Η επιβολή της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας και της κοινωνίας που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια βασίζεται σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Η πολιτική αυτή, η μνημονιακή πολιτική, συνίσταται στο να παρουσιάζεται στους πολίτες αυτή η αναδιάρθρωση ως ο μοναδικός δρόμος για τη δημοσιονομική εξυγίανση του κράτους και με τη δύναμη των προπαγανδιστικών μέσων «ενημέρωσης» να θεωρείται ως «φυσικό φαινόμενο». Η επιβολή της εξαθλίωσης της πλειοψηφίας για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους παρουσιάζεται περίπου τόσο αναγκαία όσο αναγκαίο είναι όταν βρέχει να κρατάει κανείς ομπρέλα. Αυτό το «πολιτικό παιχνίδι» εξαντλήθηκε, έφτασε στα όριά του. Είναι λοιπόν λογικό κι επόμενο να αλλάζει σταδιακά η ρητορική της μνημονιακής εξουσίας.
Θα περίμενε κανείς ίσως ότι στην προσπάθειά τους να διασωθούν οι τελευταίοι γόνοι του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος θα «φτιασίδωναν» λίγο το πρόσωπο της κυβέρνησής τους (είμαστε και στο τριώδιο) με κάποια ψήγματα «κοινωνικής πολιτικής». Και όμως. Ό,τι κι αν επικαλούνται, το υποτιθέμενο «ρεκόρ πρωτογενούς πλεονάσματος», την απειλή του ΣΥΡΙΖΑ, τα αποτελέσματα στο «μείγμα της πολιτικής τους» είναι ανύπαρκτα. Καμία ελάφρυνση στην πληττόμενη κοινωνία δεν θέλουν να προσφέρουν. Κανένα μέτρο έστω διάσωσης του διαρρηγνυόμενου κοινωνικού ιστού. Το μόνο που αλλάζει στην πολιτική τους είναι το πρόσημο του εκβιασμού.