Ψυχρός πόλεμος 2.0: Επικίνδυνα παιχνίδια από τα “γεράκια” της Ουάσιγκτον...

του system failure...

 Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη Ρωσία, επιχειρώντας να την απομονώσουν στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά. Η υποστήριξη των νεο-ναζί στην Ουκρανία, είχε σαν στόχο να σύρουν καταρχήν τη Ρωσία σε έναν πόλεμο φθοράς στην Αν. Ουκρανία. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι τα "γεράκια" της Ουάσιγκτον ετοιμάζονται για ένα πυρηνικό "προληπτικό" χτύπημα κατά της Ρωσίας πιστεύοντας ότι μπορούν να προλάβουν τα Ρωσικά ή και τα Κινεζικά αντίποινα, χρησιμοποιώντας την αντιπυραυλική ασπίδα που έχουν εγκαταστήσει στις χώρες της Αν. Ευρώπης.

 

Δυστυχώς, υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό. Η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες, σφίγγει τον κλοιό γύρω και από την Κίνα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται μετά την πρόσφατη μεγάλη συμφωνία Ρωσίας-Κίνας στον τομέα της ενέργειας. Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, οι ΗΠΑ μετακινούν το 60% των ναυτικών τους δυνάμεων στην περιοχή του Ασιατικού Ειρηνικού, ενώ σχεδιάζουν μελλοντικά ένα αντίστοιχο "αντιπυραυλικό" σύστημα στην περιοχή.

http://adiritos.blogspot.gr/2014/06/us-tightens-grip-on-china.html

http://www.presstv.ir/detail/2014/06/21/367985/us-shifting-resources-to-encircle-china/

 

Γιατί η Αμερικανική οικονομική ελίτ βιάζεται να "κάψει" τον πλανήτη; Η απάντηση είναι ότι, πιθανώς δεν περίμεναν τη στροφή της Ρωσίας, που ήταν σχεδόν παραδομένη στα χέρια των Ρώσων ολιγαρχών και έτοιμη να αφομοιωθεί από το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Οι κινήσεις του Πούτιν βρήκαν απροετοίμαστους τους Δυτικούς ολιγάρχες και τώρα τρέχουν για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Η περίπτωση του "προληπτικού" πυρηνικού χτυπήματος ενδεχομένως να βρίσκεται ως εναλλακτικό σχέδιο - έσχατη λύση στην ατζέντα, σε περίπτωση που αποτύχει το σχέδιο διάσπασης της αχανούς Ρωσικής επικράτειας.

 

Το γεγονός ότι ο Πούτιν επιχειρεί να εθνικοποιήσει πλήρως την οικονομία και το τραπεζικό σύστημα, επιχειρώντας να προστατέψει τη Ρωσία από την επέκταση της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης δικτατορίας, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τον λόγο που οι διεθνείς τραπεζίτες έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον του.

Η Διατλαντική Συμφωνία Ελευθέρων Συναλλαγών...

Του Γιάννη Τόλιου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...  
Ως το τέλος Ιουνίου 2014 θα συζητηθεί στις Βρυξέλλες η λεγόμενη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου & Επενδύσεων (TTIP – Transatlantic Trade and Investment Partnership), σε πιο ελεύθερη μετάφραση Διατλαντική Συμφωνία Ελευθέρων Συναλλαγών. Στις διαβουλεύσεις έχουν ευρεία συμμετοχή λόμπι πολυεθνικών εταιρειών, ενώ αποκλείονται εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων.

Στις αντιφατικές σχέσεις «προσέγγισης» και «αντιπαράθεσης» μεταξύ Ε.Ε.-ΗΠΑ δρουν οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες. Στις σχέσεις προσέγγισης είναι οι πολύμορφες οικονομικές ανταλλαγές και ειδικότερα το διμερές εμπόριο, που το 2011 ανήλθε σε 455 δισ. €, με θετικό ισοζύγιο για την Ε.Ε. 72 δισ. € (οι ΗΠΑ εξήγαγαν αγαθά 192 δισ. €, η Ε.Ε. 264 δισ. €). Επίσης οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος εταίρος της Ε.Ε. στο εμπόριο υπηρεσιών, εξάγοντας 138,4 δισ. € (29% των συνολικών εισαγωγών της Ε.Ε.), ενώ εισήγαγε από την Ε.Ε. υπηρεσίες 143,9 δισ. € (24% των συνολικών εξαγωγών της Ε.Ε.). Οι συγκεκριμένες ανταλλαγές συμπληρώνονται από ένα δυναμικό επενδυτικό κλίμα. Οι αμερικανικές εταιρείες επένδυσαν το 2011 στην Ε.Ε. 150 δισ. €, ενώ εταιρείες από την Ε.Ε. επένδυσαν στις ΗΠΑ 123 δισ. €. Οι άμεσες επενδύσεις μεταξύ τους αντιπροσωπεύουν 50% της αξίας των άμεσων ξένων επενδύσεων διεθνώς. Ταυτόχρονα το συνολικό απόθεμα επενδύσεων των ΗΠΑ στην Ε.Ε. ξεπέρασε το 2011 το 1,3 τρισ. €, ενώ της Ε.Ε. στις ΗΠΑ το 1,4 τρισ. €.
Στις τάσεις προσέγγισης υπάρχουν ταυτόχρονα και αντιθέσεις (δολαρίου-ευρώ στον ρόλο του αποθεματικού νομίσματος, εμπορικά πλεονάσματα Γερμανίας και ελλείμματα των ΗΠΑ, γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις στον έλεγχο πρώτων υλών κ.ά.). Ωστόσο, η αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση και συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών των δύο ιμπεριαλιστικών κέντρων (με διαφοροποιήσεις μεταξύ χωρών της Ε.Ε.) πιέζουν προς μεγαλύτερη προσέγγιση, η οποία ενισχύεται από τον αυξανόμενο ανταγωνισμό των αναδυόμενων οικονομιών, κυρίως των BRICS (Βραζιλία-Ρωσία-Ινδία-Κίνα-Ν. Αφρική).

Προς το τέλος του «πολέμου κατά των ναρκωτικών»...

Polet François , μεταφραση Λογοθέτης Χάρης, monde diplomatique.gr...

