εξαίρεση της καπιταλιστικής τάξης, αλλά στην πραγματικότητα τον κανόνα για ό,τι πρόκειται να επακολουθήσει.  Και τούτο επιβεβαιώνεται από μια πλειάδα συναφών, και απ’ ότι φαίνεται συντονισμένων κινήσεων και από διάφορες άλλες χώρες. Διότι, πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί ότι,
πριν ο «αλέκτωρ φωνήσαι τρις», βλέπουμε την Ισπανία, χωρίς ίχνος ενοχής, να σπάει το ταμπού, όπως ας πούμε η παρθένα κόρη μετά την πρώτη της φορά, και να κάνει το ίδιο ακριβώς, όπως και η Κύπρος. Σε μικρότερη, προς το παρόν κλίμακα, με ένα μικρό μόνο ξάφρισμα στην αρχή, αλλά είπαμε, έτσι και αρχίσει η κόρη να της καλαρέσει, δύσκολα θα βάλει φρένο, άσε που κάποια μέρα μπορεί να βγει και στο καλντερίμι.
Τα ίδια ακριβώς μαντάτα μας έρχονται και από άλλο γεωγραφικό χώρο, τη μακρινή μας Νέα Ζηλανδία, η οποία ετοιμάζοντας εδώ και καιρό την εφαρμογή ενός πανομοιότυπου σχεδίου, (Open Bank Resolution Policy το ονομάζει), απαλλοτρίωσης ιδιωτικού πλούτου, συγκεκριμένα των καταθέσεων, διευκρινίζει την αλλαγή παραδείγματος ως προς τις υφιστάμενες εγγυήσεις, οι οποίες παύουν πλέον να ισχύουν. Οι τράπεζες θα μπορούν εφ εξής να παίζουν, να χάνουν και λογαριασμό να μην δίνουν, αφού πλέον τις ζημιές θα τις καλύπτουν οι καταθέτες, υποχρεωτικά και με το νόμο. Αν αυτό δεν είναι ο θρίαμβος και η αποκορύφωση της ισχύος των τραπεζιτών, τότε τι άλλο να ‘ναι!  
Και νάταν μόνο η Νέα Ζηλανδία; Πίσω στον Δεκέμβρη του 2012, η Τράπεζα της  Αγγλίας εκπόνησε σχέδιο για τη διάσωση των Too-Big-To-Fail τραπεζών, στο οποίο προβλέπεται και η συμμετοχή των καταθετών στην ανακεφαλαιοποίησή τους, κάτω από τη λογική ότι αν δεν αναλάβουν οι καταθέτες, η τράπεζα θα χρεοκοπήσει, οπότε…Έκτακτα!
Ο ιδιωτικός πλούτος όμως δεν συνίσταται μόνο σε αποταμιεύσεις, αλλά περιλαμβάνει και ακίνητα και κινητά και μετοχές, ομόλογα, αξιόγραφα, και άλλα πολλά που μπορούν να αποτιμηθούν. Τον τελευταίο καιρό βλέπω διάφορα δημοσιεύματα, γερμανικής προέλευσης, όπως αυτό στη Handelsblatt από τον chief economist της Commerzbank, γεμάτα από προσθαφαιρέσεις και συγκρίσεις του ιδιωτικού πλούτου ανάμεσα στη Γερμανία και τις χώρες της περιφέρειας, τα οποία συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι οι φτωχοί της παρέας, συγκρινόμενοι με τους Κύπριους, αλλά και τους Ιταλούς, οι οποίοι εσχάτως μπαίνουν κι αυτοί στο στόχαστρο, είναι οι Γερμανοί! Χωρίς να δηλώνεται ακόμα ρητά, η σκοπιμότητα μιας τέτοιας σύγκριση είναι πασιφανής. Bουρ, για φόρο περιουσίας λοιπόν στους Ιταλούς, μιας και τα περιουσιακά στοιχεία της Ιταλίας αποτιμώνται στο 173% του ΑΕΠ, ενώ της Γερμανίας μόλις στο 124%!
Όλα πλέον δείχνουν ότι το τέρας όπως το γνωρίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, πληγωμένο πλέον βαριά και ανεπανόρθωτα, κάνοντας απεγνωσμένες κινήσεις για να σωθεί, καταστρέφει, καίει και καίγεται.

Ποιος θα είναι ο επόμενος φόβος;

Της Μαριαννας Τζιαντζη...

