Αντί να φύγουν αυτοί στις 26, έφυγαν τα δάση και οι παραλίες

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

«Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν». Το σύνθημα έμοιαζε υπερβολικό, επιτηδευμένα πιασάρικο, ίσως και αλαζονικό. Κι όμως, αμέσως μετά τις εκλογές, αποδείχθηκε ότι έπρεπε να είχαν φύγει απαξάπαντος στις 26, έπρεπε το αποτέλεσμα να είναι τέτοιο που να μην δίνει στους λογής Πρετεντέρηδες - ο Πρετεντέρης δεν είναι άνθρωπος,
είναι επιθετικός προσδιορισμός- το δικαίωμα να πουν «ε, καλά, δεν έγινε και τίποτα, συνεχίζουμε ως έχουμε, μέχρι την επόμενη δημοσκόπηση της GPO, που θα αποκαταστήσει πλήρως την τάξη». Έπρεπε να είχαν φύγει απαξάπαντος στις 26, γιατί ετούτοι δεν είναι κυβέρνηση που δρα προς όφελος του λαού, εντός του θεσμικώς προσδιορισμένου χρόνου, ετούτοι είναι Οργάνωση ειδικού σκοπού, που όσο μένει στην εξουσία προκαλεί βλάβες μη αναστρέψιμες.
Στις 26 έμειναν, στις 27 έπιασαν δουλειά. Έκλεισαν άρον-άρον τη Βουλή για να μην έχουν ανάγκη την πλειοψηφία των 151, έστησαν τα θερινά τμήματα, όπως έστηναν ο Ποντικομαμής με τον Μπουγιαμπέσα -με το καλό να τους καμαρώσουμε και δημάρχους- τα ματσάκια στη Γ' Εθνική και τώρα ετοιμάζονται να φέρουν νομοσχέδια που δεν θα αφήσουν λίθον επί λίθου. Στην κυριολεξία λίθον επί λίθου, διότι με τις δραστικές αλλαγές που θα επέλθουν στη νομοθεσία για τους ελεύθερους χώρους, τα δάση και τον αιγιαλό, ο καθένας θα χτίζει όπου γουστάρει, θα μπαζώσουν ακόμη και τις θάλασσες για να φτιάξουν τις ριβιέρες που ονειρεύεται ο Σαμαράς.

Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας...

του Ηλία Ιωακείμογλου, απο το Red NoteBook...

1. Οι εύγλωττες εκλογές του Μαΐου
Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη,
όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και  αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.
Δυστυχώς για εμάς, όμως, δεν αρκεί η κυρίαρχη κοινωνική τάξη να απολέσει την ικανότητά της να εκφέρει λόγο περί του γενικού συμφέροντος για να χάσει και την κυβέρνηση. Πρέπει και εμείς να μπορούμε να πληρώσουμε το κενό πολιτικής ηγεμονίας, αναδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοπορία των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Σε αυτό το σημείο, οι εκλογές του Μαΐου μας δίνουν επίσης σαφέστατη απάντηση: η στασιμότητα της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ισχυρή ένδειξη της δυσκολίας μας να συγκροτήσουμε, εμείς πια, στη θέση της αστικής τάξης και εναντίον της, ένα ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο, στο οποίο το συμφέρον των υποτελών κοινωνικών τάξεων θα εμφανίζεται ως γενικό συμφέρον.

Θα φάμε γλάρο!..

Ουδεν Σχολιον...

     Τώρα τελευταία το blog ακούει πολλά και αισιόδοξα περί πρόωρων εκλογών!

     Και γελάει απ' έξω του, ενώ από μέσα του κλαίει..
     Δεν είναι δυνατόν να είμαστε τόσο εύπιστος λαός, να πέφτουμε τόσο εύκολα στις επικοινωνιακές και άλλες παγίδες που μας στήνουν!
     Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι άνθρωποι ανύπαρκτης ηθικής, ξετσίπωτοι και ιταμοί σαν τους αρχηγούς των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης του αίσχους,
     ..υπάρχει ποτέ περίπτωση να εγκαταλείψουν οικειοθελώς την εξουσία, ενώ μπορούν να την διατηρήσουν έστω και ένα δευτερόλεπτο ακόμα;
     Πώς νομίζουμε ότι θα εγκαταλείψουν έτσι εύκολα την ασυλία για τα πολλαπλά πολιτικά τους εγκλήματα, που τους παρέχει η ''καρέκλα'';
     Πώς θα απεμπολίσουν τα οφέλη, οικονομικά και άλλα που τους έχουν τάξει για να εκτελέσουν αυτό το ''συμβόλαιο θανάτου'' εναντίον της ίδιας τους της πατρίδας;

     Υπάρχει ποτέ περίπτωση να δείξουν και την παραμικρή ευαισθησία προς την αλήθεια, το δίκαιο και τους δημοκρατικούς θεσμούς;
     Να νοιώσουν ντροπή που ενώ εκπροσωπούν κι οι δυό μαζί, και με το ζόρι,  μόνον το 30% των πολιτών, κατέχουν το 50+% των εδρών στην Βουλή;
     Να θεωρήσουν ότι απειλούνται, ή έστω πιέζονται από έναν λαό άνευρο, αποχαυνωμένο και απασχολημένον να κυνηγάει την καθημερινή  του επιβίωση;

Πολύ σοβαροί δημοσιογράφοι...

SotosBlog...

Ο Γιάννης Μαρίνος έχει τη φήμη σοβαρού δημοσιογράφου. Ειδικά μεταξύ σοβαρών κύκλων. Χμ… Δεν παίρνω όρκο, αλλά μυρίζομαι εδώ ότι κρύβεται το «φαινόμενο της διαλληλίας», όπως ονομάζεται στη Λογική.

Να εξηγήσω το «φαινόμενο της διαλληλίας», για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν. Αντί γι άγνωστο Χ, θα χρησιμοποιήσω το όνομα «Γιάννης Μαρίνος» ως παράγοντα του προβλήματος, ελπίζοντας να γίνω έτσι πιο εύληπτος.
Έχουμε και λέμε. Στην περίπτωση όπου άγνωστος Χ είναι, π.χ., ο Γιάννης Μαρίνος, το «φαινόμενο της διαλληλίας» διατυπώνεται ως εξής:
«Ο Γιάννης Μαρίνος θεωρείται σοβαρός δημοσιογράφος από σοβαρούς κύκλους, που θεωρούνται σοβαροί καθώς θεωρούν σοβαρό δημοσιογράφο τον Γιάννη Μαρίνο».
Ο συλλογισμός αυτός, θα το προσέξατε, είναι κυκλικός, ατέρμων, και μπορεί να επιστρέφει από το τέλος στην αρχή του και ούτω καθεξής επ’ άπειρον ή μέχρι να κουραστείτε –ad infinitum ή ad nauseam που λένε και στα Λατινικά, για να κάνουν εντύπωση εκείνοι που ασχολούνται με αυτά τα πράγματα, και αντιστοίχως σημαίνουν αυτά στα Ελληνικά «επ’ άπειρον» ή «μέχρι ναυτίας».
Κατανοητό το «φαινόμενο της διαλληλίας»; Σχετικά απλό είναι. Κάτι σαν συλλογισμός-εκκρεμές που πάει συνεχώς πέρα-δώθε ή μάθημα πινγκ-πονγκ για αρχαρίους ή σαν τον ουροβόρο όφι των Ελευθεροτεκτόνων, δηλαδή ένα φίδι που έχει την ουρά του μες το στόμα του. Νομίζω ότι σε θέματα υπόληψης το «φαινόμενο της διαλληλίας» περιγράφεται με αρκετή ακρίβεια από το γνωστό γνωμικό για τον Γύφτο και τη γενιά του, ομολογουμένως σε ρατσιστικό φόντο.

Στο τέλος ο Τσιριμώκος θα φανεί...

του Νικου Κακλαμανη, απο το Red NoteBook...

Το μήνυμα των ευρωεκλογών ήταν απλό και ξεκάθαρο: Όταν γίνουν εθνικές εκλογές, θα τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι κινήσεις των  επόμενων ημερών δείχνουν ότι Σαμαράς, Βενιζέλος και τα αφεντικά τους το κατανόησαν βαθύτατα.

Έχουν απόλυτη συνείδηση,  ότι τα συνήθη μέσα (όργιο προπαγάνδας, διαστρέβλωση θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, εκβιασμοί, τρομοκρατία και έξωθεν παρεμβάσεις) δεν πρόκειται να αποδώσουν – και έχουν προσαρμόσει την τακτική τους στη νέα πραγματικότητα. Στόχος είναι να αποτραπεί κάθε πιθανότητα εθνικών εκλογών, τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο του 2016.

Το σχέδιο, που ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζεται, περιλαμβάνει δυο φάσεις:  Άμεσα, να αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών που στηρίζουν την κυβέρνηση σε 155-160, ώστε να δοθεί η αίσθηση μιας άνετης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και μιας σταθερής κυβέρνησης. Μεσοπρόθεσμα, και συγκεκριμένα μέχρι το τέλος του έτους, να δημιουργηθεί μια δεξαμενή 185-190 βουλευτών, που θα επιτρέψουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.
Η πρώτη φάση του σχεδίου πρακτικά έχει ήδη ολοκληρωθεί. Η δεύτερη είναι πιο δύσκολη, αλλά απολύτως εφικτή. Αυτή τη στιγμή το άθροισμα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ανεξάρτητων είναι ακριβώς 180, αλλά δεν βγάζει πρόεδρο. Ο απαιτούμενος αριθμός θα προκύψει από τον κανιβαλισμό της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Ανεξάρτητων  Ελλήνων. Σε περίπτωση ανάγκης, ενδεχομένως θα αξιοποιηθεί η εφεδρεία της Χρυσής Αυγής, με προφανές αντάλλαγμα την απαλλαγή από τις ποινικές διώξεις. Η μυστικότητα της ψηφοφορίας παρέχει ασφάλεια και διευκολύνει κάθε είδους αποστασία. Φυσικά αυτό θα τους επιτρέψει να ολοκληρώσουν το ξεπούλημα της χώρας και την εξαθλίωση των ανθρώπων.