Εδώ και καιρό, η Ουάσινγκτον έχει επιβάλει τη δική της λύση για τη μάστιγα των ναρκωτικών : τον πόλεμο εναντίον τους, κατά προτίμηση έξω από το δικό της έδαφος. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η σχετική συναίνεση σταδιακά αποδυναμώνεται.

« Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών είναι μια αποτυχία [1] ». Η έκθεση που δημοσιεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2013

στην ιστοσελίδα της British Medical Journal δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αμφιβολίες : οι απαγορευτικές πολιτικές -που έχουν συνδεθεί με το όνομα του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, ο οποίος, στις 17 Ιουλίου 1971, είχε χαρακτηρίσει τα ναρκωτικά ως « υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο »- δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Μάλιστα, μεταξύ 1990 και 2010, η μέση τιμή των οπιούχων (ηρωίνη και όπιο), καθώς και της κοκαΐνης, μειώθηκε κατά 74% και 51%, αντίστοιχα, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό και τη μεγαλύτερη καθαρότητα των προϊόντων. Μήπως είναι καιρός να δοκιμαστεί μια άλλη μέθοδος για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, όπως γίνεται ήδη σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ ή στην Ουρουγουάη ;

Μια καταφατική απάντηση δεν σημαίνει την υποβάθμιση του φαινομένου. Με σχεδόν 200 εκατομμύρια καταναλωτές, η αγορά των ναρκωτικών κάνει τζίρο που υπολογίζεται σε 300 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, δηλαδή σχεδόν όσο το ΑΕΠ της Δανίας. Η διαιώνιση του προβλήματος, όμως, δεν πρέπει να συσκοτίζει κάποιες βαθιές αλλαγές που έχουν συντελεστεί.

Όπως και παλαιότερα, τρεις χώρες των Άνδεων, η Βολιβία, η Κολομβία και το Περού, εξασφαλίζουν σχεδόν το σύνολο της παγκόσμιας προσφοράς κοκαΐνης. Το Αφγανιστάν παράγει σταθερά πάνω από το 80% των οπιούχων που πωλούνται παγκοσμίως. Άλλα ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων αυτών με προορισμό την Ευρώπη περνά πλέον από την αφρικανική ήπειρο, προκαλώντας σοβαρά φαινόμενα αστάθειας στις τοπικές οικονομίες και τους τοπικούς θεσμούς.

Θανατηφόρα λιτότητα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ας υποθέσουμε, όπως ο Καρυωτάκης, πως «δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου»· πως η χώρα δεν βρίσκεται στον γκρεμό, πως αποκατέστησε τα δύο βασικά ισοζύγιά της, αφού από αμφότερα αποσπά πλεονάσματα αντί των χρονίων ελλειμμάτων.

Ας υποθέσουμε πως το Μνημόνιο εκπνέει και πως στο εξής η χώρα, αντί της «αλληλεγγύης» των εταίρων, προσέρχεται στις αγορές του χρήματος.
Αραγε, στις νέες συνθήκες, που η κυβέρνηση ευαγγελίζεται και παντοιοτρόπως πασχίζει να διαπιστεύσει, υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να διασκεδάσει την ελληνική απαισιοδοξία, να προσφέρει κάποια ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον; Απλό ερώτημα, δύσκολη έως αδύνατη η απάντηση.
Το κόστος της υποθετικής «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας υπερβαίνει κατά πολύ τα εξ αυτής αβέβαια ωφελήματα. Ωστόσο, ούτε η «εξυγίανση» είναι βέβαιη, καθ' όσον οι διαπλεκόμενοι του χθες είναι οι ίδιοι που μονοπωλούν το έργο της «εξυγίανσης» και που συνεχίζουν να αντλούν αθέμιτα οφέλη της διαπλοκής τους. Αλλοι υφίστανται τα βάρη και τις θυσίες, άλλοι αποκομίζουν ωφελήματα.
Στο πρόσφατο βιβλίο «Λιτότητα. Η ιστορία μιας επικίνδυνης ιδέας», ο Mark Blyth, από το Πανεπιστήμιο Μπράουν, εξηγεί ότι η πολιτική της λιτότητος συνιστά «τιμωρητική μανία» που καταστρέφει μόνον, χωρίς να εξασφαλίζει το μέλλον. Η λιτότητα, τονίζει ο συγγραφεύς, καταρρακώνει το ηθικό των οικονομικών συντελεστών, αναστέλλει κάθε επενδυτική πρόθεση, επιβαρύνει τα χρέη, αντί να τα ελαφρύνει, καθυστερεί την επανεκκίνηση της οικονομίας. Ακόμη χειρότερα, η λιτότητα διευρύνει τις ανισότητες, με συνέπεια ότι δεν διευκολύνει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη, αλλά τις επιδεινώνει ακόμη περισσότερο.
Στην Ελλάδα, ακόμη και αν οι βασικές ανισορροπίες σήμερα διορθώνονται, η χώρα βρίσκεται σε σαφώς δυσμενέστερη θέση για να εγκατασταθεί στην οδό της ανάκαμψης. Κατά την τελευταία 6ετία, σύμφωνα με τη Eurostat, το δημόσιο χρέος από 112,9% του ΑΕΠ εκτινάχθηκε σε 175%. Το εθνικό εισόδημα συρρικνώθηκε κατά 25%, η ανεργία ανήλθε σε 28% και 65% στους νέους. Οι μισθοί και συντάξεις περικόπηκαν κατά 40%, το σύστημα εργασιακών σχέσεων έχει βαρύτατα αποδιαρθρωθεί.

Bill Hicks: Η φωνή μιας άλλης Αμερικής...

Barikat...

