O ψεύτης και ο χρυσαυγίτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται...

απεραντο γαλαζιο...

Γράφει ο  ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Αρχές του αιώνα. Η ταξική πάλη εντείνεται παγκοσμίως, οι Βιομήχανοι είναι σχεδόν παντού σε άμυνα.

Έχουν περάσει 50 χρόνια περίπου από τους Μάρξ και Ενγκελς και οι εργάτες παντού δημιουργούν συνδικάτα, διεκδικούν καλύτερες συνθήκες

εργασίας,αυξήσεις, κ.λ.π.

Οι σοσιαλιστικές ιδέες αγκαλιάζουν όλο και πλατύτερες εργατικές μάζες.

Η μεγάλη κρίση του καπιταλισμού το 1905 οδηγεί στον  Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και αυτό είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος γεννά το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος η εν πάσει περιπτώσει το κράτος που ξεφεύγει από το παγκόσμιο άρμα των αγορών.

Ο κίνδυνος επέκτασης τέτοιων εργατικών επαναστάσεων ειναι ορατός πλέον σε μια σειρά βιομηχανικών κυρίως κρατών, εκεί που το εργατικό δυναμικό ειναι και πολυπληθές και “μαζεμένο” στις πρωτεύουσες και τις μεγάλες πόλεις. 

Τότε ξεπετάγεται ο Μουσολίνι ένας αρχικά “Ακραίος Σοσιαλιστής” και δημοσιογράφος με πολλά προσόντα ιδιαίτερα στην τέχνη του λόγου.

Κανείς μέχρι σήμερα ιστορικός δεν μπορεί να εξηγήσει την στροφή που κάνει μετά δημιουργώντας την Φασιστική ιδεολογία.

Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται περί ιδεολογίας! Χρησιμοποιεί “κομμουνιστική γλώσσα”  παγιδευοντας τους εργάτες με την ρητορική του, την μπολιάζει με εθνικισμό (ακριβώς γιατί ο διεθνισμός είναι η καρδιά του Μαρξισμού) βάζοντας και μπόλικες “μεγάλες ιδέες” όπως η Ανασύσταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας,

έτσι για να έχει και όραμα η φτωχοποιημένη ήδη και ρημαγμένη απ τον πόλεμο εργατική τάξη.

Αργότερα το ίδιο μοντέλο με παραλλαγές φοριέται και στην Γερμανία απ τον Χίτλερ. Διαβάζοντας τα προπαγανδιστικά έντυπα της εποχής οπως ο “Παρατηρητής” των ναζί η την “Αβάντι” των φασιστών,σίγουρα θα νομίζει οτι διαβάζει “Ριζοσπάστη”. “Να καταργηθεί το κεφάλαιο και οι Βιομήχανοι “.

“Οι εργάτες να πάρουν την θέση που τους αξίζει” και άλλα κουφά και άκρως κομμουνιστικά.

Ολα ξεκαθαρίζουν ομως οταν οργανώνονται οι “μελανοχίτωνες”. Ενώ στην αρχή κυνηγούν τσιγγάνους και αλλες μειονότητες στην Ιταλία στην συνέχεια δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο,και τον σκοπό τους.

Να προσφέρουν την εργατική τάξη βορά στο μεγάλο Κεφάλαιο, υπό μορφήν “Εθελοντικής” δουλείας.

Λειτουργούν σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός στα περισσότερα εργοστάσια, λοιδορούν, προπηλακίζουν τους συνδικαλιστές, και φτάνουν στο απόγειο της δόξα στους στην μεγάλη απεργία της ΦΙΑΤ ενάντια στον Ανιέλι.Σκοτώνουν με έφοδο 18  από τους εργάτες  και εκτελούν τον πρόεδρο του σωματείου Φ.Πατα

Είναι φανερό πλέον “ποιοι” κρύβονται πίσω απ τους “Εθνικοσοσιαλισμούς” και τα δύο φασιστόμουτρα που αιματοκύλισαν τον κόσμο.

Είναι αυτοί που “κέρδισαν” απ τον πόλεμο, αυτή η τάξη που τον τρόμο της για αυτό που φοβόταν το μετέτρεψε με μαεστρία ειν αλήθεια  σε αυτοκτονία του αντιπάλου “την εργατική τάξη”

Πλησιάζουμε τον “αντίπαλο” με ρητορική ίδια με των εχθρών μας των κομμουνιστών και γλυκά γλυκά τους οδηγούμε σε αλλους στόχους μακρυά

απ τις Επαύλεις και τις Βίλες μας.

Οι Ανιέλιδες, οι Κρούπιδες, και οι λοιποί βιομήχανοι σίγουρα άναβαν λαμπάδα στον Μπενίτο και τον Χίτλερ, οχι μόνο γιατί δεν τους άγγιξαν τα προνόμια στο ελάχιστο,

όχι μόνο επειδή  επειδή μετέτρεψαν τον λαό και τους εργάτες σε ηλίθιους οικειοθελείς σκλάβους χάριν του “Εθνους” αλλά τους κάναν και τροφή για τα κανόνια τους, εκεί που παραλίγο να είχαμε πολλές “οκτωβριανές επαναστάσεις” παγκόσμια.

 Η Μεγαλύτερη Μούφα λοιπόν.

Η Μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών ήταν ο Φασισμός.

Ο τελειότερος ”εκτροχιασμός” της ταξικής πάλης προς ακίνδυνους ατραπούς για το Κεφάλαιο.

Όσοι βρίσκουν ομοιότητες με την Χρυσαυγίτικη πρακτική..σωστά τις βρίσκουν.

‘Μην ακολουθήσετε την τυχοδιωκτική τακτική των εργατών του Ασπροπύργου”

‘Μην διώξουμε κι άλλες βιομηχανίες απ την Ελλάδα”

Ειναι μερικές απ τις παραινέσεις μέσα απ την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής στο εργοστάσιο του Μάνεση στον Βόλο, ο οποίος Μάνεσης μάλλον κι αυτός λαμπάδες ανάβει στα “παλληκάρια” αυτά, άσε που οι τσέπες του όσο μεγάλες  και να είναι  δεν χωρούν ολόκληρα εργοστάσια μέσα!

Μάλλον μην φύγει ο καλός μας Μάνεσης θέλου να πούν οι Χρυσαυγίτες γιατί οι βιομηχανίες για να φύγουν, κομματάκι δύσκολο!

 Το εκπληκτικό είναι όμως ότι την ίδια εποχή περίπου κλιμάκιο της Χρυσής Αυγής με τον Κασιδιάρη επικεφαλής επισκέπτονταν τους απεργούς στον Ασπρόπυργο

εκφράζοντας την συμπαράσταση τους. Το Ψέμα  όμως εχει κοντά ποδάρια πάντα!

Γι αυτό,ο ψεύτης και ο χρυσαυγίτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται!

Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος...

xasodikis...