Επόμενη στάση: αυτοδυναμία...

των Σπ. Νιάκα και Β. Καραγεώργου, απο το Red NoteBook...

Επειδή τα ΜΜΕ, αλλά και η εκτελεστική γραμματεία της ΝΔ, έπαιξαν με τα νεύρα μας λέγοντάς μας ότι ο ηττημένος των ευρωεκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο νικητής η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου,
θα πρέπει αρχικά να παραθέσουμε στο μνημονιακό φαντασιακό τη στεγνή πραγματικότητα. Το πρώτο και βασικό αποτέλεσμα των εκλογών είναι ότι η συγκυβέρνηση και τα κόμματά της υπέστησαν μια ξεκάθαρη ήττα. Το 30% όσων τους ψήφισαν πριν 2 χρόνια, τους εγκατέλειψαν. Αν οι εκλογές ήταν βουλευτικές, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί θα εξέλεγαν διψήφιο αριθμό βουλευτών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε στις εκλογές, όχι γιατί βγήκε πρώτος. Αυτό είναι απλά μια διαπίστωση και οι απλές διαπιστώσεις αρκούν μόνο για τους δημοσιολόγους και τους έντιμους δημοσιογράφους. Για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που είναι κρίσιμο δεν είναι οι διαπιστώσεις ούτε το να λύσουμε τον γρίφο κατά πόσον η νίκη αυτή είναι ιστορική ή «σκέτη». Η νίκη αυτή έχει σημασία στον βαθμό που θα γίνει εργαλείο στα χέρια των «από κάτω» για να αποσταθεροποιήσουν και να ανατρέψουν την κυβέρνηση και στο βαθμό που ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για αυτό. Για να ανιχνεύσουμε τις προοπτικές για το προηγούμενο, είναι ανάγκη να εμβαθύνουμε σε κάποια ερωτήματα.

Έχει βελτιωθεί το πολιτικό σκηνικό για το σύστημα σε σχέση με τον Ιούνη του 2012;
Επειδή δεν είμαστε χρυσόψαρα, να θυμίσουμε ότι η πρώτη αντίδραση των συστημικών κοντυλοφόρων στο σοκ της ριζοσπαστικής αριστεράς στο 27% ήταν να μιλήσουν για «αριστερή παρένθεση» που θα ξεφουσκώσει σύντομα, ενώ οι πιο διαβασμένοι παρέπεμπαν στο τι έγινε με το 25% της ΕΔΑ στη δεκαετία του ’60. Και πάλι στεγνά: Αν παρατηρήσει κανείς την εκλογική εξέλιξη τα τελευταία δύο χρόνια, φαίνεται να παγιώνεται ένα σκηνικό όπου η αριστερά έχει περίπου το ένα τρίτο, η δεξιά 40-45% και στο θολό υπόλοιπο τσαλαβουτάει η κεντροαριστερά, τα ποτάμια, τα γεφύρια κλπ.

Μια φορά Αριστερά, για πάντα Αριστερά;

Του Χρήστου Λάσκου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δύο εβδομάδες πια μετά τις εκλογές είμαστε σε θέση να δούμε καλά τι έγινε και, σε κάποιο βαθμό, και τι έρχεται. Στις 25 Μαΐου του 2014, λοιπόν, ένα μεγάλο παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε για τις κατώτερες τάξεις στην Ελλάδα. Μ’ όλο που οι κατσικωμένοι δεν έφυγαν, δεν χωράει, νομίζω, αμφιβολία πως η αποδρομή ξεκίνησε. Η τρικολόρ κυβέρνηση Σαμαρά του Ιουνίου 2012 ξεφτίζει ραγδαία σε όλες της τις συνιστώσες.
Η Ελιά πολύ γρήγορα κινείται στο να γίνει φύλλο και φτερό, η υπεύθυνη και κυβερνώσα Αριστερά εξαχνώθηκε και η Νέα Δημοκρατία μοιράζει θέσεις στους ανθρώπους της, για να τους εξασφαλίσει πριν «να έρθουν οι κόκκινοι».
Από την άλλη, τη δική μας, πλευρά, για πρώτη φορά ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς με προθέσεις και πρόγραμμα, που, με όλη την ιστορική τους μετριοπάθεια, από τους αντιπάλους εντός και εκτός Ελλάδας εκλαμβάνεται ως οιονεί επαναστατικό, έρχεται πρώτο σε μια πανεθνική εκλογική αναμέτρηση. Και μαζί σταθεροποιεί, κάτι καθόλου αυτονόητο, έναν πολυπληθή εκλογικό πυρήνα, που μπορεί άνετα να αποτελέσει τη βάση για την ολική κατίσχυση. Πολύ περισσότερο όταν αποτελείται από τα πιο δυναμικά κοινωνικά και ηλικιακά στρώματα, στις πιο σημαντικές για μια ριζοσπαστική αριστερή δύναμη περιοχές της χώρας. Επιπλέον, οι εξελίξεις μάς μαθαίνουν πολλά. Μας μαθαίνουν, π.χ., πως ο τρόπος για να νικήσεις είναι ο ριζοσπαστισμός. Μας μαθαίνουν πως οποιαδήποτε ιδέα αναδίπλωσης όχι μόνο δεν θα πείσει περισσότερους, αλλά θα αποδιαρθρώσει την κοινωνική σου βάση.
Παρ’ όλα όσα διαχέουν τα συστημικά παπαγαλάκια –με τελευταίο επιχείρημα πως, αφού πρώτευσαν οι ΠΑΣΟΚογενείς στις ευρωεκλογές, η σωστή μέθοδος είναι η «διεύρυνση προς το Κέντρο»– η συλλογική δουλειά, που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που είναι, έγινε από τον ριζοσπαστικό κόσμο του, που έφαγε χρόνια τη ζωή του στα κινήματα, στον δρόμο, στις προγραμματικές συνεδριάσεις, στην οργανωτική δουλειά μυρμηγκιού από χωρίου εις χωρίον, στον αγώνα για τη «σωστή γραμμή». Αυτός ο κόσμος δεν είναι διάσημος (!), αυτός ο κόσμος είναι κατ’ εξοχήν ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο κόσμος είναι η βάση του πολιτικού ΣΥΡΙΖΑ και η καρδιά του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ, ταυτόχρονα. Και αυτός ο κόσμος, εμπλέκοντας και πολλούς ακόμη, θα κερδίσει τον πόλεμο. Κάνοντας να ψηφίσει και να στρατευτεί με τη ριζοσπαστική Αριστερά το 80% των ανέργων και των μισθωτών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, των νέων, που διεκδικούν μαχητικά το μέλλον τους, καταδεικνύοντας πόσο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά τους άμεσα συμφέροντα αρθρώνεται. Ανεξάρτητα από το τι ψήφιζαν άλλοτε, επιλέγοντας με βάση το ταξικό τους συμφέρον.
Για να κλείνω: αυτό που ακολουθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω, καθορίζεται από τα πραγματικά ενδεχόμενα, που δεν είναι άλλα από τα εξής δύο – και μόνον αυτά. Ή θα κυβερνήσει με βάση το ταξικά μεροληπτικό του πρόγραμμα, παραμένοντας ο ριζοσπαστικός φορέας που κέρδισε όλες τις μέχρι σήμερα μάχες, προσδοκώντας βάσιμα πως θα κερδίσει και τον πόλεμο ή θα καταρρεύσει μέσα στη χλεύη φίλων και αντιπάλων. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Οποιαδήποτε ιδέα «κεντροαριστερού» ή «πατριωτικού» (!) προσανατολισμού είναι καταδικασμένη. Το χειρότερο, όμως, είναι καταδικαστική για τον κόσμο της εργασίας σε Ελλάδα και Ευρώπη. Γι’ αυτό και το σύστημα ποντάρει, πλέον, τόσο σε αυτό. Γιατί γνωρίζει πως μια τέτοια μετατόπιση ήδη από τα πρώτα της βήματα θα αποδομήσει κάθε φιλολαϊκή προοπτική, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο σε ακόμη αυταρχικότερες δεξιές λύσεις. Ας το αφομοιώσουν, λοιπόν, καλά και όσοι ελάχιστοι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν πως μια «κίνηση προς το Κέντρο» μπορεί να είναι εκλογικά επιβαλλόμενη και πολιτικά τελεσφόρος. Κάνουν ένα τερατώδες λάθος. Να το πω και μ’ άλλον τρόπο τον μύθο με τα δύο ενδεχόμενα: ή αριστερά ή ακροδεξιά. Οι άλλες επιλογές σώθηκαν προ πολλού.
Γι’ αυτό, λοιπόν, κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, δηλαδή κυβέρνηση της Αριστεράς. Αυτό και μόνον αυτό.
……………………………………………………………….
*Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Η πρώτη νίκη...

του Χρηστου Καραγιαννιδη, απο το Red NoteBook...