Tι ήταν αλήθεια ο Bill Hicks; Ένας εξαιρετικός stand-up comedian, ένας ακτιβιστής, ένας βέβηλος, άθεος, άπατρις που ήταν το μαύρο πρόβατο για το συντηρητικό συρφετό στις ΗΠΑ ή μήπως απλά ήταν another dead hero, όπως αναγράφεται κάτω από την εικόνα του, στο εσώφυλλο του Ænima των Τool;
Ίσως να ήταν όλα αυτά μαζί και άλλα πολλά περισσότερα. Ο Hicks, έζησε στα χρόνια της κυριαρχίας του «αμερικάνικου ονείρου», σε μια κοινωνία που λάτρευε τους ατσαλάκωτους αστέρες του Hollywood, ακολουθούσε πιστά ηγέτες σαν το Ρήγκαν και το Μπούς (τον senior), γέλαγε με τις κρυάδες τύπων σαν τον Letterman και ταυτόχρονα κατανάλωνε σαν μανιακή.
Ο ήρωας μας, δεν άνηκε στην διαχρονική ελίτ των αντισυστημικών αστέρων που ζει και βασιλεύει στις ΗΠΑ και ανα περιόδους βγάζει μερικά αξιόλογα φυντάνια για να αυτοαναγορεύονται σε φωνές ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, την ίδια στιγμή που οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αυτούς των «εχθρών» τους.
Ο Hicks, δεν διεκδίκησε ποτέ να είναι η φωνή της σιωπηρής πλειοψηφίας. Ήξερε πολύ καλά ότι η πλειοψηφία ήταν απέναντι του. Το ήξερε, δεν το υπέθετε. Το έζησε στα πρώτα του χρόνια όταν η φήμη ενός τύπου που λέει «ωραία αστεία», απλωνόταν στις επαρχιακές πολιτείες των ΗΠΑ. Οι παραστάσεις του σε μπαρ, στριπτιζάδικα, ταβέρνες και σε ελάχιστες περιπτώσεις θέατρα, του Νότου κατέληγαν σε καυγά ή ακόμα και σε προπηλακισμό όταν ο Hicks άρχιζε την ενότητα για τους rednecks. Kοινώς, όλους αυτούς τους τύπους που πίστευαν βαθιά ότι οι μαύροι δεν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος, η γυναίκα υπάρχει μονάχα για να διαιωνιστεί το θλιβερό είδος τους και οι κομμουνιστές παραφυλάνε στα σύνορα της πολιτείας τους ή έχουν ήδη μπει ως πράκτορες στο επιτελείο των Δημοκρατικών.

Μια στρουθοκάμηλος στην Ουκρανία...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Οπως κι αν τις λογαριάσουμε τις παρενέργειες της κλιματικής αλλαγής, σίγουρα συγκαταλέγεται στα παράδοξα θεάματα μια στρουθοκάμηλος στην Ουκρανία. Την είδαμε όμως, σαν ένα ειρηνικό ιντερμέδιο ανάμεσα στις εικόνες βίας που έφταναν από τη ματωμένη χώρα. Την είδαμε αλαφιασμένη μπροστά στις αιφνίδιες μαζικές επισκέψεις, όπως και τα υπόλοιπα τετράποδα εκθέματα του ζωολογικού κήπου με τον οποίο είχε προικοδοτήσει την ημιρωμαϊκή βίλα του ο φυγάς Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Οι εκατοντάδες Ουκρανοί που έσπευσαν εκεί είδαν τη συνήθη χλιδή όσων πλούτισαν εν διαφθορά «ευεργετώντας» τον λαό τους και «σώζοντάς» τον από τους αμέσως προηγούμενους διεφθαρμένους· οι οποίοι επανακάμπτουν, υποτίθεται εξαγνισμένοι, για να ξανασώσουν χώρα και λαό...

Αμετανόητα κυκλική η Ιστορία ή βραχυκυκλωμένη στο σημειωτόν της; Θα ήταν άδικο να το πούμε. Σίγουρα μια μικρή έστω εξέλιξη ήταν και παραμένει ορατή στην Ουκρανία και σε όσες άλλες χώρες απελευθερώθηκαν από τη ρωσική δεσποτεία. Μόνο που η δημοκρατία αποκτά ουσία και σε αυτές και στην ίδια τη Ρωσία τόσο συχνά όσο συχνά κυκλοφορεί στρουθοκάμηλος στον ψυχρό Βορρά. Αφού βρίσκεται στο έλεος του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που κατασκευάζει τον έναν λαϊκιστή σωτήρα μετά τον άλλον, και των ολιγαρχών.

Τη χαρά που βλέπουμε τώρα στα μάτια των Ουκρανών (πλην όχι όλων πια, αφού ο διχασμός είναι ευδιάκριτος), τη βλέπαμε και με την Πορτοκαλί Επανάσταση. Οπως την είδαμε και στις χώρες της Αραβικής Ανοιξης, όπου όμως η δημοκρατία δεν άρχισε καν να μπουσουλάει. Ισως επειδή και εκεί κάνουν το παιχνίδι τους πολλοί δάσκαλοι εισαγωγής, που θέλουν να τη μάθουν να βηματίζει, με το δικό του πρόγραμμα ο καθένας, και κυρίως με το δικό του συμφέρον.

Οι νικητές ράβουν την ιστορία στα μέτρα τους...

Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η κυριαρχία πάνω στους λαούς επιβλήθηκε με ένα καθολικό σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε τα πάντα, από τη στρατιωτική επέμβαση και τη γενοκτονία ως την αλλοίωση και προσαρμογή της ιστορίας στις ανάγκες των νικητών. Κι αυτό το σχέδιο εφαρμόστηκε με τη μεγαλύτερη πληρότητα στις ίδιες τις επικυρίαρχες χώρες, σε βάρος των ίδιων των λαών τους. Η αστυνομική καταστολή δεν ήταν το κύριο μέσο, αν και δεν ήταν καθόλου αμελητέα, για τη χειραγώγηση των κοινωνιών. Στη Δύση, τα κύρια μέσα ήταν η παιδεία και η κουλτούρα. Η διδασκόμενη ιστορία έπρεπε να εξυπηρετεί το σχέδιο επιβολής και κυριαρχίας. Και για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο τα εγχειρίδια ιστορίας των σχολείων, αλλά και τα βιβλία, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και, βεβαίως, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιμόρφωσης και επικοινωνίας αξιοποιήθηκαν για να εμπεδωθούν οι «αλήθειες» που υπηρετούν τα σχέδια επιβολής. Από τα παιδικά κόμιξ ως τα κλασικά μυθιστορήματα, οι «άλλοι» ήταν βάρβαροι, αιμοβόροι, απολίτιστοι και ανάξιοι να ορίζουν τη μοίρα τους. Όλα τα ψυχαγωγικά αφηγήματα, για παιδιά και ενήλικους, από τον Ταρζάν μέχρι τον Τζον Γουέιν, συστηματικά και επίμονα πρόβαλαν τους κατακτημένους ή υπό κατάκτηση λαούς ως υπανθρώπους, ως χειρότερους από άγρια ζώα, που όφειλαν οι καλοί λευκοί να εξημερώσουν και να φέρουν στο δρόμο του θεού. Έτσι συνεχίστηκε, στους νεότερους χρόνους, η παράδοση του ρατσισμού στις αναπτυγμένες κοινωνίες που είχε καλλιεργηθεί για προφανείς λόγους τον καιρό των κατακτήσεων και της δουλείας.

