Πως το WikiLeaks μας άνοιξε τα μάτια για την ψευδαίσθηση της ελευθερίας...

Του Slavoj Zizek, ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ...

 

Θυμόμαστε τις επετείους που σηματοδοτούν τα σημαντικά γεγονότα της εποχής μας: H 11η Σεπτεμβρίου (όχι μόνο η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001, αλλά και το στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του Αλιέντε στη Χιλή το 1973), η D-day κτλ. Ίσως μια άλλη ημερομηνία θα πρέπει να προστεθεί στον κατάλογο αυτό: 19 Ιουνίου.

 

Οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να κάνουμε μια βόλτα κατά τη διάρκεια της ημέρας για να πάρουμε μια ανάσα καθαρού αέρα. Πρέπει να υπάρχει ένας καλός λόγος για όσους δεν μπορούν να το κάνουν - ίσως έχουν μια δουλειά που τους εμποδίζει (να δουλεύουν για παράδειγμα σε ανθρακωρυχεία η σε υποβρύχια) ή να έχουν μία περίεργη ασθένεια που κάνει την έκθεση στο φως του ήλιου ένα θανάσιμο κίνδυνο. Ακόμα και οι κρατούμενοι έχουν την καθημερινή τους ωριαία βόλτα στον καθαρό αέρα.

 

Η 19η Ιουνίου σηματοδοτεί δύο χρόνια από τότε που ο Julian Assange στερήθηκε το δικαίωμα αυτό: είναι μόνιμα περιορισμένος στο διαμέρισμα που στεγάζει τη πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο. Αν βγει από το διαμέρισμα, θα συλληφθεί αμέσως. Τι έκανε ο Assange για να το αξίζει αυτό; Με έναν τρόπο, μπορεί κανείς να κατανοήσει τις αρχές: Ο Assange και οι πληροφοριοδότες συνάδελφοί του έχουν συχνά κατηγορηθεί ότι είναι προδότες, αλλά είναι κάτι πολύ χειρότερο (στα μάτια των αρχών).

 

WikiLeaks: Η μυστική συμφωνία του άγριου​​ νεοφιλελευθερισμού *

αναδημοσιευση απο το Περγαδι...