«Αλλά οι άνθρωποι αναπτύσσοντας την υλική τους παραγωγή και υλική τους επικοινωνία, αλλάζουν παραλληλα με την πραγματική τους ύπαρξη, καθως και τη σκέψη τους και τα προιοντα της σκεψης τους.
Δεν καθοριζει η συνειδηση τη ζωη, αλλα η ζωή τη συνείδηση… στην πραγματικότητα για τον πρακτικό υλιστή, δηλαδη τον κομμουνιστή, το ζήτημα είναι να επαναστατικοποίησει τον κόσμο που υπάρχει, να επιτεθεί κατά των πραγμάτων που βρήκε και να τα αλλάξει»
Κ. Μαρξ-Φ. Ένγκελς Γερμανική Ιδεολογία
Μεταξύ των βαθυστόχαστων συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε η εκτελεστική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας ήταν και το ότι η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ χτύπησε «ταβάνι» στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Με εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, με την ανεργία των νέων να έχει αγγίξει πρωτοφανή ιστορικά επίπεδα, με την αμφισβήτηση του δημόσιου χαρακτήρα των αγαθών της υγείας και της παιδείας, με την προωθούμενη εκποίηση του φυσικού πλούτου, εγώ θα έλεγα πως το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία ενός δρόμου ανατροπής της κοινωνικής εξαθλίωσης και αποκατάστασης των αδικιών, ενός δρόμου υπεράσπισης κοινωνικών δικαιωμάτων και κεκτημένων και τέλος ενός δρόμου για τον πλατύ κοινωνικό μετασχηματισμό.
Μόνο που, -ευτυχώς μάλλον-, οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί δεν έρχονται κατά παραγγελία μετά από εκλογικές αναμετρήσεις. Οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί εκτυλίσσονται σε καθημερινή βάση κι επηρεάζουν τις ζωές όλων μας. Η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώθηκε ακριβώς μέσα από την ανάμειξή του σε αυτές τις πολύπλοκες κοινωνικές διεργασίες. Δεν είναι οι προεκλογικές καμπάνιες, ούτε η λείανση του λόγου για την υποτιθέμενη πιο ευρεία απεύθυνση, ούτε ο λαϊκίστικος λόγος, ούτε οι εθνοκεντρικές ιστοσελίδες που ενδυναμώνουν το κίνημα και δίνουν ελπίδα στις αγωνίες και τα αδιέξοδα των κυριαρχούμενων.

Η ηλίθια «σοφία» του αποτελέσματος...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Μετά απ' αυτό, συνεχίζεται το ίδιο έργο: σκάψιμο του λάκκου τού αντιπάλου, ελιγμοί, αγωνία επιβίωσης της άρρωστης, αυτοπαθούς και ανεπαρκούς πολιτικής σκηνής. Όλα αυτά τα γνώριμα, απλώς συμβαίνουν με άλλο τρόπο από τον μαχαιροβγάλτη χθεσινό. Τώρα έχουμε συνεργατική υπονόμευση, αγαπητικό φόνο, αλληλέγγυα σιχασιά.
Ψάχνονται όλοι να βρουν τους αόρατους συνδετικούς ιστούς. Ξαφνικά, γίνεται επείγουσα η συνεργασία των κομμάτων και των κομματιών, όταν ο πολιτικός αυτισμός και η αυτοπάθεια επέβαλλαν μέχρι χθες τον αποκλεισμό, την αποτροπή, τη φραγή, την προσβολή του άλλου.
Ας δούμε, όμως, το περιεχόμενο της αριστερής αγωνίας - που μας ενδιαφέρει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σταθεροποιηθεί και αυτό συνιστά όχι αριθμητική, αλλά ποιοτική διόγκωση - τη στιγμή που άλλοι καταρρέουν. Φαινομενικά και σύμφωνα με τις βιαστικές αναλύσεις, όμως, ο ανάδελφος ΣΥΡΙΖΑ έχει διογκωθεί μέσα στο «μπουκάλι», έχει στενέψει ο χώρος του πολιτικού περικειμένου που θα του εξασφαλίσει την εξουσία. Κάποιοι θα έβλεπαν ως λύση τη διεύρυνση προς ένα αποκαθαρμένο και αναβαπτισμένο ΠΑΣΟΚ ή μια Ελιά αναμάρτητη και σε ρήξη με τη μνημονιακή μονομέρεια. Δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά αυτό το πεδίο είναι γεμάτο πολιτικές τοξίνες, που ανά πάσα στιγμή θα υπονομεύουν το εγχείρημα. Δεν μπορούν όλοι να συμμετάσχουν (φανατικοί του μνημονίου και κριτικοί), αλλά είναι πολύ δύσκολο κάποιοι να «φύγουν» χωρίς εχθροπραξίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ το χρειάζεται αυτό; Χρειάζεται την εισαγωγή οδομαχιών (δεν του φτάνουν οι δικές του);
Το βαθύτερο όμως πρόβλημα, είναι ότι το πεδίο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς δεν αποτελεί αναπτύξιμο έδαφος. Χωρίς να του αντιστοιχούν πυκνά στρώματα κοινωνικών συμφερόντων, το «Κέντρο» γίνεται μια ρηχή στρώση που συστήνεται από τον υψηλό κρατισμό (τα στελέχη προγραμμάτων και νέων ευρωπαϊκών δομών) και λίγες ομάδες υβριδικών συμφερόντων. Γιατί -το έχω ξαναγράψει- το σημερινό «Κέντρο» είναι περισσότερο αντανακλαστικό καταφύγιο υπολειμμάτων της μεσαίας τάξης και δεν αποτελεί μια συμπαγή πολιτικοϊδεολογική οντότητα που θα στεγάσει και θα αφομοιώσει συγκεκριμένα ταξικά και κοινωνικά στρώματα. Σημαντικές μάζες του κεντρώου χώρου υπερκαλύπτονται ήδη από τον ΣΥΡΙΖΑ είτε διασπείρονται σε άλλες πολιτικές επικράτειες.

Μα είναι όλοι ναζιστές;

του Αλεξη Οικονομιδη, απο το Tvxs...

Τώρα που η καταμέτρηση των σταυρών στα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων ολοκληρώνεται και οι νέοι ευρωβουλευτές έχουν πια επιλεγεί, ας κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά το ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής: Οι τρεις που εξελέγησαν συγκεντρώνουν από 80.000 έως 95.000 σταυρούς περίπου, ακολουθεί ο πρώτος επιλαχών με 30.000 σταυρούς λιγότερους και ο δεύτερος με 35.000.
Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό χάσμα ψήφων μεταξύ εκλεγομένων και επιλαχόντων, που ανάλογό του μπορεί να βρει κανείς μόνο στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, το οποίο, ως γνωστόν και όσο είναι δυνατόν, κατευθύνει τη σταυροδοσία στα πρόσωπα που έχει ήδη επιλέξει για κάθε θέση.
Η δημοφιλία του ενός εκ των τριών εκλεγέντων, θα μπορούσε να αποδοθεί σε λόγους συναισθηματικούς. Για τα μέλη και τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, ο Λ. Φουντούλης έχει τη θέση συμβόλου: είναι ο πατέρας του «νεκρού ήρωα συναγωνιστή». Για τους άλλους δύο ωστόσο, τους υποστρατήγους εν αποστρατεία Ε. Συναδινό και Γ. Επιτήδειο, πιστεύω ότι δεν θα κινδυνεύαμε να χάσουμε τα λεφτά μας αν στοιχηματίζαμε ότι στην αρχή της προεκλογικής περιόδου η μεγάλη πλειονότητα των 537.000 ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής τούς αγνοούσε όσο κι εμείς. Το ίδιο, αναλογικά, ισχύει και για τους υποψηφίους της στις αυτοδιοικητικές εκλογές, οι οποίοι, με την εξαίρεση τριών προβεβλημένων βουλευτών, ήταν άγνωστοι. Και, παρά ταύτα, κατέλαβαν θέσεις σε όλα σχεδόν τα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια.
Ας δούμε τα συγκεκριμένα στοιχεία -την «ακτινογραφία της ψήφου»-, όπως τα έχει παρουσιάσει ο Η. Νικολακόπουλος 1 : Η Χρυσή Αυγή είχε την υψηλότερη συσπείρωση απ’ όλα τα κόμματα, περί το 75%, με την πλειονότητα των ψηφοφόρων της, παλαιών και νέων, να έχουν οριστικοποιήσει την επιλογή τους πολύ πριν την προκήρυξη των εκλογών∙ προσέλκυσε νέες ψήφους απ’ όλες τις πολιτικές κατευθύνσεις, με κύρια πηγή βεβαίως την άλλη Δεξιά∙ επεξέτεινε την επιρροή της, πέρα από τις νεότερες ηλικίες όπου είχε ήδη τα υψηλότερα ποσοστά της, και προς τις μεσαίες∙ και, κυρίως, επέδειξε μια εντυπωσιακή ομοιογένεια ψήφου μεταξύ δημοτικής, περιφερειακής και ευρωπαϊκής κάλπης, τη μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο κόμμα.
Έτσι, η συνάρτηση της ψήφου προς τον Η. Κασιδιάρη για τον Δήμο Αθηναίων και τον Η. Παναγιώταρο για την Περιφερεια Αττικής εμφανίζεται ισχυρότερη ακόμη και από την αντίστοιχη των υποψηφίων του ΚΚΕ, Σοφιανού και Παφίλη. Το φαινόμενο αυτό είναι καθολικό, αφορά γενικότερα τους υποψηφίους της και δεν συνδέεται με την υψηλή αναγνωρισιμότητα των συγκεκριμένων προσώπων. «Μέχρι τώρα», συμπεραίνει ο Η. Νικολακόπουλος, «θεωρούσαμε ότι είχαμε έναν οργανωμένο και δυναμικό πυρήνα εγκληματικής οργάνωσης, αλλά τώρα βλέπουμε ότι έχουμε ένα συντεταγμένο εκλογικό σώμα. Αυτό είναι καινούργιο και εξαιρετικά ανησυχητικό». Μέσα από τα αποτελέσματα της τριπλής κάλπης, η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται πλέον ως το πιο οργανωμένο κόμμα και το εκλογικό της σώμα ως το πιο συμπαγές.

Χωρίς επιστροφή...

του Σωκράτη Γιαννόπουλου, απο το Red NoteBook...

Γουστάρεις; Μπουτάρης.  (παλιότερο προεκλογικό)

Το διπλό εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ομολογουμένως εκπληκτικό. Όχι τόσο από την σκοπιά της νίκης της Αριστεράς (στην οποία άλλωστε όλοι και όλες διακρίνουμε κάποιους αστερίσκους), άλλα για τις αντιφάσεις που αναδείχθηκαν σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μέσα στα ίδια τα κοινωνικά υποκείμενα.