Όταν το σύστημα απειλεί με μια νέα κρίση...

του system failure....

Ένα αντίστροφο σενάριο της κρίσης του 2008 στις ΗΠΑ θα ήταν μια πιθανή νέα κρίση, που αυτή τη φορά θα ξεκινούσε από την Ευρώπη. Η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία νιώθει ότι υπάρχει μια απειλή για την κυριαρχία της με αφετηρία τις προσεχείς ευρωεκλογές. Οι δυνάμεις των ευρωσκεπτικιστών, που ανήκουν κυρίως στην πατριωτική Δεξιά, παρουσιάζονται αισθητά ενισχυμένες, ενώ η Αριστερά μοιάζει αποφασισμένη να μην προσαρτηθεί στο νεοφιλελεύθερο μπλοκ στο οποίο προσχώρησαν και τα Σοσιαλιστικά Ευρωπαϊκά κόμματα.

Τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης μοιάζουν παγιδευμένα ανάμεσα στις αγορές που είναι έτοιμες να επιτεθούν ανά πάσα στιγμή και στην ΕΚΤ, γι'αυτό προχωρούν σε σκληρότερα “προληπτικά” μέτρα λιτότητας. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα είναι οι περικοπές ύψους 50 δισ. που ανακοίνωσε ο Ολάντ για τη διετία 2015-2017.

Το σύστημα απειλεί τις κοινωνίες με μια νέα κρίση καθώς δεν θέλει να δει τα σχέδια του να εκτροχιάζονται. Σε περίπτωση που οι ευρωεκολογές αναδείξουν μεγάλη άνοδο των αντι-νεοφιλελεύθερων δυνάμεων στην ευρωβουλή, αυτό σημαίνει ότι οι “αγορές” θα ετοιμαστούν για μια νέα μεγάλη οικονομική κρίση που αυτή τη φορά θα ξεκινήσει από την Ευρώπη, καθώς η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία θέλει πάση θυσία να ολοκληρώσει το πείραμα που ξεκίνησε στην Ελλάδα, επεκτείνοντας το, σε πρώτη φάση, σε όλη την ευρωζώνη, ακόμα και στη Γερμανία.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1997;

του Μωυση Λιτση...

Το τέλος του φθηνού χρήματος προκαλεί νέες χρηματοοικονομικές αναταράξεις στις αναδυόμενες αγορές και επιτείνει την ανησυχία όσον αφορά τη διεθνή οικονομική σταθερότητα.

 Τι κοινό έχουν η Τουρκία, η Αργεντινή, η Ινδία, η Νότιος Αφρική και η Ουκρανία; Τίποτα πέραν του ότι για τους γύπες των αγορών ανήκουν συλλήβδην στο «καλάθι» των αναδυόμενων οικονομιών: οικονομιών που αναπτύσσονται ταχέως χάρη στα δολάρια που δανείζει η Γουόλ Στριτ, κάνοντας τα εθνικά τους νομίσματα ευάλωτα σε υποτιμήσεις και αυξήσεις επιτοκίων για την ανάσχεση του πληθωρισμού, δημιουργώντας παράλληλα με τις εντεινόμενες κοινωνικές και πολιτικές ταραχές ιδίως στην Τουρκία(αλλά και την Αργεντινή και την Ουκρανία) ένα νέο εκρηκτικό μείγμα, που έφερε αυτόματα στο νου των διεθνών οικονομικών αναλυτών το προηγούμενο της κρίσης στις αναδυόμενες αγορές του 1997.

 Από την κατάρρευση τότε του ταϊλανδέζικου μπαχτ, φθάσαμε στη συνολική νομισματική-χρηματοπιστωτική κατάρρευση ολόκληρης σχεδόν της νοτιοανατολικής Ασίας, των γνωστών «τίγρεων» όπως αποκαλούνταν τα οικονομικά «θαύματα» της ασιατικής μεγαλομανίας με σήμα κατατεθέν τους σύγχρονους γυάλινους ουρανοξύστες με τα διαφημιστικά χρωματιστά τρέιλερ γνωστών πολυεθνικών τραπεζών και όχι μόνο.

Η παράνοια της πλουτοκρατίας...

του Πωλ Κρουγκμαν, απο  TO BHMA - NEW YORK TIMES...

Οι αυξανόμενες ανισότητες έχουν οικονομικό κόστος: στάσιμους μισθούς παρά την αυξανόμενη παραγωγικότητα, αυξανόμενο χρέος που μας κάνει πιο ευάλωτους στην οικονομική κρίση. Υπάρχουν, για παράδειγμα, ισχυρές αποδείξεις ότι οι υψηλές ανισότητες οδηγούν σε χειρότερη υγεία και υψηλότερη θνησιμότητα.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Οι ακραίες ανισότητες δημιουργούν μια τάξη ανθρώπων που είναι ανησυχητικά αποκομμένοι από την πραγματικότητα _ και παράλληλα δίνουν στους ανθρώπους αυτούς μεγάλη δύναμη.

Το παράδειγμα που κάνει πάταγο αυτές τις μέρες είναι ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής Τομ Πέρκινς, ιδρυτής της Kleiner Perkins Caufield & Byers. Σε επιστολή του προς τη «Wall Street Journal», ο Πέρκινς διαμαρτύρεται για την δημόσια κριτική του «1%» _ την οποία παρομοιάζει με τις επιθέσεις των Ναζί εναντίον των εβραίων.

Μπορεί να πείτε ότι πρόκειται απλώς για έναν τρελό. Αλλά ο Πέρκινς δεν είναι καν ο πρώτος μεγαλοεπενδυτής που παρομοιάζει τους υπέρμαχους της προοδευτικής φορολόγησης με ναζιστές. Το 2010, ο Στίβεν Σουόρτσμαν, πρόεδρος του Blackstone Group, είχε δηλώσει ότι η πρόταση να καταργηθούν τα «παραθυράκια» στην φορολογική νομοθεσία για τους επενδυτές θύμιζε «την εποχή που ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία το 1939».