της Stefania Maurizi Λέγεται Τisa (Trade in Services Agreement,Συμφωνία για το Εμπόριο στις Υπηρεσίες) το έγγραφο που αποκαλύφθηκε χάρη στην οργάνωση του Assange.
Μια διεθνής συμφωνία ομάδων πίεσης (λόμπι) και κυβερνήσεων για την απελευθέρωση των υπηρεσιών, που περιλαμβάνει από τα προσωπικά δεδομένα, μέχρι τον τομέα της υγείας μέσω της ασφάλισης. Το οριστικό χτύπημα του χρηματοοικονομικού συστήματος στην πολιτική.
Μια διεθνής Συνθήκη που θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τους  πολίτες και, γενικότερα, σε δισεκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο,  ακόμα μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών, όπως ο τραπεζικός τομέας, ο τομέας της υγειας, οι μεταφορές, η παιδεία, κάτω από την πίεση μεγάλων εταιρειών και λόμπι . Μια συμφωνία που την διαπραγματεύονται υπό απόλυτη μυστικότητα και που, σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα, δεν μπορεί να αποκαλυφθεί παρά μόνο πέντε χρόνια μετά την έγκρισή της.
Το ιταλικό περιοδικό L'Espresso είναι σε θέση να αποκαλύψει μέρος του περιεχομένου της συνθήκης, χάρη στο WikiLeaks, την οργάνωση του Julian Assange, που την δημοσιεύει αποκλειστικά για το περιοδικό μας και μια ομάδα διεθνών μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της γερμανικής εφημερίδα "Suddeutsche Zeitung" . Μια δημοσίευση που γίνεται με την ευκαιρία της επετείου των δύο χρόνων εγκλεισμού του Julian Assange, στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, όπως μας θυμίζει η ίδια η οργάνωση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΣΕ PDF
Ονομάζεται "Tisa", ακρωνύμιο του " Trade in Services Agreement, Συμφωνία για το Εμπόριο στις Υπηρεσίες, '' δηλαδή ''Συμφωνία για την ανταλλαγή υπηρεσιών". Πρόκειται για μια συνθήκη που δεν αφορά τα εμπορεύματα, αλλά τις υπηρεσίες, την καρδιά,δηλαδή, της οικονομίας των ανεπτυγμένων χωρών, όπως η Ιταλία, μία από τις ευρωπαϊκές χώρες που διαπραγματεύεται μέσω της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Το διακύβευμα είναι τεράστιο: ο τομέας των υπηρεσιών είναι ο μεγαλύτερος ως προς τις θέσεις εργασίας στον κόσμο και παράγει το 70 τοις εκατό του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Μόνο στις ΗΠΑ, αντιπροσωπεύει το 75 τοις εκατό της οικονομίας και παράγει το 80 τοις εκατό των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Η τελευταία ανάλογη Συνθήκη ήταν η GATS του 1995.
Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Tisa βρίσκονται οι χώρες με τις μεγαλύτερες αγορές στον τομέα των υπηρεσιών στον κόσμο: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς, οι 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συν η Ελβετία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, το Λιχτενστάιν,το Ισραήλ, η Τουρκία, η Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ, η Νότια Κορέα, ην Ιαπωνία, το Πακιστάν, ο Παναμάς, το Περού, η Παραγουάη, η Χιλή, η Κολομβία, το Μεξικό και η Κόστα Ρίκα με τα τεράστια συμφέροντα που διακυβεύονται έχει ανοίξει η όρεξη των μεγάλων εταιρειών και των λόμπι .
Η πιο επιθετική είναι η ''Coalition of Services Industries,Συνασπισμός Βιομηχανιών του τομέα Υπηρεσιών" ένα αμερικάνικο λόμπι, το οποίο προωθεί ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών, όπου κράτη και κυβερνήσεις απλά θεωρούνται εμπόδια για τις επιχειρήσεις: ''Πρέπει να υποστηρίξουμε την ικανότητα των εταιρειών να ανταγωνίζονται ισότιμα και σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς και όχι των κυβερνήσεων'', γράφει ο Συνασπισμός των Βιομηχανιών του τομέα Υπηρεσιών στις ανακοινώσεις  υπέρ του Tisa, ένα από τα λίγα έγγραφα από τα ελάχιστα διαθέσιμα ,για να πάρετε μια ιδέα των κινήσεων της  που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Προσχέδια της Συνθήκης, ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τις διαπραγματεύσεις δεν υπάρχουν. Ετσι, το έγγραφο που σήμερα το Espresso είναι σε θέση να αποκαλύψει, και που δημοσίευσε το WikiLeaks, είναι σημαντικό. Για πρώτη φορά από την έναρξη των διαπραγματεύσεων Tisa δημοσιοποιείται το κείμενο των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων σχετικά με τα χρηματοοικονομικά: τραπεζικές υπηρεσίες, χρηματοοικονομικά προϊόντα, ασφάλειες. Το κείμενο έχει ημερομηνία 14 Απριλίου, την ημερομηνία της τελευταίας συνόδου των διαπραγματεύσεων - η επόμενη συνάντηση είναι προγραμματισμένη σε λίγες ημέρες: από τις 23 έως τις 27 Ιουνίου - και πρόκειται για ένα σχέδιο που αποκαλύπτει τα ζητήματα που διαπραγματεύονται οι διάφορες πλευρές,όπου υπογραμμίζονται οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων χωρών όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, και αποκαλύπτονται οι διαφορετικές στοχεύσεις και εθνικοί προγραμματισμοί.