Δείξαμε στο προαύλιο της «Χαλυβουργίας» ότι εννοούμε αυτά που λέμε. Μια ομάδα συνδικαλιστών είχε αποκλείσει ένα εργοστάσιο επί επτά μήνες, εμποδίζοντας όσους ήθελαν να πιάσουν δουλειά και οδηγώντας στην ανεργία εκατοντάδες εργαζομένους. Το εργοστάσιο πήγαινε για κλείσιμο. Αυτό το σταματήσαμε. Έχουμε απόλυτο σεβασμό για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κυρίως για το πιο ιερό: Το δικαίωμα στην εργασία! Το οποίο καταστρατηγούνταν και απειλούνταν άμεσα. Και το αποκαταστήσαμε. Τόσο απλά.

Για μισό λεπτό.

Πρώτα-πρώτα, ας του θυμίσει κάποιος ότι δεν ήταν "μια ομάδα συνδικαλιστών που είχε αποκλείσει ένα εργοστάσιο", αλλά ένα σωματείο εργαζομένων που είχε αποφασίσει νόμιμα να απεργήσει, ασκώντας ένα δικαίωμα που δεν ξέρω αν είναι ιερό ή ανίερο, σίγουρα πάντως είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Ακόμα, τουλάχιστον.

Κάποια στιγμή λοιπόν η επιχείρηση-παύλα-εργοδοσία προσέφυγε στη Δικαιοσύνη και η απεργία κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική. Πάει καλά. Μιλάμε όμως για μια ιδιωτική επιχείρηση και για το σωματείο των εργαζομένων σε αυτήν, που επίσης -από την άποψη του νόμου- είναι ιδιώτης. Και επομένως, η όποια μεταξύ τους διαφορά είναι ιδιωτική, και επιλύεται ενώπιον των αρμοδίων Δικαστηρίων, που είναι τα πολιτικά Δικαστήρια. Όπως και έγινε.

Τώρα, για όσους πιθανόν δεν το γνωρίζουν, τις αποφάσεις που εκδίδουν τα πολιτικά Δικαστήρια επί ιδιωτικών διαφορών δεν τις εφαρμόζει ο πρωθυπουργός προσωπικά, ούτε η κυβέρνηση συλλογικά, ούτε καν η αστυνομία, και σίγουρα δεν εφαρμόζονται από μόνες τους. Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία, που λέγεται "αναγκαστική εκτέλεση", που ρυθμίζεται λεπτομερώς από τον νόμο, και που την αναλαμβάνουν συγκεκριμένα όργανα της Πολιτείας: οι δικαστικοί επιμελητές. Οι οποίοι έχουν δικαίωμα να ζητήσουν τη συνδρομή της Εισαγγελίας ή των αστυνομικών αρχών εφόσον απαιτείται, π.χ. εφόσον ο χαμένος διάδικος αρνείται να συμμορφωθεί με την απόφαση και τη διαδικασία της εκτέλεσής της. Αλλά μέχρι εκεί.

Δεν ξέρω με ποιο ακριβώς σκεπτικό και με ποια διαδικασία παρενέβη στην υπόθεση η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών -και δεν εμπιστεύομαι τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ, οι συντάκτες των οποίων συνήθως έχουν μαύρα μεσάνυχτα από δικονομίες. Σκεπτόμενος μάλλον κυνικά παρά καλόπιστα, υποθέτω ότι θα έχει φροντίσει για τη θεσμική της κάλυψη και ότι η παρέμβασή της θα έχει έρεισμα στον νόμο. Ανατριχιάζω όμως όταν ακούω τον πρωθυπουργό της χώρας να βγαίνει και να διεκδικεί εύσημα διότι τάχα αποκατέστησε την τάξη "τόσο απλά" σε μία (ξαναλέω) ιδιωτική διαφορά, στην οποία δεν έχει καμία αρμοδιότητα και καμία εξουσία να παρέμβει με οποιονδήποτε τρόπο. Διότι, εκτός από το ιερό δικαίωμα στην εργασία και το ανίερο δικαίωμα στην απεργία, συνταγματικά κατοχυρωμένη είναι και η διάκριση των εξουσιών. Διότι ο νόμος ορίζει επίσης ότι η εισαγγελία είναι δικαστική αρχή ανεξάρτητη από τα δικαστήρια και την εκτελεστική εξουσία, και η όποια σύνδεση -έστω και συνειρμική- ανάμεσα στην "προσωπική παρέμβαση Σαμαρά" και την "εντολή της Εισαγγελίας" θα έπρεπε να προκαλεί τουλάχιστον την αποδοκιμασία.

Επίσης υπάρχει και κάτι άλλο: είπαμε ότι το να συνδράμει η αστυνομία στην εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης είναι κάτι που το επιτρέπει (αν και δεν το απαιτεί) ο νόμος, ωστόσο αστυνομία δεν είναι μόνο τα ΜΑΤ. Μπορεί να έχουμε συνηθίσει πια και να μην μας κάνει εντύπωση η παρουσία τους παντού, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε πως τα ΜΑΤ είναι ό,τι πιο κοντινό σε στρατό κατοχής μπορεί να διαθέτει μια δημοκρατία και να το βγάζει στους δρόμους: από άποψη εξοπλισμού, τακτικής, ακόμα και εμφάνισης. Η παρουσία των ΜΑΤ με τα κράνη, τις ασπίδες και τις φυσούνες των δακρυγόνων ανά χείρας είναι πια επαρκής συνθήκη για να ανάψουν τα αίματα οπουδήποτε, ακόμα και σε πορεία Ουρσουλίνων καλογραιών, πόσο μάλλον όταν απέναντί τους βρίσκονται εργάτες χαλυβουργίας σκληραγωγημένοι από πολύμηνη απεργία. Ας μην γελιόμαστε: η εντολή να αναλάβουν ακριβώς τα ΜΑΤ, και όχι κάποια άλλη αστυνομική δύναμη, το άνοιγμα του εργοστασίου δεν έχει να κάνει με επιχειρησιακή ανάγκη, αλλά με την ανάγκη του Σαμαρά να κάνει μια πολιτική δήλωση, να δικαιώσει τα συνθήματα περί "τάξης και ασφάλειας" που κραύγαζε προεκλογικά, να δικαιώσει το "εγώ θα τους κατεβάσω τις κουκούλες", να δικαιώσει ακόμα και το ψευτοκουτσαβάκικο ύφος του στις προγραμματικές δηλώσεις, όταν έσκυβε μαγκιόρικα πάνω από το βήμα της Βουλής και -με όλη τη χυδαία σιγουριά του κουραδόμαγκα που ξέρει εκ των προτέρων ότι θα έχει την τελευταία λέξη- κατακεραύνωνε τον Τσίπρα, τον Φωτόπουλο και όποιον άλλον έκανε κέφι.