Οι ανάξιοι πλούσιοι....

Του Πολ Κρούγκμαν, μεσω TVXS...

Η πραγματικότητα της αυξανόμενης ανισότητας στην
Αμερική είναι εμφανής.

Μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι
πραγματικοί μισθοί του κατώτερου μισού του εργατικού δυναμικού έχουν
παραμείνει ίδιοι ή έχουν μειωθεί, ενώ τα εισοδήματα του ανώτερου 1%
έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί (και τα εισοδήματα του ανώτερου 0,1% έχουν
αυξηθεί ακόμη περισσότερο). Ενώ μπορούμε και θα έπρεπε να ξεκινήσουμε
στις ΗΠΑ μία σοβαρή συζήτηση γύρω από το τί πρέπει να κάνουμε για αυτή
την κατάσταση, το ίδιο το γεγονός - ότι ο αμερικανικός καπιταλισμός όπως
είναι σήμερα υποσκάπτει τα θεμέλια της μεσαίας τάξης - παρουσιάζεται
σαν να μην πρέπει καν να αποτελεί θέμα συζήτησης. Αλλά αποτελεί.




Εν μέρει αυτό αντανακλά το διάσημο ρητό του Άπτον Σίνκλερ: «Είναι
δύσκολο να κάνεις κάποιον να κατανοήσει κάτι, όταν ο μισθός του
εξαρτάται ακριβώς από τη μή κατανόησή του».

Πόσο μοιραίες θα είναι οι τράπεζες για την κυβέρνηση και την κοινωνία όλη;

Του Πέτρου Σταύρου, απο το Red NoteBook...

Θα ξεκινήσουμε με θέματα όχι άμεσα συνδεδεμένα με τον τίτλο αυτού του άρθρου, επιχειρώντας να ξεδιαλύνουμε κάπως τα πράγματα γύρω από τα ζητήματα του χρέους των χωρών σε επιτήρηση, για να δούμε έτσι, πού ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα και κυρίως για να βγάλουμε τα απαραίτητα πολιτικά συμπεράσματα που να δικαιολογούν, τελικά, τον τίτλο.
Πριν από λίγο καιρό, ακούστηκαν διθυραμβικά σχόλια για την όντως επιτυχημένη επιχείρηση εξόδου στις ιδιωτικές αγορές χρήματος της Ιρλανδίας. Η ζήτηση των Ιρλανδικών ομολόγων ήταν περίπου τέσσερις φορές υψηλότερη από την προσφορά τους. Το πρόγραμμα της δήθεν ευρωπαϊκής σταθεροποίησης μας λέει ότι στη συνέχεια θα ακολουθήσει η Πορτογαλία και ήδη προβλέπεται, από τους έγκυρους οικονομικούς αναλυτές, ότι και αυτή η έξοδος θα είναι επιτυχημένη. Κανονικά και σύμφωνα με τους αρχικούς σχεδιασμούς της ΕΕ, μετά την Πορτογαλία και μέσα στο 2014 θα ακολουθούσε η Ελλάδα. Όμως τα πράγματα με την έξοδο της ελληνικής οικονομίας στις αγορές έχουν μπερδευτεί αρκετά.

Η Ευρώπη επιλέγει την ύφεση...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Με την πρόσφατη υποβάθμιση της αξιοπιστίας του δημόσιου χρέους της από την S&Ρ, η Ε.Ε. κατατάσσεται στην αυτή βαθμίδα ΑΑ+ με τις ΗΠΑ. Ωστόσο, η ισοβαθμία ανάμεσα στις δύο κυριότερες οικονομικές περιοχές του κόσμου δεν απηχεί τις αυτές ανησυχίες των βαθμολογητών.

Εάν στην εντεύθεν του Ατλαντικού πλευρά προσάπτεται σύγχυση και ανεπάρκεια μέτρων προς καταπολέμηση της κρίσης και σταθεροποίηση της οικονομίας, για την εκείθεν πλευρά διατυπώνονται ακριβώς αντίθετες ανησυχίες: υπερδραστηριότητα από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα, με κίνδυνο στρέβλωσης και ευθραυστοποίησης των οικονομικών δεδομένων. Ανάληψη υπερβολικών κινδύνων για την ανάκαμψη από αμερικανικής πλευράς, αδράνεια από ευρωπαϊκής έναντι της κρίσης. Η Αμερική δίδει άμεση προτεραιότητα στην ανάκαμψη, στην κατανάλωση, στην απασχόληση, ενώ η Ευρώπη, με την προσήλωση στη δημοσιονομική «εξυγίανση», αποδέχεται ως αναπόφευκτο τίμημα την ύφεση και τη μαζική ανεργία.
Παρά την αυτή βαθμολογία, τα αποτελέσ-ματα των επιλογών δεν συγκλίνουν, αλλά διαπιστώνονται εκ διαμέτρου αντίθετα. Εάν η Αμερική εμπνέει ανησυχίες ως προς τη διατήρηση του «αναιδούς» αναπτυξιακού ρυθμού της, που ανέρχεται σήμερα σε 4,1% σε ετήσια βάση, η Ευρώπη προκαλεί ανησυχίες κυρίως για τη στασιμότητα και τις ενδείξεις επερχόμενου αποπληθωρισμού, που επισπεύδεται με τη συρρίκνωση της νομισ-ματικής κυκλοφορίας ήδη από το τελευταίο τρίμηνο του 2013. Ο ρυθμός των ιδιωτικών επενδύσεων, ενώ στην Αμερική εκτινάσσεται στο 4,8% και 5,8% στους τομείς της «πνευματικής ιδιοκτησίας», στην Ευρώπη όχι μόνον παραμένει στάσιμος, αλλά και εγκαθίσταται σε αρνητικές επιδόσεις.

Ο Τσίπρας και η λίστα των 100...

Cynical..