Την ίδια στιγμή που η ελληνική κοινωνία έδινε στην Αριστερά την πρώτη της νίκη, εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου επίθεσης στον κόσμο της εργασίας, αναπαρήγαγε στους δήμους και τις περιφέρειες τους κυρίαρχους μηχανισμούς εξουσίας, ψήφισε ξανά τους “ίδιους φθαρμένους” εκπροσώπους του δικομματισμού σε διάφορες εκδοχές τους.

Περιπτώσεις δε όπως αυτές του Μώραλη, του Μπέου, του Τατούλη και του Ψινάκη, με όλες τις διαφορές τους, επικράτησαν θριαμβευτικά. Εξηγήσεις του στιλ “τους ψηφίζουν από υποχρέωση”, ή ακόμα χειρότερα, “ψηφίστηκαν φορώντας τον μανδύα του ανεξάρτητου”, περισσότερο συσκοτίζουν παρά δίνουν απαντήσεις για τα αίτια αυτής της κραυγαλέας αντίφασης. Πώς διάβολο είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να ψηφίζουν στη μια κάλπη ΣΥΡΙΖΑ και στις άλλες τον/την Πασόκο-Νεοδημοκράτη-Μαφιόζο της “γειτονιάς τους”; Υπό μιαν έννοια, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των αποτελεσμάτων είναι ακριβώς αυτός ο παραλογισμός.

Η “λογική πίσω από την τρέλα”

Για να προσπαθήσουμε να βρούμε την “λογική πίσω από την τρέλα” του αποτελέσματος, ας εστιάσουμε στο επιχείρημα περί “ανεξαρτησίας”. Το επιχείρημα αυτό, πέραν του ότι σε έναν βαθμό υπονοεί ότι ο κόσμος είναι ελαφρώς αφελής, και δεν μπορεί να καταλάβει τι ρόλο καλούνται να παίξουν όλοι αυτοί οι τόσα χρόνια παρατρεχάμενοι της εξουσίας,  υποπίπτει σε ένα άλλο, σοβαρότερο λάθος, παραγνωρίζοντας μια από τις βασικές λειτουργίες της ιδεολογίας. Η ιδεολογία δεν λειτουργεί ορθολογικά, δεν λέει δηλαδή “ας κάτσω να ακούσω ψύχραιμα όλα τα επιχειρήματα και στο τέλος θα διαλέξω το αντικειμενικά καλύτερο. Αν ήταν έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να παίρνει 70% παντού και να μην υπάρχει καν η ΧΑ (η παρουσία της οποίας, βάσει των ερμηνευτικών μας σχημάτων, σε μεγάλο βαθμό παραμένει ανερμήνευτη). Η ιδεολογία λειτουργεί εντελώς αντίστροφα. Ο καθένας από εμάς κάνει μια επιλογή βασισμένη σε διάφορα κριτήρια που μπορεί να ποικίλουν, από την ποδοσφαιρική ομάδα που υποστηρίζει, μέχρι ταυτίσεις με σχηματισμούς-μηχανισμούς πλήρως ασύνειδες. Ο κόσμος ψηφίζει σε μεγάλο βαθμό αυτούς που γουστάρει περισσότερο και στη συνέχεια ντύνει αυτή του την επιλογή με λογικά/λογικοφανή επιχειρήματα [1]. Προφανώς, η συγκεκριμένη ιδεολογική λειτουργία είναι εξαιρετικά πιο σύνθετη. Εντούτοις, η αντιστροφή της ματιάς που επιχειρείται εδώ είναι σημαντική για την συνέχεια. Αν δεν δούμε ως στοιχείο της κατάστασης αυτή την αντιστροφή, τα αποτελέσματα παραμένουν κυριολεκτικά παράλογα.

Ωραία. Και μετά;

του Αγγελου Τσεκερη, απο την Αυγη...

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β' Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.
Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ενιαία ηγετική ομάδα, που να μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις. Επίσης χρειάζεται όργανα και λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα που να είναι σε θέση να παράγουν πολιτική. Η αμφιθεατροποίηση της Κεντρικής Επιτροπής, τα υδροκέφαλα ενδιάμεσα όργανα «για να χωρέσουν όλοι», η Πολιτική Γραμματεία για να ζυμωνόμαστε, τα διάφορα μυστήρια κέντρα που ξεφυτρώνουν από 'δω και από εκεί, δύσκολα ανταποκρίνονται στην σημερινή ανάγκη, που είναι η οικοδόμηση στέρεων σχέσεων με την κοινωνία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τον παραγοντισμό, το προπατορικό αμάρτημα που τον συνοδεύει από την ίδρυσή του και το οποίο αποτελεί θέμα ταμπού - απαγορεύεται να μιλάμε γι' αυτό.

Όχι, πάλι δεν κατάλαβες!

my pillow book...

Πάλι κάθισες σπίτι σου, πάλι άφησες τους άλλους να πάρουν την ευθύνη και να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, έτσι δεν είναι φίλε?

 

Στο 40%  έφθασε πάλι –αλλού λίγο λιγότερο, αλλού λίγο περισσότερο- η αποχή από τις κάλπες.

 

Όλους εμάς που σφαδάζαμε από τα πληκτρολόγια μας και σου λέγαμε ότι είναι αναίσχυντοι, ότι είναι ποταποί, ότι είναι ελεεινοί και όταν δεν είναι ανίκανοι, είναι απλώς εξωνημένοι, δεν ήθελες να μας ακούσεις.

 

Όταν αυτοί ψήφιζαν το καινούριο πρόγραμμα απομύζησης –της δικής σου απομύζησης, εσύ κοινοποιούσες την οργή σου στα κοινωνικά δίκτυα και σου άρεσαν τα πύρινα σχόλια κατά των Ολετήρων που μας κυβερνούν, αλλά μέχρι εκεί, ούτε ρούπι παραπέρα, έτσι δεν είναι φίλε?

 

Πάλι κάθισες στο σπίτι σου και πάλι έγραψες την εκλογική διαδικασία στα παλιότερα των υποδημάτων σου κι ένα μέτρο παραπάνω. 

 

Να τώρα! Τώρα, νίκησε πάλι ο φόβος. Δεν ξέρω πόσες θα ήταν οι έδρες του καθενός από αυτούς αν οι εκλογές ήταν βουλευτικές, αλλά οι εκλογές δεν ήταν βουλευτικές, ήταν δημοψηφισματικές, έτσι δεν μας έλεγαν όλοι? Εσύ όμως ένιψες τα χέρια σου και είπες πάλι: «όλοι ίδιοι είναι».

 

Ναι ρε, όλοι ίδιοι είναι, στην τελική ανάλυση, συμφωνώ μαζί σου. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θέλει  τον συχνωτισμό με αυτόν τον εσμό των αυλοκολάκων που έχουν ανακατευτεί με τα κοινά για να κρατάνε την κουτάλα ή των άλλων, των κονφερανσιέ της επανάστασης, που όποτε αρπάζουν το μικρόφωνο, διώχνουν μακριά τον κόσμο με τις πολιτικά άναρθρες κραυγές τους? Ποιος, σοβαρός άνθρωπος?

 

Όμως τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα: από τους υπόλοιπους εξήντα στους εκατό, αυτούς που κατεβήκαμε και ψηφίσαμε, πήρανε αυτοί οι Ολετήρες πολλές ψήφους. Πάρα πολλές είναι οι ψήφοι αν αθροίσεις τα κουκιά που μαζεύονται από τους διάφορους Τσιριμώκους: «Ποτάμι κι Ελιά κι Αντώνη Βασιλιά», ανέκραξε αυτή τη φορά το εκλογικό σώμα. 

 

Παίρνω το καβουρδιστήρι, το βάζω κάτω και υπολογίζω:  22.72% οι γέροι που φοβούνται ότι θα μείνουν χωρίς φάρμακα και οι γριές που τρέμουν ότι θα χάσουν τα τελευταία ψιχία από τη σύνταξη του γέρου τους. Πρόσθεσε και 8.02%, αυτούς που φάγανε, φάγανε, αυτούς που  μέχρι  σκασμού φάγανε και τώρα φοβούνται ότι θα βγουν στον αέρα οι λίστες με τα ανομήματά τους και τις κλεψιές τους. Βάλε στη σούμα και όλους τους τυφλούς που πέσανε μέσα στο ποτάμι που παρέσυρε κι αυτό άλλο ένα 6.60% και μαζί με τα άλλα ψιλολόγια και τον άρτι ανανήψαντα ως Λάζαρο και πάντα πρόθυμο Καρατζαφύρερ, υπολογίζεις ότι μαζεύεται μ΄αυτά και με τ' άλλα ένα τροφαντό σύνολο από δαύτους, κοντά στο 40% επί των ψηφισάντων.

 

Δες τώρα τι γίνεται αν προσθέσεις σε αυτό το ποσοστό και το δεκαράκι που μαζέψανε οι Αυγουλoκέφαλοι, αυτά τα Ρεμάλια με τα Μαύρα που την κατάλληλη και κρίσιμη στιγμή θα βάλουν πάλι πλάτη για να στηρίξουν το σύστημα των ιταμών που ξεπουλούν το μέλλον μας, όπως έκαναν και σε άλλες, πολλές, ευκαιρίες τα τελευταία αυτά δύο δραματικά χρόνια. Αλλά δεν έχεις το νου σου...

 

Κι ο άλλος -στον δικό του κόσμο- πανηγυρίζει. Κι όλοι λεν, τι πανηγυρίζει? Αλλά άφησέ τον αυτόν, τώρα σε 'σένα μιλάω.