Σε ένα σκετς των Μόντι Πάιθον, το «Four Yorkshiremen», τέσσερις κομψοί κύριοι βρίσκονται αραχτοί σε ένα εξωτικό θέρετρο και αναπολούν τις μέρες της φτώχειας τους. «Ποιος θα το φανταζόταν», λένε, «πριν από τριάντα χρόνια, ότι σήμερα θα βρισκόμαστε εδώ και θα πίναμε αυτό το υπέροχο κρασί; Τότε δεν μπορούσαμε ούτε τσάι να πιούμε γιατί δεν είχαμε φλιτζάνι...».

«Ημαστε πολύ φτωχοί, αλλά ευτυχισμένοι. Ζούσαμε σε ένα σπίτι που η στέγη του ήταν γεμάτη τρύπες...»

«Τυχεροί ήσαστε που ζούσατε σε σπίτι. Εμείς ζούσαμε σε ένα δωμάτιο που το μισό πάτωμα ήταν μια τρύπα, 125 άτομα.»

«Τυχεροί που ζούσατε σε δωμάτιο. Εμείς ζούσαμε σε ένα διάδρομο...»

Το γαϊτανάκι της χθεσινής φτώχειας ξετυλίγεται με νέες δόσεις τερατολογίας.

«Εμείς ζούσαμε σε μια χωματερή, σε ένα κουτί παπουτσιών, σε μια χαρτοσακούλα...»

Στην Ελλάδα σήμερα δεν μιλάμε για τα φτωχά χρόνια που πέρασαν, αλλά για τα αβέβαια χρόνια που έρχονται, ενώ κάθε υπερβολή φαίνεται όχι μόνον επιτρεπτή, αλλά επιβεβλημένη: αναμένουμε το χείριστο, ώστε να συμβιβαστούμε με το απλώς χειρότερο.

Πάλι καλά, σκέφτονται πολλοί, που τα τιμολόγια της ΔΕΗ αυξήθηκαν περίπου 15% και όχι 50% (μέχρι στιγμής), πάλι καλά που είμαστε έξι μήνες απλώς απλήρωτοι και όχι ισόβιοι άνεργοι.

Το κωμικό σενάριο των Μόντι Πάιθον εκτείνεται στο χθες, όμως τα τρέχοντα εφιαλτικά σενάρια αφορούν το κοντινό μέλλον. Με κατασχέσεις καταθέσεων, μισθών, συντάξεων και ακινήτων θα απειλεί το ειδοποιητήριο που θα φτάσει σε 2,5 εκατομμύρια φορολογουμένους, εκ των οποίων οι 2.300.000 είναι μικροοφειλέτες, με χρέη στο Δημόσιο μέχρι 3.000 ευρώ. Πάλι καλά, αναλογιζόμαστε, αφού το κατώτατο όριο της κατάσχεσης μισθού ή σύνταξης θα είναι τα 1.000 ευρώ, έλα όμως που ένα σενάριο λέει ότι η τρόικα επιθυμεί τη μείωση του ορίου στα 600. Και αν δεν υπάρχουν ούτε αυτά, ίσως τότε να κατασχεθούν οι γλάστρες στο μπαλκόνι μας ή οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μας... για να μη γίνουμε μακάβριοι.

Πληθαίνουν τα τρομώδη σενάρια. Εκεί που νομίζαμε ότι όλους τους φόβους τούς έχουμε γνωρίσει, όλα τα σκοτεινά ενδεχόμενα τα έχουμε ακούσει, μια νέα απειλή ξεπροβάλλει, όπως η πρόσφατη εκτίμηση ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι υψηλός. Οχι, αυθημερόν μας καθησυχάζουν, ο κατώτατος μισθός δεν θα μειωθεί, ήταν μια άποψη προσωπική, μια πρόταση αποσπασμένη από το σύνολο. Ομως ο σπόρος του επόμενου φόβου έχει ήδη πέσει.