Η μυστικότητα. Αυτό που εντυπωσιάζει αμέσως είναι η πρώτη σελίδα του αρχείου, όπου εξηγείται πώς το έγγραφο θα πρέπει να παραμείνει μυστικό ακόμη και αν μπορεί να συζητηθεί χρησιμοποιώντας μη προστατευμένα κανάλια, "Αυτό το έγγραφο θα πρέπει να προστατευτεί από μη εξουσιοδοτημένο τρόπο αποκάλυψης, αλλά μπορεί να αποσταλεί μέσω ταχυδρομείου, με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με φαξ, να συζητηθεί μέσω μη ασφαλών τηλεφωνικών γραμμών και να αποθηκευθεί σε υπολογιστή κοινής χρήσης. Μπορεί να αποθηκευθεί σε ένα κτίριο, δωμάτιο, ή αποθηκευτικό χώρο κλειστά ή προστατευμένα". και να αποχαρακτηριστεί " πέντε έτη από την έναρξη ισχύος της Tisa και, σε περίπτωση που αυτή δεν τεθεί σε ισχύ, πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων."
Δυσκολεύεται να πιστέψει κανείς ότι, παρά την πρωτοφανή κρίση που μαστίζει συνολικά την παγκόσμια οικονομία, με την καταστροφή επιχειρήσεων, και την εξαερωση εκατομμύρια θέσεων εργασίας αλλά, δυστυχώς,και πάρα πολλές ζωές, να αποφασίζονται οι νέοι διεθνείς οικονομικοί κανόνες  με απόλυτη μυστικότητα. Αλλά υπάρχει εξήγηση: η Tisa είναι η κληρονομιά της Ντόχα, της σειράς διαπραγματεύσεων που ξεκίνησε στη Ντόχα, του Κατάρ, το 2001, στα πλαίσια του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), για την παγκοσμιοποίηση και την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, η οποία προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και απέτυχε το 2011, μετά από δέκα χρόνια διαπραγματεύσεων και αντιπαραθέσεων μεταξύ ανεπτυγμένου κόσμου, Ηνωμένων Πολιτειών, Ιαπωνίας, Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τις αναπτυσσόμενες χώρες, την Ινδία , την Κίνα, τη Λατινική Αμερική.
Με την αποτυχία της Ντόχα (Doha Round), οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες που πιέζουν για παγκοσμιοποίηση και απελευθερώσεις, μετέφεραν τις συνομιλίες σε χώρους σκοτεινούς (αδύνατο να τους χαρακτηρίσει κανείς διακριτικούς, λόγω της μυστικότητας που περιβάλλει τις διαπραγματεύσεις και το κείμενο της συμφωνίας), μακριά από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, μακριά από την μαζική αντίδραση των διαδηλωτών κατά της παγκοσμιοποίησης που μερικές φορές είχαν χαρακτήρα απειλητικό και βίαιο. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η Tisa , για την οποία κανείς δεν μιλά και για την οποία πολύ λίγοι γνωρίζουν. Ωστόσο, η συμφωνία αυτή θα επηρεάσει τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Τι προβλέπει η Tisa; Δεν θα μπορέσει κανείς να το πει με βεβαιότητα μέχρι να έχει στη διάθεση του ολο το σχέδιο της συμφωνίας, αλλά το προσχέδιο για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες που αποκαλύπτει σήμερα το WikiLeaks είναι σαφές. "Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι η Tisa θα σταματήσει τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να ενισχύσουν τους κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα", λέει η Jane Kelsey, καθηγήτρια Νομικήςστο Πανεπιστήμιο του Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, γνωστή για την κριτική της στάση απέναντι στην παγκοσμιοποίηση. "Η Tisa προωθείται από τις ίδιες κυβερνήσεις που πέρασαν το χρηματοοικονομικό μοντέλο της απορύθμισης στον ΠΟΕ το οποίο έχει αποτύχει και που θεωρείται ότι ευθύνεται για την παγκόσμια οικονομική κρίση", λέει η Kelsey. "Ένα παράδειγμα από  όσα διαφαίνονται στο προσχέδιο είναι ότι οι κυβερνήσεις που θα προσχωρήσουν στην Tisa θα παραμένουν δεσμευμένες και θα επεκτείνουν τα σημερινά όρια απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος  και τις απελευθερώσεις, θα χάσουν το δικαίωμα να κρατούν τα οικονομικά δεδομένα στο έδαφός τους, θα πιεστούν να αποδεχθούν χρηματοοικονομικά προϊόντα δυνητικά τοξικά και θα υποστούν νομικές κυρώσεις σε περίπτωση που πάρουν μέτρα πρόληψης για την αποφυγή μιας νέας κρίσης αντίθετα από τα συμφωνηθέντα".
 