Για να μη μείνει καμιά αμφιβολία, ιδού και η συνέχεια της ομιλίας του Σαμαρά: "Και στέλνουμε ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε πλευρά: Όταν μέσα σε τέτοια ανεργία, ασκούνται τέτοιες συνδικαλιστικές πρακτικές που απειλούν με κλείσιμο κι άλλα εργοστάσια, δεν θα μείνουμε αδρανείς να κοιτάμε απελπισμένους εργαζόμενους να χάνουν τη δουλειά τους". Μάλιστα. Με άλλα λόγια, προκειμένου να περιφρουρήσει τη νομιμότητα, ο Σαμαράς δηλώνει αποφασισμένος και να την τσαλαπατήσει, άμα χρειαστεί. Όπου δεν πίπτει λόγος θα πίπτει ράβδος, και όπου οι θεσμικές διατυπώσεις δημιουργούν προσκόμματα θα έρχεται αυτός να δίνει τη λύση.

Ολοκληρωτισμός; Όχι αδερφέ, τι κουβέντες είναι αυτές; Δημοκρατία λέγεται. Περίπου.

Πώς διαλύεται τ' ατσάλι...

ΚΙΜΠΙ...

Τις δεκαετίες που κράτησε η λάμψη της Οκτωβριανής Επανάστασης και του σοβιετικού πειράματος, πολλές γενιές αριστερών γοητεύτηκαν από το ευαγγέλιο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, το «Πώς δενότανε τ’ ατσάλι», του Νικολάι Οστρόφσκι. Ο τίτλος αυτού του αυτοβιογραφικού βιβλίου απέκτησε απροσδόκητη επικαιρότητα λόγω της πολύμηνης απεργίας στην Ελληνική Χαλυβουργία. Αλλά κυρίως χάρη σε μια παρεξήγηση: το «ατσάλι» του Οστρόφσκι ελάχιστη σχέση έχει με το ατσάλι της χαλυβουργίας. Αν και «προλεταριακό έπος», το βιβλίο δεν αφηγείται την ιστορία κάποιου χαλυβουργού, αλλά τα βιώματα του Ουκρανού συγγραφέα που δούλεψε σε κουζίνα σιδηροδρομικού σταθμού, σαν θερμαστής, σαν ηλεκτρολόγος, αλλά περισσότερο σαν στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού, στα χρόνια της επανάστασης και της εδραίωσης του σοβιετικού καθεστώτος. Η σχέση με τον χάλυβα εξαντλείται στις ατσάλινες δοκούς που έστρωναν οι εθελοντές κομσομόλοι στις σιδηροδρομικές γραμμές. Ενδεχομένως να επεκτείνεται και στην ατσάλινη θέλησή τους. Και στη θέληση του ίδιου του συγγραφέα που, αν και σχεδόν καθολικά ανάπηρος, κατάφερε να τελειώσει και να δει να εκδίδεται το θρυλικό του μυθιστόρημα.

Παρά την παρεξήγηση, ελάχιστα δημοσιεύματα για την περιπέτεια της «Χαλυβουργίας» απέφυγαν τον πειρασμό να «παίξουν» με τον τίτλο του βιβλίου, υπονοώντας ότι σε αυτό περιγράφονται άθλοι και πάθη μεταλλουργών. Αν κάποιος, όμως, ήθελε να ενισχύσει το συμβολικό βάρος αυτού του αγώνα, ίσως θα ήταν χρησιμότερο να ανατρέξει στη «Ζούγκλα» του Άπτον Σίνκλερ, ή στην τριλογία «USA» του Τζον Ντος Πάσος. Θα χρειαζόταν, δηλαδή, σύνδεση με έναν καπιταλιστικό κι όχι ένα σοσιαλιστικό έπος σαν του Οστρόφσκι.

Διότι στη «Χαλυβουργία», όπως και σε όλες τις χαλυβουργίες και στις λοιπές μεταλλουργίες, στις βιομηχανίες, στις ελαιουργίες, στις κλωστοϋφαντουργίες, στα φασονάδικα, στα γιαπιά και στα εργοτάξια, στις εμπορικές αλυσίδες, ακόμη και στα μικρά ντελιβεράδικα αυτής της χώρας γράφεται η ιστορία της παραγωγικής μας παρακμής. Και δεν γράφεται τώρα, στην κορύφωση της μνημονιακής ύφεσης. Γράφεται εδώ και πολλά χρόνια. Δεν γράφεται μόνο στις υψηλές θερμοκρασίες των 1.500 βαθμών τήξης του σιδήρου που συντίθεται με τον άνθρακα, το μαγγάνιο, το πυρίτιο κι άλλα στοιχεία για να γίνει το ανθεκτικό μέταλλο που στηρίζει τα σπίτια μας και δεν επιτρέπει να στομώσουν τα κοφτερά μαχαίρια μας. Η ιστορία της βιομηχανικής μας παρακμής γράφεται και στις μέσες θερμοκρασίες των 20 και πλέον βαθμών Κελσίου, που κάνουν την Ελλάδα χώρο ιδεώδη για να ζει κανείς.

Η επιχειρηματική ελίτ καταφεύγει συχνά σε βολικά άλλοθι για να ερμηνεύσει αυτή την παρακμή, την παράδοξη τροχιά από το αναπτυξιακό «θαύμα» των δύο προηγούμενων δεκαετιών στην ασθμαίνουσα προσπάθεια επιβίωσης σήμερα. «Φταίνε τα συνδικάτα, φταίει το ΠΑΜΕ που διώχνουν τις επενδύσεις και κλείνουν τις επιχειρήσεις». Υπάρχουν δυο τρεις εμβληματικές περιπτώσεις -η Χαλυβουργία σήμερα, η Pirelli και η Goodyear παλιότερα- που περιφέρονται ως απόδειξη διά του λόγου το αληθές. Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ίχνος συνδικάτου ή ΠΑΜΕ στις εκατοντάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν κλείσει ή εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους στις βιομηχανικές ζώνες και τα κουφάρια τους χάσκουν σήμερα άδεια, μνημεία αρπαχτής ή ανικανότητας. Καθένα τους είναι συνδεδεμένο με γενναιόδωρες επιδοτήσεις και αναπτυξιακά κίνητρα που απολάμβαναν για χρόνια οι ιδιοκτήτες τους, πριν αποφασίσουν να μετακομίσουν στα Βαλκάνια για τα φθηνότερα μεροκάματα ή απλώς να κλείσουν γιατί αποφάσισαν να γίνουν ραντιέρηδες, να κρύψουν σε ποικιλώνυμες offshore ό,τι μετέτρεψαν σε προσωπική περιουσία. Δεν υπάρχει ούτε το «μαξιμαλιστικό ΠΑΜΕ» ούτε οποιασδήποτε απόχρωσης «ρεφορμιστικό συνδικάτο» πίσω από τις 1,3 εκατομμύρια χαμένες θέσεις εργασίας που δημιουργούν το ιστορικό ρεκόρ ανεργίας. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι χώρα με χαρακτηριστικά ανίσχυρα στον ιδιωτικό τομέα συνδικάτα. Η ΓΣΕΕ είναι μια κατ’ εξοχήν συνομοσπονδία των ΔΕΚΟ. Ακόμη και στη διάρκεια του μνημονιακού ρεκόρ απεργιών, η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σπανίως υπερέβαινε το 20%.