Η συμπερίληψη του αρχηγού του Σύριζα στη λίστα των 100 στοχαστών του κόσμου για το έτος 2013, και ειδικότερα στην ομάδα των "αμφισβητιών", ήταν σαφώς μια μεγάλη έκπληξη, η οποία αν μη τι άλλο δείχνει ότι η Ελλάδα και τα όσα θλιβερά λαμβάνουν χώρα στο τομάρι της καταλαμβάνουν δεσπόζουσα θέση στον παγκόσμιο δημόσιο χώρο. Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι, ότι από το σύνολο Ελλάδα, αυτό που επιλέγεται και αναδεικνύεται ως το πλέον σημαντικό είναι η προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα και όχι κάποιου άλλου. Του Σαμαρά, φερ' ειπείν, που δεν προφταίνει να μαζεύει εγκώμια από Βερολίνο και Βρυξέλλες.

Η λίστα του Foreign Policy συντάσσεται με αμιγώς πολιτικά κριτήρια, με τα πρόσωπα να αντιπροσωπεύουν τα σημεία ενδιαφέροντος και τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Σ' αυτό το πλαίσιο η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα θα λέγαμε ότι δείχνει όχι κατ΄ανάγκη τις προτιμήσεις του αμερικανικού παράγοντα, (αν και αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει), αλλά τις προσδοκίες του για το πώς θα εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα. Δείχνει δηλαδή το μέλλον, όπως το προεικάζουν οι διάφοροι διακεκριμένοι μάντεις των ΗΠΑ.  

Ανισότητα και πόλωση....

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Από τη χώρα του μεγάλου πλούτου και της μεγάλης φτώχειας, τις ΗΠΑ, φθάνουν όλο και περισσότερες καταγγελίες της οικονομικής και κοινωνικής πόλωσης, ενώ παράλληλα στη Γηραιά Ηπειρο η ανισότητα θεωρείται όχι μόνον δικαιολογημένη και μοιραία, αλλά και ωφέλιμη, ως δήθεν κινητήρια δύναμη της οικονομίας.

Η Γαλλία σήμερα εγκαλείται ως υπερβολικά «σοσιαλιστική», λόγω του σχετικού «εξισωτισμού» των εισοδημάτων. Η εργοδοσία και τα ΜΜΕ εκστρατεύουν εναντίον κάθε πρόσθετης φορολογίας από τον πρόεδρο Ολάντ, επικαλούμενοι ότι αυτό αποθαρρύνει τις επενδύσεις, που μοιραία στρέφονται προς χώρες με ευμενέστερο φορολογικό σύστημα. Ωστόσο, παρά τον εργοδοτικό θρήνο, η Γαλλία παραμένει από τις πρώτες χώρες υποδοχής ξένων επενδύσεων στην Ευρώπη, πολύ πιο επάνω από τη Γερμανία.
Στην Αμερική, παρά τον κυνισμό του μεγάλου χρήματος, όλο και περισσότερες οξυδερκείς φωνές καταγγέλλουν την ανισότητα εισοδημάτων και πλούτου όχι μόνον για ηθικούς και κοινωνικούς λόγους, αλλά και για καθαρά οικονομικούς. Στην όξυνση της εισοδηματικής ανισότητος κατά τις τρεις πρόσφατες δεκαετίες αποδίδεται η τρέχουσα από το 2008 κρίση. Το περίφημο κορυφαίο 1% των πλουσιότερων Αμερικανών, ενώ ιδιοποιείτο 10% του εθνικού εισοδήματος το 1980, καρπώνεται σήμερα 24%.
Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν σημειώνει ότι 95% του πρόσθετου εθνικού εισοδήματος από το 2009 μέχρι σήμερα επήγε στο πλουσιότερο 1% και ότι 60% αυτού επήγε στο ακόμη πλουσιότερο 0,1%, με ετήσιο ατομικό εισόδημα περισσότερο από σχεδόν 1,9 εκατομμύριο δολάρια. Οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» επισημαίνουν ότι η ακραία έκρηξη της ανισότητος διαβρώνει τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικονομίας. Η συγκρότηση μιας νέας ολιγαρχίας του μεγάλου χρήματος δεν ενισχύει το πνεύμα επιχειρηματικότητος, όπως εκ των άνω ατεκμηρίωτα προεξοφλείται, αλλά αντίθετα το αποθαρρύνει. Η σημερινή πόλωση εισοδημάτων επιστρέφει πλέον στα επίπεδα του 1928, με την πρόσθετη επιδείνωση της κρίσης προ των πυλών.

Η τρόικα, το Ευρωκοινοβούλιο και οι ευρωεπαρχιώτες...

του Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
Η ΑΠΟΦΑΣΗ του Ευρωκοινοβουλίου να θέσει στο μικροσκόπιό του τον ρόλο και τις δραστηριότητες της τρόικας σε χώρες-μέλη (Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία) σηματοδοτεί μία στροφή στον τρόπο που το μόνο αιρετό όργανο της Ε.Ε. αντιμετωπίζει την κρίση του ευρώ και κυρίως τη διαχείρισή της από το ευρωιερατείο. Η παρέμβαση έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και βεβαίως δεν προεξοφλεί αλλαγή πολιτικής εκ μέρους της ευρωζώνης. Πιθανότατα δεν θα είχε ούτε τώρα εκδηλωθεί εάν δεν είχαμε σε μερικούς μήνες ευρωεκλογές.

Εστω και έτσι, όμως, η παρέμβαση του Ευρωκοινοβουλίου θα τροφοδοτήσει τις αμφισβητήσεις του δόγματος της μονοδιάστατης λιτότητας. Μέχρι τώρα, το Βερολίνο επιβάλλει αυτή την πολιτική χωρίς σοβαρά εμπόδια, κυρίως επειδή την αποδέχονται οι άρχουσες ελίτ ακόμα και των χωρών-μελών που πλήττονται απ’ αυτήν.

Είναι κοινός τόπος ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην ευρωπαϊκή περιφέρεια -και ειδικότερα στις χώρες-μέλη που έχουν εγκλωβισθεί σε μνημόνια- εγείρει μείζονα θεσμικά ζητήματα. Ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί η τρόικα χαρακτηρίζεται από εξόφθαλμο έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Το επισημαίνει και το Ευρωκοινοβούλιο. Ενώ η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και κυρίως η Ελλάδα τυπικά συνεχίζουν να είναι ισότιμα μέλη της ευρωζώνης, στην πραγματικότητα έχουν περιέλθει σε καθεστώς αποικίας χρέους. Με άλλα λόγια, έχουν ουσιαστικά πάψει να είναι κυρίαρχα κράτη.