Ο θησαυρός των δεδομένων. Το άρθρο έντεκα του κειμένου που διέρρευσε από το WikiLeaks δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πώς τα δεδομένα των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών βρίσκονται στο επίκεντρο των στόχων και των επιδιώξεων των χωρών που διαπραγματεύονται την Tisa. Στο κείμενο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και o Παναμάς, γνωστός φορολογικός παράδεισος, υποβάλουν διάφορες προτάσεις. Η Ευρώπη απαιτεί "καμία χώρα, μέρος των διαπραγματεύσεων, να μη μπορεί να πάρει μέτρα που αποτρέπουν τη μεταφορά ή την ανάλυση των χρηματοοικονομικών πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένων της μεταφοράς δεδομένων με ηλεκτρονικά μέσα, από και προς το έδαφος της εν λόγω χώρας". 
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διευκρινίζει ότι, παρά τον όρο αυτό, το δικαίωμα ενός κράτους που συμμετέχει στην Tisa να προστατεύει τα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτική ζωή δεν θα θιγούν, "υπό την προϋπόθεση ότι το δικαίωμα αυτό δεν θα χρησιμοποιηθεί για την παράκαμψη όσων προβλέπει αυτή η συμφωνία." Ο Παναμάς, όμως, αντιδρά και ζητά να αποφασιστείότι "μια χώρα που είναι μέρος της συμφωνίας δεν είναι υποχρεωμένη να προσκομίζει ή να επιτρέψει την πρόσβαση σε πληροφορίες που σχετίζονται με τις χρηματοπιστωτικές υποθέσεις και τους λογαριασμούς μεμονωμένων πελατών ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος ή ενός πάροχου διασυνοριακών χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών". Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, είναι απόλυτες: οι χώρες που συμμετέχουν στη συμφωνία είναι υποχρεωμένες να επιτρέψουν στον πάροχο χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών να μεταφέρει τα δεδομένα μέσα και έξω από το έδαφός τους, σε ηλεκτρονική ή άλλη μορφή. Ως προς το θέμα της προστασίας της ιδιωτικής ζωής,οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν καμία διευκρίνιση.
Αυτό που προξενεί εντύπωση στο άρθρο της Tisa αναφορικά με τα δεδομένα, είναι ότι το ζήτημα τίθεται σε συζήτηση όταν την ίδια στιγμή έχουμε τις αποκαλύψεις του Edward Snowden, για τα προγράμματα που επιτρέπουν στις Ηνωμένες Πολιτείες να έχουν πρόσβαση σε οποιαδήποτε δεδομένα: από τις επικοινωνίες μέχρι τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Όμως, ενώ η NSA τα δεδομένα αυτά τα απέκτησε παράνομα, κατά τη διάρκεια μυστικών επιχειρήσεων κατασκοπείας και ως εκ τούτου η χρησιμότητά τους σε νομική βάση είναι περιορισμένη, με την Tisa όλα αυτά θα γίνονται νόμιμα και υπό το φως του ήλιου.
Με άλλα λόγια, η Tisa κάνει σαφές ότι η ίδια η Ευρώπη – την στιγμή που διενεργεί επίσημη έρευνα για το σκάνδαλο Nsa στην "Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων" του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (LIBE) –την ίδια στιγμή διαπραγματεύεται επιπόλαια με τις Ηνωμένες Πολιτείες την παραχώρηση της κυριαρχίας της  στα οικονομικά στοιχεία μας για λόγους εμπορικούς. Και όσο για τα δεδομένα, οι αμερικανοί λομπίστες του "Συνασπισμού της βιομηχανίας Υπηρεσιών", που πιέζουν υπέρ της Tisa, δεν φαίνεται να αμφιβάλλουν :"Με την πρόοδο της τεχνολογίας της πληροφορίας και της επικοινωνίας, όλο και περισσότερες υπηρεσίες θα πρέπει να παρέχονται στον χρήστη ηλεκτρονικά, οπότε, οι περιορισμοί στην ελεύθερη ροή των δεδομένων αποτελούν εμπόδιο για τις συναλλαγές στον τομέα των υπηρεσιών, γενικά. "
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Tisa; Θα στραφεί πράγματι σε βασικές υπηρεσίες, όπως η παιδεία και ο τομέας της υγείας; Το Espresso επικοινώνησε με την Public Services International (PSI),την παγκόσμια ομοσπονδία των συνδικάτων που εκπροσωπούν 20 εκατομμύρια εργαζόμενους στις δημόσιες υπηρεσίες 150 χωρών. Η Rosa Pavanelli, η πρώτη γυναίκα στην ηγεσία της ομοσπονδίας μετά από μια ζωή στην ιταλική CGIL, δεν έχει καμία αμφιβολία ότι οι διαπραγματεύσεις της Tisa έχουν βάλει στόχο όλες τις υπηρεσίες, και όχι μόνο της χρηματοοικονομικές, αλλά και την "υγεία και την παιδεία και τη μεταβίβαση δεδομένων". Και για την Ιταλία ποιος διαπραγματεύεται;
"Η Ιταλία, όπως και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αυτό το έχει αναθέσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή", λέει τονίζοντας την "μεγάλη μυστικότητα που επικρατεί γύρω από την Tisa." Ο Daniel Bertossa, ο οποίος από την πλευρά της Public Services International προσπαθεί να παρακολουθήσει και να αναλύσει τις διαπραγματεύσεις, είπε στο Espresso ότι, αν και κανένας δεν το έχει γνωστοποιήσει "για τεχνικούς λόγους που έχουν να κάνουν με τον ΠΟΕ, γνωρίζουμε ότι η Tisa έχει βάλει στο μάτι όλες τις υπηρεσίες και οι χώρες που διαπραγματεύονται το έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι ενδιαφέρονται για όλες τις υπηρεσίες" ακόμη και τον στρατιωτικό τομέα οποίος "όλο και περισσότερο καταφεύγει σε ιδιωτικές εταιρείες", λέει ο Bertossa, υπογραμμίζοντας τα θέματα εμπιστευτικότητας γύρω από τις εργασίες της συνθήκης και το ότι γίνονται εκτός ΠΟΕ, ο οποίος, "παρά τα προβλήματά του τουλάχιστον επιτρέπει σε όλες τις χώρες να συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις και δημοσιοποιεί το κείμενο των διαπραγματεύσεων. " Ενώ, αν δεν ήταν το WikiLeaks δεν θα γνωρίζαμε τίποτα για την Tisa. Για Στους άρχοντες της αγοράς, αυτή τη φορά, τα πράγματα πήγαν στραβά.
* L'Espresso, 19 Ιουνίου, 2014