Αντιθέτως, η Ελλάδα είναι μια χώρα με παραδοσιακά ισχυρότατη επιρροή των επιχειρηματιών και των ενώσεών τους στις πολιτικές αποφάσεις (την ξεχάσαμε τη «διαπλοκή»;) και, διόλου τυχαία, ορισμένες από αυτές «καρφώθηκαν», ακόμη και από το βήμα της Βουλής, ως εισηγητές και υποβολείς της «εσωτερικής υποτίμησης» που επιβλήθηκε στο μνημόνιο. Αυτή η «εσωτερική υποτίμηση», φορτωμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου στους μισθούς και στο κόστος της εργασίας, βρίσκεται στον πυρήνα του φαύλου κύκλου ύφεσης-παραγωγικής κατάρρευσης- δημοσιονομικής εκτροπής.

Να πώς διαλύεται τ’ ατσάλι στην Ελλάδα του μνημονίου και της επιχειρηματικής ανεμελιάς. Με την ίδια απληστία που δενόταν τις προηγούμενες δεκαετίες, χωρίς καμιά στρατηγική φιλοδοξία, με το βλέμμα προσηλωμένο στο βραχυπρόθεσμο κέρδος. Παρ’ ότι η «βαριά βιομηχανία» στην Ελλάδα ηχεί πια ως ευφημισμός, η μεταλλουργία και ειδικά η χαλυβουργία υπήρξε κυριολεκτικά τέτοια από τη δεκαετία του 1960 και μετά, αλλά πολύ περισσότερο την τελευταία εικοσαετία. Η ανάπτυξη της χαλυβουργικής αγοράς, που την τελευταία εικοσαετία τριπλασίασε την παραγωγική της δυνατότητα, στηρίχτηκε κυρίως στην Ελλάδα της αντιπαροχής, της φούσκας των ακινήτων, αλλά και των μεγάλων έργων, ιδιαίτερα την περίοδο της φαραωνικής ολυμπιακής προετοιμασίας που αποδείχθηκε άλλη μια φλέβα χρυσού για τον κλάδο. Ωστόσο, το κέντρο βάρους του ήταν πάντα η σταθερή δίψα για σκυρόδεμα, για τις μπετόβεργες που διασχίζουν τους σκελετούς των ιδιόκτητων καταφυγίων των νεοελλήνων. Η ισχυρή εσωτερική ζήτηση και ο διαρκώς αυξανόμενος όγκος οικοδομικής δραστηριότητας επέτρεψαν και τη λειτουργία ενός ιδιότυπου καρτέλ τιμών που είχε σχεδόν αυτονομηθεί από τις διακυμάνσεις της διεθνούς αγοράς και, αν και καταγγέλθηκε (χαρακτηριστική η περίπτωση του επί πολλούς μήνες του 2009 απεργού πείνας επιχειρηματία Θ. Τενέζου έξω από τα γραφεία της Επιτροπής Ανταγωνισμού, που πνίγηκε σε μια συνωμοσία σιωπής), ουδέποτε ελέγχθηκε επί της ουσίας.

Όταν με τα πρώτα σημάδια της ύφεσης, ιδιαίτερα μετά την επιβολή του μνημονίου, η εσωτερική ζήτηση πάγωσε και η οικοδομική αγορά κατέρρευσε, ήταν μάλλον αργά ο κλάδος να βρει έναν αξιοπρεπή βηματισμό στις εξαγωγές. Πολύ περισσότερο που «δεν είχε μάθει» να παρακολουθεί τις διακυμάνσεις των διεθνών τιμών χάλυβα, τον διεθνή ανταγωνισμό και τα σκαμπανεβάσματα της ζήτησης. Ύστερα οι επιχειρηματίες του κλάδου «ανακάλυψαν τον τροχό»: το μισθολογικό κόστος, το πλεονάζον εργατικό δυναμικό, τις «ανελαστικές» εργασιακές σχέσεις και τα συνδικάτα, δίνοντας έναν χαρακτήρα «ταξικής βεντέτας» στις λιγοστές, ελάχιστες αναμετρήσεις μαζί τους, όπως στη «Χαλυβουργία». Τι κρίμα που το ίδιο ακριβώς σκέπτονται ταυτόχρονα οι επιχειρηματίες σχεδόν όλων των κλάδων, σχεδόν όλης της Ευρώπης, συντρίβοντας μέσω απολύσεων και μισθολογικών περικοπών τις αγορές στις οποίες θέλουν να πωλούν τα προϊόντα τους.

Αλλά, ακόμη χειρότερα, το ίδιο σκέπτονται και οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης, που ξέχασαν ακόμη κι αυτή τη μακρινή καταγωγή της ιδέας της ενοποίησης από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, την ΕΚΑΧ, πριν από 62 χρόνια. Ο χάλυβας συμβολικά αποτέλεσε την «πρώτη ύλη» της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε μια βάση αλληλεγγύης και όχι κανιβαλικού ανταγωνισμού μισθών, τιμών ή δασμών. Στη διά χειρός Σουμάν διακήρυξη της 9ης Μαΐου 1950, που η ευρωπαϊκή ελίτ υποκριτικά έχει ορίσει ως ληξιαρχική πράξη γέννησης της Ε.Ε., αναφέρεται ότι «η κοινή διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα θα θεμελιώσει αμέσως μια κοινή βάση οικονομικής ανάπτυξης, πρώτο στάδιο της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, και θα αλλάξει το πεπρωμένο αυτών των περιοχών που από καιρό ασχολούνται με την κατασκευή πολεμικών όπλων και των οποίων είναι σε μόνιμη βάση τα θύματα…». Και ορίζεται, μεταξύ άλλων, ως στόχος «η εξίσωση προς το καλύτερο του βιοτικού επιπέδου του εργατικού δυναμικού αυτών των βιομηχανιών».

Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση που έχει διανυθεί από την ΕΚΑΧ μέχρι την Ευρωζώνη του ανταγωνισμού σε πολιτικές λιτότητας και του μισθολογικού ντάμπινγκ. Και πόσο αυτοπαγιδευμένες είναι οι επιχειρηματικές ελίτ που νομίζουν πως θα διασωθούν αν συμπεριφέρονται ως θλιβερές μικρογραφίες της Μέρκελ σκιαμαχώντας με τα ισχνά συνδικάτα, όπως η καγκελάριος με τις ανεπίδεκτες δημοσιονομικής πειθαρχίας κυβερνήσεις. Να πώς διαλύεται τ’ ατσάλι και της Ελλάδας και της Ευρώπης.



ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Με την κοινή διαχείριση των βασικών προϊόντων και τη θέσπιση νέας Ανώτατης Αρχής, οι αποφάσεις της οποίας θα δεσμεύουν τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις χώρες που θα προσχωρήσουν σε αυτή την κοινότητα (σ.σ. την ΕΚΑΧ), η πρόταση αυτή θα θέσει τις βάσεις για μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία, απαραίτητη για τη διατήρηση της ειρήνης… Η αποστολή που ανατίθεται στην κοινή Ανώτατη Αρχή είναι να εξασφαλίσει το συντομότερο δυνατό: τον εκσυγχρονισμό της παραγωγής και τη βελτίωση της ποιότητάς της. Τον εφοδιασμό, κάτω από τους ίδιους όρους, με άνθρακα και χάλυβα της γαλλικής και της γερμανικής αγοράς καθώς και των αγορών των χωρών που θα προσχωρήσουν στην κοινότητα. Την ανάπτυξη κοινών εξαγωγών προς τις άλλες χώρες. Την εξίσωση προς το καλύτερο του βιοτικού επιπέδου του εργατικού δυναμικού αυτών των βιομηχανιών… Αντίθετα από ένα διεθνές καρτέλ που τείνει να κατανέμει και να εκμεταλλεύεται τις εθνικές αγορές με περιοριστικές πρακτικές, διατηρώντας υψηλή κερδοφορία, η προβλεπόμενη οργάνωση θα εξασφαλίσει τη συγχώνευση των αγορών και την εξάπλωση της παραγωγής.

Ρομπέρ Σουμάν (Γάλλος υπουργός Εξωτερικών), «Η Διακήρυξη της 9ης Μαΐου 1950»

Eπιτελους και μια καλη ειδηση: Εσπασε η απεργια στην Χαλυβουργια...

celin...

Yστερα απο τη σημερινη εισβολη των μπατσων στη Χαλυβουργια και το προσωρινο σπασιμο της απεργιας, μπορω να αναφωνησω οτι επιτελους αποκτησαμε πραγματικη Πατριωτικη Κυβερνηση,
που δε θα διστασει να τα βαλει με τα συμφεροντα που τοσα χρονια τωρα λυμαινονται τον τοπο.
Η σημερινη επιδειξη δυναμης (του Σαμαρα εντολη, οπως μας λενε τα χουντοκαναλα)
ειναι ενα μικρο βημα μεν μπροστα, ομως, οπως λενε και οι Κινεζοι,
 ολα τα μεγαλα ταξιδια αρχιζουν με ενα βημα, καθε αρχη και δυσκολη, μαζευε κι ας ειναι και ρωγες κλπ κλπ.
Υστερα απο τοσα τσιμπουκια, επικυψεις και πιπιλισματα στην ΕΕ, υστερα απο τοσες υποχωρησεις και αποδοχη του τετελεσμενου -οικονομικου, αρα και φυσικου- θανατου των φτωχοτερων Ελληνων απο τα μετρα για τη προστασια των δανειστων μας,
η Κυβερνηση ορθωσε επιτελους αναστημα, και μαλιστα οχι μονο την ωρα που επρεπε, αλλα κι εκει που επρεπε: Στον εργαζομενο που διεκδικει με δυναμη το δικιο του και πιστευει οτι αξιζει κατι παραπανω απο πεντακοσια ευρω το μηνα
(Σημειωτεον: Η απεργια εκει εχει αιτημα ΚΑΙ την επαναπροσληψη απολυμενων συναδελφων τους, αιτημα ανηκουστο και πρωτογνωρο, γιατι κανεις απο εμας τους σοβαρους κι αξιοτιμους Ελληνες πολιτες δε θα αγωνιζοταν για κατι παραπανω απο το σωσιμο του κωλου του)

Ειδα για πρωτη φορα στην tv τον προεδρο του Σωματειου τους, τον Σιφωνιο να λεει κατι περιεργα οτι ο αγωνας θα συνεχιστει, και το πρωτο πραγμα που σκεφτηκα ειναι: Μα καλα, γιατι δε ξυριστηκε πριν βγει στην τηλεοραση; Και το μαλλι του μου φανηκε αλουστο. Πως περιμενει μετα να τον παρουμε στα σοβαρα; Γιατι δε παραδειγματιζεται, ξερω γω , απο τον Αβραμοπουλο; Η τον Μανωλη Καψη; Η την αγαπητικια του Μεγκα Τσανελ, την Ολγα Κεφαλογιαννη, αυτο το πολιτικο σουργελο που το νταβατζοκαναλο τη βγαζει 50 φορες τη μερα στο γυαλι να αραδιαζει αρλουμπες, και με εχει κανει μεχρι και μενα, τον ψηφοφορο του Καθεστωτος, να τη σιχαθω;
Γιατι λοιπον ο Σιφωνιος δε προσεχει λιγο την εικονα του; Οχι οτι θα αλλαζα γνωμη για την απεργια τους, αλλα τουλαχιστον, οι σοβαροι πολιτες σαν κι εμενα, θα τον επαιρναν περισσοτερο στα σοβαρα, οπως παιρνουν σοβαρα τις υπολοιπες clean cut φατσες, που τους υποδεικνυουν καθημερινα τι να κανουν, ποιον να ψηφισουν, ποσο σβερκο να λυγισουν, τι πρεπει να φανε, τι πρεπει να αγορασουν , και ποσα εκατοστα πρεπει να απεχει ο κωλος τους απο το εδαφος
-και ποσες μοιρες γωνια πρεπει να σχηματιζει-
ωστε να γινεται ευκολοτερα κι οσο το δυνατον ανωδυνεστερα, η διεισδυση στον πρωκτο μας των φορων της Κυβερνησης.

Γιατι, οπως ειπε κι ο Πρωθυπουργος,
"Το δικαιωμα στην Εργασια ειναι Ιερο"
Κι οπως φανερωνουν οι οικονομικοι δεικτες και τα στατιστικα στοιχεια, ο Πρωθυπουργος στα αληθεια πιστευει αυτο που λεει. Η ανεργια μειωνεται μερα με τη μερα, καμια απολυση δε γινεται στον ιδιωτικο τομεα κατοπιν αλλεπαλληλων παρεμβασεων  του,
καμια απολυση δε σχεδιαζεται στο Δημοσιο,
κι ο ιδιος παιρνει σβαρνα τα βουνα και τα λαγκαδια, οπως αλλωστε το υποσχεθηκε προεκλογικα, για να φερει στην Πατριδα, δουλειες, επενδυσεις και
αναπτυξη       αναπτυξη              αναπτυξη.
(Ουτε 180% δεν ειναι η Υφεση, κουραγιο.
Κι οπως λενε και οι σοβαροι οικονομολογοι, μειωνοντας τους μισθους και προσθετοντας φορους, απολυοντας τον κοσμο και  φερνοντας αποπληθωρισμο,
τοτε ειναι που ερχεται η Αναπτυξη αναπτυξη αναπτυξη)
Το δικαιωμα στην Εργασια ειναι Ιερο, κι ισως για αυτο, ο Πρωθυπουργος, που ειναι και καλος Χριστιανος, μας το αφαιρει, διοτι η αληθεια ειναι οτι τα τελευταια χρονια εχουμε ξεφυγει απο τον δρομο του Θεου κι αυτη η Κριση ειναι μια ευκαιρια να επαναπροσδιορισουμε τη σχεση μας με τα Θεια, να αυτομαστιγωθουμε για την ηθικη μας καταπτωση, να συνειδητοποιησουμε οτι για εναν αμαρτωλο, δεν υπαρχει το ιερο δικαιωμα στην Εργασια,
και να μετανοησουμε, να μετανοησουμε βαθεια και να αποδεχτουμε οτι τα 500 ευρω μισθο για εναν Χαλυβουργο, ισως ειναι και πολλα.