 

Κατάλαβες λοιπόν φίλε μου τώρα τι κατάφερες με τη μαγκιά σου, με την οκνηρία σου, με τον ωχαδερφισμό σου ή με τις ιδέες και τις ιδεοληψίες σου περί αποχής? Κατάλαβες: Μόνο ένας στους τρεις από εμάς όλους, υπομένουν αυτό το ρεζιλίκι που βιώνουμε! 

 

Ξεπουλάνε οι αναίσχυντοι τα απομεινάρια από τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς δημοσίου συμφέροντος, σαν να επρόκειτο για κληροδοτήματα από τους απαίσιους παππούδες τους!

 

Ένας στους τρεις!  

 

Ξεπουλάνε παραλίες, βουνά και λαγκάδια λες κι είναι εκχωρημένα στα (απο)κόμματά τους τιμάρια. 

 

Ένας στους τρεις! Δεν πάει να υπογράφεις εσύ ηλεκτρονικές εκκλήσεις, ενάντια στα ξεπουλήματα?  

 

Όλα τα ξεπουλάνε μπιρ παρά, για να ταΐσουν ένα δημόσιο χρέος ειδεχθές, ύποπτης προέλευσης, αδηφάγο κι ανεξέλεγκτο, που οι ίδιοι με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους δημιούργησαν –κι όλα αυτά τα κάνουν με το αζημίωτο! 

 

Ένας στους τρεις -κι εσύ με την αποχή σου τους επέτρεψες πάλι να κορδώνονται ότι μπορούν να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο! 

 

Είδες τι κατάφερες? Τι πάει να πει λοιπόν, φίλε μου, όλοι ίδιοι είναι? Ίδιοι είναι στον καιρό της ειρήνης, σε κανονικές συνθήκες.  Δεν είναι κανονικές οι συνθήκες, τώρα που έχομε πόλεμο, δεν είναι, τώρα, όλοι ίδιοι. Είναι δηλαδή, αλλά δεν είναι! Κατάλαβες?  

 

Όχι, πάλι δεν κατάλαβες!

Σχόλιο για τα αποτελέσματα των εκλογών και τα καθήκοντα του ΣΥΡΙΖΑ...

Μπασκόζος Γιάννης, απο την Αυγη...

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και η καταδίκη των κυβερνητικών εταίρων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ (Ελιά) είναι το σαφές αποτέλεσμα των εκλογών στις 18 και 25/5/2014.
Η διαφορά των 4 μονάδων ΣΥΡΙΖΑ - Ν.Δ. και η απώλεια 11 μονάδων από τα κόμματα της συγκυβέρνησης γελοιοποιούν τα επιχειρήματα όσων ισχυρίζονται το αντίθετο.
Όμως το σχετικά περιορισμένο ποσοστό του 26,7% και η έλλειψη εμφανών δεξαμενών συμμάχων σε πολιτικό επίπεδο κάνουν τη δουλειά του ΣΥΡΙΖΑ δύσκολη και απαιτητική.

Στα ΜΜΕ και ειδικά στον έντυπο Τύπο της Κυριακής υπάρχει σωρεία αναλύσεων που η μελέτη τους μπορεί να μας βοηθήσει να πάρουμε αποφάσεις για τα κρίσιμα ζητήματα της συγκυρίας.
Θα πρότεινα, εκτός από τα επικοινωνιακά παιχνίδια και την προσπάθεια αλίευσης βουλευτών από όμορους χώρους που κάνουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, να προσέξουμε τις βαθύτερες σκέψεις του συστήματος Σαμαρά - Μπαλτάκου (προφανώς εκφράζει συγκεκριμένους κύκλους της εξουσίας). Συσπείρωση του δεξιού - ακροδεξιού χώρου υπό μία στέγη και "υποχρέωση" του ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με την "Κεντροαριστερά του Βενιζέλου" απεμπολώντας τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του, προκειμένου να κάνει κυβέρνηση αν δεν έχει αυτοδυναμία. Και βεβαίως σε καμία περίπτωση εκλογές με δική τους πρωτοβουλία, αφού γνωρίζουν πως θα τις χάσουν.
Η επαγρύπνησή μας λοιπόν και η έγκαιρη προσπάθειά μας να μην επιτρέψουμε στο κυβερνητικό μνημονιακό μπλοκ να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές που απαιτούνται για την προεδρική εκλογή αποτελεί καθήκον της συγκυρίας.
Οι άμεσες πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημιουργία μετώπου και συμμαχιών στην κατεύθυνση του προγράμματός του γίνονται επιτακτικές. Οι πολιτικές συμμαχίες που μπορούν να προκύψουν μετά το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών δεν πρέπει να δαιμονοποιούνται από τώρα, αρκεί να κινούνται σε ξεκάθαρες αρχές και στόχους που έχουμε συμφωνήσει.

Υποθέσεις κατόπιν εορτής και κάλπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Τίποτα πιο κοινότοπο από το ότι η γραμμένη Ιστορία δεν ξαναγράφεται. Ούτε από καλοπιάσματα καταλαβαίνει ούτε από ξόρκια. Οι «πίσω της σελίδες» μένουν ασυγκίνητες στις αναδρομικές επιδιορθωτικές επεμβάσεις και στις αργοπορημένες υποθέσεις. Κι ωστόσο το ανθρώπινο μυαλό είναι φτιαγμένο να δουλεύει στα μικρά και στα μεγάλα και με εκ των υστέρων εικασίες και πιθανολογήσεις.
Εστω λοιπόν κι αν δεν έχει ιστορικό νόημα, φαίνεται κατ’ αρχάς λογική η προσέγγιση μέσα από το πρίσμα του «αν» των ψυχρών αερίων μαζών, με προέλευση το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, που ήρθαν μετεκλογικά να αναιρέσουν τον λίβα του εθιμοτυπικού προεκλογικού «θα» και των κυβερνητικών διαβεβαιώσεων ότι «Μνημόνια τέλος»· άλλωστε «σκίζονται κάθε μέρα».

Αν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για πιθανότατο νέο «πακέτο στήριξης» είχαν γίνει λίγες μέρες πριν από την κάλπη και όχι μία εβδομάδα μετά, πόσο και πώς θα είχαν επηρεάσει την εκλογική μας συμπεριφορά; Θα θύμωνε τους ψηφοφόρους η επαναφορά από τον Γερμανό υπουργό της απειλής για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ; Κι αυτό τη στιγμή που όλοι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει πια, χάρη στις βαρύτατες και συνεχιζόμενες θυσίες μας, όχι μόνο οικονομικές, αφού η πληγωμένη αξιοπρέπεια, απόρροια της πανθομολογουμένως μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, βαραίνει τουλάχιστον όσο και το πληγωμένο βαλάντιο; Τέλος, πόσων πολιτικών ρίχτερ σεισμό θα μπορούσε να έχει προκαλέσει η έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που προβλέπει νέα μέτρα, αν είχε γίνει και αυτή γνωστή προεκλογικά και όχι τώρα;

Ας το ξαναπούμε. Τα σενάρια είναι για τον κινηματογράφο, όχι για την Ιστορία. Μολαταύτα μοιάζουν αναπόφευκτα.

Ο βασιλιάς, οι αγγελιοφόροι και τα μηνύματα...

Αλεξάνδρα Πολιτάκη, απο το Αριστερο Blog...

"Τους ρώτησαν αν θέλουν να γίνουν βασιλιάδες ή αγγελιοφόροι των βασιλιάδων. Σαν τα παιδιά διάλεξαν όλοι το δεύτερο. Έτσι υπάρχουν μόνο αγγελιοφόροι που τρέχουν γύρω γύρω στον κόσμο και φωνάζουν ο ένας στον άλλον - αφού δεν υπάρχουν βασιλιάδες - ακατανόητα μηνύματα. Θα ήθελαν να δώσουν ένα τέλος σε αυτήν την άθλια ζωή, αλλά δεν τολμούν να πατήσουν τον όρκο τους."

Φ. Κάφκα

 

Έχω βαρεθεί τις τελευταίες μέρες μετά τις εκλογές να διαβάζω μηνύματα αγγελιοφόρων.

“Σοφές κεφαλές” της γνώσης, της (επαγγελματικής) ιδιότητας, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδικοί παντός είδους της Αριστεράς, μοιράζουν απλόχερα μέσα από δημοσιεύματα "μυαλωμένες συμβουλές" και "λογικά επιχειρήματα", πως να είναι κανείς συγκρατημένος, μετριοπαθής και μυαλωμένος μπροστά σε μία σημαντικής σημασίας νίκη. 

Να χαρεί βέβαια, αλλά με μέτρο, με σωφροσύνη, με σύνεση για το εύθραυστο που κερδήθηκε και αγωνία για το άγνωστο επιδιωκόμενο. Να χαρεί λίγο, γιατί θέλει προσοχή! Θέλει σύνεση! Δεν θέλει ενθουσιασμούς, χαρές και πανηγύρια! Να χαρεί λίγο, γιατί λίγο και επισφαλές είναι και αυτό που κερδήθηκε! Να χαρεί, αλλά με δυο σειρές αναφορά στη νίκη κι ένα τεράστιο κατεβατό στους επερχόμενους κινδύνους και δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπισθούν και να κατανικηθούν! Κι είναι πραγματικά απογοητευτικό που με τον τρόπο αυτόν δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να ακολουθούν το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο λόγου και να αναπαραγάγουν τον φόβο, την αγωνία, την ανησυχία, για το δύσκολο κοντινό και μακρινό μέλλον.

 

Η Chantal Mouffe μιλάει για το "πάθος στην πολιτική" και συνδέει με έναν τρόπο την αναγκαία ύπαρξή του στην προσπάθεια αλλαγής του πολιτικού λόγου της Αριστεράς.  "Η φράση αναφέρεται σε όλα όσα σχετίζονται με τη συναισθηματική διάσταση που κινητοποιείται στην πολιτική.

Η μετεκλογική θλίψη, οι προηγούμενες νύχτες και οι επόμενες μέρες

του Χρήστου Μαντά, απο το Red NoteBook...