ΠΗΓΗ...[--->]

Sans ή Ασάνζ δυσκοιλιότητα;

Γελωτοποιός...

Το πρόβλημα του ψυχαναγκασμού-καταναγκασμού έχει τις ρίζες του (σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία) στο πρωκτικό στάδιο.

Αυτή είναι η περίοδος όπου το παιδί πρέπει να μάθει κάτι που ‘του φαίνεται τελείως αφύσικο: Να κάνει τα «κακά» του στο γιογιό.

Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη σύγκρουση που μπορεί να σημαδέψει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου (ειδικά αν οι γονείς του δείξουν υπερβάλλοντα ζήλο.)

Η μητέρα (ή ο πατέρας) ζητάνε από το παιδί κάτι παράλογο: Να δώσει τα «κακά» του. Το παιδί προτιμάει να τα κρατήσει (δικά του είναι άλλωστε, γιατί να του τα πάρουν;) Οι γονείς όμως θέλουν το παιδί τους να «καθαρίσει» -για να μην χρειάζεται να πληρώνουν και για πάνες μεταξύ των άλλων.

Έτσι υπάρχουν δύο αντικρουόμενες δυνάμεις: Η μια παίρνει. Η άλλη κρατάει.

Αν η δύναμη που θέλει να πάρει έχει υπερβολικές απαιτήσεις (όπως να «καθαρίσει» το μωρό από το πρώτο έτος, να μάθει να σκουπίζεται, να πατάει το καζανάκι και μετά να παίζει την Apassionata του Μπετόβεν στο πιάνο), τότε και η άλλη δύναμη, του παιδιού, γίνεται πιο ισχυρή, με αποτέλεσμα μια παθιασμένη δυσκοιλιότητα.

Οι ψυχαναλυτές υποστηρίζουν (αν και κανείς δεν τους παίρνει και πολύ στα σοβαρά πλέον) ότι αυτή η δυσκοιλιότητα μετατρέπεται με το πέρασμα του καιρού και τις κατάλληλες συνθήκες σε «ψυχική δυσκοιλιότητα».