Ιδιωτικό Χρέος: η νέα ωρολογιακή βόμβα...

του Μωυση Λιτση...

Όλοι μιλάνε για το πρόβλημα του δημόσιου χρέους, θεωρώντας την περικοπή των δημοσίων δαπανών, άρα και των ψηγμάτων κοινωνικής πολιτικής, προϋπόθεση για τη μείωσή του και το συμμάζεμα των δημοσιονομικών. Τι γίνεται όμως με το εξίσου δυσθεώρητο ιδιωτικό χρέος, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η ευημερία των καπιταλιστικών κοινωνιών τις προηγούμενες δεκαετίες;

  Η αδυναμία αποπληρωμής των ιδιωτικών  χρεών(νοικοκυριά, επιχειρήσεις) που συσσωρεύτηκαν κυρίως τη δεκαετία του ευρώ και του φθηνού δανεισμού στα περισσότερα κράτη μέλη της ευρωζώνης, εγκυμονεί μία ακόμη ωρολογιακή βόμβα για την ευρωπαϊκή οικονομία.

  Παράλληλα η υπερχρέωση νοικοκυριών και επιχειρήσεων θέτει για μία ακόμη φορά το ζήτημα της σχέσης μεταξύ πίστης και ανάπτυξης στο σύγχρονο καπιταλισμό. Η χορήγηση πιστώσεων ήταν από τις απαρχές του καπιταλισμού, την περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης, βασικός μοχλός ανάπτυξης και ανάληψης ρίσκου για τις δραστηριότητες της ανερχόμενης τάξης των εμπόρων που ξανοίγονταν στα πέρατα του κόσμου.

 Σήμερα η μαζική χορήγηση πιστώσεων έχει βασικό κίνητρο τη διατήρηση της καταναλωτικής ευμάρειας(πριν την κρίση) και τη δημιουργία χρηματιστηριακών φουσκών μέσω των οποίων συντηρείται η όποια ανάπτυξη. Τα καταναλωτικά και πάσης φύσεως άλλα δάνεια-όλοι θυμόμαστε πως χτύπαγε το τηλέφωνο πριν την κρίση από εκπροσώπους πρόθυμων τραπεζών να «βοηθήσουν» με παροχές πιστωτικών καρτών κλπ-λειτουργούσαν ως «αποζημίωση» για τη συνεχή καθήλωση των εισοδημάτων στον αναπτυγμένο κόσμο. Πώς να αγοράσεις σπίτι, αυτοκίνητο και υπηρεσίες, πώς να αναπτύξεις τη δραστηριότητα της επιχείρησής σου(ειδικά μιας «ελληνικού» τύπου μικρομεσαία επιχείρηση), χωρίς πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό, ο οποίος δινόταν αβέρτα τις εποχές των παχιών αγελάδων;

Η αλήθεια της NSA...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ, απο την Αυγη...

«Αυτό κάνουν όλοι» δήλωσαν, σαν καλοί επαγγελματίες, τα αφεντικά της NSA, της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να θυμώνουμε, δεν πρέπει να σκανδαλιζόμαστε με όλα αυτά τα ερεβώδη που έρχονται στο φως. Γιατί βεβαίως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Από καταβολής, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν το είπαν ευθέως, αλλά αυτό ήταν το μήνυμά τους στο πόπολο: το αγαθό της ασφάλειας δικαιολογεί «παρεκκλίσεις» από αυστηρά πρωτόκολλα και θεσμικούς φραγμούς. Στο κάτω κάτω, τι είναι αυτό το κράτος δικαίου εξόν από γραφειοκρατία και ανώφελες συζητήσεις; Εμείς είμαστε η καθαρή δράση, εσείς είστε οι κουβέντες, είπαν ουσιαστικά οι επικεφαλής.
Μου ήλθε στο νου μια καλή αμερικανική σειρά με τον τίτλο Homeland. Παίζεται στην ελληνική τηλεόραση αυτόν τον καιρό και το στόρι της αφορά τον πόλεμο των αμερικανικών υπηρεσιών με την ισλαμιστική τρομοκρατία. Εκεί, λοιπόν, στο Homeland, τα δείχνει όλα και τα δικαιολογεί όλα: τα ειδικά βασανιστήρια στον ανακρινόμενο -με τη συνοδεία death metal θορύβου- αλλά κυρίως τη σαρωτική χρήση των πιο ευφάνταστων τεχνολογιών. Και φυσικά οι παρακολουθούμενοι είναι bad guys, αληθινά επικίνδυνοι τύποι. Το σενάριο μοιάζει υπερβολικά με την αφήγηση που ακούσαμε από τα χείλη των αρχι-πρακτόρων.

