του Στρατη Μπουρναζου, απο τα Ενθεματα...
Δεν είναι
πολλά αυτά που ξέρω για τον Πειραιά. Έχω διαβάσει για την ιστορία της
πόλης, έχω κάνει ωραίες βόλτες με καλούς φίλους, παρακολουθώ (συνήθως
μέσω αυτών των φίλων) τα πολιτικά δρώμενα στο λιμάνι. Και όμως, σήμερα,
για τον Πειραιά θέλω να γράψω, κι ας μην τον ξέρω καλά.
Γιατί αυτό
που επιχειρείται να γίνει, με την υποψηφιότητα Μαρινάκη, ξεπερνά τα
όρια της πόλης, τα δημοτικά πράγματα και πρόσωπα: εισάγει ένα νέο
μοντέλο πολιτικής, πολύ επικίνδυνο αν επικρατήσει.
Ασφαλώς,
δεν ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα. Το σύμπλεγμα οικονομικοί
παράγοντες-επαγγελματικό ποδόσφαιρο-πελατειακές
σχέσεις-μήντια-χειραγώγηση δεν εκβάλλει για πρώτη φορά στην πολιτική
σκηνή. Ωστόσο, αν και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της υποψηφιότητας
Μαρινάκη είναι παλιά, η υποψηφιότητά του συνιστά, ποιοτικά, νέο
φαινόμενο. Όλα όσα γίνονταν μέχρι σήμερα παρασκηνιακά ή στο ημίφως, τώρα
(χωρίς να σταματήσουν βέβαια να γίνονται παρασκηνιακά) εμφανίζονται
θριαμβευτικά στο προσκήνιο. Χωρίς προσχήματα, στο πρόσωπο ενός ισχυρού
υποψηφίου, που δεν το κρύβει, αλλά διαλαλεί: Ναι, είμαι ο εκλεκτός του
κεφαλαίου, της μπάλας, του μητροπολίτη.
Η βιτρίνα
είναι υπερκομματική, απολιτική: Ο Πειραιάς, του Πειραιά, τον Πειραιά, ω
Πειραιά, ζήτω ο Πειραιάς, ζήτωσαν οι Πειραιάδες: «Πάμε να νικήσουμε. Να
κάνουμε έργα. Με πράξεις, όχι με λόγια. Τα ψέματα τελειώνουν. Φτάνει η
μιζέρια, η ανεργία και η υποβάθμιση. Αλλάζουμε τον Πειραιά, το λιμάνι
της καρδιάς μας. Να αισθανθούμε ξανά Περήφανοι Πειραιώτες!»: λόγια του
Β. Μαρινάκη στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου (27.4.2014).
Ένας λόγος
κενός περιεχομένου, που, αν το καλοσκεφτούμε δεν δείχνει δα και καμιά
φλόγα ή όραμα για τον Πειραιά. Είναι όμως και κάτι άλλο: ένας βαθύτατα
πολιτικός «απολιτικός» λόγος. Η ιστορία του Ολυμπιακού είναι εξόχως
διδακτική. Επί προεδρίας Μαρινάκη, προωθείται, στους συνδέσμους των
οπαδών, σε άμεση σχέση με τη διοίκηση, η γραμμή Νο Politica:
εξοστρακισμός της πολιτικής σε μια περίοδο που ο κόσμος βράζει, ακόμα
μεγαλύτερη πρόσδεση στη διοίκηση, έμφαση στα χαρακτηριστικά που
φιλοτεχνούν τη μεγάλη ολυμπιακή οικογένεια κλπ. — ενώ παράλληλα, οι
νεοναζιστικοί πυρήνες της Χρυσής Αυγής στις τάξεις των οπαδών
ενισχύονται και δρουν. Το τι σημαίνει αυτή η «μη πολιτική» θα φανεί μετά
τη δολοφονία Φύσσα. Ενώ οι γειτονιές του Πειραιά θρηνούν το παλικάρι
που χάθηκε, η κηδεία του γίνεται πάνδημο γεγονός για την περιοχή,
σύνδεσμοι άλλων ομάδων βγάζουν ανακοινώσεις για τη δολοφονία του (οπαδού
του Ολυμπιακού) Π. Φύσσα, οι σύνδεσμοι του Ολυμπιακού σιωπούν πλήρως —
και η διοίκηση Μαρινάκη υποστηρίζει δημόσια αυτή τη στάση… Ιδού το No
Politica που ανδρώθηκε επί Μαρινάκη: μια απολύτως πολιτική στάση, που
εδώ αβάνταρε τη Χρυσή Αυγή.