Από αυτή υποφέρουν οι ενήλικες που δυσκολεύονται να αποχωριστούν πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις –ακόμα κι αν αυτά τους προκαλούν δυσφορία. Δυσκολεύονται να εκδηλωθούν συναισθηματικά, είναι συγκρατημένοι σε κάθε τους εκδήλωση -και στέκονται λες και έχουν καταπιεί το μπαστούνι του γκολφ ή λες και έχουν αιμορροΐδες.

Είναι «συγκρατημένοι»… Συγκρατήστε αυτή τη λέξη.

Στην ιπποκράτεια ιατρική (αν θυμάμαι καλά την ίδια ορολογία χρησιμοποιούν και στη σύγχρονη ομοιοπαθητική) οι άνθρωποι χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες, ανάλογα τα υγρά τους!

Είναι ο αιματώδης, με πληθώρα αίματος, ο οποίος είναι ο ενθουσιώδης τύπος.

Είναι ο μελαγχολικός, με πληθώρα μελανής χολής, που όλοι ξέρουμε τι είναι (ειδικά μετά την οικονομική κατάρρευση), αφού χρησιμοποιούμε την ίδια λέξη με τους αρχαίους ημών προγόνους.

Είναι ο χολερικός, με πληθώρα χολής, ο οποίος τσαντίζεται όταν δεν τον υπακούουν.

Και, τέλος, είναι ο φλεγματικός, με πληθώρα φλέγματος, ο οποίος είναι… ο συγκρατημένος τύπος.

Ακολουθώντας τη συλλογιστική μέθοδο του Γελωτοποιού, η οποία –όπως θα έχετε ήδη καταλάβει- είναι χαοτική στα όρια της ασυναρτησίας, φτάνουμε στο εξής συμπέρασμα:

Φλεγματικός=συγκρατημένος=δυσκοίλιος.

 

Ελπίζω να μπορείτε να με παρακολουθήσετε -και να μην καλέσετε τα παιδιά από το Δρομοκαΐτειο για να με μαζέψουν. Συνεχίζω λοιπόν.

Κάθε λαός έχει κάποια χαρακτηριστικά που τις περισσότερες φορές δεν είναι παρά σκιές της προκατάληψης. Εφόσον όμως ζούμε μέσα στην κοινωνία επηρεαζόμαστε από τις προκαταλήψεις αυτές και επιδρούν στο χαρακτήρα μας. Αν σου πουν ότι τα λιοντάρια (ζωδιακά) είναι ηγετικοί-χολερικοί κι εσύ είσαι λιοντάρι τότε θα αρχίσεις να ασκείς περισσότερο έλεγχο γύρω σου (όπως αν σου λένε συνεχώς ότι είσαι ανίκανος και διεφθαρμένος στο τέλος θα το πιστέψεις και θα αποδεχτείς την υποδούλωση σου στους ικανούς και αδιάφθαρτους).

Έλληνας=διεφθαρμένος

Γερμανός=αδιάφθορος

Ας σκεφτούμε τώρα πως θα χαρακτηρίζαμε έναν Άγγλο (χωρίς ποτέ να τον έχουμε συναντήσει):

Χιουμορίστα; Σίγουρα… Οι Μόντι Πάιθον ήταν Άγγλοι.

Τυπικό; Ποτέ δε θα αργούσε στο ραντεβού του ένας Άγγλος, έτσι δεν είναι;

Gentleman;  Αυτοί ανακάλυψαν τον όρο.

Φλεγματικό; Ολόκληρη γέφυρα του Κβάι έφτιαξαν σφυρίζοντας με απάθεια, παρά τα βασανιστήρια των Γιαπωνέζων.

Η λέξη «φλεγματικός» είναι ο πιο συνηθισμένος προσδιορισμός για έναν «Άγγλο». Δοκιμάστε ‘την με άλλους λαούς: Φλεγματικός Έλληνας. Φλεγματικός Αμερικάνος. Φλεγματικός Τζαμαϊκανός… Δεν ταιριάζει.