Το δικαιωμα στην Εργασια ειναι ιερο κι αυτο το ξεστομισε σημερα ο Πρωθυπουργος.
Παλι καλα που εχουμε γινει δηλαδη και λιγο χαλβαδες, διοτι αν αυτη την Υβρη στην Ανθρωπινη Υπαρξη, αυτη την αναισχυντη στα μουτρα κοροιδια, αυτη τη φοβερη Αναντιστοιχια σε μια χωρα οπου οι ανεργοι αυτοκτονουν καθημερινα,
την ξεστομιζε καποιος ηγετης σε μια απολιτιστη χωρα,
οι απολιτιστοι κατοικοι της, μεσα σε λιγες ωρες ,θα τον εγδερναν ζωντανο.

(Γραφω αυτες τις γραμες και στο Μεγκα εχει ξανα την Ολγα Κεφαλογιαννη συνεντευξιαζομενη σε ενα ξενο καναλι. Ασχημες και ποινικα κολασιμες λεξεις ερχονται στο μυαλο μου)


Η πυγμη λοιπον που εδειξε σημερα η Κυβερνηση στους απεργους της Χαλυβουργιας, με ενθαρρυνει, με γαληνευει, με κανει να ξεχναω τις ψευτικες υποσχεσεις της, με κανει να ξεχναω τα λογια της,
 το στομα που εκστομισε προεκλογικα αυτα τα λογια,
αλλα και τα χερια της.
Χερια βουτηγμενα στο αιμα 3000 χιλιαδων ανθρωπων που αυτοκτονησαν απο την απελπισια που η ιδια προξενησε
(Προν τις εκλογες το ΝΟΥΔΟΥΠΑΣΟΚ, μετα τις εκλογες η ΔΗΜΑΡΟΠΑΣΟΚΟΝΟΥΔΟΥ,
η ιδια σχεδον δηλαδη Κυβερνηση)
Χερια βουτηγμενα στο αιμα χιλιαδων αλλων ανθρωπων που πεθανα απο εμφραγματα,
απο καρκινο κι απο ενα σωρο ασθενειες οφειλομενες κι αυτες με τη σειρα τους στην ραγδαια φτωχοποιηση.
Χερια βουτηγμενα στο αιμα εκατονταδων χιλιαδων αλλων ανθρωπων που θα πεθανουν στο μελλον για να εξακολουθησουν να συσσωρευουν υπερκερδη τα μουνοσκυλα οι τραπεζιτες, οι βιομηχανοι κι οι εφοπλίστες, ντοπιοι και ξενοι,
οι καπιταλιστες δηλαδη, με μια λεξη.

Κοιταζω τα χερια μου κι αναρωτιεμαι μηπως και τα δικα μου χερια ειναι βουτηγμενα στο αιμα.
Αραγε, αυτος που ψηφισε τους δολοφονους του Ελληνικου λαου, γνωριζοντας πολυ καλα πια οτι ερχονται για να δολοφονησουν,
ειναι κι αυτος δολοφονος; Ειναι κι αυτος ραγιας; Πουλημενο τομαρι; Αξιο τεκνο των Ταγματασφαλιτων προγονων του που κι αυτοι με τη σειρα τους εγραψαν τη δικη τους Χρυση Ιστορια, συνεργαζομενοι με τους τοτε Γερμανους;
Οχι, οχι, εγω το μονο που ηθελα ηταν να μπει η χωρα μου σε μια τροχια αναπτυξης, σταθεροτητας και μελλοντικης ευημεριας.
Οχι, οχι, τι να εκανα, να ψηφιζα τους υπολοιπους καραγκιοζηδες που λενε ο,τι τους κατεβει, αρνουμενοι να προσαρμοστουν στη συγχρονη πραγματικοτητα;
Να ψηφιζα αυτους που θα αφηναν τους Χαλυβουργους να απεργουν μεχρι τον αιωνα τον απαντα;
Κι αυτοι που ειναι διατεθειμενοι να δουλεψουν για 500 ευρω;
Τι θα απογινουν;
Τα σκυλια των αφεντικων, που ειναι προθυμα να φανε το πεταμενο κοκκαλακι απο το πιατο του αφεντικου, μαζι με το χωμα και τη λασπη απο το εδαφος;

Τωρα που το σκεφτομαι, αυτος ειναι ο λογος που μισω περισσοτερο τους Χαλυβουργους
(Και μαζι με εμενα, ενα τεραστιο, μπορει και πλειοψηφικο κομματι των συμπατριωτων μου.
Το οτι οι Χαλυβουργοι αντεξαν, το οτι παλεψαν, το οτι δεν εσκυψαν το κεφαλι μπροστα στον Εργοδοτη τους. Το οτι αυτοι υψωσαν το αναστημα τους για τον συναδελφο τους. Το οτι αυτοι δε τα παρατησαν μπροστα στη πρωτη δυσκολια, αλλα εκει, τοσες μερες, τοσους μηνες, με αλληλεγγυη, 
με αυτοθυσια, με ανυπολογιστες δυσκολιες, με ανυπολογιστο ψυχικο και σωματικο κοστος,
ουρλιαξαν οτι ειναι ανθρωποι, κι οχι σκυλια σαν εμενα, που περιμενουν το κοκκαλακι απο το αφεντικο για να το φανε, βουτηγμενο στη λασπη και το χωμα.
Το οτι αυτοι πηραν στα σοβαρα την ανθρωπινη υποασταση τους,
την προσωπικη κι επαγγελματικη τους αξιοπρεπεια,
εν ολιγοις, το οτι αυτοι, χαλανε τη πιατσα.
Σε μια χωρα που ψηφισε πριν ενα μηνα τον καινουριο της γαμια,
στην ιδια χωρα ,οι Χαλυβουργοι φωναζουν οτι δε θα στησουν κωλο.
Κι αυτο τσουζει, τσουζει εμας τους ξοφλημενους, τους προσκυνημενους,
η ιδια η Υπαρξη των Χαλυβουργων ειναι η διαρκης υπενθυμιση της απυθμενης,
ακατανοητης
μα και τοσο κατανοητης,
ξεφτιλας μας.
Και πανω απο ολα, εμεις ειμαστε ανθρωποι σοβαροι. Αξιοσεβαστοι. Αξιοτιμοι.
Δε μπορει ο καθε Χαλυβουργος να μας ξεφτιλιζει ετσι, με τη περηφανη σταση του.