Η γοητεία της ανάλυσης, και εν προκειμένω της ανάλυσης των εκλογικών αποτελεσμάτων της 18ης και της 25ης Μαϊου, παραμένει ισχυρή για τους ανθρώπους της Aριστεράς, όπως όλα δείχνουν.

Βεβαίως σε αυτή τη διαδικασία, της ανάλυσης εννοώ, συμπυκνώνονται πολλά πράγματα:
Επιβεβαιώσεις και διαψεύσεις προσδοκιών, προσωπικά στοιχήματα και συλλογικές επιδιώξεις, σχέδια και αντιπροτάσεις για την επόμενη μέρα, πολύ έντονα και λιγότερο έντονα συναισθήματα χαράς και επιτυχίας, αλλά και θλίψης και ματαίωσης, μειοψηφίες και πλειοψηφίες και πολλά άλλα ακόμα.

Κατά τη γνώμη μου, όλα αυτά χρειάζεται να τα συζητάμε, λιγότερο ή περισσότερο συντεταγμένα, στα όργανα ή έξω από αυτά, σε συνθήκες «νικηφόρου σταθεροποίησης». Δεν μιλάμε, δηλαδή, για θρίαμβο ή επέλαση ή για άλλα, περισσότερο οπαδικά. Αλλά για μια «νικηφόρο σταθεροποίηση». Την πραγματικότητα αυτή νομίζω ότι χρειάζεται να σκεφτούμε και πάνω σ” αυτή να αναστοχαστούμε.

Αλλά που «κολλάει» η μετεκλογική θλίψη;

Μολονότι δεν είναι εύκολο να την τοποθετήσω χρονικά, ανάμεσα π.χ. στην πρώτη και τη δεύτερη Κυριακή, ή στο τέλος των εκλογικών μαχών, νομίζω ότι πρέπει να την θεωρήσουμε παρούσα: 

Απόθεμα ορισμένης αντίληψης...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

«Να έχουμε και τον νου μας» κατά πώς λέει και ο εξαίσιος φίλος μου Αιμίλιος Παπαζήσης, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, αλλ' όμως, κατά ιδιότητα, αρχιτέκτονας λυρικών συμπερασμάτων που υπερβαίνουν την αρχιτεκτονική χειρονομία και γίνονται βλέμμα. Ακριβώς γι' αυτό το βλέμμα, το δημόσιο βλέμμα, θα ήθελα να μιλήσω με αφορμή τις πρόσφατες μέρες και νύχτες μας. Να έχουμε και τον νου μας, σύντροφοι και φίλοι.
Να έχουμε τον νου μας σ' αυτή την προσπάθεια χειραγώγησης του δημόσιου βλέμματος, που βέβαια είναι και προσπάθεια χειραγώγησης του δημόσιου νεύματος, άρα διαπαιδαγώγηση. Να μην ξεχνάμε ότι το αποτέλεσμα των πρόσφατων ευρωεκλογών και αυτοδιοικητικών εκλογών εμπεριέχει ολόκληρη τη χειραγωγημένη διαπαιδαγώγηση του ελληνικού λαού επί έτη και έτη και γι' αυτό είναι ένα ασταθές αποτέλεσμα. Βεβαίως και είναι μια βαριά πολιτική ήττα για το σύστημα που κυβερνά. Όμως απέχουμε πολύ από το να τη θεωρήσουμε ήττα του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει καλύτερα από μας όχι μόνο ότι ηττήθηκε, αλλά και μέχρι πού ηττήθηκε. Γι' αυτό δεν κλαίει και δεν παραδέχεται και αντιθέτως επιτίθεται με όλο τον οχετό ψευδολογίας, ανασκολοπισμού της ηθικής, παράκρουσης της λογικής, με όχημα την πολιτική αλητεία, την ακατάσχετη χυδαιότητα, την αποχαλινωμένη παρανομία, την εκρηκτική τύφλωση στο πασιφανές: την πρωτοφανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές.
Και επαναλαμβάνω: δεν είναι που δεν κατάλαβε. Είναι ακριβώς επειδή κατάλαβε, έχοντας εμπιστοσύνη στα λογικά, ηθικά και αισθητικά του αποθέματα μέσα στην κοινωνία (είτε υπό πολιτική, είτε υπό οικονομική, είτε υπό πολιτιστική έννοια), αποθέματα ορισμένης αντίληψης του Κόσμου και του Είναι, προς όφελός του. Κι εμείς δεν έχουμε τον νου μας. Καταγγέλλουμε τη χειραγώγηση ξεχνώντας το πολύπλοκο γεγονός της διαπαιδαγώγησης στην υποταγή. Μιας διαπαιδαγώγησης στοχευμένης, με εκπληκτική ευστοχία και εξαιρετική ικανότητα εισπήδησης στο γενικό δημοκρατικό κεκτημένο. Μιλώ για τη διαπαιδαγώγηση στην ελευθερία της απόσυρσης από τα κοινά που καταφεύγει σε προσομοιώσεις κοινότητας και ελευθερίας. Μιλώ για τη διαπαιδαγώγηση που από τη μια πλευρά του νομίσματος έχει τη Μέδουσα της μικρονοϊκής αμορφωσιάς και από την άλλη την απαρατήρητη μορφή του υπουργού Παιδείας Αρβανιτόπουλου την ώρα που παραδίδει τη δυνατότητα των παιδιών για μόρφωση στους σχολάρχες της ιδιωτικής εκπαίδευσης και στους φροντιστηριάδες. Δεν είναι απλώς χειραγώγηση. Είναι διαπαιδαγώγηση. Και γίνεται την ίδια στιγμή που η Ελλάδα λεηλατείται.

οι Τούρκοι ξανά στη Θράκη; Μια άνετη και προδιαγεγραμμένη εκλογική νίκη...

Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, απο το Περιοδικο Χρονος...

Τι συνέβη και το μειονοτικό κόμμα Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη που έχει ιδρυθεί το 1991, κατέβηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές και τι σημαίνει η επιτυχία του