Προσθέτοντας αυτόν τον όρο στο προηγούμενο χαοτικό μας συμπέρασμα έχουμε:

Άγγλος=Φλεγματικός=Συγκρατημένος=Δυσκοίλιος

Και αν υψώσουμε τη φλεγματικότητα του Άγγλου στη νιοστή δύναμη του αγγλικού πληθυσμού τι έχουμε; Την Αγγλική δυσκοιλιότητα!

Η Αγγλία υποφέρει από δυσκοιλιότητα.

Χρόνια (διαβάστε χρόν-ι-α) δυσκοιλιότητα όσον αφορά τα μάρμαρα του Παρθενώνα, τα οποία δε θέλει να τα δώσει, δεν μπορεί να τα δώσει, δεν αντέχει να τα αποχωριστεί.

Πρόσφατα απέκτησε δυσκοιλιότητα και με ένα άλλο καλλιτεχνικό έργο: «Το παιδί με το περιστέρι» του Πικάσο.

Το έργο αγόρασε ιδιώτης, αλλά το «Συμβούλιο Τεχνών Βρετανίας» έκρινε ότι το έργο είναι στενά συνδεδεμένο με τη βρετανική ιστορία, επειδή εκτίθεται 70 χρόνια στην Εθνική τους Πινακοθήκη. (Πόσα χρόνια έχουν κλεμμένα τα μάρμαρα του Παρθενώνα; 200; Και είναι κανείς που περιμένει να τα επιστρέψουν και να ζητήσουν και συγνώμη;) Γι’ αυτό απαγόρευσε να βγει από τη χώρα ο πίνακας (πάνε τα 60 εκατομμύρια ευρώ) μέχρι να βρει η Πινακοθήκη τα λεφτά για να τον αγοράσει.

-          Κάνε τα κακάκια σου, μωράκι μου.

-          Τε τέλω.

Και για να μην προσβληθούν οι φιλότεχνοι που παρομοιάζουμε τον πίνακα με «κακάκι» σας θυμίζω μια φράση του ίδιου του Πικάσο:

«Ακόμα και την κουράδα μου να εξέθετα θα τη θεωρούσαν αριστούργημα».

Η τελευταία δυσκοιλιότητα της Αγγλίας έχει να κάνει με τον πιο επικίνδυνο εγκληματία των τελευταίων χρόνων, τον Ιουλιανό (όχι τον Παραβάτη) Ασάνζ –ή μήπως Ασάντζ; Ας τον λέμε Ιουλιανό, που είναι πολύ ταιριαστό και όμορφο όνομα.

Αν δείτε παραπάνω θα παρατηρήσετε ότι τον υπερθετικό βαθμό (ο πιο επικίνδυνος) δεν τον έκλεισα μέσα σε εισαγωγικά.

Ο Ιουλιανός είναι πράγματι ο μέγιστος εγκληματίας, γιατί κατάφερε όσα δεν είχε καταφέρει ολόκληρη KGB τόσα χρόνια: Να ξεβρακώσει τη CIA.

Γι’ αυτό και αν παραδοθεί στους Αμερικάνους θα εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες, όχι βεβαίως επειδή «βίασε» δυο γυναίκες.

Το «βίασε» μέσα σε εισαγωγικά, οι γυναίκες-αναγνώστριες έχουν αρχίσει να βγάζουν τα μαχαίρια τους. Ας εξηγηθούμε, για να μην παρεξηγηθούμε.

Η σεξουαλική πράξη του Ιουλιανού με τις δυο γυναίκες έγινε με αμοιβαία συναίνεση. Ο «βιασμός» έγκειται στην άρνηση του προαναφερόμενου να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό.

Ηλιθιότητα εκ μέρους του; Βεβαίως. Κάθε άνθρωπος με IQ άνω του μετρίου χρησιμοποιεί προφυλακτικό στις σχέσεις-της-μιας-βραδιάς.

Ανήθικο εκ μέρους του; Πάλι βεβαίως. Δεν είναι θεμιτό να αδιαφορείς για τις επιθυμίες του ερωτικού σου συντρόφου.

Εγκληματικό εκ μέρους του; Και πάλι βεβαίως. Τις υποχρέωσε να συναινέσουν στο «χωρίς προφυλακτικό», οπότε τις βίασε, σύμφωνα με το Σουηδικό δίκαιο.