Για αυτο, κυριε Πρωθυπουργε, συνεχισε να τσακιζεις καθε εστια αντιστασης.
Συνεχισε να συναινεις, στη Γενοκτονια της Ελλαδας.
Ολοι πουτσα και ξυλο, ολοι θανατο, ολοι σκυψιμο το κεφαλι.
Θερισμα και τσακισμα στο κεφαλι που παει να σηκωθει,
στο γαμημενο και περηφανο αυτο κεφαλι που υψωμενο,
υπενθυμιζει τη δειλια μας,
την εθελοδουλια μας,
τη ντροπη μας.

Γιατι, ντροπη που μοιραζεται, ειναι ντροπη κρυμμενη.
 Ντροπη που μικραινει τοσο πολυ, ωστε να μπορεις να τη κρυψεις στη τσεπη του παντελονιου σου.
Και να μη σε βαραινει στο περπατημα..

Εκεί στην πύλη...

γλόμπινγκ...

Η είδηση πέρασε φυσικά στα ψιλά (να μην πω δεν πέρασε καλύτερα) των «ειδήσεων» (εξαίρεση φυσικά ο Ριζοσπάστης). Βλέπεις δεν αφορούσε κάποιο ξεκωλάκι που λέει τον καιρό κουνώντας τον πισινό του, δεν ήταν οι γνωστές και αναμενόμενες τούμπες των στελεχών του νεοπαΣΟΚ, δεν ήταν κάποιο «οικολογικό» πανηγύρι του τύπου με τα μονοπύθμενα, δεν ήταν κάποια περιοδεία για στήριξη στους καρχαρίες της ΕΕ, δεν ήταν μία ακόμα συγνώμη του πρώην υπουργού οικονομικών που αφού πρώτα βίασε ότι είχε μείνει όρθιο τώρα έχει την «λύση», δεν ήταν καν κάποιο σουαρέ των κρετίνων που από την μία τσακίζουν τον Λαό και από την άλλη οργανώνουν παρτάκια «συμπαράστασης». Ένας θάνατος ήταν απλά, ούτε καν πιασιάρικος, κάποιου τύπου που δεν τον γνώριζαν και πολλοί μιας και ο «κάποιος» δεν ήταν ούτε κοσμικός, ούτε είχε πάει στα reality.
Λίγοι τον γνώριζαν και αυτοί οι περισσότεροι συνάδερφοί του. Εργάτες. Απεργοί. Εκεί στην πύλη της Χαλυβουργίας ο Βαγγέλης ήταν από τους πρώτους που σήκωσαν το χέρι για να ψηφίσουν απεργία όταν ο μεγάλος μπουάνα αποφάσισε να αρχίσει τις απολύσεις. Ήταν από τους πρώτους που ρίχτηκε στην μάχη της απεργίας και της περιφρούρησης. Επτά μήνες πέρασαν από τότε. Απέναντί τους όλοι οι σφουγγαρόκωλοι της εξουσίας και τα τσιράκια τους. Με τα στημένα «ρεπορτάζ» για το «δικαίωμα» στην εργασία που κάθε λίγο έστηναν τα καρχαρίνια των 8 και τα αφεντικά τους (χωρίς πλάνα βεβαίως βεβαίως καθώς οι καμιά 25ριά της εργοδοσίας δεν έφταναν για σκηνικό «σύγκρουσης»). Με ανακοινώσεις των φασιστοειδών στον Βόλο για να μην «παρασέρνουν» οι λυστοσυμμορίτες τους εργάτες στην απεργία. Με την στάση των συνδικαλΗστών του νεοπαΣΟΚ και του πολιτευτή τους στη Μαγνησία να αποτελεί μνημείο προδοσίας της εργατικής τάξης. Με το μέτωπο όλων των βιομηχάνων απέναντί τους, καθώς όλοι οι κηφήνες βλέπουν ότι η ήττα τους στην Χαλυβουργία είναι η αρχή του τέλους τους. Με πολιτικάντιδες γυρολόγους των κομμάτων, που «κλαίνε» για τους τραμπούκους του ΠΑΜΕ που εμποδίζουν την έξοδο των εκδρομέων την πρωτομαγιά.

Κάποια στιγμή ο Βαγγέλης δεν μπόρεσε να πάει στην πύλη. Τον χτύπησε η κακιά αρρώστια και τον τσάκισε. Οι συνάδερφοί του δίπλα του να του δίνουν κουράγιο. Αν και μάλλον αυτός με την δύναμη της ψυχής του τους έδινε μαθήματα. Δίπλα του είχε και τους χιλιάδες εργάτες από όλη την Ελλάδα και από όλο τον κόσμο που με το υστέρημά τους για πάνω από 200 ημέρες στηρίζουν τον δίκαιο αγώνα των απεργών. Των δύο νέων Ισπανών τουριστών που πέρασαν από την πύλη μόνο και μόνο για να δώσουν τα λίγα λεφτά που τους είχαν απομείνει για τις διακοπές τους. Των μαθητών που μάζεψαν λεπτό λεπτό το χαρτζιλίκι τους για να το προσφέρουν στις οικογένειες των αγωνιστών. Οι πόνοι του Βαγγέλη αφόρητοι, όμως το χαμόγελο δεν έφευγε από τα χείλη του. Ένα παράπονο μόνο είχε. Που δεν μπορούσε να είναι στην πύλη. Με τα αδέρφια του. Να πάει στην πύλη. Στο πόστο του στον αγώνα. Πριν λίγες μέρες ο Βαγγέλης Δημόπουλος, Εργάτης στην Χαλυβουργία «έφυγε» . Τελευταίες του λέξεις ήταν : « Τώρα επιτέλους θα πάω στην πύλη». Σε ευχαριστούμε για το μάθημα. Δεν χωράει σε κανένα βιβλίο. Είναι από αυτά τα μαθήματα που μόνο ένας Άνθρωπος της εργατιάς μπορεί να διδάξει, όχι με γράμματα, αλλά με την στάση του… Κράτα λοιπόν το λάβαρο του αγώνα σταθερά Βαγγέλη Δημόπουλε. Δίπλα σου όλοι οι συνάδερφοί σου, όλα τα αδέρφια της τάξης σου. Εκεί στην πύλη της Χαλυβουργίας σήμερα, στις πύλες όλων των εργοστασίων αύριο.