Η σαρωτική νίκη στους κόλπους της μειονότητας της Θράκης του κόμματος Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη (Dostluk-Eşitlik-Bariş – DEB) πυροδότησε σειρά αντιδράσεων, σχολίων και σκέψεων που ως συνήθως έτειναν σε εύκολους και εύπεπτους αφορισμούς.
Στο κείμενο αυτό θα επιχειρήσω να αναδείξω μεγέθη και ποιότητες ενός αναμφίβολα αξιοπρόσεκτου φαινομένου που επικάθεται στα όσα βιώνουμε στην ελληνική κοινωνία και πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Ίσως μια δεύτερη φάση τής –εν πολλοίς παραπλανητικής– συζήτησης που είχε ανοίξει προεκλογικά με το θέμα της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν στην Ξάνθη.
Τα θέματα είναι ενδιαφέροντα γιατί είναι ταμπού και εμπεριέχουν αξιωματικές παραδοχές: Πώς γίνεται και λειτουργεί ένα τέτοιο κόμμα; Μα καλά, υπάρχουν Τούρκοι στη Θράκη; Αν ναι, τότε το πολιτικό τους κόμμα είναι ο δούρειος ίππος της Τουρκίας. Η Θράκη απειλείται. Η Θράκη χάθηκε κ.λπ. κ.λπ. Τα ερωτήματα με τις σχετικές απαντήσεις έθρεψαν πλήθος Μ.Μ.Ε. και αναλυτές.
Θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο σχετικά με το ζήτημα των μειονοτικών κομμάτων και δη των ελληνικών στην Αλβανία. Αν κανείς στα σχόλια για τη Θράκη αντικαταστήσει το «τουρκικό κόμμα» με το «ελληνικό» και αναφερθεί στην Ομόνοια ή το M.E.G.A. (τα κόμματα των Ελλήνων μειονοτικών της Αλβανίας), ασφαλώς τα αισθήματα και οι αντιδράσεις θα έχουν το αντίστροφο πρόσημο στον Έλληνα αναγνώστη. Παρόμοια θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς: Θα ήταν άραγε φυσιολογικό να έχουν σχέσεις οι Έλληνες μειονοτικοί στην Αλβανία με το τοπικό ελληνικό προξενείο και να δέχονται τις οικονομική βοήθεια κάθε είδους; Θα ήταν φυσιολογικό να φωτογραφίζονται προεκλογικά με κάθε εθνικόφρονα Έλληνα πολιτικό που θα έσπευδε να δηλώσει συμπαράσταση στα αδέρφια της ομογένειας; κ.λπ. κ.λπ. Με λίγα λόγια, η νίκη του D.E.B. τροφοδότησε μια επιφανειακή ρητορική που εδράζεται στη λογική του φόβου και τις εθνικές διχοτομήσεις. Οι τελευταίες προσδιορίζουν τις αντιδράσεις αυτές, επανατροφοδοτούν πολιτικές στάσεις και συσπειρώσεις σε χώρους που συναποτελούν την εθνικιστική (Ακρο)Δεξιά-Αριστερά. Εξάλλου η σημαντική αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής και του ΛΑ.Ο.Σ. στη Θράκη, δηλαδή αμιγώς μεταξύ του πλειονοτικού πληθυσμού, αποτελεί άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο στην αλυσίδα των αιτίων-αποτελεσμάτων της ιστορίας μας.
Μια τελευταία εισαγωγική παρατήρηση. Το νικηφόρο κόμμα στην Ξάνθη και στη Ροδόπη Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη είναι ένα κόμμα νόμιμο χωρίς παράνομες δραστηριότητες, συσπειρώνει τους μειονοτικούς που αισθάνονται Τούρκοι και έχει σχέσεις με τη «μητέρα-πατρίδα» τους. Ιδρύθηκε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες πριν από 24 χρόνια, και ουσιαστικά τώρα ξύπνησε από τον λήθαργό του. Ας δούμε την ιστορική του πορεία και τη σημασία της ενεργοποίησής του.
Μια σύντομη αναδρομή
Το 1985 ήταν η πρώτη φορά που ανεξάρτητοι μειονοτικοί συνδυασμοί κατέβηκαν στις εκλογές (στην Ξάνθη η Ειρήνη (Barış) και στη Ροδόπη ο Σαμπαχαντίν Γκαλήπ) χωρίς επιτυχία. Η κίνηση αυτή πυροδότησε διεργασίες, συχνά επώδυνες, εντός της μειονότητας και εντός του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Το 1989-93, κατά τη διάρκεια της πλέον ρευστής περιόδου της μεταπολίτευσης, μειονοτικοί υποψήφιοι εξελέγησαν βουλευτές με κύριο σύνθημα την αναφορά στην εθνική τους τουρκική ταυτότητα. Τον Ιούνιο του 1989 εξελέγη στη Ροδόπη ο γιατρός Αχμέτ Σαδίκ με την Εμπιστοσύνη (Güven). ΤονΝοέμβριο του 1989 στη Ροδόπη ο Ισμαήλ Ροδοπλού με τον ίδιο συνδυασμό. Τον Απρίλιο του 1990 στη Ροδόπη πάλι ο Αχμέτ Σαδίκ, και στην Ξάνθη ο Αχμέτ Φαΐκογλου με τον συνδυασμό Πεπρωμενο (İkbal).Η παρουσία ανεξάρτητων μειονοτικών βουλευτών με επίκληση του τουρκισμού τους στο Κοινοβούλιο και η διατύπωση συγκεκριμένων μέτρων για τα μειονοτικά θέματα πυροδότησε μεγάλες αντιδράσεις, την καταδίκη και φυλάκιση του Σαδίκ για πρόκληση κοινωνικής ειρήνης, μέχρι και την αλλαγή του εκλογικού νόμου με τη θέσπιση του εκλογικού ορίου του 3% που ισχύει από το 1993 μέχρι σήμερα, και το οποίο στην πράξη εμποδίζει την εκλογή μειονοτικών βουλευτών αλλά και κάθε μικρού πολιτικού κόμματος στη λογική της ενδυνάμωσης σταθερών κυβερνήσεων.
Η κρίση στη Θράκη γύρω από το εθνοτικό ζήτημα κορυφώθηκε με τα επεισόδια-πογκρόμ Ελλήνων εθνικιστών κατά των μειονοτικών τον Ιανουάριο του 1990 στην Κομοτηνή και τη δήλωση των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων για άρση των διακρίσεων που ασκούνταν σε βάρος των μειονοτικών και εγκαθίδρυση της αρχής της ισονομίας και ισοπολιτείας που επιβεβαίωσε λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης (1991).
Από τα μέσα του 1990, όντως η μεταχείριση διακρίσεων των μειονοτικών σταδιακά ήρθη και στην πράξη. Εντέλει, μέσα σε μία δεκαετία πολλά από τα σημεία των διεκδικήσεων του Σαδίκ ουσιαστικά υλοποιήθηκαν από τις μετέπειτα κυβερνήσεις.
Ωστόσο, στο κλίμα της οξείας ελληνοτουρκικής εθνικιστικής αντιπαράθεσης, το 1991 ιδρύθηκε το μειονοτικό κόμμα Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη (Dostluk-Eşitlik-Bariş Partisi) από τον Σαδίκ ο οποίος έχασε τη ζωή του αργότερα σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Η πρώτη φορά που έπαιξε κάποιο ρόλο σε εκλογές το μειονοτικό κόμμα ήταν οι νομαρχιακές εκλογές του 2002, όταν ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, πρόεδρος του κόμματος, εξελέγη μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου μέσα από ψηφοδέλτιο που υποστήριξε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στη συνέχεια ο ίδιος εξελέγη βουλευτής με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2007 και το 2009. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος, αν και ανήκει στον χώρο του πολιτικού Ισλάμ, το κόμμα του οποίου προήδρευε εξέφραζε σαφείς νεωτερικές-κεμαλικές θέσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αντανακλούσε τη «σύνθεση» μεταξύ των δύο τάσεων στην Τουρκία, μεταξύ του κοσμικού κατεστημένου και του πολιτικού Ισλάμ μέσα από το Α.Κ.Ρ. του Ερντογάν. Η Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη γενικά απέφευγε να πάρει μέρος σε πολιτικές αντιπαραθέσεις, ενώ δεν προώθησε συγκεκριμένες διεκδικήσεις από την κυβέρνηση για τα χρόνια προβλήματα της περιοχής και της μειονότητας (εκπαίδευση, μουφτειακό, βακούφια). Έκτοτε, οι περισσότεροι μειονοτικοί πολιτευτές με τα μεγάλα κόμματα είχαν και έχουν στενές σχέσεις και με το D.E.B.
Η εκλογική νίκη, αναμενόμενη ή έκπληξη;
Όπως και κάθε μειονοτικό κόμμα, η Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη είχε σχέσεις με τη «μητέρα-πατρίδα» με τις επισκέψεις Τούρκων πολιτικών, την ανταπόδοση των επισκέψεων στην Τουρκία, τη σχέση με τους συλλόγους Δυτικοθρακιωτών Τούρκων στην Τουρκία ή τη Γερμανία. Εντός του ανενεργού μέχρι πρότινος πολιτικού κόμματος δραστηριοποιούνταν οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τα κοινά, συλλόγους, Μ.Μ.Ε., πολιτικά κόμματα και τοπική αυτοδιοίκηση μέσα από δίκτυα αλληλοϋποστήριξης και βέβαια εξαρτήσεων και πελατειακών σχέσεων. Το κόμμα έχει σαφή εθνικό προσανατολισμό. Η ανάλυση του πολιτικού λόγου του D.E.B. θα είχε ασφαλώς ιδιαίτερο ενδιαφέρον ειδικά ως προς τη χρήση του «εθνικού λόγου» και την αναφορά στον τουρκισμό.
Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι τι συνέβη και η Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη κατέβηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές και τι σημαίνει η επιτυχία της; Σε πρώτο επίπεδο, η κάθοδος στις εκλογές έγινε για συγκεκριμένους λόγους, όπως η εκτίμηση ότι υπήρχε δυνατότητα συσπείρωσης των μειονοτικών ψηφοφόρων γύρω από το σύνθημα «Ψηφίζω τουρκικά». Το σύνθημα ακούγεται τα τελευταία 10-15 χρόνια μέσα από τους κύκλους που προωθούν την εθνική τουρκική ιδεολογία και την εμπέδωση σχέσεων εξάρτησης, οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής εντός και εκτός Θράκης με αυτό που δαιμονοποιημένα ονομάζεται «τουρκικό προξενείο». Η προσπάθεια αυτή φαίνεται ότι δεν είχε και τόση επιτυχία κατά την τελευταία περίοδο, καθώς συχνά βουλευτές «εκτός γραμμής» είχαν εκλεγεί, ειδικά εκείνοι του ΣΥΝ./ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η «γραμμή» βέβαια θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή και με τις εσωτερικές συγκρούσεις στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας.
Η μειονότητα έμοιαζε τα τελευταία χρόνια να μην υπακούει enbloc σε οδηγίες για το ποιος πρέπει να ψηφιστεί. Όμως, η εκλογική επιτυχία του κόμματος Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη με 42.635 ψήφους (Έβρος 1.220, 15.378, Ροδόπη 25.857, αλλού στην Ελλάδα 140) ήταν συντριπτική, λαμβάνοντας υπόψη και την ελάχιστη κινητοποίηση-μεταφορά ψηφοφόρων από την Τουρκία. Η επιτυχία σημειώθηκε κυρίως στη Ροδόπη παρά στην Ξάνθη, περισσότερο στα χωριά παρά στις δύο πόλεις, κυρίως στην Κομοτηνή παρά στην πόλη της Ξάνθης.
Για να βγάλει κανείς συμπεράσματα για τη συγκυρία και να αποτιμήσει την επιτυχία αυτή θα πρέπει να συνδυάσει την ψήφο στις ευρωεκλογές με τη μειονοτική ψήφο στις τοπικές εκλογές. Δηλαδή να συσχετίσει τη μειονοτική ψήφο όπως καταγράφηκε υπέρ του στηριζόμενου από τη Νέα Δημοκρατία –περιφερειάρχη πλέον– Γ. Παυλίδη σε βάρος του Α. Γιαννακίδη που επί μακρόν είχε τη στήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την ψήφο της μειονότητας. Αντίστροφα, η μειονότητα ψήφισε υπέρ του δημάρχου της Κομοτηνής Γ. Πετρίδη που στηρίζεται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Εάν αναζητήσει κανείς κάποια λογική πίσω από τη φαινομενικά αντιφατική εκλογική στάση των περισσότερων μειονοτικών θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι όσοι και όσες ψήφισαν Φιλία-Ισότητα-Ειρήνηπροτίμησαν ταυτόχρονα τους υποψηφίους της Νέας Δημοκρατίας στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στον Δήμο Κομοτηνής. Θα μπορούσε άραγε να εικάσει κανείς ένα κεντρικό ελληνοτουρκικό πολιτικό αλισβερίσι κατά το οποίο η αθρόα στήριξη του μειονοτικού κόμματος πήγε πακέτο με τη στήριξη της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Πόσο μάλλον αφού οι εκλογικές επιλογές των ψηφοφόρων της μειονότητας είχαν αποτέλεσμα τη μεγάλη υποχώρηση της εκλογικής δύναμης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που παρεμπιπτόντως διαθέτει δύο μειονοτικούς βουλευτές.
Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική στάση της μειονότητας επιβεβαιώνει αντικειμενικά μια απλή δυνατότητα. Ότι μπορεί να συσπειρωθεί γύρω από ένα κάλεσμα με εθνικό κριτήριο: την «τουρκική ψήφο». Η τελική ερώτηση είναι τι οδήγησε τους μειονοτικούς να το πράξουν;
Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί σε μια σειρά παραγόντων με διαφορετική βαρύτητα κατά περίπτωση. Κατ’ αρχάς, η εκλογική μάχη των ευρωεκλογών ήταν ανέξοδη, καθώς δεν υπήρχε πολιτικό διακύβευμα (βουλευτικές έδρες, εκλογή σε συγκεκριμένο πόστο). Το αποτέλεσμα λειτουργεί στο ψυχολογικό-συμβολικό επίπεδο και η συμμόρφωση των ψηφοφόρων με τη «γραμμή» ήταν εύκολη και χωρίς πολιτικό κόστος.
Αν ψάξει κανείς στο βάθος της ιστορίας αυτής, το σημαντικότερο αίτιο για τη συμμόρφωση αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η χρόνια απαξίωση από τους ανθρώπους που συναπαρτίζουν τη μειονότητα, των κρατικών πολιτικών για κάθε ζήτημα που τους αφορά, είτε αυτό έχει σχέση με τη γενικότερη υποβάθμιση της ελληνικής επαρχίας είτε με τα ειδικά θέματα που τους απασχολούν ως μειονοτικούς, λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό οικονομικοκοινωνικό επίπεδο μεγάλων τμημάτων της μειονότητας. Αντίθετα η ευκαιριακή ψήφος στα μεγάλα κόμματα ή στους ισχυρούς άνδρες της περιοχής δημιουργούσε ψεύτικες ελπίδες και προσωρινά οφέλη, ανάλογα με τα όσα βιώνει βέβαια και κάθε Έλληνας ψηφοφόρος σε ολόκληρη την επικράτεια. Με μια διαφορά: ο μειονοτικός της Θράκης είναι στιγματισμένος, είναι δακτυλοδεικτούμενος, είναι μουσουλμάνος απ’ έξω αλλά Τούρκος από μέσα, ενίοτε είναι Πομάκος ή Τσιγγάνος, άσχετα αν το θέλει ή όχι. Του εφαρμόζουν εξαιρετικά μέτρα, διακρίσεις και αμοιβαιότητες. Είναι εκτός «κανονικότητας», λιγότερο ή περισσότερο ακόμα και στις πιο δημοκρατικές περιόδους. Έτσι, έχει δημιουργηθεί γόνιμο έδαφος για κάθε είδους προσεταιρισμούς εθνικού χαρακτήρα (βλ. τουρκική εξωτερική πολιτική και εθνικιστές), κομματικού (βλ. πολιτικές μαστίγιου και καρότου Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ.), θρησκευτικού (βλ. επιρροή που ασκούν μέσω των κορανικών σχολείων ή των φροντιστηρίων οι «ζαμανικοί») ή απλώς πελατειακού χαρακτήρα (βλ. βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι και περιφερειάρχες, και βέβαια «φακελάκια» από το τουρκικό προξενείο και το Γραφείο Πολιτικών Υποθέσεων).
Η γενεαλογία της κατάστασης αυτής συντηρείται αμετάβλητα πριν και μετά τη χούντα και είναι πλούσια σε δυνατότητες αναπαραγωγής και αντίστασης.
Το μειονοτικό κόμμα μπορεί να φέρει λύσεις;
Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά σε αυτή τη συζήτηση για τα αίτια ανάδυσης του D.E.B. και της επιρροής του. Από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη μειονοτικών κομμάτων είναι αποτέλεσμα μιας παθογένειας. Τα κόμματα αυτά τρέφονται από μια ιδεολογική και θεσμική δυστοκία: οι μειονοτικοί Έλληνες πολίτες δεν να είναι ορατοί ως ισότιμοι πολίτες και η μειονοτική τους ιδιότητα, δηλαδή η διαφορετική τους εθνική ταυτότητα, γλώσσα ή/και θρησκεία δεν είναι σεβαστή θεσμικά. Εκτός του κόμματος Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη, η περίπτωση του Ουράνιου Τόξου είναι άλλη μια ενδεικτική περίπτωση απόλυτης δυσανεξίας στην αποδοχή όχι μόνο της ετερότητας αλλά και της ύπαρξης του φαινομένου.
Το μειονοτικό κόμμα της Θράκης λοιπόν είναι ένδειξη αλλά και μοχλός της σύγκρουσης δύο εθνικισμών και μιας διπλής αδυναμίας (η οικονομική ύφεση αποτελεί ευνοϊκό περιβάλλον αλλά όχι απαραίτητη συνθήκη). Πρώτη αδυναμία της μειονότητας να αποτελέσει ένα «φυσιολογικό» κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, με τα διακριτά χαρακτηριστικά της, εθνισμούς, γλώσσες, θρησκεία. Χωρίς υλικές και πολιτικές εξαρτήσεις από τη μητέρα-πατρίδα. Με διεκδικήσεις για τα δικαιώματα των μελών της, μειονοτικά και γενικά, για την κοινωνική πρόοδο και εξέλιξη. Με πολυφωνική πολιτική έκφραση μέσα στον πολιτικό στίβο των κομμάτων που εκπροσωπούν ιδεολογικές τάσεις και προτάσεις στον άξονα «Δεξιά-Αριστερά». Δεύτερη αδυναμία είναι αυτή της ελληνικής πλειονότητας και του κράτους να αποδεχτεί ότι η ιδιότητα του Έλληνα πολίτη μπορεί να συμπεριλάβει και άλλες εθνικές ή εθνοτικές ταυτότητες. Ότι η ισονομία δεν συγχωρεί «εξαιρετικά μέτρα» και ότι το εθνικό συμφέρον δεν σημαίνει άσκηση πίεσης στη μειονότητα αλλά αντίθετα τη διασφάλιση της ισονομίας και τον ενεργητικό σεβασμό της διαφορετικότητας, αφού έτσι θα υπηρετεί το συμφέρον του ελληνικού λαού στο απόλυτο σύνολό του. Μέσα από τη συνεργασία με τη μητέρα-πατρίδα.
Από τα παραπάνω δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Κατά συνέπεια ουδεμία έκπληξη για την αναβίωση του μειονοτικού κόμματος. Ας μην ξεχνάμε ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές το παιχνίδι θα παιχτεί όπως πάντα για την εκλογή των μειονοτικών βουλευτών με τον παραδοσιακό τρόπο. Στις ευρωεκλογές η μειονοτική ψήφος ήταν εύκολη και ανέξοδη, με κέρδη για όλους. Όμως η «τουρκική ψήφος» μπαίνει (ξανά) στο παιχνίδι ως απειλή και προσδοκία και οι εθνο-πατριώτες κάθε χρώματος θα έχουν μεγάλη πελατεία και δουλειές με φούντες.