Τα ψηφιακά "πανοπτικά" και ο νέος ολοκληρωτισμός...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
Χειρότερη και από το ψεύδος είναι η μισή αλήθεια. Ναι, δεν υπάρχουν «ψεκασμοί», αλλά οι… «συνομωσίες» περισσεύουν, όπως και η βαριάς μορφής α-νοησία, τύπου Πάγκαλου.
Γιατί η σύγκριση της παρακολούθησης των Αμερικανών από την ελληνική ΕΥΠ με την παρακολούθηση ολόκληρου του κόσμου από την NSA παραπέμπει στο ανέκδοτο με τον ελέφαντα και το μυρμήγκι. Κι εδώ είναι καταφανές ότι το μεγαλομανές, παχύσαρκο μυρμήγκι παρίστανε τη δεκαετία του 1990 τον ελέφαντα!
Δεν εμμένω, όμως, ούτε στο παράνομο της πράξης ούτε στην αβελτηρία του συμψηφισμού, αλλά ούτε και στο «ξέπλυμα», όπως θεωρούν πολλοί, της παρανομίας των ΗΠΑ. Γιατί θεωρώ ότι πίσω από τη δήθεν α-νοησία ή τη δήθεν συνήθη κατασκοπεία κρύβεται η ανάπτυξη ενός νέου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού κι ενός μετανεωτερικού, ψηφιακού φασισμού.
Ο Μεγάλος Αδελφός, είναι τα δορυφορικά αλλά και τα επίγεια «πανοπτικά» σε χώρες και κοινωνίες που τείνουν να αναδομηθούν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με τους ομαδικούς τάφους-Καιάδες για τους άνεργους και τους απόκληρους. Έχουμε ξαναγράψει (τον περασμένο Ιούνιο) ότι η υπόθεση της παρακολούθησης εκατοντάδων εκατομμυρίων χρηστών του διαδικτύου έγινε (και γίνεται) από την αμερικανική υπηρεσία NSA, η οποία δημιουργήθηκε από τον Τρούμαν το 1952 προκειμένου να συλλέγει πληροφορίες στρατιωτικού χαρακτήρα.
Υπενθυμίζουμε τα χιλιάδες διαβαθμισμένα έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από το Wikileaks , αποδεικνύουν πως οι Αμερικανοί διπλωμάτες λειτουργούν και ως κατάσκοποι, αφού καλούνται να προμηθεύσουν την υπηρεσία IC(Intelligence Community),που περιλαμβάνει 17 μυστικές υπηρεσίες μεταξύ των οποίων τη CIA και την NSA,με δεδομένα που αφορούν ακόμα και το DNA αλλοεθνών διπλωματών!
Όσοι εκπλήσσονται με την υπόθεση NSA ξεχνούν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ψήφισε διάταξη για τον έλεγχο του διαδικτύου (αποκάλυψη των New York Times το 2010). Σύμφωνα με αυτή επιβλήθηκε σε όλες τις ιδιωτικές εταιρίες επικοινωνίας να είναι συμβατές με τα συστήματα παρακολούθησης των κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας.
Συνεπώς, η Microsoft, το Google, το Yahoo, το Facebook, το Skype, ακόμα και το Blackberry διαφοροποίησαν τον τρόπο λειτουργίας τους έτσι ώστε το FBI και η NSA να μπορούν να ακούν και να βλέπουν ό,τι επικοινωνείται σ’ αυτά. Μέχρι πρότινος παρεχόταν η δυνατότητα στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ να ελέγχουν μέσω ειδικών «παραθύρων» τους χρήστες του διαδικτύου.
Αλλά ο έλεγχος κινούνταν στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Ομπάμα νομιμοποίησε απολύτως την παρακολούθηση. Η NSA επιτηρεί, τώρα, τους πάντες και τα πάντα χάρη στο δίκτυο δορυφόρων, τις θυγατρικές της υπηρεσίες σε ολόκληρο τον πλανήτη και τους σέρβερ των μεγάλων ιντερνετικών δικτύων. Η NSA, μάλιστα, είχε εμπλακεί και στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα.
Και τότε αλλά και όταν οι γερουσιαστές Widen και Udall υπέβαλαν ερωτήσεις για τις παρακολουθήσεις από την NSA οι απαντήσεις της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν αρνητικές. Το ίδιο έλεγαν και οι εταιρείες. Η Microsoft, μάλιστα, διαφήμιζε την ασφάλεια των δεδομένων των πελατών της. Κι όμως οι παρακολουθήσεις γίνονταν κανονικά και με το νόμο!
Έτσι, για μία ακόμη φορά τίθεται το θέμα της ελευθερίας στις επικοινωνίες αλλά και της παραβίασης του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων(για τα οποία τόσο κόπτονται κατά τα άλλα οι Αμερικανοί), καθώς και για το αν η πληροφορική θα καταστεί στα χέρια των παγκόμσιων ολιγαρχών ένας νέος ολοκληρωτισμός.

Τα κανάλια ανακάλυψαν την Αμερική...

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Κόντεψαν να πνιγούν στο ποτάμι με τις απορίες οι παρουσιαστές των χθεσινών δελτίων ειδήσεων και ευτυχώς που τους κρατούσε το κεφάλι έξω από το νερό το πανάγαθο χέρι της Παναγίας της Δεξιάς, διότι αλλιώς θα είχαμε δράματα. Μα είναι δυνατόν ο Πάγκαλος να αποκάλυψε φόρα παρτίδα ότι η Ελλάδα παρακολουθούσε τους πρέσβεις των ΗΠΑ στην Αθήνα και την ‘Άγκυρα, ρωτούσαν ο ένας τον άλλον. Είναι πραγματικά ανεξήγητο, απαντούσαν ο ένας στον άλλον, φτύνοντας τον κόρφο τους και τον κόρφο του διπλανού τους.
Αν θεωρείς ότι ο Πάγκαλος είναι ένας γραφικός απόμαχος της ζωής που περιφέρει το σαρκίο του στα κανάλια και τα ραδιόφωνα, τότε η αποκάλυψη για τις υποκλοπές μοιάζει όντως ανεξήγητη. Αν γνωρίζεις όμως, που το γνωρίζεις, ότι ο Πάγκαλος ήταν και παραμένει μεγαλοπαράγοντας της πολιτικής, χρόνια υφυπουργός και υπουργός Εξωτερικών με υψηλές εσωτερικές και εξωτερικές διασυνδέσεις, τότε η εξήγηση μπορεί να είναι απλούστατη: Κάνοντας χρήση του ακαταλόγιστου που του έχουν απονείμει τα καθεστωτικά μίντια ο Θόδωρος βγήκε και ξέπλυνε τις ΗΠΑ, την ώρα που τις είχαν πιάσει με τη γίδα στην πλάτη. Το ενδεχόμενο αυτό ουδόλως απασχόλησε τους παρουσιαστές των δελτίων, διότι ως φαίνεται η εκδοχή του τρελού του χωριού είναι πολύ πιο βολική για το σύστημα από την εκδοχή του υπηρέτη αλλότριων συμφερόντων.
Τους έβλεπες και έλεγες, τώρα θα το πούνε, τώρα θα το πούνε. Τώρα θα αναρωτηθούνε για το αυτονόητο, που τριβέλιζε τα μυαλά της πλειοψηφίας των τηλεθεατών. Και όμως δεν το είπαν, δεν εξήγαγαν το σχεδόν αυταπόδεικτο συμπέρασμα: Αν μπορούσε το κράτος να παρακολουθεί τους πρέσβεις των ΗΠΑ, σκέψου πόσο εύκολο ήταν να παρακολουθεί τους πολίτες του, σκέψου πόσοι κοριοί έχουν μπει στα τηλέφωνά μας τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, από την εποχή του Τόμπρα και του Μαυρίκη μέχρι σήμερα.