Υγ. αντί να πάρεις δύο πακέτα τσιγάρα αύριο, πάρε ένα. Με τα λεφτά του άλλου πακέτου αγόρασε ένα κουπόνι ενίσχυσης του αγώνα των χαλυβουργών. Εδώ και καιρό είμαι άνεργος. Έστω και δέκα λεπτά την μέρα, τα βάζω στην άκρη. Λίγα είναι ίσως για κάποιους. Εγώ όμως αισθάνομαι τόσο όμορφα που έστω κι έτσι, έστω κι από μακριά , προσφέρω αυτά τα λίγα και την ώρα που τα στέλνω στους απεργούς νιώθω ότι κι εγώ είμαι έστω (για λίγο) δίπλα στον Βαγγέλη. Εκεί στην πύλη της Χαλυβουργίας….

Χαλύβδινοι Όμορφοι Άνθρωποι...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ...

Από το Σάββατο…σήμερα Τετάρτη.Δεν ήθελα να γράψω κάτι επικολυρικό. Ή ήθελα; Δεν ξέρω. Κι έτσι καθυστέρησε …μέσα μου.

Αποθηκεύω τις φωτογραφίες του νου μου άναρχα. Δεν φοβάμαι την …υγρασία, το …φως ή το …σκοτάδι μπας και μου τις …βατέψουν. Αντίθετα τις αφήνω …έκθετες σε όλους τους κίνδυνους, έτσι να μπλέκονται, να μπερδεύονται με χρώματα και αρώματα, να υπόκεινται σε φιλικές επιθέσεις και σε εχθρικές συναναστροφές.

Κι από το Σάββατο κρατώ μια ακόμα στα χέρια μου. Κόκκινος ουρανός, με αυτό το κόκκινο που ντύνεται ο αττικός ουρανός το απόγευμα που φοράει τις …νυχτερινές πυζάμες του, τα φώτα από τις γύρω φάμπρικες να του κλείνουν αυθάδικα το μάτι, ζωγραφιές από χέρια παιδιών, πανό που ο Τσε χαμογελάει αγέραστος- τόσο τυχερός!- μια τεραστία σκοτεινή αποθήκη με τόνους σιδερόβεργες που φωτίζεται από μια μικρή παλλαϊκή χριστουγεννιάτικη γιρλάντα δεμένη στις σκαλωσιές και …πρόσωπα. Όμορφα Πρόσωπα. Οι Χαλύβδινοι μας Άνθρωποι.

Προσωπικά συχωριανοί μου, έχω ξεπεράσει προ πολλού τα ευνουχιστικά ηθικο-ΠΛΑΣΤΙΚΑ που μοιράζουν «ευαγγελικά» τα …δίκια. Στη σύγκρουση συμφερόντων που είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας οι Χαλυβουργοι και εγώ είμαστε από την ίδια μεριά του λόφου. Υπερασπίζονται την τιμή και την αξία της εργασίας τους. Αυτή πουλάω και εγώ επιδιώκοντας να την πουλήσω στην υψηλότερη δυνατή τιμή με την μεγαλύτερη δυνατή αξία. Οι ιδεολογικοί αφοπλισμοί των κορακιών-ουτε καν … γερακιών- του καπιταλισμού που μεταχειρίζονται την …μεταφυσική ηθικολογία της στροφής και της άλλης …παριάς, όταν μιλούν για εργαζόμενους…με αφήνουν παγερά αδιάφορη.

Το Σάββατο το βράδυ οι Χαλύβδινοι Άνθρωποι μίλησαν γελαστά, σχεδόν αποστασιοποιημένα, για τα φρικιαστικά εργατικά τους ατυχηματα, για την …αποτιμηση της ζωής εργαζομενου σε κάτι ψωροευρω, για τον μιντιακό αφανισμό της απεργίας τους, για το μαφιόζικο ξεπούλημα τους από τη ΓΣΕΕ,

Οι συναδελφοι τους οι διοικητικοί, όπως και οι συναδελφοι τους από την Μονάδα του Βόλου, όπως και οι συναδελφοι τους από τις διπλανές φάμπρικες…συνεχιζουν να εργαζονται. Όλοι αυτοί που αφελώς πιστεύουν ότι σκυβοντας το κεφάλι ο Δήμιος με τη κουκούλα …δεν θα τους δείξει μαθές με το δάχτυλο.Θα αρκεστει να τους κοψει το ...ποδι.

Αλλά πως μπορεις να κατηγορησεις ποτέ κανέναν για …έλλειψη αλληλεγγυης. Η έλλειψη αλληλεγγύης δεν είναι ζήτημα …ηθικής. Είναι ζήτημα …ανοησίας. Κι οι ανόητοι ούτως ή άλλως είναι τα πιο εύκολα θύματα των μαχών.

Οι Χαλυβδινοι Άνθρωποι μίλησαν για όλο τον κόσμο που είναι εκεί μαζί τους. «Με την υποστήριξη του κόσμου αντέχουμε άλλους δυο μήνες», είπαν. Κι χαμογελούσαν γνωριζωντας, εχοντας πληρη συναισθηση ότι δεν παλεύουν την …εργοδοτική αναλγησία του συγκεκριμένου επιχειρηματία. Αντιπαλεύουν ΜΟΝΟΙ τους ένα ολόκληρο σύστημα κυβερνητικο-επιχειρηματικο-μιντιακής κρεατομηχανής . Αν τσακίσουν αυτοί, οι υπόλοιποι θα είναι μια χαψιά για το Τέρας. Αν αντέξουν αυτοι, αυτοί ταΐζουν το ψωμί των επόμενων στη λίστα.

Το Σάββατο το βράδυ στη Χαλυβουργία, πέραν όλων των άλλων, που …επικά ή λυρικά θα μπορούσα να περιγράφω με εκατομμύρια λέξεις, το πιο έντονο αίσθημα που ένοιωσα ήταν ασφάλεια. Κι αυτό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θέλω να καταθέσω. Οι φύσει και θέσει σύμμαχοι μου, οι συστρατιώτες μου, οι υπερασπιστές της Εργασίας, το φράγμα μας, η κόκκινη γραμμή μας, είναι και δια ζώσης Όμορφοι Χαλύβδινοι Άνθρωποι.

Κι αυτή η φωτεινή παλαιική χριστουγεννιάτικη γιρλάντα δεμένη στις σκαλωσιές μέσα στην σκοτεινή αποθήκη με τις σιδερόβεργες όσο κι αν χρόνος, οι συνθήκες, τα γεγονότα, όσα έρθουν…και όσα δεν αρθούν, μου αλλοιώσουν τα χρώματα, τις μυρωδιές, τα βλέμματα, τα λόγια, αυτή θα μείνει πάνω πάνω στο σωρό της δικής μου …αποθήκης του νου, να γράφει επάνω της ότι η Ζωή είναι Όρθια. Ότι οι Χαλύβδινοι Άνθρωποι είναι Όμορφοι Άνθρωποι.

Εδω το ...ντοκυμενταριστικο υλικό του Σαββατου