Ένας στους δέκα; Ένας στους δέκα!

Του Μάκη Κουζέλη, απο την Εποχη...
Μισό εκατομμύριο κόσμος ψήφισε τη Χρυσή Αυγή στις ευρωεκλογές

Μισό εκατομμύριο κόσμος ψήφισε τη Χρυσή Αυγή στις ευρωεκλογές. Κοντά εκατό χιλιάδες πείστηκαν για αυτή τους την «εκπροσώπηση» στο διάστημα που μεσολάβησε από τις βουλευτικές,

στο διάστημα που η ναζιστική ηγεσία πέρασε τις πύλες του Κορυδαλλού με βαριές και ορατά τεκμηριωμένες ποινικές κατηγορίες και τα κανάλια γίνανε προσεκτικότερα με το χάδι στη συμμορία.

Επέλεξε την άρνηση της δημοκρατίας

Το μισό αυτό εκατομμύριο κόσμος είδε, ξέρει, επέλεξε. Επέλεξε το βήμα της χήνας και το χιτλερικό χαιρετισμό, την αποβλακωτική υποταγή για εξοικονόμηση σκέψης, τους «έξω από τα δόντια» μπρατσωμένους. Επέλεξε τη συνθηματική κοινοτοπία των προκαταλήψεων αντί για την κριτική, την κονσέρβα του στερεότυπου αντί για τη μελέτη, τη χυδαιολογία αντί για το επιχείρημα. Επέλεξε εκεί να διοχετεύσει την απόγνωση και να απωθήσει την άγνοιά του, για να εκδικηθεί τον (ναι: αστικό) πολιτισμό που τον περιβάλλει και στον οποίο δεν συμμετέχει, για να δείξει την απέχθειά του για ό,τι ηθικά ισχυρότερο και απαιτητικό, για να οργανώσει το μίσος του για κάθε τι «άλλο» και εν τέλει για τον εαυτό του, για να φαντασιωθεί αυτο-ικανοποιούμενος πως τιμωρεί τους πολιτικούς, τα κόμματα και πως πολεμά τον κομμουνισμό. Επέλεξε την άρνηση της δημοκρατίας.
Μισό εκατομμύριο δέχτηκε να μπει στις γραμμές της ναζιστικής παρέλασης, να συντονιστεί με τα συνθήματα, τις ιαχές και το βήμα. Δέχτηκε να διακινήσει σταυρωμένα ψηφοδέλτια, να ακούσει και να θαυμάσει, ίσως και να διαδώσει, το υστερικό μήνυμα-χειρονομία του προφυλακισμένου αρχηγού της συμμορίας. Κυριολεκτικά στρατολογούν δίπλα μας οι ναζιστές. Στη μηχανή αφανισμού εντάσσουν τους ψηφοφόρους που κέρδισαν. Παίρνουν και εκτελούν εντολές. Μόνο το ΚΚΕ καταγράφει μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ εκλεγμένων και «επιλαχόντων» ευρωβουλευτών – και το ΚΚΕ είναι γνωστό για αυτή του τη δυνατότητα οργανωμένης και πειθαρχημένης σταυροδοσίας. Ούτε το ΚΚΕ όμως δεν στελέχωνε την πρώτη Κυριακή με τέτοια πληρότητα τα εκλογικά τμήματα με κομματικούς αντιπροσώπους. Οι «παραστρατημένοι» έχουν μπει στους λόχους.