Πρέπει να δικαστεί; Τετράκις βεβαίως.

Είτε είσαι Πακιστανός είτε είσαι ο Ιουλιανός πρέπει να δικάζεσαι. Αλλά η δίκη –πάντα- πρέπει να είναι δίκαιη.

Η δημοκρατία έχει ως δεκανίκι της την αμερόληπτη δικαιοσύνη. Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει δημοκρατία. Αλλά τι είναι η δικαιοσύνη, τι η δημοκρατία και τι τ’ ανάμεσό τους; Ας κάνουμε μια ψηφοφορία για να καταλάβουμε.

 

Όσοι πιστεύουν ότι ο Ιουλιανός κυνηγιέται διηπειρωτικά επειδή υποχρέωσε τις ερωτικές συντρόφους του να κάνουν σεξ χωρίς προφυλακτικό να σηκώσουν το χέρι τους… Δεν είστε και πολλοί, βλέπω.

Όσοι πιστεύουν ότι ο Ιουλιανός πρέπει να εκδοθεί στις ΗΠΑ και να εκτελεστεί επειδή έδωσε στη δημοσιότητα απόρρητα κρατικά έγγραφα να σηκώσουν το χέρι τους…  Τώρα μαζευτήκατε περισσότεροι.

Όσοι πιστεύετε ότι η εκάστοτε εθνική κυβέρνηση σας προστατεύει από τους κακούς να σηκώσετε το χέρι… Τόσο πολλοί; Δυστυχώς, Ιουλιανέ, πρέπει να εκτελεστείς. Η απόφαση πάρθηκε δημοκρατικά, γιατί εσύ είσαι «κακός».

Λίγο πριν την εκτέλεση ας επιστρέψουμε στην αγγλική δυσκοιλιότητα. Ο Ιουλιανός χαίρει πολιτικής ασυλίας από την κυβέρνηση του Ισημερινού. Όμως η αγγλική κυβέρνηση δε θέλει να αφήσει τα «κακά» της. Τα κρατάει με πείσμα και φλεγματικότητα. Ακόμα κι αν αυτά πάνε να ξεφύγουν η κυβέρνηση θα τα ξανατραβήξει μέσα. Δε θα τους επιτρέψει την «ασφαλή δίοδο».

Μάλιστα ετοιμάζεται να εισβάλει στο χώρο της πρεσβείας του Ισημερινού, καταργώντας κάθε διπλωματικό νόμο, για να συγκρατήσει τα κακά της –και να τα δώσει μετά εκεί που πρέπει.

Όπως φαίνεται, ο Ιουλιανός Ασάντζ, όπως και κάθε άλλος παραβάτης του παγκόσμιου δικαίου (του ισχυρού), θα γίνει ένα ακόμα λιωμένο έντομο στο παμπρίζ της αμερικανικής θωρακισμένης λιμουζίνας.

Ευτυχώς, για εκείνον, δε ζήτησε ασυλία στην ελληνική πρεσβεία. Οι Έλληνες «διπλωμάτες» θα τον είχαν παραδώσει ναρκωμένο και δεμένο στους Αμερικάνους το επόμενο πρωινό (θυμηθείτε τον -μικρότερης σημασίας για τα παγκόσμια δρώμενα- Οτσαλάν).

Πριν τελειώσω, μια διευκρίνιση:

Για όλους τους λαούς (είτε είναι Άγγλοι είτε Έλληνες είτε Πακιστανοί είτε Αμερικάνοι) ισχύει το εξής: Υπάρχουν κάποιοι καλοί και κάποιοι κακοί. Το ποιος είναι καλός ή κακός σηκώνει μεγάλη συζήτηση.

Για τις κυβερνήσεις τους (είτε είναι της Αγγλίας είτε της Ελλάδας είτε των ΗΠΑ είτε του Ισημερινού) ισχύει το εξής: Σχεδόν πάντα είναι ενάντια στο συμφέρον των λαών τους και πάντα ενάντια στο συμφέρον των άλλων λαών.

Το «σχεδόν πάντα» επίσης σηκώνει πολύ μεγάλη συζήτηση.

Ας τελειώσουμε γραφικά (με γκράφιτι): Ελευθερία στους παραβάτες!