Τουλάχιστον σήμερα δεν μας σκιάζει ο μεγάλος φόβος του πολέμου, όμως η παρατεταμένη και διαβρωτική ανασφάλεια θυμίζει τον φόβο των πρωτογόνων, μας φέρνει πίσω στην εποχή της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας. Αγνωστα θηρία μουγκρίζουν έξω από τις χάι-τεκ σπηλιές μας, ενώ η οικονομική αβεβαιότητα παίρνει τις διαστάσεις ανεξέλεγκτου και ανεξιχνίαστου φυσικού φαινομένου, έτσι που η τρύπια στέγη, το δωμάτιο με το χαίνον βάραθρο, ο διάδρομος, το κουτί των παπουτσιών και η χαρτοσακούλα μοιάζουν να μας περιμένουν στην επόμενη στροφή.

http://www.youtube.com/watch?v=13JK5kChbRw

(KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Αποτυπώματα", 17.2.2013)

Ούτε ένα ευρώ για την ανεργία από την “ειδική εισφορά υπέρ ανέργων”...

Της Βασιλικής Σιούτη...

Η ανεργία αυξάνεται δραματικά, αλλά τα κρατικά έσοδα από την ειδική εισφορά των φορολογούμενων «υπέρ ανέργων» δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Ούτε ένα ευρώ δεν έχει πάει στον ΟΑΕΔ από την «Ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας» που πληρώνουν εδώ και δύο χρόνια οι φορολογούμενοι.
Σε σχετικές εκθέσεις του ΟΑΕΔ που έχουν στα χέρια τους κυβερνητικοί αξιωματούχοι υπάρχει σαφής αναφορά ότι τα χρήματα της ειδικής εισφοράς του 2% από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, που ξεκίνησαν να κρατούνται από το 2011 «υπέρ ανέργων», δεν έφτασαν ποτέ εκεί. Σε συγκεκριμένη έκθεση αναφέρεται ότι από τον ειδικό αυτό φόρο, που αποδίδει γύρω στα 300 εκατομμύρια ευρώ, δεν έχει αποδοθεί ποτέ στον ΟΑΕΔ οποιοδήποτε ποσό της εισφοράς αυτής. Την ίδια στιγμή υπάρχουν εισηγήσεις της διοίκησης του ΟΑΕΔ για πρόταση αντιμετώπισης της εξαθλίωσης των ανέργων, που θα μπορούσε να καλυφθεί από τα μισά και μόνο έσοδα της εισφοράς «υπέρ ανέργων», εάν αυτή δινόταν τελικά για το σκοπό που θεσμοθετήθηκε (το 2% υπέρ ανέργων παρακρατείται κατά την πληρωμή της τακτικής μισθοδοσίας και των άλλων πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων του μισθοδοτούμενου προσωπικού του δημοσίου, ΔΕΚΟ και ΟΤΑ).
Που πάνε λοιπόν τα χρήματα από την «Ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας»; Επισήμως δεν έχει δώσει κανείς λογαριασμό και δεν υπάρχει καμία ενημέρωση. Εύλογα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι πηγαίνουν κι αυτά, όπως κι άλλα, για να κλείσουν διάφορες τρύπες του προϋπολογισμού. Και δεν θα έπεφτε έξω. Απαντώντας, ανεπισήμως, στον «Ε» αξιωματούχος της κυβέρνησης, αναφέρει ότι τα χρήματα πηγαίνουν πράγματι σε «μαύρες τρύπες» του κράτους και των ασφαλιστικών ταμείων. «Ίσως είναι λάθος ο τρόπος που γίνεται, αλλά -με έναν τρόπο- πάλι στους άνεργους καταλήγουν, αφού ο ΟΑΕΔ χρηματοδοτείται από το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία» ισχυρίζεται, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα και δεν θα υπήρχε λόγος θέσπισης αυτής της ειδικής εισφοράς, εάν η μέχρι πρότινος χρηματοδότηση ήταν επαρκής.
Όμως δεν επαρκεί, για αυτό δημιουργήθηκαν οι συνθήκες έκτακτης ανάγκης ώστε να βρεθούν επιπλέον κονδύλια, και αποφασίστηκε (από την προηγούμενη κυβέρνηση) ο τρόπος αυτός. Τα χρήματα, ωστόσο, δεν έφτασαν ποτέ και οι άνεργοι εξακολουθούν να αυξάνονται κατά χιλιάδες κάθε μήνα. Την ίδια στιγμή επιδόματα ανεργίας λαμβάνουν (για δώδεκα μήνες) περίπου ένας στους πέντε μόνο και αυτά έχουν μειωθεί κατά 22%, όπως έχει μειωθεί και το κονδύλι χρηματοδότησης του ΟΑΕΔ παρά τη δραματική αύξηση της ανεργίας.

(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)